เมียบำเรอเหมาจ่าย

  • 51,696 ทั้งหมด
  • 0 ความคิดเห็น

บทที่ 10 จะดีหรือจะร้าย 35%

แจ้งข่าวก่อนค่ะ วสาจะลงให้อ่านในเว็บจนถึงบทที่ 14 นะคะ

ที่เหลือสามารถสั่งเป็นรูปเล่มได้ที่วสา หรืออ่านในรูปแบบอีบุ๊กค่ะ คลิกๆ เลยค่ะ 

ฝากกดไลค์แฟนเพจด้วยนะคะ  https://www.facebook.com/wasanovel/


บทที่ 10 จะดีหรือจะร้าย

เช้าวันรุ่งขึ้นมหภพทั้งขู่ทั้งพูดจาหว่านล้อมอยู่นานกว่าจะได้ฟังเรื่องราวทั้งหมดที่เป็นเหตุทำให้ศนิต้องใช้ร่างกายแลกกับเงินห้าแสนของเขาจากปากเจ้าตัว นั่นทำให้เขาได้รู้ความจริงว่าเธอไม่ใช่ผู้หญิงที่ใช้เงินฟุ่มเฟือยไปกับการช็อปปิ้งและเรื่องความสวยความงามอย่างผู้หญิงคนอื่นๆ ที่ผ่านเข้ามาในชีวิตเขา

“ทำไมไม่บอกเรื่องนี้กับฉันตั้งแต่แรก เธออาจจะได้งานทำ และไม่ต้องเสียเยื่อบางๆ นั่นให้ฉัน” เขาเป็นผู้ชาย แต่ก็รู้ว่าผู้หญิงที่รักนวลสงวนตัวอยากจะเป็นสิ่งมีค่าไว้ให้กับผู้ชายที่จะใช้ชีวิตร่วมกัน

ชายหนุ่มพูดเพราะรู้สึกผิดอยู่ลึกๆ ทว่าคนฟังกลับตีความไปอีกอย่าง

“นิไม่อยากได้งานจากความสงสารของคุณค่ะ”

“ก็เลยเอาตัวเข้าแลก”

คำพูดนั้นแทงใจดำคนฟังเข้าอย่างจัง นอกจากเขาจะเป็นผู้บริหารที่เก่งแล้ว เขายังมีความสามารถในการทำร้ายจิตใจเธอได้ดีเยี่ยมอีกด้วย

“เงินห้าแสนของคุณนิใช้รักษาพ่อไปแล้ว แต่ก็ยังพอมีเหลืออยู่ นิจะคืนให้คุณค่ะ”

“เธอหมายความว่ายังไงศนิ !

“นิไม่อยากอยู่ที่นี่แล้วค่ะ นิไม่รู้ว่าเมื่อไรคุณจะเบื่อแล้วปล่อยนิให้เป็นอิสระ”

“ทำไม อยู่กับฉันมันไม่ดีตรงไหน” มหภพเริ่มเดือด ไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนปฏิเสธเขา แต่คนตรงหน้ากลับกล้าทำ เขาอยากเล่นบทดี แต่เธอก็ทำให้เขาหงุดหงิดจนเป็นตัวร้ายได้ตลอดเวลา “ที่พักก็มี ข้าวของเครื่องใช้ดีๆ ฉันก็หามาให้เธอได้”

“นิแค่ไม่อยากเป็นภาระให้คุณคีน นิจะหางานทำและทยอยเอาเงินมาคืนค่ะ”

“แลกกับอิสรภาพอย่างนั้นหรือศนิ”

“ค่ะ แลกกับอิสรภาพ” ศนิเสียงสั่นยามเอื้อนเอ่ย ใช่ว่าเธออยากจะไปจากเขา แต่หากไม่ไปเสียตั้งแต่ตอนนี้ สักวันก็ต้องไปอยู่ดี

มหภพย่างสามขุมเข้าไปหาร่างเล็ก ก่อนจะบีบแขนหญิงสาวทั้งสองข้าง

“ฉันไม่ตกลง เธออยู่ที่คอนโดนี้ คอยทำความสะอาดห้องให้ฉัน...และก็เป็นผู้หญิงบำเรอทุกที่ทุกเวลาถ้าฉันต้องการ” เขาบอกเสียงลอดไรฟัน

“คุณคีนจะใจร้ายกับนิไปถึงไหนกันคะ” หยาดน้ำเริ่มคลอหน่วยตาหญิงสาว สุดท้ายแล้วเธอก็เป็นที่รองรับอารมณ์ของเขาอยู่ดี อ้อมกอดที่ให้ความอบอุ่นเธอเมื่อคืนเป็นสิ่งจอมปลอมทั้งเพ

“ฉันใจร้ายหรือศนิ เธอต่างหากที่เป็นคนผิดข้อตกลง”

“คุณคีนต้องการอะไรกันแน่คะ”

“ต้องการให้เธอทำตามที่บอกไว้ตอนแรกไงล่ะ เงินห้าแสน แลกกับเซ็กซ์แบบเหมาจ่าย”

“แต่ตอนนี้เงินห้าแสนมันไม่สำคัญกับนิแล้ว”

“แต่มันสำคัญสำหรับฉัน ธุรกิจก็ต้องเป็นธุรกิจ เธอน่ะอ่อนเกินไปแล้วนะสาวน้อย คิดจะทำการใหญ่ ใจนิ่งๆ หน่อยสิ ไม่ต้องห่วงหรอกนะ ทุกครั้งที่มีอะไรกันฉันจะให้เธอครั้งละหมื่น เอาไปโปะกับเงินที่เธอบอกว่าเหลืออยู่” ชายหนุ่มรั้งคางมนให้หญิงสาวมองตน แล้วเลื่อนหน้าลงไปแทบจะชิด “ครั้งละหมื่นเลยนะ แบบนี้จะหาที่ไหนได้ ถ้าเธอขยันหน่อย ไม่นานก็คงครบห้าแสน”

ศนิไม่สามารถกลั้นน้ำตาไว้ได้อีกต่อไปจึงปล่อยให้มันไหลลงรดแก้ม นอกจากศักดิ์ศรีที่เธอไม่มีหลงเหลือในตัวแล้ว ตอนนี้ความเป็นคนก็เริ่มไม่มีแล้วเหมือนกัน

 

มหภพนั่งทำงานในห้องทำงานไปก็มองร่างเล็กที่กำลังปัดกวาดชั้นหนังสือไปด้วย เขารู้สึกโล่งใจที่กลับมาจากบริษัทแล้วพบว่าหญิงสาวยังอยู่ นั่นเท่ากับว่าเธอยอมรับข้อเสนอของเขา ชายหนุ่มมองภาพตรงหน้าอีกไม่นานก็ก้มหน้าอ่านเอกสารที่หอบกลับมาอ่านต่อ

ศนิเช็ดหนังสือแต่ละเล่มบนชั้นอย่างเหม่อลอย บางครั้งก็หยิบเล่มที่เช็ดแล้วมาเช็ดอีก หญิงสาวไว้อาลัยให้กับชีวิตตัวเอง สุดท้ายแล้วคนสิ้นไร้ไม้ตอกอย่างเธอก็ต้องอยู่เป็นผู้หญิงบำเรอให้เขาอยู่ดี ทนๆ ไป อีกไม่นานทุกอย่างก็จะจบสิ้น และจะได้พ้นไปจากสถานะ ผู้หญิงบำเรอเหมาจ่าย’ สักที

ปึ้ง !!

หนังสือเล่มโตหลุดจากมือหญิงสาวลงกระแทกกับพื้นพรม แต่ก็ดังพอที่จะทำให้คนที่ทำงานอยู่ได้ยินและหันมามองด้วยสายตาไม่พอใจ

“ระวังหน่อยสิศนิ หนังสือธุรกิจแต่ละเล่มของฉันไม่ใช่ว่าจะหาซื้อได้ง่ายๆ ตามท้องตลาดนะ”

“ขอโทษค่ะ”

“ไปเตรียมมื้อเย็นให้ฉันได้แล้ว ขืนเธออยู่ตรงนี้ต่อมีหวังหนังสือฉันคงพังทุกเล่ม”

“ค่ะ” เธอไม่รู้ว่าตัวเองกลายเป็นคนไม่มีปากไม่มีเสียงไปตั้งแต่เมื่อไร รู้แต่ว่าไม่อยากต่อความยาวสาวความยืดให้เขาต้องอารมณ์เสีย

ศนิเดินออกไปยังห้องครัวและเริ่มปรุงอาหารเมนูง่ายๆ ให้คนใจร้าย ตอนนี้ในตู้เย็นเต็มไปด้วยของสดเพราะเมื่อเช้าปรกซื้อมาให้ เธอจึงไม่ลำบากออกไปสรรหามาเอง

“อาหารเสร็จแล้วค่ะ” หญิงสาวเดินเข้ามาบอกเขาในห้องทำงาน

“อืม”

มหภพเดินเฉียดหน้าจนเธอหลบแทบไม่ทัน ดีที่พร้อมตั้งรับไว้แล้วจึงไม่ล้มไปกองกับพื้น หญิงสาวรีบเดินตามออกไป กลัวว่าถ้าช้าจะโดนเขาเล่นงานอีก

“แล้วจานของเธอล่ะ”

“นิค่อยกินทีหลังก็ได้ค่ะ ยังไม่หิวเท่าไร”

“ไม่หิว แต่ถ้าถึงเวลาก็ต้องกิน ไปเอาจานมา ฉันให้เธอมาเป็นผู้หญิงบำเรอ ไม่ใช่คนใช้ถึงจะต้องกินข้าวหลังเจ้านายกินเสร็จ”

“ค่ะ”

“ค่ะแล้วก็ไปหยิบมาสิ อย่าให้ฉันต้องพูดซ้ำ”

ศนิเดินไปเอาจานกับช้อนมานั่งกินเงียบๆ อึดอัดที่เขานั่งอยู่ด้วยแต่ก็เลี่ยงไม่ได้ พอเขากินเสร็จก่อนและลุกขึ้นไปเธอถึงได้รู้สึกโล่ง แต่แล้วก็ต้องสะดุ้งเมื่อรู้สึกเหมือนมีอะไรเย็นๆ มาแตะข้างแก้ม

“อุ๊ย !

“ของเธอ”

“ของนิ ? คุณคีนให้นิทำไมกันคะ นิมีโทรศัพท์อยู่แล้วค่ะ”

“วัตถุโบราณเก่าคร่ำครึนั่นน่ะหรือ เมื่อเช้าฉันเผลอโยนมันทิ้งชักโครกไปแล้ว เลยเอาเครื่องนี้มาให้เธอใช้แทน รับไปสิ”

เลือกจากตอนอ่าน

ก่อนหน้า ต่อไป

ความคิดเห็น

แสดงความคิดเห็น

Top