เมียบำเรอเหมาจ่าย

  • 53,109 ทั้งหมด
  • 0 ความคิดเห็น

บทที่ 10 จะดีหรือจะร้าย 70%

แจ้งข่าวก่อนค่ะ วสาจะลงให้อ่านในเว็บจนถึงบทที่ 14 นะคะ

ที่เหลือสามารถสั่งเป็นรูปเล่มได้ที่วสา หรืออ่านในรูปแบบอีบุ๊กค่ะ คลิกๆ เลยค่ะ 

ฝากกดไลค์แฟนเพจด้วยนะคะ  https://www.facebook.com/wasanovel/


“คุณคีนทำแบบนั้นได้ยังไงกันคะ ถึงจะเก่าแต่มันก็ยังใช้งานได้ ที่สำคัญคือมันเป็นของที่พ่อซื้อให้นินะคะ”

มหภพหายใจไม่คล่องเมื่อเธอบอกว่าพ่อซื้อให้ ถึงว่าละใช้จนเครื่องถลอกขนาดนั้นแต่ไม่ยอมเปลี่ยน แต่จะบอกได้อย่างไรว่าจริงๆ แล้วเขาไม่ได้ทิ้ง เพียงแต่เอาไปซ่อนไว้ในลิ้นชักโต๊ะทำงานเท่านั้น

“ก็ฉันไม่รู้นี่ ฉันก็ซื้อมาคืนเธอแล้วไง”

“นิไม่ขอรับนะคะ ไม่อยากติดหนี้คุณไปมากกว่านี้” ศนิส่ายหน้าปฏิเสธ เธออยู่ที่นี่ของใช้พวกนี้คงไม่จำเป็นแล้ว

“ฉันให้เธอใช้ฟรีๆ คิดเสียว่ามันเป็นของกำนัลจากลูกค้าอย่างฉันก็แล้วกัน ไม่เอาไปรวมกับหนี้ที่เธอติดฉันหรอก แค่นี้ขนหน้าแข้งไม่ร่วง”

“คุณคีนเก็บไว้ใช้เองเถอะค่ะ นิใช้สมาร์ทโฟนไม่เป็นค่ะ”

“เครื่องสีชมพูหวานเสียขนาดนี้ ขืนฉันเอาไปใช้เองมีหวังคนอื่นคงได้เข้าใจผิดกันพอดี”

ศนิไม่ทันตั้งตัว เครื่องมือสื่อสารสีหวานก็ถูกเขาวางลงในมือ หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมองและทำท่าจะยื่นคืนให้ แต่มหภพก็ถอยห่างออกไป

“ถ้าเธอไม่เอาก็เอาไปทิ้งชักโครกแล้วกัน แต่ถ้าเธอทิ้งเมื่อไร ฉันก็จะซื้อเครื่องใหม่มาเรื่อยๆ จนกว่าเธอจะไม่ทิ้งนั่นแหละ”

“เอาแต่ใจ” เธอไม่รู้จะสรรหาคำไหนมาต่อว่าเขาดี

“นี่เธอด่าฉันแล้วหรือ ไม่เห็นจะเจ็บสักนิด”

“เครื่องหนึ่งไม่ใช่ถูกๆ เลยนะคะ คุณซื้อมาทำไมกัน”

“ก็เอาไว้จับผิดเธอไงล่ะ ฉันไม่ได้อยู่กับเธอตลอดเวลาเลยต้องใช้วิธีนี้ ทุกเที่ยงฉันจะโทรแบบเห็นหน้าเข้ามาหา จะได้มั่นใจว่าเธออยู่คอนโด ไม่ได้หนีไปไหน”

“คุณทำเหมือนนิเป็นสัตว์เลี้ยง”

“สัตว์เลี้ยงในกรงทอง เธอไม่ชอบหรือไง” เขาบอกอย่างไม่ยี่หระ “มานี่สิ ฉันจะสอนวิธีใช้ให้”

 หญิงสาวตั้งใจฟังมหภพสอนใช้โปรแกรมที่จำเป็นของโทรศัพท์ ถ้าจะให้พูดกันตามจริงเธอก็คิดว่าเขาเป็นคนอารมณ์แปรปรวนคนหนึ่ง...เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย

 


มหภพเข้าไปเคลียร์งานต่อในห้องทำงาน ศนิจึงนั่งเล่นโทรศัพท์เครื่องใหม่เอี่ยมไปเรื่อยๆ และตอนนี้เองที่นึกขึ้นได้ว่าลืมเพื่อนรักอย่างพัตตราไปเสียสนิท หญิงสาวกดหมายเลขที่จำได้แม่นลงไปแล้วกดโทรออก ไม่นานก็มีคนรับสาย

“สวัสดีค่ะ”

“แพท นี่เราเอง นิ”

“นิหรือ เราโทรหานิหลายรอบแล้ว แต่ก็ฝากข้อความทุกครั้งเลย นิเป็นยังไงบ้าง แล้วตอนนี้นิอยู่ไหน”

หญิงสาวอมยิ้มให้กับความใจร้อนของเพื่อน หลายคนบอกว่าเธอใจเย็นเหมือนน้ำ แต่พัตตราใจร้อนเหมือนไฟ ไม่น่าจะมาคบกันได้เลย แต่พออยู่ด้วยกันกลับเป็นอะไรที่ลงตัว

“ค่อยๆ พูดก็ได้แพท เดี๋ยวก็เหนื่อยหรอก”

“ตอบคำถามเรามาเดี๋ยวนี้เลยนิ”

“ตอบแล้วจ้า มือถือเราหล่นน้ำก็เลยพัง นี่เพิ่งจะได้เครื่องใหม่เลยโทรมาหาแพทคนแรกเลยนะ” เธอไม่ได้โกหกพัตตราว่ามือถือหล่นน้ำ เพียงแต่ไม่ได้บอกว่าเป็นฝีมือใคร

“เราไปเยี่ยมพ่อของนิมา ที่โรงพยาบาลบอกว่าพ่อไม่อยู่แล้ว เราติดต่อนิก็ติดต่อไม่ได้เลย ร้อนใจมากรู้ไหม”

“ขอโทษนะแพท ตอนนั้นสมองเรามันตื้อจนคิดอะไรไม่ออก”

“ไม่เป็นไรหรอกเราเข้าใจ ถ้าเราเจออย่างที่นิเจอก็คงตื้อเหมือนกัน”

“พ่อบริจาคร่างกาย เราเลยไม่ได้จัดพิธีใหญ่อะไร”

“เสียใจด้วยนะเรื่องพ่อ นิเก่งจัง เราว่าตอนนี้นิเข้มแข็งแล้วนะ”

“เราไม่อยากให้พ่อไปอย่างมีห่วง” อยู่ๆ เธอก็นึกถึงมหภพขึ้นมา เขาเป็นคนบอกให้เธอเข้มแข็ง และตอนนี้เธอก็เริ่มจะเข้าใจในคำว่าเกิดแก่เจ็บตายแล้ว

“ตอนนี้นิอยู่ไหน เราไปหาได้ไหม”

“อะ...เอ่อ พอดีเราอยู่ต่างจังหวัดน่ะจ้ะ” ศนิไปแทบครองสติไม่ได้เมื่อเจอคำถามที่ไม่ได้คิดคำตอบมาก่อน พัตตราต้องไม่รู้ว่าเธออยู่ที่นี่

“จังหวัดอะไร แล้วนิไปทำไมกัน”

“เราเพิ่งได้งานใหม่น่ะ และก็ต้องเดินทางไปหลายๆ จังหวัด อยู่ไม่เป็นที่หรอก เอ่อ...แพท แค่นี้ก่อนนะ เราต้องไปทำงานต่อแล้ว ไว้จะโทรมาคุยด้วยใหม่จ้ะ”

“เดี๋ยวนิ...”

ศนิกดวางสายทันทีโดยไม่รอให้ปลายสายได้พูดต่อ พัตตราเป็นคนจับโกหกเก่ง ส่วนเธอก็โกหกไม่เก่งเอาเสียเลย หากคุยกันยาวมีหวังเธอคงโดนเพื่อนจับได้แน่

“คุยกับใคร”

เสียงทุ้มดังขึ้นจากด้านหลัง คนที่ถือโทรศัพท์อยู่สะดุ้งสุดตัว

“เอ่อ...โทรหาเพื่อนคะ”

“ทำไมต้องตกใจขนาดนั้น ยังไม่ได้ว่าอะไรเสียหน่อย ฉันไม่ได้จับเธอมาเป็นนักโทษ ขอแค่อย่าคิดหนีไปอีกก็แล้วกัน”

“ค่ะ” หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าปอดเรียกความมั่นใจให้ตัวเอง ก่อนจะตัดสินใจพูดต่อ “คุณคีนคะ เรื่อง...”

มหภพยกคิ้ว รอฟังประโยคต่อมา แต่ก็เป็นไปได้ยากเต็มที

“รีบๆ พูดมา ฉันไม่ชอบคนอ้ำๆ อึ้งๆ”

“คือ...นิพร้อมแล้วค่ะ”

“พร้อม ? พร้อมอะไร”

“คุณบอกว่านอนกับคุณหนึ่งครั้งจะได้หนึ่งหมื่น นิอยากให้มันเสร็จๆ ไปค่ะ” ในที่สุดเธอก็กล้าพูด

“อยากมากขนาดนั้นเลยหรือถึงได้กล้าชวนฉันขึ้นเตียง ไม่ต้องห่วงไปหรอกศนิ ฉันมีเซ็กซ์กับเธอแน่...แต่ไม่ใช่วันนี้ เพราะฉันยังไม่มีอารมณ์”

“นิไม่เข้าใจว่าคุณจะถ่วงเวลาไว้ทำไม” แล้วแบบนี้เมื่อไรเธอจะหลุดพ้นจากสถานะผู้หญิงบำเรอของเขา อีกกี่วัน กี่เดือน หรือกี่ปี

“ฉันเป็นลูกค้า ฉันมีสิทธิ์จะเลือก และตอนนี้ฉันก็เลือกที่จะยังไม่มีอะไรกับเธอ” เขาสาวเท้าเข้าหาแล้วกระซิบชิดใบหูเล็ก “ช้าๆ ได้พร้าเล่มงาม บางทีถ้าเซ็กซ์ของเธอถูกใจ ฉันอาจจะให้ทิปแบบสมน้ำสมเนื้อก็ได้”

หญิงสาวกัดริมฝีปากแน่น เธอสัญญากับตัวเองว่าต่อไปนี้จะไม่ร้องไห้ให้เขาได้เห็นอีกแล้ว

...พ่อคะ นิต้องทนแบบนี้ไปอีกนานเท่าไร 

เลือกจากตอนอ่าน

ก่อนหน้า ต่อไป

ความคิดเห็น

แสดงความคิดเห็น

Top