ดอกไม้ของมาเฟีย

  • 2,036 ทั้งหมด
  • 0 ความคิดเห็น

ดอกไม้ของมาเฟีย 2

ดอกไม้ของมาเฟีย 2

เวลาล่วงเลยผ่านมาจนมืดค่ำ ร่างบางนามแบมแบมลืมตามตื่นขึ้นมาพร้อมกับความว่างเปล่า เมื่อมองหาคนเจ็บที่ตนช่วยไว้ไม่เจอ

“กลับไปแล้วสินะ ขอบคุณบอกลาสักคำยังไม่มี”

“อย่าเจอกันอีกเลยนะ” แบมพูดกับตัวเองพร้อมกับเปลี่ยนผ้าปูที่นอนที่เปื้อนเลือดคนเจ็บอย่างคล่องแคล่วก่อนที่จะเดินเข้าห้องน้ำเพื่อชำระร่างกาย

“ป่านนี้จะเป็นยังไงบ้างนะ เจ็บขนาดนั้นยังออกไปอีก บ้าหรือเปล่า” เสียงบ่นกับตัวเองดังออกมาจากห้องน้ำของร่างบาง แม้จะไม่รู้จักมักจี่กันก็เถอะ เจ็บหนักขนาดนั้นก็อดเป็นห่วงร่างสูงไม่ได้....

ด้านมาร์ค

“จัดการเรียบร้อยแล้วครับนาย” เสียงรายงานของมือขวาจินยองเอ่ยขึ้น

“อืมดี ยึดทัพย์สินของมันทั้งหมด” มาร์คสั่งจินยอง

“ครับนาย” จินยองตอบรับ

ใบหน้าเรียบเฉยสายตาดุดันประจักษ์ให้เห็นแก่ลูกน้องทุกคนจนกลายเป็นเรื่องปกติ มาเฟียผู้ยิ่งใหญ่ขึ้นชื่อเรื่องโหดเหี้ยม อำมหิต ไร้ความปราณี แม้ใบหน้าหล่อเหลาปราเทพบุตรจุติมาบังเกิดจนเป็นที่ต้องการของสาวน้อยสาวใหญ่ แต่หากเมื่อไหร่ที่มีใครบังอาจมากระตุกหนวดเสืออย่างเขาแล้วละก็ มักจะไม่มีชีวิตรอดกลับออกไปและครั้งนี้ก็เช่นกัน ภาพใบหน้าหวานของบุคคลในใจผุดขึ้นมา สีหน้าตกใจหวาดกลัวของคนร่างบางฉายภาพซ้ำในหัวเขาอีกครั้งยิ่งทำให้อารมณ์ของมาเฟียพุ่งปรี๊ดขึ้นมา คนที่จะทำให้ดอกไม้ของเขาเจ็บได้ ต้องเป็นเขาคนเดียว คนที่จะทำให้ดอกไม้ของเขากลัวได้ ต้องเป็นเขาคนเดียว คนที่จะทำให้ดอกไม้ของเขาเสียใจได้ ต้องเป็นเขาคนเดียว คนที่จะทำให้ดอกไม้ของเขาร้องไห้ได้ ต้องเป็นเขาคนเดียว คนที่จะทำให้ดอกไม้ของเขามีความสุขได้ ต้องเป็นเขาคนเดียว คนที่จะแตะดอกไม้ของเขาได้ ต้องเป็นเขาคนเดียว เขาคนเดียวที่จะได้ครอบครองร่างบาง ดอกไม้ของเขา หากมันผู้ใดริอาจมาแตะต้องดอกไม้เขาละก็...โทษของมันคือความตาย

“นายครับ ที่นายสั่งเรียบร้อยครับ” ยูคยอมโค้งเคารพผู้เป็นนายพร้อมยื่นซองสีน้ำตาลให้ผู้เป็นนายอย่างนอบน้อม

มาร์คหยิบกระดาษในซองออกมาอ่านคร่าวๆ

[แม่แก้ว (เรืองแก้ว กะรัตพลอย)

อายุ****52 ปี

หย่าร้างกับสามีฝรั่ง มาเปิดมูลนิธิเพื่อเด็กยากไร้ที่เมืองไทย

ชื่อบ้านแม่แก้วมีเด็กอยู่ในปกครอง 18คน ชาย10 หญิง8 บลาๆๆ]

“ตอนนี้ที่มูลนิธิกำลังมีปัญหาเรื่องการเงินครับ เนื่องจากจำนวนเด็กเพิ่มขึ้นยอดบริจาคน้อยลง ทำให้แม่แก้วต้องทำงานเย็บปักเพื่อหาเงินครับ” ยูคยอมพูดขณะที่มาร์คกำลังอ่านเอกสารตรงหน้า

มาร์คอ่านเอกสารที่มีประวัติเกี่ยวกับแม่แก้วและฟังยูคยอมอธิบายเกี่ยวกับแม่แก้วผ่านๆ  เพราะมีเอกสารอีกอันที่เขาสนใจมากกว่า จะใครที่ไหนอีกละ นอกจากดอกไม้ของเขา

ชื่อ **:** แบมแบม กันต์พิมุก ภูวกุล **(**BamBam) วันเกิด **:**2 พฤษภาคม 1997 ส่วนสูง **:**170 cm (~5'6") น้ำหนัก **:**52 kg (~114 lbs) การศึกษา **:** พึ่งจบมหาลัย J คณะ สัตวแพทย์ศาสตร์

อาหารที่ชอบ : ส้มตำพริก****2เม็ด

สิ่งที่ชอบ : ดอกไม้

สิ่งที่ไม่ชอบ**:** คนที่โหด เถือน เจ้าชู้ เกลียดคนเผด็จการที่สุด

กรุ๊ปเลือด **:** B  ((บลาๆๆๆๆๆ))

มาร์คอ่านประวัติแบมแบมอย่างละเอียด ใจวูบไหวเมื่อสิ่งที่แบมไม่ชอบ คือสิ่งที่เขาเป็นทั้งหมด สิ่งที่แบมเกลียดคือตัวตนของเขา

“แบมแบมได้เกียรตินิยมอันดับหนึ่งด้วยครับ กำลังเป็นที่หมายปองของโรงพยาบาลและก็คลีนิคดังในประเทศด้วยครับ” ยูคยอมบอกผู้เป็นนายด้วยรอยยิ้มสดใส เมื่อพูดถึงหนุ่มน้อยหน้าหวาน

“มึงยิ้มอะไร” มาร์คถามยูคยอม

“เปล่าครับนาย” ยูคยอมตอบ

“กูต้องการให้มูลนิธินี้เป็นหนี้กู ไปจัดการซะ แล้วมึงห้ามแตะเด็กตนนี้เด็ดขาด ไม่งั้นกูจะตัดมือมึง” มาร์คเอ่ยเสียงเข้มเมื่อเห็นฏิกิริยาของลูกน้องคนสนิท ทำให้เขารู้ทันทีว่าคนตรงหน้ากำลังคิดอะไรกับดอกไม้เขาแน่ๆ

“นายชอบ**??” คำพูดของผู้เป็นนายไม่ได้สร้างความหวาดกลัวให้ยูคยอมแต่อย่างได แถมเขายังส่งคำถามพร้อมกับท่าทางกวนๆให้ผู้เป็นนายตามสไตล์**

“เรื่องของกู จัดการให้เรียบร้อยก็พอ” มาร์คตอบ

“ครับ” ยูคยอมยกยิ้มเล็กน้อยกับท่าทางของเจ้านาย ก่อนที่จะโค้งทำความเคารพก่อนที่จะเปิดประตูเดินออกมา เจอกับจินยองที่นั่งอยู่ในห้องครัวกำลังทานอาหารอย่างสบายใจ

“พี่จินยอง ผมว่าเราน่าจะได้นายหญิงเร็วๆนี้แหละ” ยูคยอมเปิดประเด็นทันทีที่ก้นหย่อนลงเก้าอี้ตรงหน้าจินยอง

“มึงรู้ได้ไง” จินยองเอ่ยถาม

“ไม่รู้สิพี่ ความรู้สึกมันบอกอะ”ยูคยอม

“มึงหมายถึงเด็กผู้ชายหน้าหวานนั้นนะหรอ” จินยองถาม

“พี่รู้ได้ไง**??” ยูคยอมกำลังนั่งกินข้าวเงยหน้ามองพี่ชายตนอย่างตกใจ**

“กูฉลาดกว่ามึงไง น้องเวร” จินยองเอ่ยทิ้งท้ายแล้วเดินออกมาทันที ก็ทำไมเขาจะไม่รู้ ร้อยวันพันปีนายเคยให้สืบประวัติใครที่ไหน ไม่พอใจไม่ถูกใจก็ฆ่าทิ้งทันที แถมยังเป็นภาพที่นายถ่ายเองกับมือแล้วคนในภาพก็น่ารักมากอีกด้วย ถ้านายจะรักหรือชอบคงจะไม่แปลก

ปาร์คจินยองและคิมยูคยอมนับถือกันเป็นพี่น้อง เพราะครอบครัวของเขาทั้วสองสนิทและรับใช้ตระกลูของมาร์คมาตั้งแต่ รุ่นคุณปู่คุณทวดจนมมาถึงเขาทั้งสอง ด้วยความรักและเคารพในตัวผู้เป็นนายโดยไม่มีข้อกังขาใดๆ ไม่ว่าผู้เป้นนายจะสั่งให้ทำอะไรทั้งสองไม่เคยขัดหรือข้องใจ แม้คำสั่งนั้นคือความตาย ทั้งสองก็ยินดี

2 เดือนผ่านไป

วันเวลาผ่านพ้นไปว่องไวรวดเร็ว แบมแบมทำงานในโรงพยาบาลสัตว์เอกชนชื่อดังแห่งหนึ่ง ในแต่ละวันดำเนินไปตามปกติ มีชายหญิงแวะเวียนเข้ามาขายขนมจีบอยู่เป็นระยะๆ แต่ร่างบางกลับหาได้ใส่ใจไม่เพราะ ตอนนี้เขาต้องการหาเงินให้ได้มากที่สุดเพื่อช่วยแม่แก้ว ผู้หญิงคนเดียวที่เขารักหมดหัวใจ เขายอมทำทุกอย่างเพื่อให้ผู้หญิงคนนี้หมดทุกข์ เพราะถ้าไม่มีแม่แก้วเขาเองก็ไม่รู้จะอยู่หรือตาย เพราะพ่อแม่ที่แท้จริงทิ้งเขาไปอย่างไม่ใยดี

Rrrrrrrrr

“ฮัลโหล ต้นกล้ามีอะไร” แบมรับโทรศัพท์จากน้องชายที่อาศัยอยู่ที่บ้านแม่แก้วเหมือนกัน

“พี่แบมรีบมาที่บ้านก่อนเถอะ” ต้นกล้าตอบ

“มีอะไร พี่พึ่งจะออกจากโรงพยาบาล” แบมถามอย่างร้อนใจ

“มีผู้ชายชุดดำมาที่บ้านเรา มันน่ากลัวมากเลยพี่แบม พี่รีบมานะกล้ากลัวมันทำร้ายแม่แก้ว” ทันทีได้ยินคำตอบของต้นกล้า แบมรีบวิ่งไปที่วินมอเตอร์ไซด์ก่อนจะบอกจุดหมายปลายทางของตน เพราะเวลานี้สิ่งที่เร็วที่สุดคือพี่วินหน้าโรงพยาบาล

10นาทีผ่านไป

วินมอเตอร์ไซด์จอดที่หน้าบ้านหลังเล็กหลังหนึ่งที่อยู่สุดซอย แถมยังห่างไกลจากเพื่อนบ้าน แบมรีบวิ่งเข้าไปในบ้านด้วยความเร็วก่อนที่จะหยุดชะงั้กเมื่อมองเห็นน้ำตาผู้หญิงที่เขารัก

“แม่**!!! พวกคุณทำอะไรแม่แก้วของผม” แบมตวาดชายฉกรรจ์**

“ผู้หญิงคนนี้เป็นหนี้เจ้านายผมครับ จำนวนเงิน 1ล้านบ้านตอนนี้ถึงกำหนดจ่ายเงิน หลังจากที่ผลัดมาสองครั้งครับ” ผู้ชายร่างใหญ่หน้าตาโหดเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสุภาพที่สุด เพราะเป็นคำสั่งของเจ้านายที่เคารพ

“.....” ไม่มีคำพูดใดใดออกจากปากร่างบาง

“แม่ขอผลัดอีกได้มั้ยค่ะ คุณ” แม่แก้วเอ่ยทั้งน้ำตา

“ไม่ได้ครับ เงินจำนวน****1 ล้านบาทไม่ใช่น้อยๆนะครับ ถ้าครั้งนี้ผมไม่ได้เงินจากคุณผมกลับไปนายก็ฆ่าผมตายแน่ ขอร้องละครับจ่ายเงินให้ผมนะครับ” ชายฉกรรจ์ตอบ

“เงินหนึ่งล้านบาท จะไปหามาจากที่ไหน” แบมเอ่ยเสียงเบาอย่างหมดแรง

“เอาตัวนายมาแลกมั้ยแบมแบม” แบมแบมมองไปยังต้นเสียงที่เอ่ยเสนอทางออกให้เขา ทันทีเจอกลับเป็นใครคนหนึ่งที่เขาคิดถึงตลอดเวลา****2เดือน

“คุณ....”แบมแบมเอ่ยพร้อมกับส่งสายตาสงสัยไปยังผู้ชายร่างสูง

“ลูกรู้จักคุณมาร์คด้วยหรอแบมแบม” แม่แก้วถาม

“ว่าไงแบมแบม จะรับข้อเสนอผมมั้ย” มาร์คถามพร้อมมองหน้าแบม

เขาเป็นใครกัน ทำไมถึงได้ดูน่ากลัวแบบนี้ ท่าทางสง่ารังสีอำมหิตแผ่กระจาย ใบหน้าเรียวหล่ออันทรงเสน่ห์ นัยน์ตาสีเข้มบ่งบอกถึงอำนาจที่น่าเกรงขาม ผู้ชายคนนี้อันตรายเกินไป ไม่ควรอยู่ใกล้ ไม่ควรรู้จัก และไม่ควรมอบหัวใจให้เด็จขาด

“จะมองอีกนานมั้ย ผมไม่ได้มีเวลาให้ใครมานั่งมองหน้าได้นานๆหรอกนะ” มาร์คที่มองใบหน้าหวานอยู่นานได้สติก่อนจึงเอ่ยท้วง

“ผมขอเวลาอีก****3วัน แล้วผมจะหาเงินมาคืนคุณ” แบมเปลี่ยนน้ำเสียงและสีหน้าให้นิ่งและเรียบเฉยที่สุด ใม่ใช่ว่าเขาไม่กลัวบุคคลตรงหน้า เพียงแต่เขารู้ดีว่าหากเขาร้องไห้หรืออ่อนไหวต่อบุคคลตรงงหน้า ยิ่งทำให้เวลายืดยาวจนน้องๆที่ไปเรียนกลับมาเห็นเหตุการณ์ตอนนี้แล้วจะตกใจ ยิ่งทำให้เรื่องจบเร็วเท่าไหร่ยิง่เป็นผลดีมากเท่านั้น

มาร์ค

ทั้งหมดคือแผนของผมเอง นี้คือทางเดียวที่ผมจะได้ตัวดอกไม้ของผมกลับไปอเมริกาด้วย เพราะวันนี้ผมเสร็จงานที่ไทย แล้วต้องกลับไปเคลียงงานที่อเมริกาต่อ ผมมีเวลาไม่มากขนาดที่ต้องมานั่งจีบใครหรือรอให้ใครมาตัดสินใจอะไรแบบนี้ นี้คงเป็นทางเดียวที่ผมมได้ แม้มันจะเป็นการเริ่มต้นที่แย่ที่สุดก็เถอะ ผมมั่นใจว่าดอกไม้ของผมต้องยอมแน่นอน ส่วนเรื่องอนาคตค่อยว่ากันอีกที

ผมมาที่บ้านของแม่แก้วตั้งแต่เช้า ผมไม่ได้ทำอะไรเธอเพราะอายุที่มาก และท่าทางสง่า ใจเย็น ดวงตาที่เต็มไปด้วยเรื่องเศร้า รอยยิ้มที่ดูไร้ความสุข ยิ่งมองยิ่งรู้สึกสงสาร ผมเลือกที่จะใข้คำพูดจิตวิทยาที่เคยเรียนมาบ้างใช้กดดันให้เธอร้องไห้ ประจวบเหมาะที่เด็กในปกครองเธอมาเห็น ผมเลยสั่งให้เด็กคนนั้นโทรหาแบมแบมทันที แต่เด็กคนนั้นก็หัวดื้อ พอโทรบอกแบมแบมเสร็จมันก็เอาน้ำร้อนมาสาดใส่ผมทันที แสบชะมัด เดือดร้อนจนผมต้องเข้าไปเปลี่ยนชุดในห้องน้ำของบ้าน ก่อนที่จะเดินออกมาเจอแบมแบมที่นั่งกอดแม่แก้วอยู่หน้าบ้าน พร้อมกับบทสนทนาของแบมแบมและลูกน้องของผม

“เงินหนึ่งล้านบาท จะไปหามาจากที่ไหน” เสียงพูดเบาเบาของแบมที่ผมได้ยินชัดเจน ดอกไม้ของผมกำลังติดกับ

“เอาตัวนายมาแลกมั้ยแบมแบม” ผมเอ่ยขึ้นพร้อมกับดึงหน้าให้เรียบเฉยที่สุด

“คุณ....”แบมมองหน้าผมอย่างสงสัย แต่มันดูน่ารักมากสำหรับผม

“ลูกรู้จักคุณมาร์คด้วยหรอแบมแบม” แม่แก้วถาม

“ว่าไงแบมแบม จะรับข้อเสนอผมมั้ย” ผมเอ่ยทักก่อนเพราะดูเหมือนดอกไม้ของผมจะหาคำตอบให้แม่แก้วไม่ได้ นี่ว่าที่ผัวกำลังช่วยอยู่นะที่รัก

“จะมองอีกนานมั้ย ผมไม่ได้มีเวลาให้ใครมานั่งมองหน้าได้นานๆหรอกนะ” ไม่ใช่แค่แบมที่มองผม ผมเองก็เผลอตกอยู่ในภวังค์ของใบหน้าหวานของแบมแบมเหมือนกัน ผู้ชายอะไรหน้าเรียวทรงเสน่ห์ ริมฝีปากอวบอิ่มเหมือนเยลลี่ นัยน์ตาเหมือนมีมนต์สะกดแค่เผลอสบตาแค่แว่บเดียว ผมนี้แทบถอนตัวไม่ขึ้น ให้ตายเถอะนายมันปีศาจชัดๆแบมแบม

“ผมขอเวลาอีก****3วัน แล้วผมจะหาเงินมาคืนคุณ” อะไร เสียงเรียบนิ่งพร้อมกับใบหน้าเย็นชานี้คืออะไร แบมแบมที่สิ้นหวังเมื่อกี้หายไปไหน

“ผมไม่โอกาสให้กับใครถึงสามครั้ง” ผมตอบพร้อมกับดูท่าทีของแบมแบม

“งั้นคุณคงไม่ได้อะไรกลับไปสักอย่างแล้วละ ไม่ได้ทั้งเงินและตัวผม ฆ่าผมซะ ก่อนที่ผมจะฆ่าตัวเองตาย” แบมตอบพร้อมกับจ้องตาผมด้วยแววตาที่ยากที่จะเดาอารมณ์หรือความคิดตอนนี้ได้ ผมไม่คิดว่าตัวเล็กแค่นี้จะกล้าท่าทายผมกล้าเล่นสงครามประสาทกับผมขนาดนี้ แบมแบมคือคนแรก

“คุณไม่ได้เกี่ยวข้องเรื่องนี้นะเนอะ งั้นผมจะปล่อยคุณไปแต่ผมจะฆ่าลูกหนี้ตัวจริงแทน คุณคิดว่าผมมคิดถูกมั้ย” ผมพูดพร้อมกับเล่งปืนไปที่หัวแม่แก้ว

“......” แบมลุกขึ้นยืนพร้อมกับเดินเข้ามาหาปืนของผม สองมือเล็กจับปลายกระบอกปืนพร้อมเบี่ยงเข้าหาหัวตัวเอง การกระทำของแบมทำให้สติผมหล่นวูบ คิดว่าตัวเองเป็นผู้วิเศษมาจากไหนถึงกล้าทำได้ขนาดนี้ถ้าเกิดปืนลั่นขึ้นมาจะทำยังไง แต่ผมก็ได้แค่หงุดหงิดในใจไม่แสดงออกมาเพราะมันจะทำให้คนตรงหน้าชนะสงครามครั้งนี้

“คุณเลือกทางไหนแบมแบม จะไปกับฉผมหรือตายไปพร้อมแม่แก้วของผม” ผมส่งสัญญาให้ลูกน้องดึงแบมแบมออกจากปืน เพราะกลัวว่ามันจะลั่น เนี้ยผมรักขนาดนี้ยังไม่ยอมไปกับผมอีก ไม่คิดว่าจะดื้อขนาดนี้นะดอกไม้ของผม

“........” แบมยังคงเงียบมองแม่แก้วที่กำลังร้องไห้อย่างหนัก

“คุณไม่ใช่คนโง่แบมแบม ไม่จำเป็นต้องคิดนานขนาดนั้น” ผมมองท่าทีของแบมแบมที่ตอนนี้กำลังนิ่งเหมือนกำลังใช่ความคิด

“โทษทีครับ สมองผมมักจะฉลาดแค่บางเรื่อง” แบมตอบ แต่สายตายังคงมองแม่แก้วไม่ขยับ

“หึหึ แล้วคุณจะเอายังไง ถ้าคุณยอมมากับผม ผู้หญิงตรงหน้าจะรอดทันที

แต่ถ้าคุณปฏิเสธ ผมจะยิง” ผมใช้ไม้ตายสุดท้าย ถ้าไม่ยอมครั้งนี้ผมจะฉุดแล้วทำโทษทันทีข้อหาทำให้ผมเสียเวลา

“คุณมีคำตอบในใจอยู่แล้ว จะให้ผมเลือกทำไม” นั้นไง คำถามของคนฉลาด

“ทำไมจะไม่มีทางเลือกละ แค่คุณตอบว่าจะไปหรือไม่ไปแค่นั้น” ผมพูดพร้อมกับทำสีหน้ากวนใส่ แต่กลับได้สีหน้านิ่งคืนมา มันน่าจับกดตรงนี้ซะให้เข็ด

“งั้นผมต้องตอบว่าไปสิ ในเมื่อปืนของคุณจ่ออยู่ที่หัวของผู้หญิงที่ผมรักยิ่งกว่าชีวิต” แบมตอบพร้อมหันหน้ามามองผม

“ผมจะไปทำงานกับคุรเพื่อใช่หนี้ทั้งหมด แต่คุณต้องแบ่งเงินเดือนผมเป็นสองส่วน ส่วนหนึ่งจ่ายหนี้ อีก****1ส่วนคุณต้องส่งกลับมาให้แม่แก้วทุกเดือน แล้วผมขอยืมคุณเพิ่มอีก5แสน ผมต้อการข้าวของเครื่องใช้ อาหารให้กับเด็กที่นี้ แล้วก็ซ่อมหลังคาให้ด้วย เวลาฝนตกจะได้นอนหลับกันได้สบาย แล้วทำทุกอย่างที่พังก็ทำให้เหมือนเดิม เอาเงินที่เหลือเข้าบัญชีแม่แก้วด้วยนะครับ แค่นี้คงไม่ทำให้พวกคุณเหนื่อยตาย” แบมพูดยืดยาวพร้อมกับเดินไปพยุงแม่แก้วไว้ เด็กคนนี้นอกจากจะใจกตัญญูสุดแล้ว ยังฉลาดเป็นกรด แถมยังรู้จักสังเกตเลือกใช้คำพูดฆ่าคนได้อีกด้วย นี้แหละนายหญิงของตระกูลต้วน

“ไม่ต้องห่วงนะครับ แบมจะกลับมาเยี่ยมให้บ่อยที่สุดเท่าที่จะทำได้ อดทนนะครับ ผมรักแม่แก้นะครับ ......ผมไปรอที่รถนะครับ” แบมกอดแม่แก้ว****พร้อมกับร่ำลาแล้วเดินกลับไปรอที่รถทันที

ภายในรถ

“เรากำลังจะไปอเมริกาคุณหิวมั้ย” ผมถามทำลายความเงียบภายในรถหลังจากที่เราเดินทางเพื่อที่จะไปสนามบิน

“ผมกินมาแล้ว ถ้าคุณหิวก็แวะกินก่อนก็ได้” แบมตอบแต่หน้ายังมองไปยังนอกหน้าต่าง

“งั้นไปกินบนเครื่องแล้วกัน คุณพักผ่อนเถอะ” ผมบอกพร้อมกับส่งเสื้อสูทให้เพราะคิดว่าร่างบางข้างๆจะหนาว

“ขอบคุณครับแต่ผมไม่ต้องการ” แบมพูดพร้อมกับพลักมือผมที่ยื่นเสือให้ ก่อนที่จะหลับตาลง

ผมมองดอกไม้ของผมนอนบนเบาะหลับตาพริ้มลมหายใจสม่ำเสมอ บ่งบอกว่าดอกไม้ของผมหลับสนิทแล้ว ผมยกตัวแบมให้มานั่งบนตักพร้อมกับกดหัวคนดอกไม้ของผมให้ซบลงที่อกกว้าง แบมขยับตังเล็กน้อยเมื่อถูกรบกวนการนอนแต่ไม่ได้ตื่นขึ้นมาพร้อมดึงแขนผมไปกอดไว้ราวกลับว่านี้คือหมอนข้างยังนั้นแหละ ผมยกยิ้มกับการกระทำไร้เดียงสาของคนในอ้อมกอด วันนี้คงเหนื่อยมากสินะ

“ผมไม่เคยเห็นใครใจกล้าแล้วก็ฉลาดขนาดนี้เลยครับนาย” เสียงพูดของจินยองเอ่ยขึ้นเบาๆ

“ใช่ครับนาย สายตาตอนที่แบมแบมเดินเข้ามาหานาย เมื่อดวงตาของราชินีมาเฟียในตำนานเลยครับนาย” ยูคยอมเสริม

“เงียบ ต่อจากนี้เรียกแบมว่านายหญิง” ผมพูดปนคำสั่งก่อนที่จะหลับลงอย่างเหนื่อยล้าเช่นกัน

​​.......................................................................................................................................................................................

ฝากนิยายเรื่องนี้ด้วยน้า #ดอกไม้ของมาฟีย

จะพยายายามอัพเรื่องๆน่าค่า

กดไลค์ =1 กำลังใจ

คอมเมนต์ =1 พลัง


เลือกจากตอนอ่าน

ก่อนหน้า ต่อไป

ความคิดเห็น

แสดงความคิดเห็น

Top