ดอกไม้ของมาเฟีย

  • 1,788 ทั้งหมด
  • 0 ความคิดเห็น

ดอกไม้ของมาเฟีย 1

ดอกไม้ของมาเฟีย 1

ปัง ปัง ปัง!!!!

“เห้ย คนตาย”

แบมแบม เด็กหนุ่มวันรุ่นหน้าหวานร้องขึ้นเสียงดังเมื่อได้ยินเสียงคลายประทัดดังขึ้น ก่อนที่จะเจอร่างชายหนุ่มคนหนึ่งนั่งหลบอยู่หลังถึงขยะสีเขียว ร่างกายชุ่มไปด้วยเลือดไม่ต้องบอกก็พอรู้ว่าเจ้าของร่างกำลังบาดเจ็บหนัก   ไวกว่าความคิดแบมก็มาหยุดที่ร่าวหนาเรียบร้อยแล้ว พร้อมกับตบหน้าเขาเบาๆเพื่อเรียกสติ

“คุณ คุณ อย่าหลับนะ”

“คุณ....คุณได้ยินผมมั้ย” แบมยังคงเรียกชายตรงหน้าอยู่ไม่ขยับไปไหน เพราะเกรงว่าข้างนอกจะไม่ปลอดภัยจึงเลือกที่จะเรียกสติตนตรงหน้าก่อนที่จะพาเขาออกไป

“คะ...คุณ” ชายร่างหนาเอื่อนเอ่ยเสียงแหบแห้ง พร้อมจับมือเล็กของแบมไว้แน่นก่อนที่เปลือกตานั้นจะปิดลงสนิท โดยที่ยังไม่ทันจะมีเสียงไดออกมาจากปากแบม แบมจึงเลือกที่จะพยุงคนเจ็บกลับมาที่ห้องของตนที่อยู่ใกล้กว่าโรงพยาบาลเพื่อที่จะรักษาอาการเบื้องต้นที่ตนพอจะรู้อยู่บ้าง ก่อนที่จะพาส่งโรงพยาบาลที่อยู่ห่างออกไปอีกไกล

หอพัก สมยอมน้องสมรศรี

แบมแบม หนุ่มหน้าหวานร่างบางปานนางสตรี ค่อยๆพยุงคนเจ็บที่มีขนาดตัวใหญ่กว่าตนเข้ามาภายในห้องเล็กเท่ารูหนูของตนอย่างทุลักทุเลก่อนที่จะว่างคนเจ็บไว้ที่เตียงของตัวเองอย่างเอบามือที่สุด ก่อนที่จะเดินไปหยิบกล่องประถมพยาบาลของตนออกมาเพื่อเตรียมทำแผลให้คนเจ็บที่ไม่รู้จักแม้กระทั้งชื่อเสียงเรียงนาม

                                                                               

“เอาไงว่ะกู เคยแต่ผ่าท้องหมาท้องแมว วันนี้เสือกต้องทำแผลให้คนซะงั้น” แบมรำพึ่งออกมาเสียงเบาอย่างจำยอมต่อสถานะการณ์ตรงหน้า นักศึกษาคณะสัตวแพทย์ศาสตร์จบใหม่หมาดๆอย่างเขายังไม่ทันที่จะลองวิชาที่เรียนมาใด้เต็มที่ วันนี้กลับต้องมาทำแผลให้คนก่อน ถึงแม้จะเคยผ่านหรือพอรู้อยู่บ้าง ที่ร่างบางก็อดที่จะประหม่าไม่ได้

“เอาวะ คิดซะว่ากำลังทำแผลให้น้องแมวน่ารักแล้วกัน...แต่มองยังไงก็ไม่เหมือนน้องแมวเลย เหมือเสือหรือไม่ก็สิงโตมากกว่า อึ๊ย!! ขนาดเจ็บยังแผ่รังสีขนาดนี้ ตอนหายดีจะน่ากลัวขนาดไหนเนี้ย” แบมบ่นออกมายืดยาว ขณะที่สองมือยังคงสาระวัลอยู่ที่บาดแผลกระสุนที่โดนยิงถากๆบริเวณแขนแกร่งนั้นพร้อมกับสำรวจบาดแผลอื่นๆอีก ก่อนที่จะจบลงด้วยการเช็ดตัวแบบลวกๆ เพื่อลบรอยเลือดที่ติดอยู่ตามร่างกายก่อนที่จะ.....

0_0” “หูว์... นี้มันร่างคนหรือปีศาจเนี้ยทำไมกล้ามเป็นมัดๆเลยอ่า” แบมเอ่ยออกมาอย่างลืมตัวเมื่อเห็นหุ่นสวยของชายตรงหน้าที่เต็มเปี่ยมไปด้วยกล้ามเนื้อและซิตแพ็คที่ใครเห็นต่างก็ต้องกลืนน้ำลายอึกใหญ่ แบมรวบรวมความกล้าอีกครั้งเพื่อเปลี่ยนเสื้อผ้าตัวใหม่ให้กับคนเจ็บตรงหน้า แบมเลือกเสื้อผ้าของตัวเองที่ใหญ่ที่สุดโชคดีที่คนเจ็บใส่มันได้พอดี

((ไปหาเรื่องอะไรใครมาละ เขาถึงตามไล่ล่ามาขนาดนี้)) แบมคิดอยู่ในสมองด้วยความสงสัยในตัวคนเจ็บที่ตอนนี้กลับนอนนิ่งไร้ความรู้สึก นานเท่าไหร่ไม่รู้ที่แบมเผลอมองคนเจ็บตรงหน้า ยิ่งมองยิ่งเผลอลืมสติเลือนหายราวกับมีมรต์สะกดให้หยุดเพียงแค่ตรงนี้ มือเล็กปัดผมที่ตกมาบดบังใบหน้าหล่อให้หลุดพ้นออกไป 


มาร์ค

ผมลืมตามองคนตัวเล็กที่ตอนนี้หลับตาพริ้มฝันหวานอยู่ในอ้อมกอดของผม ตัวแค่นี้ยังห่วงคนอื่นลากผมมาถึงห้องนี้ได้ ใบหน้าหวานปากหนายุ้นเหมือนเยลลี่ ผิวขาวเนียนปานปุ๋ยนุ่นหุ่นเล็กบางราวกับผู้หญิง  รอยยิ้มผมผุดขึ้นทันทีที่มองคนตัวเล็กในอ้อมกอดนี้ อยากอยู่แบบนี้นานๆ อยากปกป้อง อยากดูแล อยากอยู่ใกล้ อยากสัมผัส ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าคนที่นอนหลับสนิทในอ้อมกอดทำให้ใจผมเต้นแรงจนแทบจะละเบิดออกมา ‘นายมันปีศาจชัดๆ’

ขอแนะนำตัวก่อน ผมชื่อมาร์คครับ อายุ29ปี เป็นนักธุระกิจส่งออกเพรชพลอยและจิวเวอร์รี่ รวมถึงเป็นเจ้าของคาสิโน และโรงพยาบาลเอกชลชื่อดังในประเทศไทย เป็นนักธุระกิจที่หล่อจนสาวๆในประเทศยกให้เป็นสามีแห่งชาติอีกด้วย แต่นั้นก็แค่ฉากบังหน้าฉากหนึ่งที่ผมสร้างมาเท่านั้น เพราะความจริงที่ผมเป็นคือ...มาเฟีย ผมรับช่วงต่อมาจากพ่อผมที่สละหน้าที่ให้ผมเมื่อ3ปีที่ก่อน โดยที่ผมเอามาสานต่อให้มันเป็นที่ยอมรับและตอนนี้ผมมกลายเป็นมาเฟียที่ใหญ่ที่สุด ลำดับต้นๆของโลกเลยทีเดียว ไม่ว่าจะถูกหรือผิดกฎหมายผมทำหมด เรียกได้ว่าศูนย์รวมความชั่วทั้งหมดอยู่ที่ผมเลยก็ว่าได้

ผมจัดการให้คนตัวเล็กได้นอนสบายก่อนที่ผมจะลุกออกจากเตียงอย่างรู้สึกเสียดาย ผมโทรหาลูกน้องคนพร้อมบอกพิกัดที่อยู่ให้มารับผมโดยเร็วแม้ว่าจะอยู่ต่อแค่ไหน แต่ผมยังมีหน้าที่ต้องไปจัดการ จะใครละก็คนที่มันลอบยินผมวันนี้นะสิ ที่จริงววันนี้ผมต้องไปพบลูกค้าคนสำคัญ แต่กลับต้องมาเจอเรื่องบัดซบนี้ซะก่อนน่ารำคาญจริงๆ แต่ถือว่าคุ้มค่า เพราะผมเจอแล้ว ‘ดอกไม้ของผม’     ผมเดินสำรวจรังหนูที่คนตัวเล็กเรียกว่าห้องค่าเวลาเล่นๆเพื่อรอลูกน้องที่จะมารับ ก่อนที่จะสะดุดที่ภาพของคนตัวเล็กที่กำลังยิ้มให้กล้องอย่างมีความสุขสองแขนกอดผู้หญิงสูงวัยไว้แน่น รอบข้างรายล้อมด้วยเด็กเล็กทั้งชายหญิง เบื้องหลังนั้นคือบ้านหลังเล็กที่มีป้ายเขียนไว้ว่า ‘บ้านพักแม่แก้ว’ หึ!! ผมพอเห็นหนทางที่จะทำให้คนตัวเล็กไปอยู่กับผมแล้วละ

“นายใส่ชุดใครครับ” ลูกน้องคนสนิทที่เป็นมือซ้ายผมที่มีนามว่า คิมยูคยอม เอ่ยถามพร้อมกับส่งสีหน้าสงสัยมาทาผม ลืมไปเลยว่าใส่เสื้อตัวเล็กอยู่กลิ่นเสื้อหอมๆแตะเข้าที่จมูกผม ชอบกลิ่นนี้จัง

“พวกมันเป็นใคร” ผมไม่ตอบแต่กลับถามหาตัวต้นเหตุทันที พร้อมกับเข้ามานั่งในรถที่มีแอร์เปิดไว้รอเย็นช่ำ

“ผับตรงข้ามคาสิโนของเราครับ” นี้คือคำตอบของ ปาร์คจินยองมือขวาผมตอบขึ้นแทน

“เผ่าผับ แล้วฆ่ามันซะ” ผมตอบเป็นคำสั่งให้กับลูกน้อง เพราะไม่ว่าจะเป็นใครหน้าไหนที่มันกล้ามากระตุกหนวดเสืออย่างผม จะไม่มีคำว่าปราณีหรือโอกาสมอบให้ ยิ่งวันนี้พวกมันทำให้ดอกไม้ของผมตกใจแล้วด้วยละก็ จุดจบของมันมีแค่คำว่าตายสถานเดียว

“นายยิ้มอะไรครับ??” เอาอีกแล้วเสียงของคิดยูคยอมคนเดิม จะนาทีที่ใหนมั้ยที่มันจะไม่สงสัยในท่าทีของผมบ้างวะ

“เรื่องของกู” ผมตอบเสียงเรียบนิ่ง 

“ยูคยอม ฉันต้องการประวัติของผู้หญิงคนนี้ด่วน” ผมพูดพร้อมเอารูปที่ถ่ายไว้ในโทรศัพท์ให้มันดู ผมต้องการรู้เรื่องของผู้หญิงที่ชื่อแม่แก้ว ว่าเป็นอะไรกับดอกไม้ของผม

“ครับนาย ว่าแต่...”

“ก่อนพรุ่งนี้เช้า แล้วช่วยเงียบปากมึงด้วยกูจะนอน” ผมสั่งมันอีกครั้ง ยิ่งเร็วเท่าไหร่ยิ่งดีอดทนรอร่างเล็กแทบไม่ไหว แค่คิดเห็นหน้าคนตัวเล็กทุกส่วนในร่างกายผมก็ตื่นทันที

​...........................................

เริ่มต้นก็เจอกันเลย

พี่มาร์คคิดอารายยยยยยยยยย

1ไลค์ 1คอมเม้นเป็นกำลังให้ไรท์ด้วยนะค่ะ

ขอบคุณค่า


เลือกจากตอนอ่าน

ต่อไป

ความคิดเห็น

แสดงความคิดเห็น

Top