เมียบำเรอเหมาจ่าย

  • 49,987 ทั้งหมด
  • 0 ความคิดเห็น

บทที่ 9 นกปีกหัก 70%

เมื่อเข้ามาภายในห้องของมหภพหญิงสาวก็อึ้งกับกล่องลังกระดาษมากมายในห้องนั่งเล่น เขาไม่บอกเธอก็รู้ว่าทุกกล่องเป็นของของเธอกับพ่อจากห้องเช่า

“เดี๋ยวเธอลองเลือกดูก็แล้วกันว่าจะเก็บหรือจะทิ้งอะไรบ้าง”

“ขอบคุณค่ะ” แม้ความโกรธที่เขาให้คนมาเคลื่อนย้ายของโดยไม่ถามไถ่จะยังมีอยู่ แต่น้ำเสียงของเขาที่พูดนั้นเธอสัมผัสได้ว่าเขาหวังดี และความหวังดีนั้นก็กลบความโกรธของเธอจนมิดแล้ว

“แต่ฉันว่าทิ้งไปหมดก็ดี เก่าๆ แล้วทั้งนั้น ความจริงแล้วเธอมาตัวเปล่ายังได้” มหภพบอกขณะเปิดกล่องอาหารที่ปรกเอามาทิ้งไว้ให้ ไม่ใช่แค่ศนิที่ยังไม่กินอะไร เขาเองก็เช่นกัน “มากินข้าวก่อนสิ แล้วค่อยดู”

“ค่ะ”

หญิงสาวนั่งลงตรงเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามกับเขาแล้วเริ่มกินข้าว แต่กินไปได้ไม่กี่คำก็วางช้อน

“ไม่อร่อยหรือไง กินอย่างกับแมวดม”

“อร่อยค่ะ แต่นิกินไม่ลง มันตื้อไปหมด”

“ฉันรู้ว่าเธอเสียใจที่พ่อจากไป แต่เธอควรเข้มแข็งนะ อย่างน้อยๆ ถ้าพ่อเธอรับรู้ได้ เขาจะได้สบายใจ” มหภพรู้ว่าตัวเองเป็นผู้ชายแข็งกระด้าง เขาปลอบใครด้วยคำพูดหวานหูไม่เป็น จึงทำได้ดีที่สุดแค่นี้ “กินต่ออีกนิดสิ เดี๋ยวจะเป็นอะไรไปอีกคน”

“นิอิ่มแล้วจริงๆ ค่ะ”

“ถ้าอิ่มแล้วฉันจะเล่าอะไรให้เธอฟัง” เขายกน้ำขึ้นดื่มจนหมดแล้ว ก่อนจะลุกจากเก้าอี้ “ตามมานี่สิ”

มหภพเดินนำมานั่งที่โซฟา ศนิก็เดินตามเขามาราวกับต้องมนตร์สะกด

“พ่อของฉันก็จากฉันกับแม่ไปแล้วเหมือนกัน”

หญิงสาวเอียงคอมองหน้าคนพูด ทำไมเขาถึงยกเรื่องนี้มาพูดทั้งที่มันเป็นเรื่องส่วนตัว และมันเป็นสิ่งที่เขาไม่จำเป็นต้องเล่าให้ผู้หญิงบำเรออย่างเธอรู้ก็ได้

“เธอโชคดีนะศนิ”

“โชคดี ?” การสูญเสียคนที่ตัวเองรักถือเป็นเรื่องดีอย่างนั้นหรือ “ที่พ่อนิตายน่ะหรือคะ”

“ไม่ใช่เรื่องนั้น” เขาหันหน้ามามองเข้าไปในดวงตาฉายแววเศร้าของหญิงสาว แล้วพูดต่ออย่างจริงจัง “ที่บอกว่าเธอโชคดี คือโชคดีที่ได้ดูแลพ่อมากกว่าฉัน”

คนฟังยังคงไม่เข้าใจ คนพูดเห็นเช่นนั้นจึงรีบเล่าต่อ

“พ่อฉันตกเครื่องบินตอนฉันยังเรียนอยู่ชั้นประถม ตอนนั้นพ่อไปดูงานที่ต่างประเทศ พ่อสัญญาว่าจะกลับมาให้ทันวันเกิดของฉัน แต่สุดท้ายแล้วพ่อก็ผิดสัญญา”

“นิ เอ่อ...นิเสียใจด้วยนะคะ” เธอไม่รู้ว่าทำไมถึงรู้สึกเศร้ากับเรื่องที่ได้ฟัง หรืออาจจะเป็นเพราะเธอเพิ่งจะสูญเสียพ่อก็เป็นได้

“พ่อเธอป่วย เธอยังได้ดูแล แต่ฉันสิ ยังไม่ได้ทำอะไรให้ท่านได้ภูมิใจเลย เธอเลิกเศร้าได้แล้วนะศนิ”

“ค่ะ นิจะพยายาม”

“ไปอาบน้ำได้แล้วจะได้พักผ่อน วันนี้เหนื่อยมาทั้งวัน ฉันให้คนหาเสื้อผ้ามาให้เธอใหม่ทั้งหมด อยู่ในห้องนอนฉัน ลองเข้าไปดูสิ”

“คะ ? คุณคีนซื้อเสื้อผ้าให้นิหรือคะ” หญิงสาวทึ่งในตัวผู้ชายคนนี้ เขาทำทุกอย่างได้รวดเร็วไปหมด ทั้งขนของของเธอจากห้องเช่ามาไว้ที่นี่ แล้วไหนจะยังเรื่องเสื้อผ้าใหม่ๆ อีก

“เปล่า ฉันไม่ได้ซื้อ” มหภพพูดหน้าตาย “เงินฉันก็จริง แต่ฉันสั่งให้คนไปซื้อมาให้เธอ”

...นั่นสินะ เขามีเงิน จะทำอะไรก็ย่อมทำได้

“นิมีเรื่องจะคุยกับคุณคีนค่ะ”

“เรื่อง ?”

“ถ้านิหางานได้และก็หาที่อยู่ใหม่ได้ นิจะไม่อยู่ที่นี่ให้เป็นภาระของคุณคีนค่ะ”

เมื่อฟังในสิ่งที่หญิงสาวบอก มหภพก็ร้องหึในลำคอ จะมีสักวันไหมที่ผู้หญิงตัวเล็กๆ คนนี้ไม่เคยขัดใจเขา

“สิ้นไร้ไม้ตอกแล้วยังจะอวดเก่ง”

“นิไม่ได้อวดเก่ง” ศนิสวนขึ้นทันควัน พอนึกขึ้นได้ว่าไม่ควรทำให้เขาโกรธจึงขอโทษ “นิไม่ได้ตั้งใจจะเถียงคุณคีนค่ะ ขอโทษนะคะ”

“ไม่ได้อวดเก่งแล้วเรียกว่าอะไร”

“นิแค่ไม่อยากให้คุณต้องผิดใจกับแฟนค่ะ ถ้าแฟนคุณรู้ว่านิอยู่ที่นี่เขาจะรู้สึกยังไงคะ”

“ใครแฟนฉัน”

“ก็...” หญิงสาวมีท่าทีอ้ำๆ อึ้งๆ ความจริงแล้วสถานะของมหภพกับผู้หญิงคนนั้นอาจจะเลยคำว่าแฟนไปแล้วด้วยซ้ำ

“ตอบมาศนิ”

“คุณคีนเคยคุณโทรศัพท์กับผู้หญิงที่ชื่อเกรซ เรียกกันว่าที่รักด้วย นิได้ยินค่ะ”

คำพูดตัดพ้อแกมหึงหวงนั้นทำให้คนที่ไม่ยิ้มกับอะไรง่ายๆ ถึงกับยิ้มและหลุดหัวเราะ เขาไม่ได้โกรธที่เธอยกเรื่องนี้ขึ้นมาพูด ตรงกันข้าม เขากลับรู้สึกดีที่เธอไม่ได้เมินเฉย

“ทำไมคุณต้องหัวเราะด้วยคะ”

“เกรซไม่ใช่แฟนฉัน ส่วนความสัมพันธ์ระหว่างฉันกับเขาเธอไม่ต้องรู้หรอก ไปอาบน้ำได้แล้ว”

ศนิไม่ได้กระจ่างกับคำตอบของเขาเลยสักนิด ยิ่งเขาพูดแบบนี้ทุกอย่างยิ่งดูกำกวม

...ไม่ใช่แฟน แต่เรียกกันว่าที่รักนี่นะ

“ยังไม่ไปอีก หรืออยากจะอาบพร้อมฉัน”

“ปะ...ไปแล้วค่ะ” 


วสาจะลงให้อ่านในเว็บประมาณ 50% ของเนื้อหาทั้งหมดนะคะ

ที่เหลือสามารถสั่งเป็นรูปเล่มได้ที่วสา หรืออ่านในรูปแบบอีบุ๊กค่ะ คลิกๆ เลยค่ะ 

ฝากกดไลค์แฟนเพจด้วยนะคะ  https://www.facebook.com/wasanovel/

เลือกจากตอนอ่าน

ก่อนหน้า ต่อไป

ความคิดเห็น

แสดงความคิดเห็น

Top