เมียริมรั้ว

  • 125 ทั้งหมด
  • 0 ความคิดเห็น

บทนำ

เมียริมรั้ว
เขียนโดย เกี้ยวเกล้า

 

บทนำ
      เสียงซ่าๆ ของเม็ดฝนที่ดันมาตกในฤดูร้อนทำให้คนคนหนึ่งอยู่ในสถานการณ์ลำบาก เจ้าของดวงหน้าหวานแต่อมโศกชะโงกหน้าไปมองอย่างกังวลใจ ลำตัวสูงประมาณร้อยหกสิบเซนติเมตรขยับไปมา ในเสี้ยวนาทีต้องตัดสินใจก้าวเท้าออกจากบ้านแม้จะต้องเปียกปอน

      แต่ไม่ลืมหยิบเสื้อกันฝนติดมือมาด้วย เท้ารีบก้าวไวๆ เพื่อไปให้พ้นระยะสายตา กลัวว่าคนบนบ้านจะพบเห็นเข้า เพราะคงกลายเป็นเรื่องใหญ่น่าดู
      เม็ดฝนที่ทิ้งตัวลงมาไม่หยุดหย่อนทำให้แค่ไม่กี่นาทีร่างน้อยๆ ไม่ต่างจากลูกนกตกน้ำ เสื้อที่สวมใส่เพื่อป้องกันไม่สามารถช่วยอะไรได้เลยสักนิด แถมยังต้องก้าวเท้าขึ้นสูงเพื่อปีนรั้วข้ามไปอีกฝั่งหนึ่ง
      รั้วของบ้าน
ศัตรูที่คุณปู่ของเธอหมายหัวไว้ ต่อให้กินข้าวกับเกลือหรือน้ำปลาก็จะไม่ขอติดค้างบุญคุณ
      มือเรียวเล็กยกขึ้นกอดตัวเองพร้อมเร่งฝีเท้าให้ไปถึงจุดหมายโดยไว ที่สำคัญเธอต้องระวังไม่ให้มีใครมาเห็นเข้า
      ห้านาทีต่อมาจึงมาถึงเรือนไม้ทรงไทยขนาดใหญ่ที่มีการยกใต้ถุนสูง ด้านหน้ามีต้นไม้ให้ร่มเงา เยื้องมาอีกนิดมีต้นแก้วที่เป็นไม้มงคลปลูกอยู่ ก่อนเดินขึ้นบันไดไปพร้อมนำกุญแจดอกหนึ่งในกระเป๋ากางเกงออกมาไขเพื่อให้ตนสามารถตรงไปยังห้องที่ต้องการได้
     
นึกว่าจะไม่มา
      เพียงก้าวแรกที่ย่างไปในอาณาเขตของศัตรูก็มีเสียงทุ้มเข้มลอยผ่านอากาศให้ได้ยิน
     
ฝนตกด้ายออกมาไม่ได้ค่ะผู้บุกรุกรีบมองหาต้นเสียง ชั่วนาทีเห็นบุรุษร่างใหญ่ยืนอยู่หน้าห้องที่เธอปรารถนาจะเข้าไป เรียวปากเอื้อนเอ่ยถึงสาเหตุ ขณะสองเท้าก้าวเข้าไปหาพร้อมกับถอดเสื้อกันฝนออก
     
ไม่ใช่เพราะคุณปู่ของเธอไม่ยอมนอนหรอกหรือ คงมัวแต่คิดเรื่องศักดิ์ศรีที่มันไม่หลงเหลืออยู่ ชายซึ่งมีดวงหน้าคมเข้ม ผมและนัยน์ตาสีดำขลับมองจ้องเจ้าของร่างอรชรอย่างคาดเดาได้ ในขณะหนึ่งริมฝีปากเบ้เล็กน้อยจากความสมเพช
     
คุณตะวัน
      คำถามพานให้หัวใจดวงเล็กๆ สะดุด แทบสะอึกกับความจริง ลำตัวหยุดอยู่เบื้องหน้าของชายที่เธอตั้งใจจะมาหา จากนั้นแหงนหน้าขึ้นมองเขาอย่างจำนน
     
ฉันไม่ได้พูดผิดสักนิด ชายที่ถูกเรียกว่าตะวันเหยียดปาก ถ้าไม่จริง เธอคงไม่ต้องย่องมาหาฉันบ่อยๆ เพื่อแลกกับเงินไปจุนเจือครอบครัว
      ความจริงข้อนี้ทำให้คนฟังก้มหน้าลงอย่างอดสู ก่อนเห็นฝ่ายชายเบี่ยงตัวเพื่อเปิดทางให้เข้าไปในห้องนอนของเขา สองเท้าจึงต้องก้าวเข้าไปอย่างไร้ทางเลือก โดยมีเสียงไล่หลังมา
     
เอาสิขึ้นไปรอบนเตียงเลย
      คำพูดนี้ทำให้เจ้าของร่างอรชรต้องพลิกตัวหันกลับไปมอง
      ก็เธอชอบทำให้มันจบๆ ไปไม่ใช่หรือไงประโยคนี้ของตะวันเค้นเสียงออกจากลำคอ โครงหน้าดุเข้มขึ้นเป็นเท่าตัว ก่อนปลิวมาอีกระลอกด้วยคำถาม ครั้งนี้จะเอาเท่าไร นัยน์ตาคมกริบปราดมองอย่างรู้เหตุผลที่ทำให้เส้นด้ายหรือดมิสาก้าวเข้ามาในพื้นที่ของตะวันฉาน
     
สามหมื่นค่ะ เป็นอีกครั้งที่หญิงสาวบอกอย่างอดสู ไม่รู้จะทำอย่างไรดี ก่อนได้ยินประโยคกระแทกใจอย่างจัง ทว่าเธอจำต้องก้มหน้ายอมรับเพราะมันคือความจริงที่ไม่อาจปฏิเสธได้
     
ถ้าคนบ้านนั้นไม่รู้จักประหยัดบ้าง ตัวเธอคงพรุนจนไม่เหลืออะไรตะวันบอกด้วยสายตาว่างเปล่าราวกับเขาไม่เห็นใจ ต่างจากคนฟังที่เจ็บจนหัวใจเป็นรอยแผลไปหมดแล้ว
      รอยแผลเป็น...ที่เธอเลือกเอง

เลือกจากตอนอ่าน

ต่อไป

ความคิดเห็น

แสดงความคิดเห็น

Top