เมียบำเรอเหมาจ่าย

  • 60,149 ทั้งหมด
  • 0 ความคิดเห็น

บทที่ 7 บอบช้ำกายใจ 100%

เพลิงอารมณ์และไฟแห่งความต้องการของมหภพมอดไหม้ลงแล้ว เปลือกตาที่ปิดสนิทรวมทั้งเสียงหายใจเบาๆ สม่ำเสมอยืนยันได้ดี ผู้คุมเกมหลับไปอย่างสบายใจหลังจากที่ได้ปลดปล่อยทุกอย่างลงกับหญิงสาวร่างเล็กซึ่งบัดนี้นอนเคียงกันบนเตียง ทว่าไม่มีส่วนใดที่แตะต้องกันเฉกเช่นก่อนหน้านี้

ศนิไม่อาจข่มตาให้หลับลงอย่างเขาได้ ถึงแม้ความง่วงงุนเพราะพักผ่อนน้อยจะเข้าจู่โจมเล่นงานตั้งแต่เมื่อเย็นแล้วก็ตาม หญิงสาวค่อยๆ ขยับลงจากเตียงเนื่องจากไม่อยากรบกวนให้คนที่นอนอยู่ต้องตื่น และอีกเหตุผลคือเธอไม่อยากจะเผชิญหน้ากับเขาในตอนนี้ด้วย

ทันทีที่ปลายเท้าหย่อนลงเหยียบพื้น ศนิก็สัมผัสได้ถึงความเจ็บที่หัวเข่า ดวงตาเรื่อแดงในขอบตาบวมช้ำจากการร้องไห้อย่างหนักก้มมองไปยังบาดแผลนั้น ตอนนี้ผ้าก๊อซที่ปิดแผลไว้มีเลือดซึมออกมาและเห็นได้ชัดเจน มันคงอักเสบมากกว่าเดิมแล้วเป็นแน่ เธอถอนหายใจก่อนจะป้ายคราบน้ำตาที่หลงเหลืออยู่ให้ออกไปจากใบหน้า เจ็บกายไม่เท่าไร แต่เจ็บที่หัวใจร้ายแรงกว่ากันเยอะ

...นิต้องอยู่ในสถานะนี้ไปอีกนานเท่าไรกันคะ

ไม่รู้เป็นครั้งที่เท่าไรแล้วที่หญิงสาวเฝ้าถามตัวเองในใจเช่นนี้ มหภพเอาแต่ใจมากกว่าทุกครั้ง แม้เธอจะขัดขืนหรือร้องห้ามดังแค่ไหนก็ไม่อาจลดทอนความต้องการหรือเพิ่มความสงสารจากเขาได้เลย

ศนิเดินไปหยิบผ้าเช็ดตัวของเขาที่พาดอยู่บนราวไม้เล็กๆ หน้าห้องน้ำมาพันกาย ก่อนจะเดินกะโผลกกะเผลกออกไปใช้ห้องน้ำด้านนอกเพราะไม่อยากใช้ห้องน้ำให้ห้องนอนให้เขารู้สึกตัวตื่น พอเปิดประตูออกมาเจ้าของร่างบอบช้ำก็ต้องกลืนน้ำลายลงคออย่างอดสู เมื่อเห็นเสื้อผ้าของเธอและของมหภพทั้งชิ้นใหญ่ชิ้นเล็กเกลื่อนห้องนั่งเล่นไล่มาตั้งแต่ประตูห้อง...ดีเท่าไรแล้วที่เขาไม่ลงโทษเธอด้วยวิธีการของเขาตรงประตูนั่น

ถ้าฉันตื่นขึ้นมาแล้วไม่เจอเธอในห้อง รับรองว่าห้องเช่าที่เธออยู่จะไม่เหลือแม้แต่ซาก เธอคงรู้ว่าคนอย่างฉันทำอะไรได้บ้าง

หญิงสาวยังจำประโยคคำสั่งยาวเหยียดหลังจากการลงโทษบทสุดท้ายจบลงได้ดี มันช่างไม่เข้ากันเลยกับข้อตกลงที่เขาเคยบอกไว้ว่า

 คอนโดนี้เป็นพื้นที่ส่วนตัวของฉัน และฉันก็ไม่ชอบให้ใครมานอนค้างคืน เพราะฉะนั้นหลังจากที่มีอะไรกันแล้ว เธอจะต้องกลับบ้านของเธอ

...แล้วเธอควรจะอยู่หรือไป

ศนิก้มลงเก็บเสื้อผ้าอย่างยากลำบากเพราะปวดหนึบตรงหัวเข่า นาฬิกาเรือนโตบนฝาผนังบอกเวลาเที่ยงคืน เธอตัดสินใจแล้วว่าคงต้องอยู่ที่นี่ในคืนนี้ อย่างน้อยๆ ถ้ามหภพตื่นขึ้นมาแล้วเจอเธอ เขาคงไม่หงุดหงิดอย่างเช่นเมื่อช่วงค่ำ

“กล่องยาอยู่ตรงไหนนะ”

หญิงสาวกวาดสายตามองหาแต่ก็ไม่เจอ ครั้นจะให้ริ้ค้นในทุกๆ มุมห้องก็จนปัญญา เธอจึงเข้าไปล้างเนื้อล้างตัวแบบทุลักทุเลในห้องน้ำแทน กว่าจะอาบน้ำเสร็จก็หมดแรง พอเอนตัวลงบนโซฟาเบดศนิก็หลับไปโดยไม่รู้ตัว

 

แสงแดดเช้าวันใหม่ทะลุผ่านกระจกเข้ามาในห้องนอน คนตัวโตบนเตียงกว้างค่อยๆ ขยับและเปิดเปลือกตาขึ้นมาช้าๆ ชายหนุ่มมองข้างๆ ก็ไม่พบร่างของคนที่ให้ความสุขเขาตลอดทั้งคืน

...แม่ตัวดีคงขัดคำสั่งเขาแล้วหนีกลับบ้านไปแล้วแน่ๆ

มหภพตวัดผ้าห่มแล้วลุกขึ้นจากเตียง ทว่าสายตาก็พลันไปเห็นสิ่งแปลกปลอมบนผ้าปูที่นอน มันไม่ใช่เลือดหยดเล็กๆ อย่างเช่นครั้งแรกที่เขามีอะไรกับศนิ แต่มันเป็นเหมือนเลือดที่ป้ายไปเป็นทางตามการเคลื่อนไหว ชายหนุ่มส่ายศีรษะสะบัดคำถามในหัวให้หลุดออก ไม่ว่าเลือดนี้จะมาจากไหน เขาก็ไม่ควรสนใจและคิดอะไรซึ่งเกี่ยวข้องกับผู้หญิงที่ขายร่างกายแลกเงิน

ชายหนุ่มเดินออกมานอกห้องหลังจากอาบน้ำเสร็จ วันนี้วันหยุดเขาจึงไม่ต้องเข้าบริษัท แต่คงต้องอยู่เคลียร์งานในห้องทำงานฝั่งตรงข้ามกับห้องนอน...รวมทั้งเคลียร์บัญชีกับศนิด้วย

เสียงเหมือนคนพลิกตัวทำให้มหภพชะงักเท้า มองไปยังทิศทางก็ของเสียงก็เห็นว่าผู้หญิงที่เบ่นถึงเมื่อครู่กำลังนอนคุดคู้อยู่บนโซฟาเบดตัวโปรดของเขา

“ตายยากจริงๆ นะสาวน้อย” มหภพพูดเสียงลอดไรฟันแล้วเดินเข้าไปใกล้หวังรั้งร่างเล็กให้ตื่นขึ้นมา แต่แล้วก็ต้องหยุดนิ่งเมื่อปลายกางเกงสี่ส่วนขากว้างที่หญิงสาวสวมอยู่ร่นขึ้นมาจนเขาเห็นผ้าก๊อซแปะอยู่ที่หัวเข่า

...ที่สำคัญคือมีเลือดซึมออกมา

แค่นี้เขาก็พอเดาได้ว่ารอยเลือดเป็นทางบนที่นอนนั้นมีที่มาจากอะไร

“ตื่นได้แล้ว จะนอนกินบ้านกินเมืองไปถึงไหน”

“อุ๊ย !” ศนิตื่นขึ้นทันทีเมื่อเหมือนใครมาดึงหมอนอิงที่หนุนอยู่ จนหัวเธอผลุบลงไปกับโซฟานุ่มนิ่ม

“หึ นึกว่าจะหนีกลับไปแล้วเสียอีก” เขากอดอกมองคนตรงหน้า

หญิงสาวพยุงตัวเองขึ้นนั่ง ก่อนจะมองหน้ามหภพ

“นิยังไม่อยากให้ห้องเช่าต้องพังเพราะฝีมือคุณคีนต่างหากค่ะ”

“กลัวว่างั้น ?”

“ไม่ได้กลัวค่ะ แค่ไม่อยากให้ใครต้องเดือดร้อนเพราะความพาลของคุณคีน”

“ปากยังดีอยู่นี่” ชายหนุ่มยิ้มมุมปาก “นึกว่าเมื่อคืนปากเธอถูกฉันใช้งานหนักจนพังไปแล้วเสียอีก”

“คุณคีน !

“อ้อ แล้ววันนี้ก็ไม่ต้องออกไปไหน เธอต้องอยู่ซักเอาผ้าปูที่นอนของฉันเพราะเธอทำมันเปื้อน”

“เปื้อน ?”

          “ใช่ เปื้อนเลือดของเธอ หรือบางทีมันอาจจะเปื้อนอย่างอื่นด้วยก็ได้...ความเห็นแก่เงินของเธอไงล่ะศนิ”


วสาจะลงให้อ่านในเว็บประมาณ 50% ของเนื้อหาทั้งหมดนะคะ

ที่เหลือสามารถอ่าน ในรูปแบบอีบุ๊กค่ะ คลิกๆ เลยค่ะ 

ฝากกดไลค์แฟนเพจด้วยนะคะ  https://www.facebook.com/wasanovel/

เลือกจากตอนอ่าน

ก่อนหน้า ต่อไป

ความคิดเห็น

แสดงความคิดเห็น

Top