น้องน้อยที่รัก : My Sweet Lady

  • 2,013 ทั้งหมด
  • 0 ความคิดเห็น

บทที่ 3 (2)

นิยายแต่งจบแล้วค่ะ โหลด eBook ได้เลยนะคะ

บทที่ 3 (2)


          "ที่เรือนทับทิม มีอะไรต้องแก้ไขเพิ่มเติมอีกบ้างไหม?" 

          คุณธันวาเปลี่ยนหัวข้อสนทนา ที่ต่างรับรู้กันอยู่เงียบ ๆ ว่าน่าอึดอัด ..แต่ไม่ว่าจะอย่างไร.. ก็คงไม่มีทางเลี่ยงความจริง นี้กันไปได้

          เหมันต์ ..อดไม่ได้.. ที่จะแว่บสายตาไปมองมือขาวนวล อ่อนบางที่ยังสามารถตักอาหารเข้าปากได้อย่างปกติ .. อาการ นิ่งเฉยราวกับเรื่องที่กำลังคุยกันอยู่ไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับเธอ เลยแม้สักนิด

          "ไม่มีปัญหาครับ เมื่อบ่าย ๆ .. ผมแวะเข้าไปดูรอบหนึ่ง แล้ว กำแพงไม่มีร้าว หลังคาไม่มีรอยน้ำหยด แปลว่าหลังคากับ การปูพื้นของเรายังได้มาตราฐานตามที่คาดไว้ครับ"

          เสียงทุ้มนุ่มรายงาน

          "คืนนี้ผมจะตรวจแบบแปลนอีกครั้ง แล้วพรุ่งนี้เช้า จึงจะ ส่งแบบร่างการตกแต่งภายในที่ออกแบบไว้คร่าว ๆ ส่งไปให้ ทีมคุณลุงเกลาแบบแปลนมาให้ใหม่ จากนั้น..ก็คงเริ่มลงมือกัน ได้เลย"

          เหลือบตามองคนตรงข้าม .. สาวน้อยวางช้อน เพราะ เพียงแค่คนเป็นพี่ชายขยับผ้าเช็ดริมฝีปาก .. บ่งบอกอาการว่า 'อิ่มแล้ว' คนเป็นน้องก็ขยับลุก ... เดินไปปรุงกาแฟ สักเดี๋ยวก็ เดินกลับมาส่งแก้วสีคล้ำหอมกรุ่น ... เลื่อนให้

          อีกครั้งที่คุณธันวากับคุณยมนา .. ลอบมองสบตากันอยู่ เงียบ ๆ 

          ... เสียดาย ...

          "แล้ว..หมู่นี้ ทำไมนายการันต์เขาไม่ค่อยแวะมาบ้างเลย คะ? คุณน้ำได้แอบไปแผลงฤทธิ์อะไรเงียบ ๆ ใส่เขาอยู่หรือ เปล่า"

          บิดาหันมาไถ่ถามหลังจากเพิ่งจะนึกได้ว่า .. ว่าที่เจ้าบ่าว ของลูกสาว..หายหน้าหายตาไปนานจะเกือบเดือนแล้วสินี่ และ โดยที่ไม่วายจะเดาทางดักคอ เพราะย่อมรู้อิทธิฤทธิ์บุตรสาว ได้ดีอยู่

          สายธาร .. แม้บางครั้งจะชอบทำตัวงอแงราวเป็นเด็ก ๆ ที่มักจะถูกเลี้ยงดูกันอย่างตามใจ โวยวาย แง่งอน..ยามโกรธ กรุ่น แต่ก็ยังไม่เคยดูน่ากลัวเท่ากับ .. ยามที่บุตรสาวทำท่าสงบ เฉยเมย ไม่ใส่ใจ เพราะท่าทีเช่นนี้ช่างเดาใจได้ยากยิ่ง 

          พอ ๆ กันกับพี่ชายของเธออีกนั่นแหละ

          "คุณน้ำไม่ค่อยว่างต้อนรับค่ะ .. เพราะต้องเตรียมตัว อ่านหนังสือสอบเทอมสุดท้ายหนักมาก เลยบอกเขาว่าไม่ต้อง แวะมาบ่อย ๆ ค่ะ .. เพราะถึงมาหา .. คุณน้ำเองก็ไม่เคยว่าง จะมาคุยด้วย" 

          คุณธันวาถึงกับอ้าปากร้อง 'อ้าว?' หลังจากที่บุตรสาว ตอบกลับมาเสียงเรียบ ๆ ราวกับกำลังรายงานเรื่อง..ต้นผักกาด ในกระถางที่เธอปลูกไว้ส่งเป็นการบ้าน เมื่อสมัยยามยังเป็นแค่ เด็กนักเรียนมัธยมต้น 

          "แล้วกันสิ งั้น..ก่อนส่งแบบก็โทรฯเรียกมาก็แล้วกัน" 

          สรุปให้

          "หมอนั่นเขาร้องจะเอาเรือนหอใหม่ .. แต่ก็อย่างว่าล่ะ .. อยู่บ้านไม้ทรงไทยเก่า ๆ แบบเรา คนหัวสมัยใหม่จบจากนอก แบบเขามันไม่คุ้นไม่ชิน ..วันนี้พี่เขามาแล้ว พรุ่งนี้เช้าถ้าเจ้านั่น ว่างก็เรียกให้เขาเข้ามาดูเถอะ เผื่ออาจจะอยากเพิ่มเติมเปลี่ยน แปลงอะไรอีก"

          "คงไม่ต้องแล้วล่ะค่ะคุณพ่อ เรียกมาเดี๋ยวก็ขอเปลี่ยน นั้น ร้องขอเพิ่มนี่ .. จนคุณน้ำรู้สึกว่าจะน่ารำคราญแล้วค่ะ" 

          ถ้อยเจรจาแม้จะดูไม่พอใจ แต่สีหน้าใสกับน้ำเสียงก็ยัง คงเฉยเมยเช่นเคย

          "ปลูกเรือน ... ต้องตามใจผู้อยู่สิคะคุณน้ำ"

          น้ำเสียงบิดาแลดูจะทอดถอนใจอ่อนเบา..แต่ยาวเหยียด

          "แม้มันจะดูเป็นเรือนที่เราไม่อยากอยู่..แต่หากมันจำเป็น ที่เราจะต้องอยู่..จะผุจะพังยังไง เราก็ต้องหมั่นต่อเติมซ่อมแซม บำรุงรักษาให้มันคงอยู่ในแบบที่มั่นคงที่สุด ..พอใจที่สุด..ให้ได้ เพราะอย่างไรเสีย ..มันก็คือเรือนของเรา ที่เราจะต้องอยู่.." 

          "แรกเริ่มต้น คุณน้ำอาจจะพบว่ามันช่างดูทุกข์ดูยากไป บ้าง แต่ถ้าหากเราหมั่นซ่อม หมั่นเติม บางทีสุดท้าย .. คุณน้ำ อาจจะพบก็ได้ค่ะว่า เจ้าเรือนนี้มันช่างเป็นเรือนที่น่าอยู่ .. และ เหมาะที่จะอยู่อาศัยด้วยที่สุด..ก็เป็นได้"

          พร่ำสอน...และแลดูราวกับจะปลอบโยนบุตรีอยู่ในที

          คุณยมนาที่นั่งฟังการสนทนาอยู่เงียบ ๆ เริ่มหน้าเหยเก อีกครั้ง

          "การันต์เขาเป็นคนดีนะลูก แม้จะดูว่าท่าทางหุนหัน และ ก็ใจร้อนไปบ้าง...หัวสมัยใหม่ไปบ้าง"

          น้ำเสียงอ่อนเบาของผู้เป็นมารดาไม่รู้จะปลอบใจลูกสาว อย่างไรดี .. แต่ยิ่งปลอบก็ดูเหมือนจะยิ่งแย่ .. แม้จะพยายาม

          "ฐานะ ความรู้ หน้าที่การงานของเขาก็มั่นคงเหมาะสม กับคุณน้ำดีแล้วนะคะ"

          ยิ่งพูดอีกก็ยิ่งแย่หนักเข้าไปอีก จนหญิงสูงวัยชักสับสน

          ..แม้มันจะเป็นไปตามนั้นจริง ๆ หากแต่อะไรบางอย่างก็ ยังจะทำให้คุณยมนารู้สึกเกรงใจสามีและชายหนุ่มอ่อนวัย ที่ ตนเองรับอุ้มชูเลี้ยงดูกันมาอีกผู้หนึ่งอยู่ลึก ๆ มิได้

          แม้จะเดาใจหนุ่มน้อยเคร่งขรึมผู้นั้นมิได้มาก เฉกเช่นผู้ เป็นสามีรู้สึก หากแต่กิริยาอ่อนน้อม อ่อนโยน ความสุขุมมั่นคง ที่แสดงออก ก็อดทำให้ต้องรักษาน้ำใจกันบ้าง ดังนั้น..เมื่อหลุด ปากพูดอะไรไป จึงทำให้หวั่นใจว่าจะไปกระทบความรู้สึกของ ใครเขาเข้า

          "ค่ะ" 

          นานเท่านาน บุตรสาวจึงจะตอบรับคำมารดา

          "พรุ่งนี้ ..คุณน้ำมีเรียนแต่เช้าเลย.. รายงานก็ยังไม่เสร็จ ขออนุญาตไม่รับของหวาน ..ขอตัวออกไปจัดการรายงานก่อน ได้ไหมคะ?" 

          เสียงใส ๆ ร่าเริงเอ่ยราวกับจะกลบรอยอึดอัดใจของผู้ เป็นมารดาและบิดา โดยไม่รอคำอนุญาต หน้าใส ๆ ก้มลงหอม แก้มมารดาที่อยู่ใกล้ก่อนยื่นหน้าไปแตะแก้มผู้เป็นบิดา  ซึ่งเป็น กิริยาอบอุ่น ที่มักกระทำอยู่เป็นประจำของครอบครัวนี้


คำชี้แจงจากใจนักเขียน


เนื่องจากนิยายเรื่องนี้ มีกลิ่นไอที่นักอ่านตัวยงบางท่านอาจตะหงิดใจสงสัย
ซึ่งในความเป็นจริง 'ไรต้ามือใหม่มาก' ...จะว่าไป ก็ไม่อาจเอ่ยได้ไม่เต็มปาก มิกล้าเปรียบเทียบอะไรเลย ... แต่เพื่อกันความสงสัยแคลงใจในภายหลัง
จึงขอแจ้งและแจงให้ทราบว่า 

นิยายเรื่อง 'น้องน้อยที่รัก' เรื่องนี้
ไรต้าได้รับแรงบันดาลใจมาจากนิยายเล่มโปรดมาก ๆ เล่มหนึ่ง

ซึ่งนิยายเล่มรักเรื่องนั้นคือ ... 

... 'พี่เลี้ยง' ... ของท่านนักเขียน ... 'ทมยันตี' ... 

บุคคลที่ไรต้ายืดถึงเป็นต้นแบบ เป็นแรงบันดาลใจ และเป็นแบบอย่างที่ดี ที่ไรต้าจะสามารถก้าวตามท่านได้..ในเส้นทางนักแต่งนิยายที่รักความสงบสุขผู้หนึ่งก็เท่านั้น

ดังนั้น ... เจตนาที่ตั้งใจแต่งนิยายเรื่องนี้
ก็มิได้มุ่งหวังหรือเจตนาไม่ดีใด ๆ ทั้งสิ้นทั้งปวง

ไรต้าเพียงแค่อยากเก็บกลิ่นไอนิยายที่ตนรัก .. มาไว้ในรูปแบบที่ตนจินตนาการของตนเองเท่านั้นเองค่ะ

... หวังว่านักอ่านจะเข้าใจ ...

แตะรับ Link เพื่อโหลดเล่มเต็มได้ที่รูปภาพของแต่ละเรื่องนะคะ สู้ๆ

นิยายชุด : #ไร่รักภูผาคอยตะวัน
นิยายรักละมุนละไม
นิยายชุด : #RomanceFantasy
นิยายชุด : #เจ้าสาวจอมพยศ
หากอ่านนิยายแล้วถูกใจ..โปรดกด Like ให้ด้วยค่ะ
╔═════ ೋ ❀♥❀ ೋ ═════╗
❀Please follow me on พร่างพระพาย writer❀
╚═════ ೋ ❀♥❀ ೋ ═════╝

เลือกจากตอนอ่าน

ก่อนหน้า ต่อไป

ความคิดเห็น

แสดงความคิดเห็น

Top