เมียบำเรอเหมาจ่าย

  • 56,013 ทั้งหมด
  • 0 ความคิดเห็น

บทที่ 6 เคว้งคว้าง 100%

ศนิออกจากห้องยาผู้ป่วยนอกมาขึ้นลิฟต์ไปยังห้องไอซียู ก่อนหน้านี้หญิงสาวทิ้งความเครียดลงไปได้บ้างเพราะกายสิทธิ์คุยสนุกจนเธอรู้สึกผ่อนคลาย แต่เมื่อได้อยู่คนเดียวความเครียดก็กลับมาเกาะกินใจอีกครา

หญิงสาวเดินกะโผลกกะเผลกไปแจ้งความจำนงกับเจ้าหน้าที่หน้าห้องไอซียู และได้ชุดปลอดเชื้อสีเขียวเข้มมาสวม พอเดินเข้าไปถึงเตียงซึ่งมีบิดานอนนิ่งมีสายอะไรต่อมิอะไรระโยงระยางรอบกาย น้ำตาที่ไม่รู้มาจากไหนก็ไหลรินอย่างห้ามไม่อยู่

“เจ็บมากไหมคะพ่อ” ศนิกุมมือบิดาแน่น...นิยอมแลกทุกอย่างเพื่อพ่อแล้ว พ่อสู้นะคะ สู้เพื่อนิ

วินาทีนี้เองที่เธอนึกไปถึงเจ้าของเงินห้าแสน เขาไม่เพียงแต่ได้ร่างกายของเธอไป แต่ตลอดเวลาเกือบเดือนที่ทำหน้าที่ผู้หญิงบำเรอ หัวใจของเธอก็มอบให้เขาวันละนิด จนวันนี้เธอไม่เหลือหัวใจไว้ที่ตัวเองอีกต่อไปแล้ว

...แน่นอนว่าพ่อยังไม่รู้เรื่องนี้

“ญาติคุณโชติคะ” พยาบาลเดินมาสะกิดไหล่หญิงสาว “คุณหมอต้องการพบค่ะ”

“ค่ะ ขอบคุณมากนะคะ”

ศนิปาดน้ำออกจากตา แล้วเดินไปยังห้องเล็กๆ ที่อยู่ในพื้นที่เดียวกับห้องไอซียู โต๊ะตรงนั้นมีนายแพทย์ที่ทำการรักษาโชตินั่งรออยู่แล้วด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

“สวัสดีค่ะคุณหมอ”

“นั่งก่อนสิหนู” นายแพทย์ผายมือไปที่เก้าอี้ที่ว่าง ก่อนจะถอดแว่นที่สวมอยู่มาวางบนโต๊ะ “หนูคงพอจะเดาได้บ้างแล้วว่าหมอจะพูดเรื่องอะไร”

“ค่ะ นิพอจะเข้าใจ” ดวงตากลมโตอ่อนแสงลง “นิทำใจได้บ้างแล้ว แต่ก็ยังไม่ร้อยเปอร์เซ็นต์ค่ะ”

“อย่างที่หมอบอกหนูไปว่าตอนนี้ร่างกายคนไข้ไม่ตอบสนองกับคีโมและก็ไม่ตอบสนองกับการฉายรังสีอีกต่อไปแล้ว”

“ไม่มีความหวังเลยหรือคะคุณหมอ” ศนิเริ่มเสียงสั่น จะให้ทำใจได้ทั้งหมดคงไม่ได้ ที่นอนอยู่บนเตียงนั่นพ่อเธอทั้งคน

“ถ้าจะมี...คงเป็นปาฏิหาริย์เท่านั้น” แพทย์วัยกลางคนยืดตัวนั่งตรงและบอกด้วยแววตาจริงจัง “ตอนนี้คนไข้อยู่ได้ด้วยเครื่องช่วยหายใจ”

“ไม่มีทางอื่นเลยใช่ไหมคะ”

“หมอบอกหนูได้แต่ว่าคนไข้ไม่รับรู้อะไรแล้ว...อย่าทรมานเขาอีกเลย”

“ขอเวลาอีกนิดนะคะคุณหมอ ถ้าสองคืนนี้พ่อไม่มีวี่แววว่าจะดีขึ้น...นิจะปล่อยพ่อไปค่ะ”

ออกจากห้องพบแพทย์มาได้ศนิก็เดินออกมายังมุมที่ปลอดคน หญิงสาวปล่อยโฮออกมาเต็มที่เมื่อแน่ใจว่าจะไม่มีใครเดินมาตรงนี้แน่นอน สำหรับเธอแล้วน้ำตาไม่ใช่เครื่องหมายของความอ่อนแอ ทว่ามันคือความอัดอั้นที่เธอต้องการเค้นให้ออกมาจนหมด

...เข้มแข็งได้แล้วศนิ

เธอบอกกับตัวเองด้วยประโยคที่จำจนขึ้นใจ ก่อนจะล้วงโทรศัพท์ในกระเป๋าออกมาดูเมื่อนึกขึ้นได้ว่าปิดเสียงไว้ตั้งแต่เช้าและยังไม่ได้เอาออกมาดูอีกเลยนับจากที่เจอกายสิทธิ์ มีสายที่ไม่ได้รับหลายสายทั้งจากพัตตรารวมทั้งปรก แต่ที่มากที่สุดคือสายจากมหภพ ศนิไม่มีกะจิตกะใจจะโทรกลับ แต่เปิดอ่านข้อความที่ชายหนุ่มส่งทิ้งไว้

โทรหาฉันด้วย ไม่อย่างนั้นเธอแย่แน่ศนิ

แย่อย่างนั้นหรือ...จะมีอะไรแย่ไปกว่านี้อีกล่ะ

หากขัดคำสั่งเขาอย่างมากก็ถูกลงโทษด้วยการปรนเปรอเขานานกว่าเดิม หรือไม่ก็ทนฟังเขาสาดวาจาร้ายๆ ใส่ แต่มันคงไม่สำคัญเท่ากับการที่เธอได้อยู่เฝ้าพ่อ ถึงจะทำได้เพียงนั่งอยู่หน้าห้องไอซียูก็ตาม

 


“ถ้าวันนี้นายยังตามศนิมาไม่ได้ก็ไม่ต้องมาให้ฉันเห็นหน้าอีก” ชายหนุ่มสั่งเสียงเครียด เขาต่อสายหาหญิงสาวเป็นสิบๆ ครั้งแต่ไม่มีวี่แววว่าเธอจะรับ ทั้งที่ปกติแล้วจะรับทันทีที่เขาโทรหา

“ครับๆ ผมจะรีบโทรเดี๋ยวนี้แหละครับคุณคีน” ปรกล้วงโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋ากางเกง เลื่อนหาหมายเลขที่ต้องการแล้วกดโทรออก

หน้าที่ใหม่ของปรกที่ต้องทำทุกคืนคือไปรับศนิมาบรรณาการเจ้านาย และส่งหญิงสาวกลับบ้านยามที่เจ้านายได้สิ่งที่ต้องการแล้ว ทว่าไม่ว่าจะไปส่งสักกี่ครั้ง ศนิก็ให้จอดรถส่งเพียงมินิมาร์ทหน้าปากซอยเท่านั้น ปรกเห็นว่าเป็นเรื่องส่วนตัวที่เขาไม่ควรก้าวก่ายจึงไม่รบเร้า

“โทรอยู่นั่นแหละ นายก็เห็นว่าฉันติดต่อไม่ได้”

“คะ...ครับ” ชายหนุ่มตอบรับ แต่ยังไม่เลิกติดต่อ

“ก็บอกอยู่ว่าศนิไม่รับ นายยังโทรอีกหรือปรก” มหภพควันออกหู

“แล้วคุณคีนจะให้ผมตามคุณศนิยังไงล่ะครับ”

“จบตั้งปริญญาโท นายน่าจะคิดเองได้หรือเปล่าปรก”

“อ้าว...” ชายหนุ่มถึงกับกุมขมับเมื่อถูกต่อว่ากลางอากาศ แค่คุณศนิไม่รับโทรศัพท์ทำไมคุณคีนถึงหงุดหงิดได้ขนาดนี้ สงสัยจะเป็นห่วงละมั้ง

ห้ะ เป็นห่วงอย่างนั้นหรือ ไม่หรอกน่า คุณคีนเคยบอกเขาเองว่าไม่ได้คิดอะไรกับคุณศนิ

ปรกส่ายหัวให้ความคิดบ้าๆ หลุดออกไป แต่ดูเหมือนจะยิ่งซึมลึกยิ่งกว่าเดิม

“เป็นอะไรของนายอีก ส่ายหัวอยู่ได้”

“อ้อ เอ่อ...ปวดหัวน่ะครับคุณคีน ช่วงนี้พักผ่อนน้อย”

“ทุกๆ คืนนายไปส่งศนิที่ไหนก็ไปตามหาเขาที่นั่นแหละ” ลูกน้องไม่ได้ดังใจจนเขาต้องชี้โพรงให้ “แล้วก็พามาที่คอนโดให้ได้”

“ครับคุณคีน” ปรกรับคำ ก่อนจะออกจากห้องทำงานของเจ้านายไปทันที

เมื่อประตูห้องปิดลงมหภพก็ทุบกำปั้นลงบนโต๊ะ อารมณ์หงุดหงิดไหลเวียนทั่วกายอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน และชายหนุ่มก็ไม่รู้ตัวเช่นกัน

          ...อย่าให้เจอนะ ฉันจะจับเธอมัดไว้กับเตียงไม่ให้หนีไปไหนได้เลยละสาวน้อย 


วสาจะลงให้อ่านในเว็บประมาณ 50% ของเนื้อหาทั้งหมดนะคะ

ที่เหลือสามารถอ่าน ในรูปแบบอีบุ๊กค่ะ คลิกๆ เลยค่ะ 

ฝากกดไลค์แฟนเพจด้วยนะคะ  https://www.facebook.com/wasanovel/

เลือกจากตอนอ่าน

ก่อนหน้า ต่อไป

ความคิดเห็น

แสดงความคิดเห็น

Top