คุณซันตัวร้ายตลบหัวใจรักยัยหนูฟร็อง [BadBoy 18+]

  • 2,212 ทั้งหมด
  • 0 ความคิดเห็น

บทที่ 3 (1)*

จะขอนำมาลงเป็นตัวอย่าง 50% นะคะ

♥ โหลด eBook ⏩ ที่นี่ ⏪ 
……………. ♥ …………….
บทที่ 3 (1)

ก็น่าจะเป็นไปได้อยู่หรอก เพราะตรงส่วนนี้ แม้บ้านพักของเธอจะจัดอยู่ในมุมสงบที่สุด แต่ที่นี่ก็มีระบบรักษาความปลอดภัยเข้มงวดมาก ยิ่งถ้าเป็นพนักงานด้วยกันยิ่งไม่ต้องห่วงใหญ่ เนื่องจากกฎและระเบียบของที่นี่ค่อนข้างเคร่งครัดมาก พนักงานคนใดหรือคนงานส่วนไหนหากไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกันกับสถานที่นั้น ๆ ก็จะยิ่งมาเดินเพ่นพ่านกันไม่ได้เลยเช่นกัน

อีกอย่าง แม้บ้านพักของเธอจะแยกตัวออกมา แต่ก็ไม่ได้หมายความว่า จะไม่มีบ้านพักลักษณะเดียวกันตั้งอยู่ เพียงแค่สร้างแยกกันเป็นสัดส่วนเท่านั้น และตรงทางเข้าสู่บริเวณ ไม่ว่าจะด้านหน้าหรือหลัง .. จะเป็นซุ้มประตูไม้ที่มีระบบรหัสซ่อนอยู่ ฉะนั้น คนที่ไม่ใช่ระดับผู้บริหารที่ส่วนใหญ่จะพักอยู่บริเวณนี้ จะไม่มีใครรู้รหัสผ่านซุ้มนั่นเข้ามาแน่นอน

แล้วคนร่างสูงที่มาเหยียดยาวกอดหมอนนอนตะแคงหลับไหลเต็มโซฟาของเธอตอนนี้ .. คือใครกัน?

ทำไมรูปร่างไม่คุ้นตาเธอเลยจริง ๆ .. ?!? ..

ฟองดาวนึกไปถึงจอมอนิเตอร์ข้างประตู ที่เชื่อมต่อสัญญาณกับเซ็นเซอร์ด้านหน้าประตูของห้อง ที่มักจะใช้บันทึกภาพคนเข้าออกประตูไว้ในเครื่อง และหน้าที่หลักของมันก็คือ เป็นกล้องส่องดูผู้มาเยือนแทนตาแมวแบบเก่านั่นเอง

แต่โชคร้ายตรงที่ตอนนี้มันดันแบตตอรี่หมด แล้วก็จำเพาะพนักงานที่เกี่ยวข้องดันยังไม่ว่างมาเปลี่ยนให้น่ะสิ! เธอจึงคงเรียกภาพย้อนหลังกลับมาดูไม่ได้หรอก

เจ้าของห้องค่อย ๆ พยายามจรดปลายเท้าแผ่วเบา ที่สุดเท่าที่จะทำได้ เพื่อจะไปดูชายต้องสงสัยใกล้ ๆ

หากแต่พอเข้าไปจนสามารถพิศดูใบหน้าเรียว ขาว ปากแดงสดจัดแต่หยักหนาได้รูปสวย กับขนตาปลายตรงที่ทาบยาว จนเกิดเงาทาบกระทบโหนกแก้มขาว ที่เริ่ม ๆ ปรากฎไรเคราเขียว ๆ กับไผเม็ดเล็กจิ๋วตรงบริเวณหางคิ้วดกดำหนาได้ เจ้าของร่างบอบบางนี่ถึงกลับต้องผงะถอยห่างออกมาอย่างคนที่ห้ามเท้าตัวเองเอาไว้ไม่อยู่

และคงเพราะห้องนี้มันเล็กเกินไปซะกระมัง? ดังนั้น ที่พอเธอผงะถอยออกมาได้เพียงไม่กี่ก้าว เจ้ากรรมจริง ๆ ที่ปลายศอกของหญิงสาวดันไปตวัดโดนเอากรอบรูป ที่ตั้งอยู่บนชั้นวางหนังสือเล็ก ๆ ของเธอเข้าได้พอดี

เสียงกรอบรูปที่ล้มไปชนตุ๊กตาเซรามิคเล็ก ๆ หล่นไประทบกัน

ฟองดาวรีบหันไปตระครุบไว้ได้ทัน ก่อนที่มันจะล่วง ลงสู่พื้น แต่โชคร้ายตรงที่เสียงกรุ๋งกริ๋งของมันดันดังพอที่จะไปทำให้ 'แขกปริศนา' ที่ฟองดาวไม่ได้ทันคาดคิดและคิดที่จะร้องเชิญ หรือเผชิญหน้ากับเขาได้ในเวลาอันแสนรวดเร็ว ในแบบที่เธอยังไม่ทันได้ตั้งตัวและเตรียมใจไว้เพื่อต้อนรับเขาเลยน่ะสิ!!

หญิงสาวหน้าขาวซีด

ดวงตากลมโตสีน้ำตาลสวยใสดูตื่นตกใจหนักเข้าไปอีกเมื่อต้องหันมาสบสายตาคมวามวับ ที่ลืมตาตื่นขึ้นมาได้ทันในจังหวะที่ผงะตกใจ และถอยไปจนตัวแทบจะแทรกเข้าไปสิงในซอกตู้หนังสือเล็ก ๆ นั้นให้ได้อยู่แล้วเลยเชียว

"สวัสดี"

เขาทักทายออกมาก่อนด้วยถ้อยคำธรรมดา ๆ แต่ในความรู้สึกของกระต่ายป่า ..เสียงทักทายเย้ยหยัน..นั่นก็ดูราวกับเสียงตวาดของราชสีห์ที่กำลัง 'จุ่มพิษ' เพื่อบอกลาลูกกระต่ายอย่างไรอย่างนั้นแหละ ... o///o"

"ขะ.. สวัสดีค่ะ คุณซัน"

ทักตอบเขาจบ ... ก็ต้องหลบสายตา

เสก้มลงมองพื้นดูปลายเท้าตัวเองเล่นแก้กลุ้ม

ในใจท่องว่า .. พ่อแก้วแม่แก้วจ๋า .. ตนใดที่อยู่ว่าง ๆ วิ่งเล่นอยู่แถวนี้ กรุณาแวะเข้ามาช่วยลูกด้วยเจ้าค่ะ ..เร็ว ๆ นะคะ..ได้โปรด!!

ก็ไม่อยากจะทำกิริยาขี้กลัวเขาแบบนี้หรอกนะ แต่ไม่รู้สิ!! เพราะไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหน อยู่ห่างกันเท่าไร เธอก็ไม่เคยจะคิดว่าตนเองจะแตกต่างไปจากตอนเป็นเด็ก ๆ ไปได้สักเท่าไรนักหรอก         

โดยเฉพาะความรู้สึกที่มีให้ 'เขา' น่ะ

"......"

"คุณซันสบายดีนะคะ"

รวบรวมกำลังใจเงยหน้าขึ้นถาม ฝืนยิ้มจนตายิบหยีแถมให้ด้วยก็ได้ เพราะพอรอฟังเขาพูดอะไรต่อ เขาก็ไม่ยอมพูดด้วยสักที

"ถ้าไม่สบายฉันจะนอนอยู่บ้าน คงไม่มาเสียเวลาถ่อสังขารรอคุยกับเธอที่นี่หรอก ... ถามไม่คิด!!"

ผิดอีกสิ!! ..

โอ้ย!!.. ถูกเหวี่ยงกลับมาได้ตลอดเวลาเลยนะคะนี่

โธ่!! ถามจริง ๆ สิว่าได้แวะไปจิบชารังแตนร้อน ๆ ที่ไหนก่อนจะมาถึงที่นี่หรือเปล่าคะ .. เนี้ย?

ฟองดาวแอบสวดมนต์ในใจ

แต่ใบหน้าหวานเนียน .. ใส

..นิ่ง.. กริ๊บ!!

เดินกลับไปที่เคาท์เตอร์ .. รินน้ำใส่แก้วเดินนำมาวางไว้ให้คนขี้โมโห .. เข้าใจได้ทันทีล่ะว่ามาเจอเขานอนเล่นเอ้เต้สบายใจ หลับไหลอยู่ที่ห้องเธอแบบสบาย ๆ นี้ได้อย่างไร .. ก็คงไม่พ้นที่จะไปขู่กรรโชกเอามาสเตอร์คีย์กับขอรหัสผ่านซุ้มเข้ามา จากคุณผู้จัดการฝ่ายดูแลทำความสะอาดห้องพักที่นี่แหง๋ ๆ

ข่มใจตัวเองเอาไว้ให้อยู่ในความสงบ และเยือกเย็นให้ได้มากที่สุด เพราะพอหลังจากหายตกใจ .. บาดแผลในอดีตก็กระตุ้นเตือนใจเธอขึ้นมาได้แทบจะทันที

เขาเกลียดเธออยู่ และก็ยังคงเกลียดเธอได้แบบไม่เปลี่ยนไปสักนิดเลยสินะ ... สงสัยทำไม?

.. แววตาเย็นชาของเขามันฟ้องชัดอยู่ซะขนาดนั้น ..

เวลา ..

ต่อให้ผ่านไปเนิ่นนานแค่ไหน ..

ลงได้คุณซันปักใจเชื่ออะไรแล้วล่ะก็ไม่มีทางเปลี่ยนใจเขาได้ง่ายนักหรอก .. ทำไมเธอจะไม่รู้เรื่องนี้ล่ะ ในเมื่อคนที่รู้ซึ้งกับมันได้ดีที่สุดนั้น ... มันไม่ใช่เธอคนเดียวหรอกหรือ?

วางแก้วน้ำเย็นเจี๊ยบไว้ให้เขาเสร็จก็หันหลัง ... กำลังจะเดินกลับไปที่เก้าอี้หน้าเคาท์เตอร์ก็ได้ยินเสียง …

เพล้ง!!

สะดุ้งจนสุดตัว..

เหลียวกลับไปมองก็ต้องแอบถอนหายใจ...ยาว

เจ้าแก้วน้ำผู้โชคร้าย .. ถูกปัดตกลงไปนอนแผ่ แตกกระจายตายตาหลับอยู่บนพื้นปูน ที่ถูกขัดจนขึ้นมันเงาวับตามสไตล์ลอฟท์อย่างมีความสุข

"กลับมานั่งนี่!! เมื่อกี้เธอหูแตกหรือยังไง ถึงไม่ได้ยินที่ฉันบอกว่ามีเรื่องจะคุยกันกับเธอ .. ฮึ?"

คำสั่งผ่านไรฟันแต่มันก็ฟังเกือบ ๆ เป็นตะคอกอยู่ล่ะ

และหูเธอคงใกล้จะแตกเอาก็คงอิตอนนี้ล่ะค่ะ

ไม่เคยทิ้งนิสัยเอาแต่ใจ...ใส่เธอได้เลยสักทีนะคะ

"ได้ค่ะ ฟร็องจะกลับมาคุย .. แต่จะขอเก็บเศษแก้วก่อนนะคะ เพราะพอคุยเสร็จ คุณซันอาจจะลืม .. จะเผลอเดินไปเหยียบเอาเข้าได้"

ฟองดาวอธิบายเสียงอ่อน .. เย็น .. สุภาพ

ไม่ว่าจะอย่างไร..ก็ไม่วายเป็นห่วงเขาเข้าอีกจนได้ 

……………. ♥ …………….
เหล่านี้คือนิยายที่แต่งจบแล้วนะ โหลดได้เลย~*
♥ โหลด eBook ⏩ ที่นี่ ⏪ 
********
.,,,,,.๐๏*"''G Y P Z Y G I R L''"*๏๐.,,,,,.

เลือกจากตอนอ่าน

ก่อนหน้า ต่อไป

ความคิดเห็น

แสดงความคิดเห็น

Top