เมียบำเรอเหมาจ่าย

  • 55,120 ทั้งหมด
  • 0 ความคิดเห็น

บทที่ 6 เคว้งคว้าง 35%

บทที่ เคว้งคว้าง

รถเมล์ธรรมดาขับเคลื่อนไปบนท้องถนน ลมเย็นๆ ตีปะทะใบหน้าหวานปนเศร้าและเส้นผมของศนิจนปลิวไสว หญิงสาวภาวนาให้สายลมพัดหาเอาความทุกข์ออกไปจากใจของเธอด้วย ทว่าสายลมก็ไม่ทำอย่างที่เธอหวัง

คอนโดมิเนียมของมหภพอยู่ห่างจากบ้านของหญิงสาวไม่ไกลจึงใช้เวลาไม่มากในการนั่งรถ ศนิลุกขึ้นแล้วกดออด พอรถจอดนิ่งเธอก็เดินเข้าซอยกลับบ้าน ระหว่างที่เดินสมองก็ทบทวนเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นก่อนเธอจะออกจากคอนโดมิเนียมของมหภพไปด้วย

หลังจากที่บอกข้อตกลงครบทั้งห้าข้อ โทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้น เขาเดินไปหยิบมากดรับสายแล้วจงใจกดเปิดลำโพง ก่อนจะกรอกเสียงนุ่มน่าฟังอย่างที่เธอไม่เคยได้ยินลงไป

สวัสดีครับเกรซ

คุณคีนขา คืนนี้เกรซเหง๊าเหงาค่ะ

ทำไมถึงเหงาได้ล่ะครับที่รัก

อุ๊ย คุณคีนน่ะ เรียกกันแบบนี้เกรซเขินนะคะ อืม แล้วที่เกรซเหงาก็เพราะว่าบนเตียงเกรซไม่มีคุณน่ะสิคะ

งั้นคืนนี้คุณจะไม่เหงาแน่ครับ เตรียมรับมือไว้เลย เราคงสนุกกัน...ทั้งคืน

จริงนะคะ เกรซจะอาบน้ำให้หอมๆ รอคุณนะคะที่รัก จุ๊บๆ ค่ะ

บทสนทนาที่เขาคุยกับใครอีกคนว่าน่าปวดใจแล้ว แต่สายตาของเขาที่มองเธออย่างเยาะเย้ยน่าปวดใจยิ่งกว่า และสิ่งที่เขาพูดกับเธอหลังวางสายจากผู้หญิงคนนั้นก็เหมือนมีมือที่มองไม่เห็นมาบีบหัวใจจนหายใจไม่ออก

เข้าใจทุกอย่างแล้วใช่ไหม ฉันจะไปหาเกรซที่คอนโดของเขา เธอเองก็รีบกลับไปได้แล้ว

ไม่มีช่วงไหนของชีวิตผู้หญิงชื่อศนิ ที่จะเลวร้ายได้มากไปกว่าช่วงนี้อีกแล้ว พ่อก็นอนอาการหนักอยู่ที่โรงพยาบาล ส่วนคนที่เธอคิดว่าเขาคือคนที่จะมาช่วย กลับเป็นคนที่มาทำให้ทุกอย่างเลวร้ายยิ่งกว่าเดิม

...แต่ทุกอย่างมันเป็นเพราะเธอเลือกเองไม่ใช่หรือ

กลางวันเธอทำหน้าที่ลูกดูแลพ่อซึ่งรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาล ส่วนกลางคืนเธอทำหน้าที่ผู้หญิงบำเรอให้กับเจ้าของเงินห้าแสนที่ใช้รักษาพ่อ

...ทำไมเธอถึงรู้สึกว่าตัวเองเป็นเหมือนฝุ่นละอองที่ไม่มีค่าอะไรเลย

 

มหภพเดินจัดปกเสื้อโปโลออกมาจากห้องน้ำ เกล็ดดาวซึ่งยังนั่งผมเผ้ายุ่งเหยิงอยู่บนเตียงนอนมองมาด้วยสายตาตัดพ้อ ก่อนจะเดินนวยนาดมาหาชายหนุ่มทั้งร่างกายเปลือยเปล่าอย่างไม่อาย

“จะกลับแล้วหรือคะที่รัก” เธอคล้องแขนเข้ากับลำคอแกร่ง

“ครับ คุณจะได้พักผ่อนด้วย”

“ไหนคุณว่าคืนนี้เราจะสนุกกันทั้งคืนไงคะ”

“พรุ่งนี้ผมมีประชุมแต่เช้า ขอโทษที่ค้างกับคุณไม่ได้ครับเกรซ” ชายหนุ่มค่อยๆ ปลดมือหญิงสาวออกอย่างรักษาน้ำใจ

“เฮ้อ ประชุมๆๆๆ ตลอดเลยนะคะ” เกล็ดดาวเริ่มหน้าบูดเบี้ยว

“เข้าใจผมหน่อยนะครับเกรซ” มหภพไล้นิ้วไปตามแก้มคนตรงหน้า ก่อนจะมาหยุดตรงกลีบปาก

“ก็ได้ค่ะ แต่หลังจากนี้คุณต้องมาหาเกรซบ่อยๆ นะคะ ห้ามหายไปนานๆ อีกนะ เกรซคิดถึงคุณมากรู้ไหมคะที่รัก”

“โอเคครับ ผมสัญญา แต่ตอนนี้คุณใส่เสื้อคลุมก่อนดีกว่า เปิดแอร์เย็นๆ อยู่ด้วย เดี๋ยวจะไม่สบายนะ”

เกล็ดดาวอมยิ้มดีใจ หญิงสาวมั่นใจว่าสามารถจะกุมหัวใจผู้ชายคนนี้ได้อยู่หมัด เธอทั้งสวยทั้งรวย มีหน้ามีตาทางสังคม รับรองว่าเขาไม่อายแน่นอนหายควงเธอไปไหนมาไหน

“นี่ครับ เสื้อคลุมของคุณ” เขายื่นเสื้อคลุมที่หล่นอยู่บนพื้นให้

หญิงสาวเขย่งปลายเท้าขึ้นจูบเขาหนึ่งที แล้วรับเสื้อคลุมมาสวม

“คุณคีนขา ช่วงนี้คุณเครียดกับงานหรือคะ”

“ทำไมคุณคิดแบบนั้นล่ะ”

“ก็คืนนี้คุณรุนแรงกับเกรซเหมือนอยากจะปลดปล่อยความเครียดอะไรสักอย่างนี่คะ” เธอบอกอย่างไม่อายแล้วกระซิบข้างหูเขา “แต่เกรซชอบมากค่ะ คราวหน้าขอแบบนี้อีกนะคะที่รัก”

มหภพยิ้มพอใจ ข้อดีของเกล็ดดาวคือรองรับเขาได้ทุกอารมณ์ วันนี้ก็เช่นกัน

“ผมไปก่อนนะครับ แล้วเจอกันครับ”

ลับร่างมหภพไปแล้วหญิงสาวก็ยิ้มย่องผ่องใส แม้ตอนนี้ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับเขาจะยังไม่ถูกเปิดเผยอย่างเป็นทางการ แต่หากเธอได้แต่งงานกับเขาเมื่อไร สมบัติมหาศาลของตระกูลผู้ดีเก่าอย่างปกรณ์ธรรมจะต้องมาถึงมือเธอไม่น้อย คราวนี้พี่ชายเธอจะได้เลิกบ่นว่าเธอไม่ยอมทำงานทำการสักที แค่คิดก็มีความสุขแล้ว


วสาจะลงให้อ่านในเว็บประมาณ 50% ของเนื้อหาทั้งหมดนะคะ

ที่เหลือสามารถอ่าน ในรูปแบบอีบุ๊กค่ะ คลิกๆ เลยค่ะ 

หรือหากชอบแบบรูปเล่ม สั่งกับวสาได้ที่แฟนเพจจ้า รีบๆ น้า หนังสือมีจำนวนจำกัดค่ะ  https://www.facebook.com/wasanovel/

เลือกจากตอนอ่าน

ก่อนหน้า ต่อไป

ความคิดเห็น

แสดงความคิดเห็น

Top