เมียบำเรอเหมาจ่าย

  • 54,266 ทั้งหมด
  • 0 ความคิดเห็น

บทที่ 11 ไข้ตัวไข้ใจ 70%

แจ้งข่าวก่อนค่ะ วสาจะลงให้อ่านในเว็บจนถึงบทที่ 14 นะคะ

ที่เหลือสามารถสั่งเป็นรูปเล่มได้ที่วสา หรืออ่านในรูปแบบอีบุ๊กค่ะ คลิกๆ เลยค่ะ 

ฝากกดไลค์แฟนเพจด้วยนะคะ  https://www.facebook.com/wasanovel/


มหภพกำลังนั่งอ่านหนังสือพิมพ์รายวันพลางจิบกาแฟยามเช้าอยู่ตรงศาลาแปดเหลี่ยมกลางสนามหญ้าหน้าบ้าน ปรกที่ตั้งใจจะวิ่งออกกำลังกายรอบสนามในวันหยุดเป็นต้องพับโปรแกรมที่วางไว้เข้ากระเป๋าแล้วเดินกึ่งวิ่งไปหาเจ้านาย

“เมื่อคืนนอนบ้านหรือครับคุณคีน”

คนที่นั่งอยู่ก่อนพับหนังสือพิมพ์วางไว้บนโต๊ะดังเดิม ก่อนจะตอบออกไป

“อืม นายล่ะ เมื่อคืนกลับมากี่โมง”

“ตีสองแล้วครับ นานๆ เจอเพื่อนที่เลยต้องไปหาอะไรดีๆ กันหน่อย” ปรกบอกเป็นนัยอย่างที่เขาและเจ้านายรู้กันว่า อะไรดีๆ’ นั้นคืออะไร “คุณคีนมานอนนี่แล้วคุณศนิไม่เหงาแย่หรือครับ”

“ลามปามไปแล้วนะไอ้ปรก”

“แหม คิดลึกไปหรือเปล่าครับ ผมหมายถึงว่าคุณศนิจะไม่มีใครกินข้าวเย็นด้วยต่างหาก เห็นปกติคุณคีนต้องกลับไปกินฝีมือคุณศนิทุกเย็นนี่ครับ”

มหภพมองหน้าคนสนิทเหมือนจะไม่เชื่อในข้อแก้ตัว แต่ก็ไม่ได้ท้วงติงอะไร

“คุณคีนอย่าหาว่าผมก้าวก่ายเลยนะครับ แต่เรื่องคุณศนิ เอ่อ...ผมว่าถ้ายังเป็นแบบนี้สักวันคุณเทียนต้องรู้ นี่ก็สงสัยหลายครั้งแล้วว่าทำไมพักนี้ผมไม่พาไปหาคุณคีนที่คอนโดเหมือนทุกๆ อาทิตย์”

“แม่บอกนายหรือปรกว่าสงสัยฉัน”

“ไม่ได้บอกหรอกครับ แต่แค่มองตาคุณเทียนผมก็รู้แล้ว” เขาเดาแววตาเทียนแก้วได้ไม่ยาก เช่นเดียวกับเวลามองตามหภพแล้วรู้ไส้รู้พุง และตอนนี้เขาก็รู้ว่าตั้งแต่มีศนิเข้ามาเจ้านายก็อ่อนโยนขึ้น

“แม่จะต้องไม่รู้เรื่องนี้”

“ต่อให้คุณเทียนไม่รู้ คุณคีนก็จะให้คุณศนิอยู่ในสถานะนี้ต่อไปอย่างนั้นหรือครับ”

มหภพถอนหายใจ เขาไม่ได้อยากให้หญิงสาวอยู่ในตำแหน่งผู้หญิงบำเรออย่างนี้ไปตลอดชีวิต พอๆ กับที่ไม่อยากปล่อยเธอไป

“ถ้าวันหนึ่งคุณศนิท้องขึ้นมา...”

“ศนิไม่มีวันท้อง มันอยู่ในข้อตกลงระหว่างฉันกับเขา” ชายหนุ่มบอกด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “ลูกของฉันจะต้องไม่มีแม่ชื่อศนิ”

“ผมเปลี่ยนความคิดของคุณคีนไม่ได้เลยหรือครับ”

“นายก็รู้ดีว่าฉันเป็นคนยังไง นายรู้จักฉันดียิ่งกว่าที่ฉันรู้จักตัวเองอีกนะปรก” เขาหันไปสบตาชายที่ตนรักเสมือนน้องชายแท้ๆ

“แล้วถ้าผมบอกเรื่องนี้กับคุณเทียนล่ะครับ”

“ฉันรู้...นายไม่มีทางทำแบบนั้น”

 


มหภพกลับมายังคอนโดก็เป็นช่วงสายของวันแล้ว เมื่อเปิดประตูเข้ามาทุกอย่างก็เงียบสงัด ไม่เห็นศนิเก็บกวาดทำความสะอาดหรือวุ่นวายอยู่ในครัวอย่างที่ควรจะเป็น

“หายไปไหนของเขา ไฟก็ไม่ปิด”

ชายหนุ่มเอื้อมมือไปปิดสวิตช์ไฟกลางห้อง ปกติหญิงสาวไม่ใช่คนขี้ลืม แต่ทำไมวันนี้ถึงลืมปิดไฟไปได้ มหภพเดินไปเปิดประตูห้องนอนก็ไม่เห็นร่างเล็กแสนคุ้นเคยอยู่ในนั้น

“เธอคงไม่หายไปเหมือนคราวที่แล้วอีกใช่ไหมศนิ” ความคิดวูบแรกของเขาคือวันที่บิดาของศนิเสียชีวิตแล้วเธอออกจากคอนโดเขาโดยไม่มีอะไรติดตัวไปแม้แต่อย่างเดียว

ชายหนุ่มหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรออกหาหญิงสาว ทว่าเสียงเรียกเข้ากลับดังออกมาจากส่วนครัว แน่นอนแล้วว่าเธอไม่ได้เอาโทรศัพท์ไปด้วยเพราะมันวางอยู่บนโต๊ะกินข้าวที่เต็มไปด้วยอาหารหลายจาน มหภพค่อยๆ เดินเข้าไปมองใกล้ๆ ก็เห็นว่าทุกเมนูเป็นเมนูโปรดของเขา แต่มันก็เย็นชืดไปหมดแล้ว

“ศนิ เธออยู่ไหน ศะ...”

เสียงทุ้มขาดห้วงไปเมื่อหันไปเห็นผ้าม่านตรงประตูทางออกสู่ระเบียงปลิวขยับตามแรงลม ทำให้รู้ว่าประตูตรงนั้นไม่ได้ปิดไว้ มหภพสาวเท้าไปยังระเบียงอย่างใจไม่ดี มือแกร่งปัดผ้าม่านออกจึงเห็นได้เห็นว่าคนที่ตนตามหานอนนิ่งอยู่กับพื้นแข็งๆ

“ศนิ” เขาพุ่งเข้าไปช้อนศีรษะของเธอขึ้นมา พยายามเรียกและตบหน้าเบาๆ เรียกสติแต่ก็ไร้ผล “ศนิ ตื่นสิ เธอเป็นอะไรไป ตื่นขึ้นมาก่อน”

มหภพสัมผัสได้ถึงความร้อนผ่าวจากผิวกายของหญิงสาว เขาไม่รู้ว่าเธอมาอยู่ตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไร แต่คงนานพอที่อากาศหน้าหนาวด้านนอกจะเล่นงานจนไข้ขึ้นได้

“ศนิ ตื่นสิ”

“คะ...คุณคีน” ศนิปรือตาขึ้นเมื่อมีเสียงรบกวน สิ่งแรกที่เธอเห็นผ่านม่านตาอันพร่าเลือนคือใบหน้าของผู้ชายที่ตนมอบหัวไปให้จนไม่เหลือไว้ที่ตัวเองสักห้องเดียว “...กลับมาแล้ว”

“ก็ฉันน่ะสิ เห็นเป็นยมบาลหรือไงกัน”

เลือกจากตอนอ่าน

ก่อนหน้า ต่อไป

ความคิดเห็น

แสดงความคิดเห็น

Top