คืนร้อนรัก

  • 47,684 ทั้งหมด
  • 0 ความคิดเห็น

ตอนที่ 11 รักที่ไม่อาจต้านทาน (จบ)


            หลังจากทำอาหารกลางวันสำหรับเลี้ยงคนงานเรียบร้อย นลินดาจะใช้เวลาที่เหลือในการเดินชมไร่ดอกไม้ ตอนนี้เธอคือนกที่มีปีกแข็งแรง สามารถโบยบินไปได้อย่างอิสระ ไม่ถูกขังในกรงทองอีกต่อไป

            แต่ที่เธอพอใจจะบินอยู่ในทุ่งดอกไม้กว้างๆแห่งนี้ก็เพราะเจ้าของไร่ ผู้แสนดีและอบอุ่น

            มือเล็กบอบบางเอื้อมไปแตะกุหลาบที่กำลังเบ่งบานสวย กลิ่นของมันหอมบางเบา ให้อารมณ์ผ่อนคลาย

“สองปีก่อน ไร่นี้มีกุหลาบอยู่แค่สี่สี ก็คือ ขาว แดง ชมพู เหลือง” ฟาร์เบียนเดินเข้ามาใกล้ ชายหนุ่มสวมเสื้อเชิ้ตสีหม่น กางเกงยีนส์เข้ารูป รองเท้าบูท

“ผมพัฒนาสายพันธ์มาเรื่อยๆจนตอนนี้ ไร่ของเรามีกุหลาบ อืมมม หลายสีจนนับไม่ถ้วน โดยเฉพาะกุหลาบสองและสามสี เหมือนดอกนี้”

ชายหนุ่มเด็ดกุหลาบสองสีให้คนที่ยืนตรงหน้า  กุหลาบดอกนี้ มีสีแดง สีขาว ชมพู สลับลายเข้าด้วยกันอย่างลงตัวสวยงาม  มีกลีบดอก 40-50 กลีบ ขนาดของดอกเฉลี่ย 5 เซนติเมตร มีกลิ่นหอมกว่ากุหลาบพันธ์อื่น

เมื่อกุหลาบสีหวานถูกยื่นให้ตรงหน้า นลินดาก็มองใบหน้าหล่อเหลาด้วยความแปลกใจ ผู้ชายตัวโต หน้าโหด วันๆเอาแต่ทำงาน ลูกน้องกลัวเกรงจนแทบไม่กล้าสบตา กำลังยื่นดอกไม้ให้เธอ

            “ผมให้”

            “ขอบคุณค่ะ” ริมฝีปากอิ่มยิ้มกว้าง

            “มันสวยมากค่ะ แต่หนามแหลมไปหน่อยนะคะ”

            “ผมชอบกุหลาบมีหนาม...ก็เหมือนกับผู้หญิงนั่นแหละ บางทีต้องมีหนามแหลมคมเอาไว้ป้องกันตัวบ้าง และหนามนี่แหละที่ทำให้กุหลาบดูมีค่าและสวยอย่างสมบูรณ์”

            “ฉันคงเป็นกุหลาบที่ไร้นาม เลยอ่อนแอปล่อยให้คนเขารังแกซ้ำๆซากๆ”

            “ถ้าอย่างนั้น จากนี้ต้องเข้มแข็งนะ”

            “ค่ะ จากนี้ฉันจะเป็นกุหลาบที่มีหนามแหลมคม ไว้ปกป้องตัวเอง” หญิงสาวก้มลงสูดกลิ่นหอมของกุหลาบในมืออย่างชื่นใจ

            “คุณอยากไปเที่ยวในเมืองไหม เย็นนี้ผมจะพาไปกินข้าวเย็นร้านโปรดของผม”

ฟาร์เบียนเอ่ยชวน เขาสงสารเธอ อยากให้มีรอยยิ้ม มีเสียงหัวเราะบ้าง ผู้หญิงตัวเล็กๆคนเดียว ไร้ญาติขาดมิตร หมดทนทางไป เธอไม่เหลือใครแล้วนอกจากเขาคนเดียวเท่านั้น

            เขาไม่อยากเป็นผู้ชายเห็นแก่ตัว ที่เสพย์สุขจากร่างกายของเธอโดยไม่สนใจความเป็นอยู่ในเรื่องอื่นๆเลย

            “คุณจะพาฉันไปเที่ยวเหรอคะ”

            “ใช่ หกโมงเย็นผมจะไปรับที่กระท่อมนะ”

            “ขอบคุณมากค่ะ ฟาร์เบียน”

มือบอบบางกระชับมือใหญ่เอาไว้แน่น ดวงตาเต้นระริกไปด้วยความสุขสดใส มันช่วยทำให้หัวใจด้านชาของฟาร์เบียน เริ่มรู้สึกดีและอบอุ่น


 

เพราะอยากทำตัวให้เป็นประโยชน์มากที่สุด นลินดาเลยช่วยคนงานตัดดอกไม้ ทำงานกลางแสงแดดและสายฝนจึงล้มป่วยฟาร์เบียนกลับมาค้างที่กระท่อมเพื่อดูแล ชายหนุ่มเองก็อดแปลกใจในความห่วงหาอาทร ที่ตัวเองมีต่อผู้หญิงซึ่งให้ค่าเพียงของเล่นบำบัดอารมณ์ไม่ได้

เขาไม่อาจเย็นชา ผลักไส และ ตัดรอนกับเธอเหมือนที่เคยทำกับผู้หญิงคนอื่น

“ไม่เคยมีใครดูแลฉันแบบนี้มาก่อน” คนที่นอนซมอยู่บนเตียงนอนมองดูคนตัวโตที่กำลังสวมบทบาทคุณหมอหนุ่มผู้อ่อนโยน

ฟาร์เบียนดูแลเธออย่างดี เขาเตรียมยา อาหาร และยังเช็ดตัวให้เธอเพื่อให้ร่างกายอุ่นผ่าวจากพิษไข้เย็นขึ้น

“ก่อนถูกพ่อแม่บังคับให้แต่งงาน คุณไม่เคยมีแฟนหรือคนรักเหรอครับ” ชายหนุ่มถามในขณะเช็ดเนื้อเช็ดตัวให้

“มีค่ะ แต่ต้องแอบคบกัน พอพ่อแม่รู้ท่านก็สั่งให้เลิกคบ ฉันก็เลยไม่อยากมีใครอีกแล้วเพราะสุดท้าย ก็ต้องเลิกกันอยู่ดี พ่อกับแม่อยากให้ฉันมีสามีรวยๆ โดยไม่สนใจว่าฉันจะรักเขาหรือเปล่า” เมื่อเล่าถึงอดีตก็อดที่จะรู้สึกรวดร้าวไม่ได้

“เพราะอย่างนี้นี่เอง คุณถึงไม่อยากกลับบ้าน”

“คุณอย่าไล่ฉันนะคะ”

“แล้วทำไมผมต้องไล่คุณด้วยล่ะ” ฟาร์เบียนวางผ้าลงบนโต๊ะ หลังจากเช็ดร่างกายให้หญิงสาวแล้ว ตัวเธอยังอุ่นจัด พิษไข้คงยังมีอยู่แต่ลดลงจากวันแรกมากทีเดียว

มือขาวสะอาดเอื้อมไปจับมือใหญ่มาจูบอย่างอ่อนโยน ดวงตากลมโตทอดมองใบหน้าหล่อเหลาคมเข้มด้วยความรู้สึกอ่อนไหว

“ฟาร์เบียน หัวใจของฉันมันแปลกๆ”

“แปลกยังไง”

“ฉันคิดว่าตัวเอง กำลังมีความรัก” แววตาอ่อนไหว ส่งอารมณ์บอกถึงความปรารถนาลึกซึ้งที่เกิดขึ้นกับหัวใจ

“ผมมีภรรยากับลูกแล้ว ถ้าคุณรักผม คุณก็ต้องผิดหวัง” ชายหนุ่มบอกอย่างหนักใจ เขาไม่ได้อยากให้ใครมารัก เขาต้องการแค่เซ็กส์เต็มอิ่มเท่านั้น

“ฉันรู้ค่ะ”

“ถ้าอย่างนั้น ก็ตัดใจซะ ผมไม่อยากทำให้คุณต้องร้องไห้”

“ฉันจะรอ จนกว่าคุณจะหย่ากับภรรยาแล้วกลับมาเป็นโสดอีกครั้ง เมื่อวันนั้นมาถึงเราสองคนจะได้อยู่ด้วยกันอย่างมีความสุข”

“ไม่มีวันนั้นหรอกนลินดา เพราะผมรักครอบครัวของผมมาก และจะไม่มีวันปล่อยให้มันต้องพังทลาย สักวันครอบครัวของผมต้องกลับมาเป็นครอบครัวที่สมบูรณ์ อบอุ่น อยู่กับอย่างพร้อมหน้าพร้อมตาอีกครั้ง” เพราะไม่อยากให้ความหวัง ฟาร์เบียนเลยพูดตัดรอนอย่างสิ้นไร้เยื่อใย

“รักของเราเป็นเหมือนเส้นขนาน ไม่มีทางบรรจบ ไม่มีทางสมหวัง”

“แต่ฉัน รักคุณไปแล้ว” น้ำตาหยดใส พร่างพรูลงมาอย่างช้าๆ มือกระชับมือใหญ่เอาไว้แน่นราวกับกลัวว่าจะสูญเสีย

“แต่ผม ไม่ได้รักคุณ นลินดา”

“ไม่รัก แล้วคุณมาคอยเอาใจใส่ดูแลฉันทำไม”

“ผม...” ชายหนุ่มไม่อาจหาคำตอบ เพราะดูเหมือนว่าตอนนี้เขาเองก็ยังไม่รู้ความต้องการที่แท้จริงของหัวใจ

“คุณนอนพักผ่อนซะเถอะ ผมจะไปทำงานแล้ว” ร่างสูงกำยำลุกจากเตียงนอนแล้วรีบเร่งก้าวออกจากกระท่อม ปล่อยให้คนป่วยนอนซมอยู่กับอาการเจ็บไข้และน้ำตา

นลินดากำผ้าปูเตียงแน่น

ฉันจะไม่ยอมแพ้หรอกฟาร์เบียน คุณต้องเป็นของฉัน และรักฉันคนเดียวเท่านั้น



โปรราคาพิเศษ ถึง 15 พค นะคะ


https://www.mebmarket.com/ebook-57450-คืนร้อนรัก



เลือกจากตอนอ่าน

ก่อนหน้า ต่อไป

ความคิดเห็น

แสดงความคิดเห็น

Top