Mountain Doom กินเนื้อคน

  • 300 ทั้งหมด
  • 0 ความคิดเห็น

ตอนที่ ๓ แขกที่ไม่ได้รับเชิญ

                ปรกติแล้วต้นสนไม่ควรที่จะล้มขวางทางอยู่ตรงนั้น สาบานได้เลยว่ามีคนทำเรื่องบ้าๆแบบนี้ขึ้นและมันต้องเป็นผู้ที่ไม่ประสงค์ดีต่อกลุ่มนักเดินทางแน่นอน ทั้งหมดต้องเปลี่ยนเส้นทางไปยังทางแยกอีกทางด้วยความจำเป็น ได้แต่หวังว่ามันจะพาไปยังผาม่านเมฆได้เช่นกัน พวกเขาเดินทางบนถนนลูกรังมาเป็นเวลากว่ายี่สิบนาทีแล้ว จนในที่สุดก็ถึงที่หมาย

                ทว่าไม่ใช่หน้าผาจุดหมายปลายทางแต่อย่างใด ฮิวโก้จอดรถบริเวณลานกว้างที่มีต้นหญ้าขึ้นชุกชม ล้อมรอบห่างๆด้วยต้นสนและพืชลำต้นสูงมากมายหลายชนิด

                มีรถรุ่น ฟอร์ด เรนเจอร์ จอดอยู่ก่อนหน้าพวกเขาหนึ่งคัน มันถูกล็อคเอาไว้อย่างแน่นหนา ไม่มีวี่แววของเจ้าของอยู่รอบบริเวณแต่อย่างใด อาจเป็นกลุ่มนักเดินทางที่มาไต่ผาม่านเมฆเหมือนกันจึงจอดทิ้งเอาไว้ตรงนี้

ทั้งหมดต้องเดินเท้าต่อเพื่อขึ้นไปให้ถึงผาม่านเมฆที่ขณะนี้อยู่ในระยะสายตาของพวกเขาแล้ว กลุ่มนักเดินทางหยิบเอาเต็นท์ผ้าใบลายทหารออกมากางบนพื้นดินใกล้กับรถเคลื่อนที่ของพวกเขาจำนวนสามชุด เป็นแบบสำเร็จรูปเก็บอยู่ในซิปอย่างดี เมื่อนำออกมามันจะกางออกเองโดยอัตโนมัติ หลังจากนั้นปักหมุดกันเคลื่อนก็เป็นอันเสร็จสิ้น

                เก่งและแมนนอนด้วยกันเหมือนทุกครั้ง เชอร์รี่และแคทเธอรีนก็เช่นกัน ส่วนฮิวโก้นอนคนเดียว เนื่องจากเหลือเศษหนึ่งคนที่ไม่มีคู่ แต่เขาก็เป็นหนุ่มติสม์รักสันโดษอยู่แล้วจึงเข้าทาง

                นาฬิกาข้อมือของแมนบอกเวลาบ่ายสามโมงเย็น ทั้งหมดจึงปรึกษากันอีกรอบและได้คำตอบว่าควรไปปีนหน้าผาพรุ่งนี้ เนื่องจากระยะทางไปกลับค่อนข้างไกล ไหนจะเตรียมอุปกรณ์และกว่าจะได้ปีนอีก คงกินเวลาไปจนพลบค่ำกว่าจะกลับมาถึงแคมป์ที่พักที่พวกเขาจัดเตรียมไว้

แย่ที่สุดเกิดฝนตกขึ้นมาอาจทำให้การเดินทางของพวกเขาล่าช้ามากขึ้นต้องเดินทางกลับในเวลาดึกดื่นคงไม่ปลอดภัยนัก มีสัตว์หลายชนิดในป่าที่ออกหากินกลางคืน โดยอาศัยความมืดเป็นเครื่องมือชั้นดีในการอำพรางตัวให้รอดพ้นจากสายตามนุษย์ได้เป็นอย่างดี

                หวังว่าพวกเขาคงไม่ก่อกวนเรานะ” เก่งตั้งคำถามขึ้นถึงเจ้าของรถที่จอดข้างๆกัน

            “ว่าแล้วช่วงหยุดยาวแบบนี้คงไม่ได้มีแค่พวกเรากลุ่มเดียวหรอกที่มาปีนหน้าผาชื่อดังนี้ ทุกคนก็คงอยากมาสัมผัสด้วยตัวเองทั้งนั้นละ ไอ้ข่าวลือที่ว่ามันอันตรายที่สุด

แมนพูดขณะตอกเข็มโลหะบริเวณมุมเต็นท์ทั้งสี่ด้านเพื่อตรึงให้อยู่กับที่ ป้องกันการพลิกตะแคงจากการนอนดิ้นและลมแร็ง มันคงจะไม่ดีเท่าไหร่หากตอนหลับเกิดละเมอพลิกตัวไปพร้อมกับเต็นท์

เราจะขาดความเป็นส่วนตัวมั้ยเนี่ย หวังว่าพวกเขาคงมีมารยาทในตอนกลางคืนนะ” ฮิวโก้ ถอนหายใจ ทำหน้าเซ็งกะตาย เขาเป็นผู้ชายรักสงบ ชอบความเงียบ และหลีกห่างความวุ่นวาย เพราะฉะนั้นคงไม่ดีแน่หากมีใครพยายามทำลายสามสิ่งที่เขาปราถนาที่สุด

ขอเป็นหนุ่มหล่อๆแล้วกัน เพราะแถวนี้ไม่ค่อยเจริญหูเจริญตาเท่าไหร่ เชอร์รี่พูดพลางหัวเราะ ก่อนจะหันไปสบตากับแมนคู่กัด

ปากหมาจริงๆเลยนะเชอร์รี่” หนุ่มหัวเกรียนร้อนตัว

อะไรของแกวะแมน อยู่ดีๆมาด่า” เชอร์รี่ลุกพรวดขึ้นยืน พลางยกมือท้าวเอวทำเสียงฟึดฟัด

พอเถอะๆ กูขี้เกียจฟังมึงกับเชอร์รี่กัดกันแล้วนะ ทุกรอบเลยที่ไปเที่ยว ขออยู่สงบๆสักครั้งได้มั้ย” เก่งยกมือห้ามปรามทั้งสองคน

ทั้งคู่ต่างฝ่ายต่างเงียบ แล้วนั่งลงตอกเข็มโลหะอีกสองมุมที่เหลือต่อไป ขณะแคทเธอรีนยังคงเงียบไม่พูดไม่จาเช่นเดิม ไม่รู้ว่าเธออยู่ร่วมกันในสังคมเพื่อนที่พูดมากอย่างนี้ได้ยังไงกัน

นี่แคท ระยะทางจากตรงนี้ไปหน้าผาประมาณกี่กิโลเหรอ” ฮิวโก้ถาม

ไม่ไกลหรอก เดินเท้าประมาณหนึ่งถึงสองโลได้นะ

 บทสนทนาของทั้งหมดจบลงแค่นั้น  ก่อนจะตั้งหน้าตั้งตาจัดเตรียมแคมป์ที่พักต่อไป

บริเวณที่พวกเขาอยู่ห่างจากปากทางเข้าข้างล่างขึ้นมาเป็นระยะทางกว่ายี่สิบกิโลเมตร ระหว่างทางขึ้นมาไม่พบบ้านคนให้เห็นสักหลัง รวมถึงรถที่สวนทางก็ไม่มีให้เห็นสักคัน แต่บรรยากาศโดยรวมยังคงอยู่ในเกณฑ์ปรกติไม่น่ากลัวอย่างที่คิด

จนกระทั่ง

ฟ้ามืดเริ่มมาเยือนทำให้ป่ารอบด้านดับสนิท เมฆทึบกำบังแสงจากดวงดาวที่สาดสอง นอกจากเสียงลมแล้ว ป่ารอบด้านสงัดเงียบเสียจนผิดแปลก ไม่มีเสียงสัตว์ให้ได้ยินเลยสักตัวเดียวในรอบรัศมีที่พวกเขาค้างแรม

แสงจากกองไฟอาบไปทั่วบริเวณที่พัก มันถูกจุดขึ้นรอบๆเต็นท์ที่พวกเขานอนเป็นจำนวนสี่ตำแหน่ง ทั้งหมดนั่งล้อมวงรอบกองไฟเหมือนตอนเข้าค่ายลูกเสือ มีเพียงเสียงเผาไหม้และปะทุของกองไฟที่ยังพอดับเหงาให้พวกเขาได้บ้าง

ความสว่างจากกองไฟส่งผลให้บริเวณที่พวกเขาพักเป็นจุดเด่นขึ้นมาทันทีเมื่ออยู่ท่ามกลางความมืดในป่า แต่มันก็ส่งผลดีต่อพวกเขาเพราะมันสามารถไล่ยุงได้เยี่ยมทีเดียว และคอยปกปักรักษาจากสัตว์ร้ายไม่ให้กล้าเข้ามาเดินยุ่มยามบริเวณแคมป์ที่พักอีกด้วย

            แต่ก็ส่งผลร้ายในเวลาเดียวกัน เพราะมันไม่สามารถรอดพ้นสายตาของผู้ไม่ประสงค์ดีไปได้ การจุดไฟแบบนี้สามารถทำให้คนที่อยู่ในระยะทางหลายกิโลเมตรมองเห็นได้อย่างชัดเจน และถ้าหากป่านั้นมีบางอย่างที่น่ากลัวกว่าสัตว์ร้ายก็ไม่ควรที่จะจุดมันดีกว่า แต่ใครจะไปรู้กันล่ะว่าป่าแห่งนี้มีอะไรที่น่ากลัวยิ่งกว่าเสือ สิงโต และหมี

ให้ตายสิเงียบชะมัด สัตว์แถวนี้ตายกันหมดแล้วหรือไง ไม่ส่งเสียงออกมาทักทายกันบ้างเลย” เก่งพูดด้วยความสงสัย

หรือว่าสัตว์ในป่าแห่งนี้อาจจะถูกบางอย่างฆ่ากินจนเกลี้ยงแล้วก็ได้นะ หึหึหึ” แมนจ่อไฟฉายที่หน้าตัวเอง พลางแลบลิ้นระลื่น

ทำบ้าอะไรของมึงวะแมน เขาห้ามพูดอะไรที่มันน่ากลัวในป่าไม่ใช่เหรอ” ฮิวโก้ผลักไฟฉายออกจากหน้าเพื่อน แม้ว่าเขาจะดูสุขุมเพียงใด แต่หากพูดถึงเรื่องผีสางเมื่อไหร่แล้วล่ะก็ทำให้ฮิวโก้เสียวสันหลังวาบได้ทุกที

ก็เอาสิ ถ้ามีใครอยากลองดีกับพวกเราก็เข้ามา

แมนวางไฟฉายลง ก่อนจะหยิบเอาโลหะขนาดยาวเท่าแขนตัวเองขึ้นมากำชับไว้ในมือ

มีเจ้านี่อยู่ อุ่นใจได้เลย

แมนพูดพลางหักกลางลำของวัตถุนั้นขึ้นเช็คดู มีกระสุนบรรจุอยู่ในรังเพลิงหนึ่งนัด  มันคือปืนลูกซองยาวเรมิงตัน 870 สีดำทมิฬ แมนยกขึ้นเล็งในระดับสายตาแล้วหันไปทางป่า

ใครกล้าหาเรื่องพ่อจะยิงแสกกลางหน้าผากเลยแม้จะเป็นผีก็ตาม

เขาแอบเอาปืนของพ่อพกติดตัวไปด้วยทุกครั้งที่ออกทริป เพราะผู้ปกครองของแมนเป็นทหารที่มียศถาบรรดาศักดิ์สูงคนหนึ่ง จึงไม่แปลกเลยที่จะมีอาวุธสงครามอยู่ในบ้านมากมาย

ระหว่างที่แมนโชว์เรมิงตันกระบอกโปรดอย่างภาคภูมิ เชอร์รี่ก็แอบทำหน้าเหม็นใส่เพื่อนของเขาอย่างทุกครั้งที่เคยทำ แมนเป็นคนขี้อวดมาแต่ไหนแต่ไรแล้วนั่นคือข้อเสียของเขาที่เพื่อนไม่ชอบเอาเสียเลย

ว่าแต่เจ้าของรถฟอร์ดที่จอดอยู่ตรงนั้นไปไหนกันแน่ ป่านนี้แล้วยังไม่กลับมาอีก ฮิวโก้อุทานด้วยความสงสัย

นั่นนะสิ ปีนเขาเพลินมั้ง คงมากันเยอะน่าดูถึงกล้ากลับกันมืดค่ำดึกดื่นอย่างนี้” เก่งเสริม

ระหว่างที่ทุกคนกำลังสนุกสนานไปกับการตั้งวงพูดคุย ก็มีหยดน้ำบางอย่างขัดจังหวะเอาเสีย มันตกจากฟากฟ้าลงมายังพื้นดินจากหนึ่งเป็นสอง สองเป็นสาม และทวีจำนวนขึ้นเรื่อยๆโดยไม่ปล่อยให้กลุ่มนักเดินทางทันตั้งตัว

เฮ้ย ฝนสิม

แมนพูดก่อนจะรีบเก็บข้าวของเข้าไปในรถบ้าน ขณะที่เพื่อนๆอีกสี่คนก็รีบช่วยกันเคลื่อนย้ายสำภาระตามเข้าไป  เป็นเวลาเดียวกันที่ฝนเทกระหน่ำลงมาโดยมีเค้ารางบอกกล่าวล่วงหน้าเล็กน้อย ทว่าก็ไม่มีใครคาดคิดถึงการมาของมันว่าจะกระทันหันได้เพียงนี้

ทุกคนเปียกปอนเพียงเล็กน้อยเพราะรีบหลบเข้าที่กำบังได้อย่างฉิวเฉียด ปล่อยให้เต๊นท์สามชุดที่กางเอาไว้ข้างนอกเปลี่ยวร้างผู้คนอยู่อย่างนั้น คงไม่มีใครอยากนอนท่ามกลางสายฝนที่รบกวนแก้วหูหรอก

กองไฟทั้งสี่ที่ก่อเอาไว้มอดลงเหลือเพียงขี้เถ้า โดยมีสายฝนทำการชำระล้างมันอีกที เสียงฟ้าร้องคำรามสะท้านกึกก้องไปรอบหุบเขา ดังจนเชอร์รี่ต้องหยิบหมอนบนโซฟาขึ้นอุดหูเพราะความตกใจ

ดีนะกลับเข้ามาในรถทัน

ชายร่างอ้วนพูดพลางเอามือสางผมที่เปียก ขณะที่ฮิวโก้เดินกระเผลกไปหยิบผ้าเช็ดตัวส่งให้กับเพื่อนๆทุกคน พวกเขารับมันแล้วรีบเช็ดศีรษะทันทีเพราะกลัวจะไม่สบาย เพราะหากเป็นไข้ในป่าที่อยู่ห่างไกลโรงพยาบาลหรือร้านขายยาแล้วล่ะก็ มันคงเป็นปัญหาใหญ่พอควรหากอาการไม่สู้ดี ทว่าเก่งเป็นคนคิดหน้าคิดหลังเสมอ เข้าป่าแบบนี้อุปกรณ์รักษาพยาบาลเบื้องต้องเตรียมมาด้วยอยู่แล้ว ปวดหัวก็กินยาพาราเซตามอล เป็นแผลก็ทายาเบตาดีน จะไปยากอะไร

สงสัยพวกนั้นคงติดฝนอยู่ที่ไหนสักแห่งแล้วล่ะ” เก่งยื่นหน้ามองผ่านกระจกรถออกไปยังฟอร์ดสีเลือดหมูที่จอดแช่อยู่ที่เดิม

ช่างหัวพวกมันเถอะ แยกย้ายกันนอนดีกว่า ใครจะออกไปนอนที่เต๊นท์ก็เอานะ” หนุ่มหัวเกรียนพูดพลางถอดเสื้อออกแล้วตากพาดไว้กับเคาร์เตอร์ครัว

บนร่างของแมนพบรอกสักหลายแห่ง ทั้งรูปหัวกะโหลกที่ไหล่ขวา ปลาคราฟที่บ่าซ้าย และยันต์ห้าแถวที่กลางหลัง เขามีรสนิยมทางนี้เป็นทุนเดิมอยู่แล้ว อีกทั้งชายหนุ่มยังเสพติดเข็มอย่างหนัก แถมเร็วๆนี้วางแผนที่จะไปเอาลายเพิ่มบนผิวหนังอีกด้วย ซึ่งสิ่งที่ตัวเขาเป็นขัดกับสิ่งที่พ่อเขาคอยพร่ำสอนคนละทาง

ส่วนมากแล้วคนที่ทำงานราชการมักจะไม่ชอบให้ลูกตัวเองมีลาย เนื่องจากผู้มีรอยสักนอกร่มผ้ายากต่อการเข้าทำงานรับราชการ แต่กรณีของแมน เขาได้ตกลงกับพ่อว่าจะสักแค่เพียงในร่มผ้าเท่านั้น พ่อต้องเข้าใจเขาด้วยเพราะนี่คือความชอบและรสนิยมส่วนตัว ซึ่งก็ใช้เวลาอยู่นานกว่าพ่อจะทำใจและยอมรับในข้อนี้ได้ แต่สุดท้ายแล้วความเข้าใจก็ทำให้ทั้งคู่ก้าวผ่านจุดนี้ไปได้ หากหลายครอบครัวเลือกหยิบยกความเข้าใจซึ่งกันและกันไปใช้ก็จะไม่เกิดปัญหาบ้านแตกสาแหรกขาด หรือปัญหาลูกน้อยใจพ่อแล้วฆ่าตัวตาย

หลังจากคุยกันเสร็จทุกคนต่างแยกย้ายกันเข้านอน ฮิวโก้ทิ้งตัวลงบนโซฟา เชอร์รี่และแคทปีนบันไดโลหะขึ้นไปบนที่นอนชั้นลอย ส่วนเก่งขึ้นไปนั่งที่ตำแหน่งคนขับปรับเบาะเอนกายลงนอนตรงนั้นโดยมีแมนอยู่อีกเบาะข้างๆกัน 

ฮิวโก้สวมหมวกติดไฟฉายที่ตัวเองประดิษฐ์ขึ้น เขาเปิดสวิทซ์เพื่อให้แสงไฟส่องสว่างสาดลงบนหนังสือที่ตัวเองถืออยู่ เขากำลังอ่านนิยายที่เกี่ยวกับการเอาชีวิตรอดกลางทะเลอย่างสนุกสนานขณะที่เพื่อนๆทุกคนกำลังเข้าสู่ภวังค์

ฝนยังคงเทกระหน่ำลงมาโดยไม่มีทีท่าว่าจะหยุดง่ายๆจนผ่านไปครึ่งชั่วโมง ขณะที่เพื่อนหลับกันหมดแล้ว ฮิวโก้ปิดนิยายเล่มนั้นลงเพราะทนความง่วงไม่ไหว เขาลุกขึ้นเดินไปกินน้ำและกลับมาเอนกายลงบนโซฟาตามเดิม ก่อนจะหลับตาลงพักผ่อนจากความเหนื่อยล้าที่เผชิญมาทั้งวัน

ทั้งหมดหลับสนิท

แต่บางอย่างกลับไม่ยอมหลับยอมนอน มีสัญญาณชีวิตจำพวกหนึ่งจ้องมองผ่านกระจกเข้ามายังรถบ้านที่กลุ่มนักเดินทางกำลังหลับใหล

หนึ่งในนั้นเช็ดน้ำลายที่มุมปากราวกับเห็นเหยื่ออันโอชะมันที่ต้องการ พวกมันซุ่มอยู่ในมุมมืดรอบบริเวณโดยไม่รู้จำนวน โลหะเงาวับเล่มหนึ่งกำชับในมืออย่างแน่นหนาซ่อนเร้นอยู่ในความมืด

แววตาแดงเถือกพลันจับจ้องไปยังเป้าหมายที่ไม่ได้สติ ขณะที่ยืนตากห่าฝนราวกับมีร่างกายเป็นส่วนหนึ่งของมัน ไม่สะทกสะท้านต่อความหนาวเย็น พวกมันไร้ความรู้สึก

ครืดครืดครืดด

เก่งสะดุ้งตื่นขึ้นเพราะมีเสียงบางอย่างวนเวียนอยู่รอบรถ เขาเขย่าแขนแมนทันทีเพื่อปลุกขึ้นมาฟัง

ได้ยินมั้ย เก่งถามพลางชวนให้เพื่อนเงี่ยหูฟัง

อะไรของมึงวะก็มีแต่เสียงฝน” แมนพูดด้วยความงัวเงีย ขณะที่เสียงประหลาดกลับเงียบลงทันทีราวกับรู้ทัน อย่าปลุกกูอีกนะ คนจะหลับจะนอน”  

เก่งทำหน้าเซ็งใส่ ชายร่างอ้วนหันไปมองเพื่อนๆว่ามีใครได้ยินเหมือนเขาบ้าง แต่ทุกคนกลับหลับสนิทนอนแน่นิ่งเหมือนศพ ไม่มีใครบนรถได้ยินเสียงประหลาดนั้นเลย ยกเว้นตัวเขาเอง

หรืออาจจะหูฝาดไปก็ได้ เก่งนึกในใจก่อนเอนกายลงนอนเช่นเดิม พ่อกับแม่เคยสอนเขาว่า หากจำเป็นต้องค้างแรมกลางป่าในตอนกลางคืน ไม่ควรทักหรือตอบรับเสียงใดๆที่บังเอิญแว่วผ่านหูเข้ามาทั้งนั้น เพราะมันอาจจะไม่ใช่คน

ครืดครืดครืดดด

แต่เสียงประหลาดนั้นดังอีกครั้ง ขณะที่เก่งกำลังเคลิ้ม

ถึงแม้เก่งจะเป็นคนขี้เกรงใจ ดูอ่อนแอรักสงบ แต่เขากลับไม่เชื่อเรื่องผีสางที่พ่อกับแม่ได้กล่าวตักเตือนเอาไว้ หนุ่มร่างอ้วนขยี้ตาเพื่อปรับโฟกัสจากอาการงัวเงีย เขาขี้สงสัยเกินกว่าจะนอนอยู่เฉยๆ และต้องการรู้ให้ได้ว่ามันคือเสียงอะไร

เขาหยิบเรมิงตันอันน่าภาคภูมิใจของแมนขึ้นกำชับแน่นไว้ในมือ แล้วข้ามตัวมายังฝั่งตัวบ้านที่เชื่อมกันกับห้องเครื่องคนขับ สายตามองลอดผ่านกระจกรถออกไปหวังจะเห็นต้นตอของเสียงนั้น

แต่ชายหนุ่มมองไม่เห็นอะไรเลยนอกจากต้นไม้ กองฟืนและความมืด ความสงสัยทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ มืออวบของเก่งจับที่บานเปิดแล้วผลักออกโดยไม่รีรอ

เลือกจากตอนอ่าน

ก่อนหน้า ต่อไป

ความคิดเห็น

แสดงความคิดเห็น

Top