เมียบำเรอเหมาจ่าย

  • 62,080 ทั้งหมด
  • 0 ความคิดเห็น

บทที่ 11 ไข้ตัวไข้ใจ 100%

แจ้งข่าวก่อนค่ะ วสาจะลงให้อ่านในเว็บจนถึงบทที่ 14 นะคะ

ที่เหลือสามารถสั่งเป็นรูปเล่มได้ที่วสา หรืออ่านในรูปแบบอีบุ๊กค่ะ คลิกๆ เลยค่ะ 

ฝากกดไลค์แฟนเพจด้วยนะคะ  https://www.facebook.com/wasanovel/


“คะ...คุณคีน” ศนิปรือตาขึ้นเมื่อมีเสียงรบกวน สิ่งแรกที่เธอเห็นผ่านม่านตาอันพร่าเลือนคือใบหน้าของผู้ชายที่ตนมอบหัวไปให้จนไม่เหลือไว้ที่ตัวเองสักห้องเดียว “...กลับมาแล้ว”

“ก็ฉันน่ะสิ เห็นเป็นยมบาลหรือไงกัน”

แม้คำพูดนั้นจะร้ายกาจ แต่น้ำเสียงยามเอื้อนเอ่ยฟังดูอ่อนโยนมากกว่าทุกครั้ง ศนิยิ้มออกมาได้เมื่อเธอเห็นรอยยิ้มจากใบหน้าเขา มันคือสิ่งที่เห็นได้ยากยิ่งนัก

“คุณคีน...ยิ้ม”

“พูดบ้าอะไรกัน ตัวร้อนขนาดนี้ยังมาสนใจสังเกตยิ้มของฉันอีก”

เสียงเขานุ่มทุ้ม มือแกร่งลูบใบหน้าสวยหวานที่บัดนี้ซีดเซียวเพราะพิษไข้ ก่อนจะปัดเส้นผมที่ระใบหน้าออกให้ เจ้าของใบหน้าซีดเซียวจึงส่งยิ้มให้เป็นคำขอบคุณ

มหภพช้อนตัวหญิงสาวเข้าสู่อ้อมกอดแล้วอุ้มเข้าไปในตัวห้อง เขาอุ้มเธอผ่านห้องนั่งเล่นเข้าไปยังห้องนอนแล้วว่างร่างบางลงบนเตียง ก่อนจะผละมือมาจับชายเสื้อยืดตัวเล็กทำท่าจะรั้งออกจากตัวเธอ

“ทะ...ทำอะไรคะ” ศนิจับมือชายหนุ่มไว้ แล้วถามออกไปผ่านลำคอแห้งผาก

“ก็ถอดเสื้อผ้าเธอออกไงล่ะ ดูไม่ออกหรือไง”

“ดะ...เดี๋ยวค่ะ” เมื่อเขาจะรั้งเสื้อขึ้นมากกว่าเดิม เธอก็ต้องเพิ่มแรงดันที่มือให้มากกว่าเดิมด้วย แม้มันจะน้อยนิดเต็มทีก็ตาม

“เธอต้องเช็ดตัว ตัวร้อนขนาดนี้แล้วยังใส่เสื้อชื้นๆ อาจจะช็อกตายได้ ถึงฉันจะเป็นนักธุรกิจแต่ก็พอจะรู้เรื่องการปฐมพยาบาล”

“นิทำเองได้ค่ะ”

“ทำเองอะไร แค่แรงปัดมือฉันเธอยังไม่มี แล้วจะเอาแรงที่ไหนไปถอดเสื้อผ้า”

“แต่ว่า...”

“อย่าดื้อน่าสาวน้อย เธอก็รู้ว่าฉันไม่ชอบผู้หญิงดื้อ”

ได้ยินแบบนั้นศนิจึงปล่อยให้ชายหนุ่มถอดเสื้อผ้าของเธอออกทีละชิ้นตามความต้องการ

...เขาไม่ชอบผู้หญิงดื้อ เธอก็จะไม่ดื้อ

มหภพมองร่างงดงามเปลือยเปล่าบนเตียงซึ่งพยายามเอามือเล็กๆ ปิดของสวยงามทั้งบนทั้งล่างแต่ก็ปิดไม่มิด เขาอยากจะลงโทษเธอที่กล้าป่วยด้วยการทาบทับร่างแล้วมอบบทรักร้อนๆ ให้นัก แต่จะรอให้เธอหายป่วยแล้วลงโทษก็ยังไม่สาย

“ไม่ต้องอายหรอก มากกว่านี้เห็นฉันก็ทำมาแล้ว”

ศนิหน้าแดง ทำไมเขาต้องยกเรื่องพวกนั้นมาพูดด้วยนะ

“ฉันจะไปเอาผ้าชุบน้ำมาเช็ดตัวให้เธอ นอนรออยู่ตรงนี้ อย่าหนีไปไหนล่ะ”

มหภพพูดจบก็ลุกขึ้นไปทำอย่างที่ว่าทันที ศนิมองตามร่างสูงไปด้วยความรู้สึกตื้นตัน พลันนึกถึงสิ่งที่ปรกบอกเวลาที่เอาของกินของใช้มาให้ที่คอนโดมิเนียม

จริงๆ แล้วคุณคีนไม่ใช่คนร้ายกาจหรอกครับคุณศนิ

แต่คุณคีนของคุณปรกชอบว่านินี่คะ นิทำอะไรก็ผิดไปหมด

ผมว่าคุณคีนคงไม่อยากให้คุณศนิเห็นความอ่อนโยนในตัวมากกว่าครับ

อ่อนโยนหรือคะ

ครับ เนื้อแท้ของคุณคีนน่ะอ่อนโยนจะตายไปครับ ไม่ได้ร้ายอย่างที่แสดงออกมาหรอก แต่ที่ต้องพูดร้ายๆ ต้องทำร้ายๆ ใส่คุณศนิก็เพราะฟอร์มไปงั้นแหละ ถ้าพูดจาหวานๆ ใส่คงกลัวเสียฟอร์มมากกว่าครับ

มหภพออกมาจากห้องน้ำพร้อมกับอ่างแก้วเล็กๆ และผ้าขนหนู เขาวางมันลงบนโต๊ะหัวเตียง และมองคนที่นอนอยู่

“ยิ้มอะไร ป่วยขนาดนี้ยังจะยิ้มออก”

“ก็...ยิ้มให้คุณคีนไงคะ”

“เอาไว้ให้หายดีแล้วค่อยยิ้มให้ฉันแล้วกัน”

มหภพพูดไม่มองหน้าหญิงสาว เขาเริ่มเช็ดตัวให้เธอตั้งแต่ใบหน้า ไล่ลงมาเรื่อยๆ ระหว่างนั้นก็ต้องหักห้ามใจตัวเองไม่ให้เปลี่ยนจากเช็ดตัวเป็นกดเธอลงกับเตียงไปด้วย เขาเป็นผู้ชาย เห็นของสวยๆ งามๆ แบบนี้ถ้าไม่มีอารมณ์อย่างว่าก็สมควรไปเกิดใหม่เป็นหินเกรนิต

“ถ้าไข้ยังไม่ลดคงต้องไปโรงพยาบาล”

“ไม่นะคะ นิไม่ไปโรงพยาบาล” ใบหน้าที่เริ่มแดงเรื่อเพราะความเขินเปลี่ยนกลับเป็นซีดอย่างเคย เธอไม่ชอบที่นั่นเพราะมันเป็นที่ที่เธอเสียพ่อกับแม่ไปอย่างไม่มีวันกลับ

มหภพเห็นอาการของหญิงสาวก็พอเข้าใจ เขายังจำวันที่เธอสูญเสียพ่อได้ดี

         “งั้นก็ต้องรีบหาย เสร็จแล้ว เดี๋ยวฉันไปเอาเสื้อผ้ามาใส่ให้”

เลือกจากตอนอ่าน

ก่อนหน้า ต่อไป

ความคิดเห็น

แสดงความคิดเห็น

Top