ดอกไม้ของมาเฟีย

  • 2,121 ทั้งหมด
  • 0 ความคิดเห็น

ดอกไม้ของมาเฟีย 3

ดอกไม้นายมาเฟีย****3

...ซิคาโก (Chicago)…

Airbus A380.เครื่องบินลำใหญ่และแพงที่สุดในโลกทะยานลงจอดนิ่งที่สนามบินในเมืองซิคาโก้ทันทีประตูเปิด****ปรากฎชายหนุ่มร่างสูง ใบหน้าหล่อทรงเสน่ห์ สองขาก้าวลงมาจากเครื่องบินอย่างสง่าและน่าเกรงขามเป็นที่สุด ทว่าสองมือนั้นกำลังอุ่มเด็กผู้ชายวัยรุ่น ใบหน้าหวาน ผิวขาวหุ่นเพรียวหากดูผิวเผินอาจจะคิดได้คนในอ้อมแขนแกร่งนั้นคือผู้หญิง

“คฤหาสน์ มาร์คต้วน”

​//

“ที่นี่ที่ไหน”  แบมหลังจากที่ตื่นขึ้นมาได้สักพักก็ถามขึ้นเมื่อรถคันหรูเครื่อนตัวผ่านประตูบานใหญ่เข้ามาในคฤหาสน์

“บ้านฉัน” มาร์ตอบ

ทันทีที่รถจอดสนิทที่หน้าประตู เหล่าการ์ดสิบกว่าคนยืนเรียงแถวเพื่อตอนรับผู้เป็นนายใหญ่ของบ้าน สายตาของทุกคู่ล้วนจับมองทางร่างบางที่มีมือของเจ้าของบ้านจับไว้แน่น แม้จะขัดขืนแต่มือหนานั้นกลับไม่ยอมแบมแบมจึงทำได้แค่...ยอม

“ป้าชื่น นี่แบมแบม จะมาช่วยงานป้าที่นี้ช่วยพาแยมไปพักที” มาร์คเดินเข้าบ้านแล้วบอกแม่บ้านที่ชื่อแช่มชื่นให้พาร่างบางที่ตนกุมมือให้ไปพักผ่อน

“ได้ค่ะ” แช่มชื่นรับคำสังผู้เป็นนายแล้วเตรียมพาแบมไปที่ห้องพักของคนใช่

“จะไปไหน**!!” คำถามเอ่ยขึ้นจากผู้เป็นนายคล้ายกับเสียงคำรามของราชสิงห์ที่ทำให้คนฟังถึงกับสะดุ้งด้วยความกลัว เพราะนายผู้ขึ้นชื่อด้วยความโหดที่ใครๆต่างก็รับรู้ดี โดยเฉพาะแบมแบมที่พอได้ยินเสียงคำรามนั้นถึงกลับหน้าเสียเล็กน้อยแต่ก็ปรับสีหน้าให้กลับมานิ่งเหมือนเดิม**

“พาแบมแบมไปพักที่ห้องค่ะ” แม่บ้านแช่มชื่นเอ่ยบอกเสียงสั่น

“ฉันหมายถึง ห้องพังชั้น2 ข้างห้องฉัน ป้าจะพาไปไหน!!” มาร์คบอกพร้อมกำคำถามที่คนโดนถาม ไม่กล้าตอบ

“คะ...คือ” คำตอบกระตุกกระตัก

“ฉันไม่ได้ให้แบมมาเป็นคนใช่ที่บ้านนี้ คนที่จะใช้แบมได้มีฉันคนเดียวเท่านั้นคนอื่นให้ปฏิบัติกับแบมเหมือนที่ปฏิบัติกับฉันเข้าใจมั้ย” เสียงประกาศกร้าวจากผู้เป็นนาย ยิ่งสร้างความประหลาดใจให้กับลูกน้องและทุกคนในบ้านไม้เว้นแม้แต่แบมแบมที่ถูกพูดถึง ไม่รอให้สงสัยนายมาร์คดึงเรียวแขนแล็กของแบมแบมแล้วเดินขึ้นไปชั้นสองของบ้านทันที

“คุณทำแบบนี้ทำไม**??” แบมยิงคำถามใส่คนตัวสูงทันทีที่ทั้งคู่เดินเข้ามายังห้องสี่เหลี่ยมกว้างถูกประด้วยเฟอนิเจอร์หรู**

“ผมทำอะไร” มาร์คตอบด้วยท่าทางกวนๆ ก่อนที่จะนั่งลงที่เก้าอี้ตัวใหญ่ในห้องทำงานที่เค้ามักจะใช้เวลาอยู่ในห้องนี้นานกว่าห้องนอนของตัวเอง

“ก็ที่คุณบอกกับทุกคนเมื่อกี้ไง” แบมที่ตอนนี้กำลังโมโหคนตรงหน้าพูดออกไปอย่างไม่ยั้งอารมณ์

“ประโยคไหนครับ  หืม” มาร์คยิ่งเห็นท่าทีของร่างบางยิ่งทำให้ให้เขารู้สึกสนุกนึกอยากแกล้งขึ้นมา มาร์คกระตุกแขนเล็กเพียงนิดเดียว แบมก็ถลาล้มมานั่งที่ตักตนทันที แบมดิ้นสุดแรงเพื่อให้ลอดพ้นจากอ้อมแขนแกร่ง แต่เหมือนยิ่งดิ้นมาร์คยิ่งกอดตนแน่น รับรู้ถึงลมหายใจอุ่นที่ต้นคอจึงหยุดนิ่งไม่ดิ้นพยศอีกต่อไป

“ผมไม่ชอบความฉลาดของคุณเลย ถ้าคุณดิ้นต่ออีกนิดลูกชายผมคงตื่นแล้วเราจะได้”

“หยุด**!!  ไม่ต้องพูดปล่อยผมแล้วคุยกันดีดี” แบมรีบเอ่ยตัดบททเมื่อรับรู้ว่าคำพูดต่อไปของมาร์ค คงไม่พ้นเรื่องใต้ร่มผ้า**

“เอาละแบมแบม ต่อไปนี้นายต้องฟังคำสั่งผมคนเดียว” มาร์คพูดพร้อมกับยืนคางมาเกยที่ไหลมนของแบมแบม

“แล้วผมต้องทำงานอะไร ที่ไหน เงินเดือนเท่าไหร่” แบมถาม

“ฉลาดแบบคุณผมให้ทำงานที่บริษัทผมแล้วกัน ตำแหน่งผู้ช่วยส่วนตัว เงินเดือนผมให้เดือนละ 2000 USD” มาร์คตอบ

**“**6 หมื่นกว่าบาท??” แบมพูดอย่างตกใจ

“น้อยไปหรอ เพิ่มให้อีกได้นะเรียกมาเลยผมมีจ่าย” มาร์คพูดอย่างไม่ใส่ใจ เพราะสำหรับคนในอ้อมกอดเดือนละร้อยล้านเขาก็ยินดีจ่าย

“มากไปด้วยซ้ำ  ผู้ช่ายบ้าบออะไร” แบมเริ่มโวยวาย

“เป็นผู้ช่วยฉันเหนื่อยนะแบมแบม งานฉันเยอะนายต้องไปทุกที่ที่ฉันไป เงินเดือนก็เท่ากับเลขขาหน้าห้องของฉันนายกังวลอะไร” มาร์คพูด

ก๊อก ก๊อก

“ห้องนายหญิงเรียบร้อยแล้วครับ” คำรายงานจากยูคยอมถึงห้องนายหญิงคนใหม่

“ห้องของคุณเสร็จแล้ว ยูคยอมจะพาไปพร้อมกับแนะนำคุณให้กับทุกคนได้รู้” มาร์คพูดพร้อมกับยกตัวแบมให้ลุกออกจากตักก่อนที่จะส่งแบมให้กับยูคยอมเพื่อทำความรู้จักกับทุกคนในบ้าน

“ทำไมต้องเรียกผมว่านายหญิง ผมมาในฐานะลูกหนี้คุณมาร์คแล้วอีกอย่างผมเป็นผู้ชายนะครับ” แบมถามคำถามยาวเยียดกับยูคยอม

“ผมไม่ทราบครับ ทางที่ดีนายหญิงอย่าขัดนายจะดีกว่านะครับ” ยูคตอบพร้อมกับเปิดประตูหน้องนอนแบมแบมที่อยู่ถัดจากห้องทำงานเพียงแค่ห้องเดียว

“ผมต้องกลัวนายของคุณยูคยอมหรอครับ” แบมเอ่ยขึ้นอย่างไม่เกรงกลัวใดใด

ยูคยอมไม่พูดอะไรต่อนอกจากช่วยแบมจัดของให้เข้าที่ เพราะนอกจากของที่แบมเตรียมมาแล้วยังมีของใหม่ที่มาร์คให้ยูคยอมซื้อมาไว้อำนวยความสะดวกให้ดอกไม้ของเขาอีกด้วย ทั้งเสื้อผ้าแบรนด์ดังแม้กระทั้งเครื่องประดับและครียมบำรุงราคาแพงมากมาย จนเสียงหวานบ่นไม่ขาดสายเพราะสำหรับแบมแบมทั้งหมดล้วนแต่เป็นของสิ้นเปลือง

“เสร็จสักที” แบมพูดขึ้นพร้อมกับเอามือเล็กเท้าเอว

“งั้นเราไปทำความรู้จักกับทุกคนในบ้านกันดีกว่านะครับ” ยูคยอมบอกพร้อมกับส่งรอบบิ้มหวาน ยูคยอมพาแบมแบมมาหยุดที่ห้องครัว ที่มีผู้หญิงสูงวัยหนึ่งคนและลูกมือผู้หญิงอีก****2คนคอยช่วยเหลือ

“ป้าชื่นครับ ผมพานายหญิงมาแนะนำครับ” ยูคยอมเอ่ยขึ้นท่ามกลายความวุ่นวายของบุคคลภายในห้องครัวจนทั้งสามหยุดชะงักแล้วหันมาทองทางต้นเสียง

“สวัสดีคะนายหญิง ป้าชื่อแช่มชื่นเรียกป้าชื่นก็ได้ค่ะ” ป้าชื่นเอ่ยอย่างเป็นมิตรพร้อมกับรอยยิ้มหวานส่งมาทางแบมแบม หนุ่มน้อยหน้าหวานที่พึ่งเจอเมื่อไม่นานมานี้ อดที่จะเอ็นดูไม่ได้เพราะด้วยผิวพรรณและหน้าตาน่ารักนั้น ทำให้เธอถึงกับตกหลุมรักเมื่อครั้งแรกที่เจอ

“นี้โซเฟียและก็ฮันนา เป็นเด็กที่นายเก็บมาเลี้ยงค่ะนายหญิง” แช่มชื่นบอกพร้อมกับรอยยิ้มหวานเช่นเดิมช่วยให้แบม หายเกรงไปเยอะเพราะรอยยิ้มนั้นของแช่มชื่น

“สวัสดีค่ะ นายหญิง” เด็กสาวสองคนเอ่ยขึ้น

“ไม่ต้องเรียกผมว่านายหญิงหรือให้ความเคารพอะไรมากมายหรอกครับ ผมชื่อแบมแบมเรียกแบมเฉยๆก็พอนะครับ” แบมบอกกับทุกคนอย่างถ่อมตัวเพราะเข้ารู้ดีว่าเขามาที่นี้ด้วยสาเหตุอะไร

“ไม่ได้หรอกค่ะ นายหญิงให้ป้าเรียกเถอะค่ะ” แช่มชื่นยังคงไม่ยอม

“ไม่ได้ครับ แบมไม่ยอม” แบมตอบอย่างไม่ยอมเช่นกัน

“เกิดสงครามในอะไรครัวครับ” จินยองเดินเข้ามาในครัวเมื่อได้ยิยเสียงเหมือนคนทะเลาะกันเล็กน้อย

“อ้าว นายหญิงครับนี้พี่จินยองเป็นมือขวาของนายครับ ส่วนผมเป็นมือซ้ายครับ” ทันทีที่เจอหน้าพี่ชายเข้ามาเสริมทับในห้องครัว

“สวัสดีครับนายหญิง” จินยองเอ่ย

“คือผมขอสั่งห้ามเรียกนายหญิงได้มั้ยครับ ผมขอร้องผมไม่ชิน” แบมพูด พร้อมกับส่งสายตาอ้อนวอนสุดชีวิต

“ทำไมละค่ะนายหญิง นายหญิงเป็นแฟนนายท่านก็ต้องเรียกนายหญิงก็ถูกแล้วน่ะ” โซเฟียสาวใช้เอ่ยขึ้น

“ไม่ใช่นะ ผมไม่ใช่แฟนคุณมาร์คนะครับ ขอร้องละเรียกแบมเฉยๆก็พอ” แบมพูดขึ้นเปลี่ยนจากใช่สายตาอ้อนวอน เป็นทำตัวเหมือนแมวแล้วเข้าไปอ้อนป้าชื่นแทน การกระทำของแบมแบมยิ่งทำให้คนรอบข้างรู้สึกดีพร้อมกับยิ้มไปด้วยอย่างเผลอตัว นายหญิงของบ้านน่ารักและน่าเอ็นดูไม่น้อย ไม่เว้นแม่แต่เจ้าของบ้านที่เฝ้ามองการกระทำของแบมแบมก็อดที่จะยิ้มออกมาไม่ได้ที่ดอกไม้ของเขาเป็นที่รักของทุกคน

“ไม่ได้” เสียงอันทรงพลังของเจ้าของบ้านเอ่ยขึ้น ทำให้ทุกคนหันไปมองต้นเสียงนั้นทันที

“ไม่ต้องอ้อนป้าชื่นเลยแบมแบม ผมให้เรียกแบบไหนก็แบบนั้น” มาร์คพูดพร้อมกับส่งสายตาดุมาทางแบม ประมาณว่ายังไงก็ไม่มีทางเปลี่ยนแปลงได้

“ผมไม่ใช่แฟนคุณ ผมไม่ใช่นายหญิงของที่นี้ผมเป็นผู้ชายห้ามเรียกนายหญิง” แบมบอกมาร์คพร้อมกับเดินมาประจันคนตัวสูงอย่างไม่เกรงกลัวใดๆ

“หรอครับ...หืม?” มาร์คถามพร้อมกับทำหน้าหื่นใส่แบมแล้วยิ้มโชว์เคี้ยวให้กับคนตรงหน้าอย่างอารมณ์ดีเหมือนกำลังเพิ่มเชื้อไฟให้กับแบมแบม

“ก็ได้  แต่ผมให้แค่ยูคยอม พี่จินยอง ป้าชื่น เท่านั้นที่เรียกนายหญิง คนอื่นห้าม” แบมพูดพร้อมกับบทำหน้างอนใส่คนตัวสูง

“เรื่องของคุณ ,จินยองไปบริษัทกับฉัน ยูคยอมนายอยู่นี้กับแบมแบม” มาร์คพูดพร้อมกับหันไปสั่งยูคยอมและจินยอง

“ผมไปด้วย” แบมพูดขึ้นเมื่อได้ยินว่ามาร์คกำลังจะไปทำงาน

“ไม่ให้ไป  ผมยังไม่ให้คุณเริ่มงานวันนี้ อยากได้อะไรเพิ่มก็บอกยูคยอม” มาร์คบอก

“ผมไม่ต้องการ ผมอยากทำงานเร็วๆ” แบมท้วง

“ป้าชื่นวันนี้ฉันไม่กลับมากินข้าวที่บ้าน ทำให้แบมคนเดียวพอ” มาร์คพูดอย่างไม่สนใจคำท้วงของแบมแบม

“นี่คุณมาร์ค หูหนวกหรือสมองไม่สั่งการ ผมบอกว่าผมจะไปทำงานกับคุณตอนนี้” แบมพูดอย่างโมโหที่คนตัวสูงไม่สนใจตน โดยที่ไม่สนสีหน้าของบุคคลรอบข้างที่ตอนนี้ต่างก็หน้าซีดตัวสั่นไปตามๆกันเมื่อได้ยินคำพูดท้าทายนายใหญ่ของบ้านแบบนั้น อดที่จะเป็นห่วงแบมแบมไม่ได้เพราะตั้งแต่อยู่กับนายใหญ่ของบ้านมา ไม่เคยมีใครกล้าลองดีขนาดนี้เพราะส่วนมากแค่มองตา ผู้เป็นนายก็สั่งฆ่าอย่างไม่ปราณี

“ไม่ ให้ ไป” มาร์คพูดเน้นคำ พร้อมกับยื่นหน้าเข้าใกล้แบมแบมอีกครั้ง

“......” แบมมองหน้ามาร์คอย่างงอนๆปนน้อยใจ

“เฮ้อ**! ที่ผมไม่ให้คุณไปเพราะว่า ผมต้องไปหลายที่แล้วก็กลับดึก คุณอยู่ที่นี้ยูคยอมจะช่วยสอนงานที่คุณต้องทำให้คราวๆแล้วเอาเอกสารของบริษัทให้คุณอ่านไปก่อน พรุ่งนี้คุณค่อยไปเริ่มงานเต็มที่ แล้วถ้าวันนี้คุณอย่าไปเที่ยวให้ยูคยอมพาไป แต่ต้องกลับก่อนสองทุ่มตามนี้นะครับ ^^”  มาร์คถอนหายใจอย่างอ่อนใจเมื่อเห็นท่าทางงอนใส่ของแบมแบม ก่อนที่จะจับที่ไหล่มนของแบมแบมก่อนที่จะอธิบายเหตุยืดยาวเพื่อให้แบมแบมเข้าใจ ก่อนที่จะดื้อใส่เขาไปมากกว่านี้และก่อนที่เขาจะหมดความอดทนแล้วร้ายใส่คนตรงหน้า เพราะถ้าเป็นแบบนั้นแล้วแบมเกลียดเขาขึ้นมา เขาคงต้องทรมานมากแน่ๆ**

“นี่ใช่นายท่านหรือปล่าวค่ะ คุณยูคยอมเรามาถึงจุดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ค่ะ” หลังจากที่มาร์คและจินยองเดินออกไป ป้าชื่นก็เอ่ยขึ้นอย่างด้วยความสงสัย

“ทำไมหรอครับป้า นายของป้ามีอะไรที่ไม่เหมือนเดิมหรอครับ” แบมถามป้าชื่นทันทีที่ได้ยินคำถามนั้นของป้าชื่น

“แปลกเยอะเลยครับนายหญิง” ยูคยอมตอบก่อนที่จะเดินออกไป

“หมายความว่าไงครับป้าชื่น” แบมถามป้าชื่นที่เหมือนจะให้คำตอบได้

“นายหญิงรอดูต่อไปเถอะค่ะ” ป้าชื่นพูดพร้อมกับเดินออกจากห้องไปทันที ทิ้งไว้แค่เพียงความสงสัยของแบมแบมไว้กับสาวใช้สองคนที่ไม่น่าจะให้คำตอบอะไรได้

.......................................................................

การเปลี่ยนไปของมาร์คเป็นที่สงสัยสำหรับทุกคนในบ้าน มาเฟียที่ไม่เคยยิ้ม ไม่เคยยอมใคร ไม่เคยทำอะไรเพื่อใคร ไม่เคยสนใจใคร แต่วันนี้กลับทำตรงข้ามทั้งหมด เพียงเพราผู้ชายร่างบางที่ชื่อ.. แบมแบม

1 ไลค์ = 1 กำลังใจ

1 คอมเมนต์ = 1พลังงาน

เลือกจากตอนอ่าน

ก่อนหน้า ต่อไป

ความคิดเห็น

แสดงความคิดเห็น

Top