เมียบำเรอเหมาจ่าย

  • 53,761 ทั้งหมด
  • 0 ความคิดเห็น

บทที่ 9 นกปีกหัก 35%

หนังสือนิยายมาแล้ว สามารถสั่งโดยตรงที่วสาทางแฟนเพจได้เลยค่ะ  https://www.facebook.com/wasanovel/


บทที่ นกปีกหัก

โชติบริจาคร่างกายไว้กับโรงพยาบาลแห่งหนึ่งเพื่อให้นักศึกษาแพทย์ได้ใช้ในการศึกษา เรื่องนี้ศนิรู้อยู่แล้วเพราะบิดาบอกเสมอว่าหากต้องตายก็จะไม่ขอตายเปล่า ดังนั้นการทำพิธีกรรมทางศาสนาจึงมีเพียงพระสงฆ์สี่รูปและมีแค่พวงมาลัยดอกไม้สดที่หญิงสาวมอบให้บุพการีเป็นครั้งสุดท้าย เสร็จสิ้นทุกอย่างรถตู้ของโรงพยาบาลที่โชติบริจาคร่างกายเอาไว้ก็มารับร่างไปจัดการต่อ รอเวลาสองปีหลังจากนี้ที่จะได้ทำพิธีพระราชทานเพลิงศพ

ศนิรู้สึกเคว้งคว้าง แม้จะทำใจไว้ก่อนหน้านี้แล้ว แต่พอเอาเข้าจริงเธอก็ยังรับกับการจากไปของพ่อไม่ได้อยู่ดี ทุกอย่างรวดเร็วจนตั้งตัวไม่ทัน ขอบตาของหญิงสาวยังบวมเป่งจากการร้องไห้อย่างหนักในตอนที่เห็นศพพ่อ ทว่าน่าแปลกที่ตอนนี้ไม่มีน้ำตาให้เห็นอีกแล้ว

อาจจะเป็นเพราะร้องไห้จนไม่มีน้ำตาแล้วก็ได้

“หลังจากนี้เธอจะเอายังไงต่อ”

นี่นับเป็นประโยคแรกระหว่างมหภพกับศนิในรอบหลายชั่วโมง หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมองคนถาม แต่ไม่มีเรี่ยวแรงที่จะตอบกลับไป

“ทำไมเธอไม่เคยบอกเรื่องพ่อกับฉัน”

ศนิผ่อนลมหายใจออกมาเบาๆ เธอไม่เข้าใจเจตนาของเขาและไม่พร้อมที่จะพูดอะไรตอนนี้ด้วย ร่างเล็กลุกขึ้นจากเก้าอี้แล้วกำลังจะก้าวเท้า แต่ก็ถูกรั้งแขนไว้ก่อน

“ว่ายังไง ทำไมถึงไม่เคยเล่าให้ฉันฟัง” เขาถามซ้ำด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

“นิ...”

คงเป็นธรรมดาที่เวลากำลังเสียใจหรือกำลังกลั้นน้ำตาอยู่ หากมีคนมาถามหรือปลอบโยน สิ่งที่กลั้นไว้จะไม่เป็นผล กรณีของศนิก็เช่นกัน หญิงสาวน้ำตาไหลพราก เสียงสะอื้นเริ่มดังขึ้นเรื่อยๆ และไม่มีทีท่าว่าจะหยุด และแล้วมหภพก็ตัดสินใจทำในสิ่งที่ไม่คิดว่าจะทำกับผู้หญิงตรงหน้า

...นั่นคือดึงร่างเธอเข้ามากอดปลอบ

“ตอนนี้ยังไม่อยากเล่าก็ไม่เป็นไร ไว้ค่อยเล่าก็ได้”

“ฮือ...” คำปลอบของเขาทำเอาน้ำตาเธอยิ่งไหล หญิงสาวกอดตอบเขาแน่นราวกับต้องการที่พึ่ง เขาทำให้เธอรู้สึกว่าไม่ได้โดดเดี่ยวจนเกินไป

“กลับกันเถอะ มืดแล้ว ถ้าเธอยังเอาแต่เศร้าอยู่แบบนี้พ่อเธอจะไม่สบายใจนะ”

“ค่ะ” ศนิผละออกจากอกเขาและเช็ดน้ำตาป้อยๆ

“เดินไหวหรือเปล่า” มหภพถามเพราะตอนนี้ทั้งสุขภาพกายและสุขภาพใจของผู้หญิงตรงหน้าเขากำลังย่ำแย่ บางทีอาจจะเป็นล้มไปดื้อๆ

“ไหวค่ะ”

“งั้นกลับกัน”

“นิกลับเองได้ค่ะ ขอบคุณนะคะคุณคีน” หญิงสาวประนมมือไหว้...ทุกอย่างกำลังจะจบลงแล้ว

“จะกลับเองทำไมกัน ปรกฉันก็ให้กลับไปก่อนแล้ว เธอคงต้องกลับพร้อมฉันแล้วละ”

ศนิไม่มีแรงจะเถียงจึงได้แต่ยอมตามน้ำ ถึงเธอรบเร้ามากแค่ไหน เขาก็คงหาข้ออ้างหรือบังคับให้เธอทำตามอย่างที่เขาต้องการอยู่ดี

 

“คุณคีนค่ะ เลยทางเข้าบ้านนิมาแล้วนะคะ” ศนิเหลียวมองซอยฝั่งตรงข้ามที่เธอเริ่มห่างมาเรื่อยๆ

“ก็ใช่”

“งั้นคุณคีนจอดส่งนิตรงนี้ก็ได้ค่ะ นิเดินย้อนกลับไปเอง ถ้าคุณคีนขับรถยูเทิร์นมันไกลค่ะ”

“พูดมากน่าสาวน้อย” มหภพไม่สนใจเสียงทักท้วง เขายังคงให้ความสนใจกับถนนเบื้องหน้า คันเร่ง และพวงมาลัยรถยนต์

“คุณคีนคะ” หญิงสาวเริ่มร้อนใจ นึกถึงวันที่เขานัดเธอคุยเรื่องสมัครงานที่ร้านอาหารอิตาเลียนแล้วเธอก็หลงขึ้นรถไปกับเขา

“ไว้ถึงแล้วค่อยคุยกัน”

“แต่คุณคีนบอกว่าจะพานิมาส่งบ้าน”

“เท่าที่จำได้ ฉันไม่ได้พูดแบบนั้นนะ”

“คุณคีนพูด” ศนิเถียงอย่างไม่มั่นใจในตัวเอง

“ฉันบอกว่า งั้นกลับกัน ไม่ได้บอกว่าจะมาส่งเธอที่บ้านของเธอเสียหน่อย” มหภพแอบยิ้มมุมปาก เธอเถียงเขาได้แบบนี้แสดงว่าเริ่มหายเศร้าไปบ้างแล้ว

“แล้วคุณคีนจะพานิไปไหนคะ”

“กลับคอนโดฉัน ไปคุยกันที่นั่น วันนี้ทั้งวันนอกจากขนมปังกับนมเธอก็ยังไม่ได้กินอะไรเลยไม่ใช่หรือ”

“คะ...ค่ะ” หัวใจดวงน้อยแกว่งไกว ไม่อยากนึกเข้าข้างตัวเองเลยว่าเขาเป็นห่วง

“ต่อไปเธอไม่ต้องอยู่ห้องเช่าเล็กๆ นั่นแล้วนะ”

“นิจะกลับบ้านค่ะ คุณช่วยจอดให้ลงด้วย” ถึงแม้ห้องเช่าจะเก่า แต่มันก็คือความทรงจำระหว่างเธอกับพ่อในช่วงสองปีที่ได้อยู่ที่นั่น

“เป็นผู้หญิงตัวคนเดียวจะอยู่เข้าไปได้ยังไงกัน มันไม่ปลอดภัยเธอก็รู้นี่ เมื่อวานตอนไปตามเธอฉันทำหน้าต่างห้องเช่าเธอหลุดด้วย ขนาดหน้าต่างยังหลุด อย่างอื่นคงไม่ต้องพูดถึง”

“ที่นั่นเป็นที่ของนิกับพ่อ อยู่ที่นั่นก็เหมือนกับมีพ่ออยู่ด้วยค่ะ นิไม่กลัวหรอก”

“ไม่รู้หรือไงว่าการที่อยู่คนเดียวแบบนั้นจะยิ่งทำให้ตัวเองเครียดมากกว่าเดิม ฉันกับพ่อเธอเป็นผู้ชายเหมือนกัน เพราะฉะนั้นฉันเข้าใจพ่อเธอดี ไม่มีพ่อที่ไหนอยากให้ลูกสาวอยู่ในที่อันตรายแบบนั้นหรอก”

“นิไม่อยู่ที่นั่นแล้วจะให้ไปอยู่ไหนคะ” หญิงสาวเสียงอ่อย ที่เขาพูดมันก็จริง

“ไปอยู่ที่คอนโดฉัน”

“นิจะไปอยู่คอนโดคุณได้ยังไงกันคะ” ถ้าหากเธอไปอยู่ สักวันหนึ่งคนรักของเขาก็ต้องรู้ เธอไม่อยากเป็นมือที่สามของใคร เพราะแค่ที่เป็นอยู่ตอนนี้ก็บาปมากแล้ว “นิกลับไปอยู่ห้องเช่าเหมือนเดิมดีกว่าค่ะ”

“ฉันให้ปรกขนของของเธอกับพ่อมาที่คอนโดฉันหมดแล้ว และที่สำคัญฉันก็คืนห้องเช่าแทนเธอไปเรียบร้อยแล้วด้วย”

คนฟังรู้สึกไม่พอใจขึ้นมา ทำไมเขาทำอะไรโดยที่ไม่ถามเธอก่อน...คนเอาแต่ใจ

“โกรธหรือไง” มหภพหันมามองใบหน้าบูดบึ้ง ก่อนจะหักพวงมาลัยเลี้ยวเข้าคอนโดมิเนียม “เธอไม่มีสิทธิ์โกรธฉันหรอกนะศนิ”



วสาจะลงให้อ่านในเว็บประมาณ 50% ของเนื้อหาทั้งหมดนะคะ

ที่เหลือสามารถอ่าน ในรูปแบบอีบุ๊กค่ะ คลิกๆ เลยค่ะ 

ฝากกดไลค์แฟนเพจด้วยนะคะ  https://www.facebook.com/wasanovel/

เลือกจากตอนอ่าน

ก่อนหน้า ต่อไป

ความคิดเห็น

แสดงความคิดเห็น

Top