คืนร้อนรัก

  • 36,666 ทั้งหมด
  • 0 ความคิดเห็น

ตอนที่ 17 เด็กใหม่ผู้เย้ายวน



             ฟาร์เบียนพาบัวหอมมาพักที่บ้านพักคนงานหญิง โดยบอกให้ใบตองกับใบหม่อนสองพี่น้องคอยดูแล  

            “คุณจะกลับแล้วเหรอคะ” บัวหอมเดินมาส่งคนที่ยื่นมือฉุดตนเองขึ้นมาจากขุมนรกถึงรถ เขารูปหล่อ อบอุ่น และดูเข้มแข็ง มีความเป็นผู้ใหญ่ทำให้เธอรู้สึกดีเวลาอยู่ด้วย

            “ใช่ ฉันยังมีงานต้องทำอีกมากมายในไร่”

            “คืนนี้ จะให้หนูไปหาคุณหรือเปล่า” ถามด้วยความเขินอาย กับผู้ชายคนอื่นเธอรังเกียจ แต่ผู้ใจบุญที่ทั้งหล่อ ร่ำรวย เธอพร้อมที่จะเป็นของเขาเพื่อตอบแทน

“ฉันช่วยหนูเพราะอยากช่วยจริงๆ ไม่ได้ต้องการสิ่งตอบแทนอะไร โดยเฉพาะร่างกายที่หนูควรถนอมรักษาเอาไว้ให้สามีหรือคนที่หนูรักจริงๆ”

            “คุณเป็นคนดี”

            “ไม่หรอก ถ้าหนูรู้จักฉันมากกว่านี้”

            “ขอบคุณอีกครั้งนะคะ”

            “พักผ่อนให้สบายเถอะ เดี๋ยวจะมีคนเอายากับอาหารมาให้ แล้วอีกวันสองวัน ค่อยเริ่มงาน”

ฟาร์เบียนพูดจบก็ขับรถกลับเข้าไปทำงานที่ไร่ ระยะนี้เขาฟุ้งซ่าน จิตใจหมกมุ่นอยู่แต่กับนลินดา เขาไม่ชอบที่ตัวเองอ่อนไหวแบบนี้เลย ทำไม มันถึงไม่ใช่แค่เซ็กส์แบบที่ผ่านมา

            ทำไมเขาถึงรู้สึกพิเศษกับเธอ




 

 

“แกเห็นกะหรี่เด็ก ที่คุณฟาร์เบียนซื้อตัวมาหรือยัง”

ชายวัยใกล้สามสิบปีพูดกับเพื่อนอีกสองคน ที่กำลังช่วยกันอาบน้ำม้า พวกเขาเป็นลูกน้องของเกนติโร่ มาคอยช่วยงานทุกวันสลับกับทำงานในไร่

“เห็นแล้ว ทั้งสวย ทั้งอวบไปทั้งตัวเลยว่ะ” อีกคนพูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น เพราะนานๆจะมีสาวสวยวัยสดใสเข้ามาทำงานที่ไร่ เด็กสาวสมัยนี้ไม่มีใครอยากทำงานตากแดดตากฝนหรอก ชอบงานสบายๆทั้งนั้นแหละ

“ได้ยินว่าชื่อบัวหอมใช่ไหม”

“เออ ชื่อบัวหอม เป็นตัวเด็ดของซ่องเลยนะ ไม่รู้ทำไมออกจากซ่องมาทำงานในไร่”

“เด็ดไม่เด็ด ของแบบนี้มันต้องลองโว๊ย อย่าให้กูได้เอานะ กูจะซอยไม่ยั้งให้ครางทั้งคืนเลย”

“มึงเห็นนมมันไหม นมโคตรใหญ่เลย ไม่น่าเชื่อว่าจะอายุแค่สิบเจ็ดสิบแปด กูอยากเอาไอ้จู๋กู ไปนาบกับนมสวยๆของน้องกะหรี่จังว่ะ...โอ๊ะ”

สิ้นสุดคำพูดนั้น คนพูดก็ถูกยันโครมเข้าที่กลางลำตัวจนเซไปกับพื้น เพื่อนอีกสองคนทำหน้าเหวอ ยังไม่ทันได้ถามไถ่อะไร ก็ถูกลูกพี่ถีบเรียงตัว จนเจ็บและจุกไปไม่น้อยหน้า

 “ถีบพวกผมทำไม ลูกพี่” หนึ่งในนั้นลูบหน้าท้องของตัวเองป้อยๆเพราะถูกถีบอย่างแรงจนจุก เกนติโร่ตัวใหญ่ แข็งแรง ออกแรงถีบนิดเดียวก็แทบกระเด็นแล้ว

สามหนุ่มถามอย่างงุนงงตกใจ เมื่อถูกฝ่าเท้าหนักๆของเกนติโร่ถีบเข้าสุดแรงจนจุก ที่ไร่แห่งนี้นอกจากฟาร์เบียนแล้ว ก็มีคนเลี้ยงม้านี่แหละที่หลายคนยำเกรง

“เป็นผู้ชาย อย่าพูดถึงผู้หญิงลับหลังแบบนี้ เพราะมันไม่ใช่สุภาพบุรุษ” นิ้วเรียวยาวของเกนติโร่ชี้หน้าสามหนุ่ม เขาไม่ได้รู้สึกอะไรกับเด็กสาวคนนั้นหรอก แต่พอได้ยินคนพูดถึงเจ้าหล่อนลับหลังอย่างเหยียดหยามดูแคลน ก็ทนไม่ได้

“เด็กนั่นเป็นแค่กระหรี่ ไม่เห็นต้องสุภาพเลยนี่พี่” ถ้อยคำโต้เถียงดังขึ้น

“ถ้าแกยังขืนพูดว่ากะหรี่ออกมาอีกคำเดียว ฉันจะฟาดปากพวกแกด้วยเกือกม้า” ชายหนุ่มคว้าเกือกม้าขึ้นมา

“ยะ...อย่านะพี่ พวกเราไม่กล้าแล้ว” คนพูดรีบถอยหลังหนีทันทีด้วยความกลัว ขืนฟากเข้าใส่จริงๆมีหวังฟันล่มทั้งแถบแน่

“อย่าให้ฉันได้ยินพวกแก พูดนินทาผู้หญิงเสียๆหายๆแบบนี้อีก”

“ไม่กล้าแล้วลูกพี่ เข็ดแล้วครับ” พวกมันต่างก้มหน้าก้มตาไม่กล้าสู้สายตา

 

เกนติโต่เดินไปที่บ้านพัก จิตใจกระสับกระส่าย เด็กคนนั้นควรเป็นของเขาไม่ใช่ฟาร์เบียน เธอรักเขา และตามตื้อเขามานานแล้ว แต่อยู่ๆก็ยอมขายตัวให้ศัตรูของเขา

ใช่แล้วล่ะ ฟาร์เบียนคือศัตรู คือคนที่เขาเฝ้ารอเวลา ทำลายมันให้พังพินาศ  เขาจะไม่มีวันยอมให้เด็กคนนั้นตกเป็นของฟาร์เบียนหรอก เพราะเธอจะต้องเป็นของเขาเท่านั้น


 


เลือกจากตอนอ่าน

ก่อนหน้า ต่อไป

ความคิดเห็น

แสดงความคิดเห็น

Top