เมียบำเรอเหมาจ่าย

  • 58,544 ทั้งหมด
  • 0 ความคิดเห็น

บทที่ 12 เป็นอมตะ 35%

แจ้งข่าวก่อนค่ะ วสาจะลงให้อ่านในเว็บจนถึงบทที่ 14 นะคะ

ที่เหลือสามารถสั่งเป็นรูปเล่มได้ที่วสา หรืออ่านในรูปแบบอีบุ๊กค่ะ คลิกๆ เลยค่ะ 

ฝากกดไลค์แฟนเพจด้วยนะคะ  https://www.facebook.com/wasanovel/


บทที่ 12 เป็นอมตะ

ชายหนุ่มเดินไปที่ตู้เสื้อผ้าแล้วเปิดจะหาชุดนอนสบายๆ แต่ก็พบเพียงชุดนอนวาบหวิวผ้าโปร่งบางเท่านั้น ครั้นจะให้เขาหยิบเศษผ้าพวกนี้ไปให้คนป่วยใส่ จากที่ป่วยอยู่แล้วจะยิ่งป่วยหนักยิ่งกว่าเดิม เช่นนั้นมหภพจึงหยิบเสื้อยืดของตัวเองออกมา ถ้าเขาใส่มันจะพอดีตัว แต่หากอยู่บนตัวของศนิคงยาวไปถึงเข่า

“ใส่เสื้อฉันก่อนแล้วกัน เสื้อของเธอเล็กๆ บางๆ ทั้งนั้น”

“เสื้อยืดใส่อยู่บ้านของนิก็มีนี่คะ”

“มันไม่สบายตัวเท่าเสื้อฉันหรอก เชื่อกันบ้างเถอะน่า”

“ก็ได้ค่ะ”

ศนิยอมแต่โดยดี มหภพลอบยิ้มมองคนที่งอนจนแก้มป่องแต่ก็ไม่ขัดขืน เขาบรรจงใส่เสื้อผ้าให้หญิงสาวช้าๆ เสื้อของเขาพอไปอยู่บนตัวเธอก็ทำให้เธอน่ารักได้เหมือนกัน

“เธอต้องกินยาลดไข้ด้วย”

หญิงสาวมองตามคนที่ผลุนผลันออกไปจากห้อง ไม่นานก็กลับมาพร้อมกล่องยาและน้ำหนึ่งแก้ว

“สองเม็ดเลยแล้วกัน” เขายื่นเม็ดยาสีขาวให้

“ขอบคุณค่ะ” ศนิรับมาใส่ปากแล้วดื่มน้ำตามจนหมด

“เดี๋ยวก่อนนะ เธอกินข้าวเช้าหรือยัง”

“ยังค่ะ ทำไมหรือคะ”

“เอาแล้วไง” ยานี่มันต้องกินหลังอาหารไม่ใช่หรือ แล้วกินโดยที่ท้องว่างแบบนี้จะเป็นอะไรหรือเปล่า “แล้วเมื่อคืนล่ะ กินอะไรหรือยัง”

ศนิส่ายหน้าเป็นคำตอบ ยิ่งทำให้ให้คนถามหงุดหงิด

“นี่เธอบ้าไปแล้วหรือเปล่า ทำไมไม่รู้จักห่วงตัวเองบ้าง ตอนนี้กระเพาะไม่กิ่วไปแล้วหรือไง...อย่าบอกนะว่ารอฉันกินข้าว”

คราวนี้ศนิพยักหน้า มหภพเลยไม่รู้ว่าเขาควรโกรธที่เธอไม่ดูแลตัวเอง หรือควรโกรธตัวเองที่เมื่อวานไม่กลับมากินข้าวเย็นที่คอนโดดี

“แล้วที่ไปอยู่ตรงระเบียง ออกไปอยู่ตั้งแต่เมื่อคืนด้วยหรือเปล่า”

“คะ...ค่ะ”

“เธอนี่มัน...” ชายหนุ่มถอนหายใจเฮือกใหญ่ “ฉันควรจะทำยังไงกับเธอดี”

 

แม้จะเป็นช่วงวันหยุดยาวแต่มหภพก็ยังต้องอ่านเอกสารที่ต้องใช้ในการประชุมอยู่ภายในห้องทำงานของคอนโดมิเนียมส่วนตัว ทว่าไม่ลืมเข้าไปในห้องนอนทุกๆ ชั่วโมงเพื่อวัดอุณหภูมิร่างกายของคนที่นอนป่วยอยู่บนเตียง รวมทั้งเช็ดตัวเพื่อให้ความร้อนคลาย

“ทำไปได้ยังไงวะไอ้คีน”

ชายหนุ่มหัวเราะกับตัวเอง เขาดูแลคนป่วยแถมยังต้มข้าวต้มให้เธอกินเป็นมื้อเช้า ไม่คิดว่าผู้ชายอย่างเขาต้องมาทำอะไรแบบนี้ให้ผู้หญิงที่เขาซื้อมาด้วยเงินห้าแสน และยังจ่ายค่านอนให้อีกคืนละหมื่น

...คืนละหมื่นงั้นหรือ

เขาไม่เคยนับและไม่คิดอยากนับว่านอนกับเธอมากี่ครั้งแล้ว และศนิเองก็ไม่เคยทักท้วงเช่นกัน แต่ถ้าให้ประมาณจำนวนเงินที่หญิงสาวจะได้ก็คงเกินห้าแสนมานานแล้ว ทว่าเขากลับไม่อยากให้ช่วงเวลาเหล่านี้หมดลงเลย เขาไม่ได้รู้สึกอึดอัดที่คอนโดกว้างๆ นี้มีคนตัวเล็กๆ มาอยู่ด้วยอีกคน

ถึงศนิจะเขินอายแทบทุกครั้งที่มีอะไรกัน แต่เธอก็ไม่ได้ขัดใจเขาและก็อยู่กับเขาแบบไม่วุ่นวายและไม่ก้าวก่ายเรื่องส่วนตัว

...คงจะดีหากเป็นแบบนี้ไปอีกนานๆ

มหภพสะบัดศีรษะไล่ความคิดฟุ้งซ่าน ทุกอย่างมันจะเป็นแบบนี้ไปอีกนานได้ยังไงกัน เรื่องของเขากับศนิไม่มีทางเป็นไปได้ สักวันหนึ่งหญิงสาวก็ต้องเป็นอิสระ แม้แต่ตัวเขาเองก็ต้องแต่งงานและใช้ชีวิตคู่ร่วมกับใครสักคนอย่างที่มารดาอยากให้เป็น

เมื่อไม่มีสมาธิจะทำงานต่อ เขาจึงวางแฟ้มเอกสารลงแล้วเดินกลับเข้าไปในห้องนอน คนที่อยู่บนเตียงห่มผ้าขึ้นมาถึงลำคอ ชายหนุ่มวางมือนาบไปกับหน้าผากของหญิงสาวก็พบว่ายังร้อนผ่าวอยู่ จึงเดินเข้าห้องน้ำไปเอาผ้าขนหนูชุบน้ำมาเช็ดตัวให้อีก

ศนิรู้สึกตัวตั้งแต่ที่มหภพหย่อนตัวนั่งลงบนเตียง ทว่าไม่ได้ลืมตาจนกระทั่งเขาเช็ดตัวให้เธอเสร็จ หญิงสาวน้ำตารื้นเมื่อสัมผัสได้ถึงความรู้สึกห่วงใยจากผู้ชายปากร้าย ทุกครั้งที่เธอป่วยพ่อกับแม่จะคอยเช็ดตัวให้ แต่วันนี้ชายหนุ่มตรงหน้ากลับทำในสิ่งที่เธอคิดว่าจะไม่ได้รับอีกแล้วนับจากพ่อกับแม่จากเธอไป

“คุณคีน”

“หืม ตื่นแล้วหรือ” มหภพมองใบหน้าหวานที่ตอนนี้เริ่มซับสีเลือดมาบ้างแล้ว

“ขอบคุณนะคะ”

“เธอร้องไห้ทำไมกัน”

“นิปวดหัวค่ะ” เธอปวดหัวก็จริง แต่ที่น้ำตาไหลเป็นเพราะสิ่งที่เขาทำให้ต่างหาก

“งั้นก็ต้องพักเยอะๆ”

“ให้นิอยู่กับคุณคีนนะคะ นิไม่อยากไปไหนอีกแล้ว” ศนิพูดมันออกมาจากความรู้สึกจริงๆ

...เธอไม่อยากไปที่นี่ ไม่อยากไปจากคนที่ตัวเองรัก

“เธอจะป่วยแบบนี้จะไปไหนได้ยังไงกัน”

            ดูเหมือนมหภพจะยังไม่เข้าใจกับสิ่งที่หญิงสาวบอก ศนิจึงทำได้แค่ยิ้มเซียว โอกาสของเธอคงมีแค่นี้และก็ไม่กล้าพอที่จะพูดมันซ้ำสอง

เลือกจากตอนอ่าน

ก่อนหน้า ต่อไป

ความคิดเห็น

แสดงความคิดเห็น

Top