อิงจันทร์ไว้โอบใจ :: Lady Gypsy Moon [18+]

  • 1,437 ทั้งหมด
  • 0 ความคิดเห็น

บทที่ 19 (2) Last Sample

ขอวางเนื้อหาเป็นตอนสุดท้ายแล้วค่ะ 
พบกับเรื่องราวเต็มๆ ได้ที่ eBook นะคะแต่งจบแล้วนะ โหลดเลย!!

บทที่ 19 (2)



          "ก็แล้วหนูจันทร์ล่ะคะ .. ไปทำอะไรอยู่ที่นั่น?"

          "ก็ไปเที่ยวตามประสาของคุณจันทร์น่ะสิคะ แล้วอย่ามา บอกหนูจันทร์ว่า คุณอาก็เป็นหนึ่งในนักท่องเที่ยวของปราสาทนั่น เพราะคุณอิ..โธ่..ลำบากออกเสียงชะมัด!" 

          โอดเรื่องชื่อที่ไม่คุ้นปาก .. หากแต่คนออกคำสั่งให้เรียก กลับทำท่าว่า .. ไม่สน

          "ก็เพราะหนูจันทร์มาทบทวนดูอยู่ว่า ท่าทางของคุณอา ไม่น่าจะใช่นักท่องเที่ยวธรรดา ๆ หรอกค่ะ หนูจันทร์ยังสงสัย ด้วยว่า .. อาทิมอาจจะเป็นหนึ่งในผู้บริหารปราสาทที่เค้าจัดทำ เป็นโรงแรมที่พักนั่นด้วยซ้ำ"

          ทิมโมธี่จิบไวน์รสละมุนชั้นเลิศเล่น ไม่เห็นจะมีท่าทีทุกข์ ร้อนต่อข้อกล่าวหาจริงจังของสาวสวยตรงหน้าแม้แต่น้อย .. 

          แถมตาสีควันบุหรี่ ที่ถูกหรี่น้อย ๆ ยังแอบลอบมองเรียว ขาขาวแสนสวยของเจ้าของ ที่ยังจับจองที่นั่งอยู่บนเตียงของ เขาเล่นอย่างสบายใจ 

          อิงจันทร์เขินมากแต่ต้องแกล้งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้กับสายตา ร้อน ๆ ที่ว่านั่น 

          โธ่เอ๋ย!! ก่อนหน้าเธอเคยเข้าใจผิดคิดว่าเขาเย็นชาเป็น ก้อนน้ำแข็งขั้วโลกใต้เดินได้ .. ได้อย่างไรกันนี่? เห็นชัด ๆ ใน ตอนนี้เลยว่า ลูกกะตาสีควันบุหรี่ทีเธอเคยกระแหนะกระแหน่ ว่าเย็นชาไร้อารมณ์ แต่ทำไมวันนี้มันถึงได้ทำให้เธอรู้สึกร้อน ๆ หนาว ๆ ราวกับเป็นไข้อยู่ตลอดเวลาได้อย่างไรกัน 

          อ้อ! รวมถึงเหตุการ์ก่อนหน้าที่ไม่น่าจะเกิดขึ้นได้อีกหนึ่ง กรณีด้วยนะ 

          พอเริ่มจะทนอาการประหม่าของตัวเองเอาไว้ไม่ไหวเลยหันไปคว้าหมอนหนุนนุ่ม ๆ บนที่นอนของเขานั่นแหละมาปิด!! 

          เรียกเสียง..หึหึ กับสายตาพราวระยับของเขากลับมาได้ ซะอีกสิ!! 

          ไหน? เมื่อกี้ก่อนหน้า ใครนะ..ที่กล่าวหาว่าเธอเป็นเด็ก 

          ที่ .. 'ยั่ว' ..ไม่เก่งไงเล่า!!! .. อิตาคุณอาหมาป่าเจ้าเล่ห์

          โฮ๊ะ!! เธอต้องบ้าไปแล้วแน่ ๆ 

          อิงจันทร์อยากจะร้องไห้ในใจ ให้กับความใจกล้า..บ้าบิ่น ของตัวเธอเอง นี่เธอพาตัวเองมาอยู่ในอาณาจักรคับแคบอย่าง ห้องส่วนตัวของเขาได้อย่างไรกันเล่านี่!!

          "ตกลงว่าคำตอบมันคืออะไรเล่าคะ?"

          กระวนกระวาย อยากออกไปไห้พ้นจากเขาจากห้องนี้จะ แย่อยู่แล้ว .. แต่ดูท่าเจ้าของห้องก็ยังกับราชสีห์หยอกกระต่าย ยืดเยื้อไม่คิดจะตอบคำถาม ทั้ง ๆ ที่ก่อนนี้ .. เขาเองไม่ใช่หรือ ที่ตั้งหน้าตั้งตา จะไล่เธอออกไปจากเคบินสุดหวงเขาจะเป็นจะ ตาย ตอนนี้กับจะมาทำอมพะนำ เล่นลิ้นยั่วหยอกเป็นจิ้งจอกยั่ว ลูกแกะอยู่ได้ .. คนอยากรู้ยากเห็นและช่างสงสัยอย่างเธอจะ ยอมปล่อยเขาไป หากเธอไม่เกิดคิดหวาดระแวงว่าเขาจะคิด ไม่ดีต่อครอบครัวและบริษัทของเธอ แต่เธอก็ตั้งใจเอาไว้แล้ว ว่าถ้าหากยังไม่ได้คำตอบที่เธอต้องการก็เท่ากับความพยายาม ความอับอายที่เธอเพิ่งเผชิญ .. ก็เท่ากับสูญเสียไปเปล่า ๆ น่ะสิ 

          เธอไม่ยอมหรอก!! ให้กลับไปมือเปล่ากับความอายเป็น ของแถมงั้นหรอกหรือ? เธอไม่โง่แลกมันกลับไปหรอกน่า!!

          "อะไรคือต้นเหตุที่ทำให้คุณจันทร์ระแวงในตัวอากันคะ?

          เขาวนกลับมาถามคำถามที่เขาเองก็เฝ้าสงสัยอยู่เช่นกัน โดยที่แกล้ง (แน่ ๆ) ทำเป็นลืมคำถามของคนตัวเล็กตรงหน้า

          "เครือ Omega Silver Wolf" 

          โพล่งมันออกไปอย่างเหลืออดจะทน กับคนชอบโยกโย้ อยู่นี่ .. แล้วอย่างนี้จะไม่ให้เธอสงสัยเขามากมายได้อย่างไร

          คนฟัง ยังไม่มีทีท่าว่าจะสะดุ้งสะเทือนให้เห็นเลยสักนิด สมฉายา 'หมาป่าเจ้าเล่ห์เลือดเย็น' ชะมัด!! นี่เขากะจะกินเธอ กับครอบครัวทั้ง ๆ ที่มีลมหายใจกันได้เลยใช่ไหม?

          ดวงตาสีควันของทิมโมธี่ ..หรี่มองอิงจันทร์ผ่านขอบแก้ว คริสตัลอย่างคนที่ครุ่นคิดคำนวนประเมิน .. หรือกำลังคิดแผน อะไรเงียบ ๆ อยู่ในใจ และก็ไม่คิดที่จะปิดบังอำพรางสายตา นั้น ..จนฝ่ายตรงข้ามอยากจะลุกขึ้น.. เดินไปขย้ำลูกนัยตาเขา จะแย่อยู่แล้ว

          หน่อยแน่!! เขานี้ช่างกวนประสาทเธอได้สารพัดเลยนะ จริง ๆ!!

          "Omega Silver Wolf?" 

          ในที่สุดเขาก็ยอมเปิดปากแถมทำเป็นเลิกคิ้วสูง ทำเสียง เหมือนคนช่างสงสัยกลับมาได้อีก 

          เวลาเขาไปเจรจาธุรกิจนี่ เขาใช้วิธีกดดัน..กวนประสาท ฝ่ายตรงข้าม..จนฝ่ายโน้นโมโหแล้วเซ็นสัญญาขว้างใส่หน้ามา ให้หรือไงกันนะ .. ปั๊ดโธ่!!

          แล้วเขาสงสัยอะไรล่ะ?

          สงสัยว่าเธอรู้ได้ไงว่า .. เขาอาจมีส่วนร่วมกับเจ้าบริษัท ปีศาจนั่น..หรือสงสัยว่าเธอกำลังคิดจะถามอะไรเขาอยู่กันแน่?

          "ใช่ค่ะ ..หมาป่ากระหายหิวสีเงิน.. ที่ตอนนี้จ้องล่าอาณา จักรไปทั่ว โดยเฉพาะธุรกิจในเครือโรงแรมและการท่องเที่ยว โทรคมนาคม เครือข่ายเทคโนโลยี่ อีกทั้งยังรวมถึงเหล่าห้าง สรรพสินค้าทั่วโลกนั่นด้วย การผูกขาดเหล่ามันมีผลกระทบ นะคะ เพราะเครือปีศาจนั่นมันจะกุมอำนาจ ทำให้กลไกการ ตลาดถูกจำกัดอยู่ในมือของคนกลุ่มเดียว แล้วผู้คนทั้งหลาย ก็ต้องมาขึ้นอยูกับความเมตตาของเจ้าหมอนั้นคนเดียว .. วันดี คืนดีหากเจ้าบ้านั่นนึกอยากขึ้นราคาข้าวของขึ้นมา จะไม่กลัว เหล่าลูกไก่ขี้แตกใส่มือเขาหรือ? .. ไม่กลัวเหม็นมือหรือไง?" 

          ข่มขู่เขาอยู่ในตัวเสร็จสรรพ

          "ก็หนูจันทร์อุปโลกน์เจ้าหมอนั่นขึ้นมา..ให้เก่งกาจขนาด นั้น ทำไมไม่คิดว่าเขาเองก็มีแผนหรือมีวิธีรับมือกับขี้ของลูกไก่ หรือไม่ก็อาจมีวิธีเลี้ยงลูกไก่ให้โตไปอิ่มอ้วนดี เพื่อที่จะเก็บไข่ ไว้กินได้ตลอดไปล่ะคะ"

          "เก็บไข่ได้ จับเชือดปิ้งขายก็ได้ค่ะ สุดท้ายเจ้าหมอนั่นก็ ยังจะได้กำไรอยู่ดี"

          "อืม .. น่าสนใจดีค่ะ .. แล้ว .. ไงต่อคะ?" 

          เขากวนโมโหได้ไม่เลิก

          "คุณอิงค์กำลังสงสัยว่า อาทิมเป็นหนึ่งในสาวกปีศาจนั่น หรืออาจจะเป็นเจ้าปีศาจกระหายเลือด .. เลือดเย็นนั่นเสียเอง ด้วยซ้ำ อาทิมอย่ามาแกล้งไก๋กวนประสาทกันอยู่เลยค่ะ" 

          "ดูเหมือนเจ้าองค์กรนั่นมันกวนใจ ข่มขวัญหนูจันทร์ จน วาดภาพออกมาได้หน้าตาอัปลักษณ์ขนาดนี้ แล้วที่มาตั้งหน้า ตั้งตาขนข้อกล่าวหาร้าย ๆ มาถมถล่มใส่อาอยู่นี่ .. หนูจันทร์มี หลักฐานอะไรบ้างแล้วหรือยังคะ?" 

          ใจเย็นชะมัดเลยนะเจ้าหมอนี่ ก็แล้วจะแปลกใจทำไมล่ะ หมาป่าเจ้าเล่ห์เลือดเย็นอย่างเขา ..คงเจอภาวะแบบนี้มานักต่อ นักแล้วล่ะ!! และเขายอมรับมันมาแล้วใช่ไหมว่า .. เขาเป็นทีม นักล่าน่ารังเกียจนั่นน่ะ?

          "ยังไม่เจอค่ะ ..แต่คุณอิงค์มั่นใจว่าต้องมี.. เพราะอาทิม ชอบทำตัวลึกลับ ยิ่งพักหลัง ๆ ก็ดูจะเก็บตัวมีพิรุธมากขึ้นไป อีก หลบหน้าคุณอิงค์ หลบแม้กระทั่งครอบครัวคุณอิงค์ด้วย คนบริสุทธิ์ใจกัน ทำไมถึงต้องหลบกันขนาดนั้นล่ะคะ? ในเมื่อ สมัยก่อนใคร ๆ ก็ว่าคุณอานี่เท่ากับคนในครอบครัวเราคนหนึ่ง เลยเชียว แสดงว่ายิ่งต้องมีแผน แถมหวงยังที่นี่เป็นพิเศษด้วย คุณอิงค์ถึงจะแอบมาหาหลักฐาน ..ไม่คิดนี่คะว่าหมาป่าจมูกไว ..รีบวิ่งกลับมาเฝ้าโพรงเร็วซะขนาดนี้" 

          ประโยคหลังพาลกล่าวหา 'เจ้าของโพรง' อย่างโมโห ๆ

          จนเจ้าของโพรงผู้โดนกล่าวหาลูกตาพราวระยับ.. เพราะ ต้องแอบกั้นหัวเราะเอาไว้ .. กลัวโดนแม่กระต่ายเหวี่ยงเอาอีก น่ะสิ

          แล้วอะไรกันเล่านี่? ที่นี่มันพื้นที่ส่วนตัวของเขามิหรือ? แม้ว่าอาณาจักรในส่วนของโรงแรม..มันจะเป็นของเธอทั้งหมด ก็เถอะ หรือคิดว่าการที่เธอเป็นเจ้าของโรงแรม เป็นเจ้าของ พื้นที่ ก็เลยมีสิทธิ์ไปไหน ๆ ได้ทุกที่ที่เป็นของเธอได้โดยไม่ ต้องคำนึงถึงสิทธิส่วนบุคคลของคนอื่น ๆ เอาเสียเลย .. งั้นสิ?

          แต่ทิมโมธี่รู้ดีว่าเธอไม่ได้คิดแบบนั้นจริง ๆ หรอก

          อีกอย่าง .. นี่เธอไม่รู้ตัวเลยหรือไงกันว่า .. ที่เขาเก็บเนื้อ เก็บตัว หลบหน้าครอบครัวเธอ สาเหตุส่วนหนึ่งมันก็มาจากเธอ ทั้งนั้นนั่นแหละ

          "เถียงทำไมข้าง ๆ คู ๆ กันล่ะคะนี่ .. ไม่เห็นจะสมกับที่ เคยไปเรียนในแถบยุโรปมาเสียเลย" 

          คนเคร่งขรึมส่ายหน้าทำท่าระอา .. ล้อเลียน

          อิงจันทร์โมโหจี๊ด ..

          โอ๊ะ!! .. โดนเขาว่ากลับมาได้อีกแล้ว


✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿✿ ✿ ✿ ✿ ✿

Cr. Picture just for image as : Pinterest
นิยายชุด : #ไร่รักภูผาคอยตะวัน
นิยายรักละมุนละไม
นิยายชุด : #RomanceFantasy
นิยายชุด : #เจ้าสาวจอมพยศ
 หากอ่านนิยายแล้วถูกใจ..โปรดกด Like ให้ด้วยค่ะ 
╔═════ ೋ ❀♥❀ ೋ ═════╗
❀Please follow me on มุมนี้ มี..นิยาย writer❀
╚═════ ೋ ❀♥❀ ೋ ═════╝

เลือกจากตอนอ่าน

ก่อนหน้า ต่อไป

ความคิดเห็น

แสดงความคิดเห็น

Top