เมียบำเรอเหมาจ่าย

  • 51,084 ทั้งหมด
  • 0 ความคิดเห็น

บทที่ 11 ไข้ตัวไข้ใจ 35%

แจ้งข่าวก่อนค่ะ วสาจะลงให้อ่านในเว็บจนถึงบทที่ 14 นะคะ

ที่เหลือสามารถสั่งเป็นรูปเล่มได้ที่วสา หรืออ่านในรูปแบบอีบุ๊กค่ะ คลิกๆ เลยค่ะ 

ฝากกดไลค์แฟนเพจด้วยนะคะ  https://www.facebook.com/wasanovel/


บทที่ 11 ไข้ตัวไข้ใจ

ร่างสูงเดินเข้ามาในห้องนั่งเล่นของบ้านปกรณ์ธรรมซึ่งมีมารดานั่งถักนิตติ้งอยู่ ชายหนุ่มค่อยๆ ย่องไปด้านหลังแล้วกอดร่างมารดาพร้อมกับหอมหนักๆ ที่แก้ม

“คิดถึงจังครับแม่”

“ตาเถรยายชี !” เทียนแก้วสะดุ้งจนทำไม้นิตติ้งหลุดมือ

“ไม่ใช่ทั้งตาเถร ไม่ใช่ทั้งยายชี ผมมหภพ...ลูกชายของคุณเทียนแก้วไงครับ” เขาเอียงหน้ายิ้มให้มารดาแล้วหอมแก้มอีกข้างของท่าน

“นี่แน่ะ” หญิงวัยกลางคนตีเพียะไปที่แขนลูกชาย “เล่นอะไรกันคีน แม่ตกใจหมด”

“เซอร์ไพร์สไงครับแม่”

“จำทางกลับบ้านถูกแล้วหรือถึงมาหาแม่ได้”

“ผมไม่ได้ลืมแม่สักหน่อยครับ” มหภพเดินมานั่งบนโซฟาแล้วกอดผู้เป็นแม่แน่นกว่าเดิม

สำหรับคนภายนอกชายหนุ่มคือนักธุรกิจหนุ่มหล่อมาดขรึมซึ่งเป็นที่หมายปองของสาวๆ สำหรับพนักงานในบริษัทเขาคือเจ้านายจอมเขี้ยวที่ให้ความใส่ใจกับรายละเอียดแต่บางครั้งก็จริงจังเสียจนทำให้ลูกน้องหงอ

...แต่สำหรับเทียนแก้ว เขาคือลูกชายที่ยังอ้อนแม่อยู่ได้ทุกเวลา

“คีนมาก็ดี กินข้าวกับแม่นะ แล้วปรกไปไหน น้องไม่ได้กลับมาพร้อมคีนหรอกหรือ” เทียนแก้วถามหาคนที่ตนรักเสมือนลูกชายอีกคน

“เห็นว่าวันนี้เพื่อนนัดเจอเลยจะกลับดึกหน่อย แต่ก็ดีเหมือนกันครับ ปรกไม่อยู่ ผมจะได้เป็นลูกรักของแม่คนเดียว”

“อีกเดี๋ยวเด็กคงจัดโต๊ะเสร็จแล้ว ว่าแต่วันนี้จะนอนบ้านหรือเปล่าเราน่ะ”

“ไม่รู้สิครับ” มหภพนึกถึงใครอีกคนที่อยู่ที่คอนโด กว่าเดือนแล้วที่หญิงสาวมาอยู่กับเขา ใบหน้าหล่อเหลาระบายยิ้มยามคิดถึงบทรักแสนหวานที่เกิดขึ้นทุกค่ำคืน

“เดือนนี้แม่เจอคีนนับครั้งได้เลยนะ งานที่บริษัทหนักมากหรือไง”

“นิดหน่อยครับ”

“ปรกบอกว่าคีนทำงานหนัก แม่ก็คิดว่าจะงานล้นโต๊ะจนไม่มีเวลากินข้าวเสียอีก ที่ไหนได้กลับดูสมบูรณ์ยิ่งกว่าเดิม แม่บ้านที่บริษัททำอาหารอร่อยหรือไงช่วงนี้”

มหภพอยากจะบอกออกไปนักว่าไม่ใช่แม่บ้านที่บริษัท แต่เป็นคนที่คอนโดมากกว่า ศนิทำอาหารได้หลากหลายและถูกปากจนเขาไม่คิดอยากจะกินจากที่อื่น

“ใช้สมองไปเยอะก็ต้องบำรุงกันหน่อยครับแม่”

“ปีนี้คีนอายุเท่าไรแล้ว” เทียนแก้วถามทั้งที่รู้คำตอบดีอยู่แล้ว

“สามสิบสามแล้วครับ”

“แม่ว่าคีนควรจะมีใครสักคนได้แล้ว อายุก็เยอะแล้ว หน้าที่การงานก็มั่นคง หรือจะให้แม่แนะนำลูกสาวเพื่อนแม่ให้เอาไหม แต่ละคนเก่งๆ นิสัยดีกันทั้งนั้น”

“หาให้ไอ้ปรกเถอะครับแม่ ผมยังไม่อยากมีใคร” ชายหนุ่มถอนหายใจ คิดว่าจะรอดแล้วเพราะหลายเดือนมานี้แม่ไม่ได้นัดเขาให้ไปดูตัวลูกสาวเพื่อนที่ท่านเลือกให้ ที่ไหนได้...ยังมีว่าที่ลูกสะใภ้ในดวงใจอีกเพียบ

“ลูกคนนี้นี่” หญิงวัยกลางคนส่ายหน้า เธอเลือกสิ่งดีๆ ให้ยังกล้าปฏิเสธ “หรือคีนกำลังคบใครอยู่หรือเปล่า”

“ผมจะมีใครได้ครับแม่” นอกจากผู้หญิงที่คอนโด...ประโยคหลังเขาพูดกับตัวเองในใจ ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมถึงได้ไม่นึกเบื่อเจ้าของร่างเล็กๆ นุ่มๆ นั่น

“อย่าให้แม่รู้ทีหลังแล้วกันว่าแอบซ่อนเมียเอาไว้ ประเภทเดินท้องโย้มาหาแม่แล้วบอกว่ากำลังอุ้มท้องลูกของคีนอยู่น่ะแม่ไม่เอานะ รับไม่ได้”

“วางใจเธอครับ แม่ไม่ต้องรับมือกับเหตุการณ์พวกนั้นแน่นอน”

“แล้วจะคบใครก็เลือกให้มันดีๆ หน่อย เป็นถึงเจ้าของบริษัท จะไปคว้าผู้หญิงประวัติพื้นๆ มาทำเมียก็ใช่ที่”

คำพูดของมารดาทำให้เขาเห็นใบหน้าศนิลอยเข้ามา หากวันดีคืนดีแม่ไปที่คอนโดเขาแล้วพบว่าเธออยู่ที่นั่น ไม่อาละวาดจนคอนโดแตกเลยหรือไง

 

เสียงเรียกเข้าซึ่งเป็นเสียงเฉพาะยามที่เขาโทรเข้ามาดังขึ้นจากสมาร์ทโฟนสีหวาน ศนิที่ยิ้มออกมาได้ในรอบหลายชั่วโมงก็หยิบขึ้นมากดรับ

“สวัสดีค่ะ”

“ทำอะไรอยู่”

“อยู่ที่โต๊ะกินข้าวค่ะ” ศนิกวาดตามองบนโต๊ะที่มีอาหารฝีมือเธอหลากหลายเมนู การอยู่ร่วมชายคากับมหภพมาเดือนกว่าทำให้เธอรู้ว่าเขาชอบกินและไม่ชอบกินอะไร

“จะสามทุ่มแล้ว เธอยังไม่กินข้าวอีกหรือ”

“ยังค่ะ นิรอคุณคีน”

“ไม่ต้องหิ้วท้องรอ เธอกินไปเลย”

“คุณคีนจะกลับกี่โมงคะ นิรอได้ค่ะ” เธอรอเขามาหลายชั่วโมงแล้วนับแต่ตั้งเย็น จะรอต่ออีกนิดก็คงไม่เป็นไร อีกอย่างจะได้ไม่ต้องเหงาเวลาต้องกินอาหารพวกนี้คนเดียวด้วย

“คืนนี้ฉันไม่กลับนะ เธอนอนไปเลย”

“เอ่อ...คุณคีนมีงานด่วนหรือคะ นิวะ...”

“ไม่ต้องสงสัยอะไรทั้งนั้น” เขาสวนขึ้น “รู้แค่ว่าฉันไม่ได้กลับคอนโดก็พอ”

เขาวางสายไปแล้ว ไม่มีแม้แต่คำลงท้ายว่า แค่นี้นะ’ หรือ แล้วเจอกัน’ อย่างที่เคยพูดลงท้ายทุกครั้งที่โทรมา ศนิรู้สึกวูบโหวงในหัวใจ แม้นี่จะไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาไม่ได้กลับมานอนที่คอนโดมิเนียม ทว่ามันกลับแตกต่างจากทุกๆ ครั้งที่ผ่านมา สาเหตุที่เขาไม่กลับมาคือต้องไปดูงานต่างจังหวัดแล้วนอนค้าง หรือไม่ก็ต้องอยู่เคลียร์งานที่บริษัท แต่ทุกครั้งเขาจะบอกเหตุผล

...ต่างจากครั้งนี้ที่เขาไม่บอกอะไรเธอเลย

ศนิมองอาหารตรงหน้าที่ต้องบัญญัติคำว่า เป็นหมัน’ ต่อท้าย เธอยอมรับกับหัวใจตัวเองแล้วว่ารักเขาเข้าเต็มเปา ยิ่งได้อยู่ใกล้ ได้ทำโน่นทำนี่ให้ก็ยิ่งรัก ยิ่งพักหลังมานี้เขาเอาแต่ใจน้อยลงและไม่ปากคอเราะรายเหมือนก่อนยิ่งทวีความรู้สึกดีๆ ที่มีต่อเขาให้มากขึ้น

หญิงสาวเดินมาเปิดประตูกระจกบานใสแล้วพาตัวเองไปนั่งกอดเข่าตรงระเบียง คืนนี้มองไม่เห็นดาวสักดวง รถราบนถนนยังเคลื่อนตัวได้ช้าอาจจะเพราะเป็นช่วงวันหยุดยาว แม้แต่การจราจรบนทางด่วนยังติดขัด เช่นเดียวกับความคิดของเธอตอนนี้ที่กำลังวุ่นวาย

ตอนนี้เขาอาจจะเบื่อเธอแล้วไปนอนค้างกับผู้หญิงอื่น เธอแอบได้ยินบทสนทนาของเขากับผู้หญิงที่ชื่อเกรซอยู่หลายครั้ง และทุกครั้งก็เป็นคำหวานที่เธอไม่เคยได้รับ รู้ตัวว่าไม่มีสิทธิ์หึงหวงแต่ก็ห้ามตัวเองไม่ได้เลย

...นิรักคุณค่ะคุณคีน รักจนปวดใจไปหมดแล้ว

          น้ำตาเม็ดโตไหลลงอาบแก้มเป็นสาย แม้จะรู้ว่าเป็นแค่ผู้หญิงบำเรอ เป็นแค่ผู้หญิงที่มีหน้าที่ให้เซ็กซ์แบบเหมาจ่ายกับเขา...แต่สุดท้ายแล้วเธอก็ห้ามใจตัวเองให้ไม่รักเขาไม่ได้ 

เลือกจากตอนอ่าน

ก่อนหน้า ต่อไป

ความคิดเห็น

แสดงความคิดเห็น

Top