คุณซันตัวร้ายตลบหัวใจรักยัยหนูฟร็อง [BadBoy 18+]

  • 1,509 ทั้งหมด
  • 0 ความคิดเห็น

บทที่ 7 (2)*

จะขอนำมาลงเป็นตัวอย่าง 50% นะคะ
♥ โหลด eBook ⏩ ที่นี่ ⏪ 
……………. ♥ …………….
บทที่ 7 (2)

ฟองดาวรู้สึกว่าตนเองแก้มร้อนซู่อย่างห้ามไม่อยู่

ในชีวิตก็เพิ่งจะเคยเห็นแผงอกของชาย ที่ไม่ใช่ญาติพี่น้อง ที่จะมีก็แค่ปู่ปัญจ์คนเดียวนี่ล่ะมั้ง

จริง ๆ แล้วเธอก็เคยเห็นใน internet บ้างอยู่แล้วล่ะน่า เพราะสมัยนี้มันไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร แถมในโรงเรียนก็สอน แต่ที่เธอถูกปู่และย่า แถมเผลอ ๆ ยังมีคุณเนียมกับนายแม่อีกต่างหากที่เอื้อเอ็นดู คอยเฝ้าอบรมกันมาตลอดในเรื่องของคุณค่าของความเป็นผู้หญิงและหาเหตุผลดี ๆ ที่ ..เธอ..อิงจันทร์..ต้นฝัน.. ควรจะถนอมตัว รักษาตนไว้ให้กับชายที่จะมาให้เกียรติ ยกย่อง ดูแล พวกเธอในอนาคต

ด้วยเหตุนี้ จึงทำให้ฟองดาวและแกงค์สาวน้อยในไร่ได้กลายมาเป็นคนค่อนข้างหวงตัว และระมัดระวังในการดำเนินชีวิตของตัวเองกันอยู่เสมอ

โดยเฉพาะ การรักษาศักดิ์ศรี .. และความภาคภูมิใจในแบบของลูกผู้หญิงที่ดีพึ่งรักษา

ดังนั้น จึงเป็นเหตุผลว่าทำไมเธอจึงค่อนข้างบาดเจ็บและเจ็บปวดใจทุกครั้ง ยามที่ระลึกถึงคำพูดจาเฉือดเฉือน หยาบคาย ของเจ้านายน้อยจอมเอาแต่ใจคนนี้นัก

แต่สุดท้าย .. ไม่ว่าจะอย่างไร

พอพ้นจาก ‘สัญญาเมียรายเดือน’ ของเขาไปเมื่อไร เธอก็คงต้องอาจไปอธิบายให้สามีตัวจริงในอนาคตฟังกันอีก..ยาว..เลยสินะ

ช่างเถอะ.. ปัญหามันยังมาไม่ถึง จะต้องกังวลไปใย

ที่ต้องกังวลและควรแก้ .. น่าจะเป็นปัญหาตรงหน้านี่ดีกว่าไหม?

เบี่ยงตัวก้มหน้าเดินหลบแผงอกขาว ๆ ของคนที่เพิ่งเดินออกมาจากห้องน้ำหมาด ๆ แล้วยิ่งหน้าแดงไปกันใหญ่ เพราะมองลงไปเจอกับผ้าขนหนูสีครีมสะอาด ที่พันสะโพกเขาเอาไว้หลวม ๆ แค่นั้นเอง

กำลังจะเดินหลบไปพ้นแล้วนะ ก็ได้ยินเสียงถากถาง กระแนะกระแหนตามหลังมา

"แค่นี้ทำเป็นแก้มแดง จมูกแดง เป็นแม่กวางรูดร๊อฟเลยนะ .. อายกับเขาเป็นด้วยหรืออย่างเธอน่ะ .. แล้วไหน?เสื้อผ้าของฉันทำไมยังไม่เอามาวางเตรียมไว้ให้?"

ถามจริง ๆ ตอนที่อยู่ต่างประเทศคนเดียวใครเป็นคนเตรียมให้?

อ้อ! ลืมไป .. คงเป็นเมียไฮโซของเขาคนนั้นนั่นสินะ

"ขะ คุณซันไม่ได้บอกดิฉันไว้ก่อนหน้านี่คะ อีกอย่าง ไม่ทราบด้วยค่ะว่าคุณจะให้เตรียมชุดไหน"

พยายามเลี่ยงงานตะกุกตะกัก

"ก็คนจะนอน ก็ต้องใส่ชุดนอนสิคะ จะให้ใส่ชุดขี้ม้าขึ้นเตียงหรือไงกันล่ะ ... ถามไม่คิด!"

โดนอีกแล้ว!!

"งั้น .. รอสักครู่นะคะ"

บอกเสร็จก็เดินเลยไปวางหมอน ผ้าห่มลงบนโซฟา กลับมาเปิดตู้หยิบชุดให้เขา

ตอนต้องหยิบชั้นในให้..ก็..

เอิ่ม...แลดูจะอ๊ายอายได้อีกนะคะ..

"พรุ่งนี้ต้องไปเริ่มทำงาน ตื่นมาก็เตรียมจัดชุดไว้ให้ด้วย .. รู้หน้าที่ตัวเองดีใช่ไหม .. อย่าให้ต้องเคี่ยวเข็น"

โดนสั่งเป็นชุด ...

จะให้เล่านิทาน ห่มผ้า ปิดไฟ จุ๊ฟหน้าผากด้วยไหม?

"แล้วทีหลัง .. ถึงเวลาทานข้าวอย่าให้ต้องไปตามอีก ฉันไม่ชอบ ส่วนอาหารค่ำ..ให้กลับมาทานกันส่วนตัวที่บ้าน ฉันไม่ชอบที่คนเยอะ ๆ เธอก็น่าจะรู้ดี .. นอกจากจะจำเป็นหรือมีงานสำคัญจริง ๆ เท่านั้นถึงค่อยไปด้วยกัน"

ที่พูดมา .. เขาหมายความว่าไง?

จะให้เธอกลับมาทานข้าวเย็นกับเขาที่บ้านนี้ .. อย่างงั้นหรือ?

"ถ้าจะสั่งให้มาทานที่นี่ เกรงใจน้องรูมเซอร์วิซเขาน่ะค่ะ มันไกล น้องเค้าต้องเสียเวลามาก สู้เอาเวลาพวกนั้นไว้ไปดูแลแขกของทางรีสอร์ทน่าจะดีกว่า" อธิบายเสียงอ่อน

"เดี๋ยวจะสั่งให้คนที่บ้านใหญ่จัดอาหารเอามาส่งให้ที่นี่ ..ทีนี้.. หมดปัญหาหรือยัง?" ในเมื่อเขาตัดปัญหาอย่างนี้ เธอจะกล้าบ่ายเบี่ยงได้หรือ?

ส่งชุดนอนให้เขาเสร็จ เดินกลับไปที่โซฟา สวดมนต์แบบย่อ ๆ อย่างที่เคยทำประจำ

ล้มตัวนอน ก่อนได้ยินเขาเดินกระแทกเท้าตึง ๆ ขึ้นบันไดไปนอนบ้าง

หลับตา ..

อยากให้พรุ่งนี้ตื่นขึ้นมา ..

แล้วตื่นจากฝันร้าย ๆ นี้ไปได้เสียที

โป๊ก!!

"อุ!! เจ็บค่ะ เจ็บ ๆ"

"ว้าย! ตายแล้วคุณซัน!! นั่นทำอะไรอีกแล้วคะนี่?"

เสียงร้องตกใจของเด็กหญิง 'อิงจันทร์' หรือคุณอิงค์เมื่อหันขวับไปมองตามเสียงร้องอุทานบาดเจ็บ ๆ ของเด็กหญิงตัวน้อยที่ยกมือขึ้นกุมศีรษะตัวเองงง ๆ แล้วแค่พอร่างกระจ้อยปล่อยมือ รอยเขียวคล้ำ ปูดบวมก็โผล่รอยขึ้นมาให้เห็นแทบจะทันตา

"หนูฟร็องเป็นไงบ้าง?"

เสียงแม่ไก่ตัวน้อยกระตักกระต๊าก วิ่งรี่เข้ามาป้อง

"โธ่ ..แย่แล้ว! คุณซัน! หนูฟร็องหัวโนปูดเลยค่ะ พี่รีบ ๆ ลงมาจัดการเรื่องนี้เดี๋ยวนี้เลยนะคะ ก่อนที่คุณอิงค์จะวิ่งไปฟ้องคุณแม่"         

น้องสาวออกคำสั่งแกมข่มขู่พี่ชายตัวร้าย เสียงเขียวเชียวแหละก่อนจะหันไปจับหัวโน ๆ ของคนตัวเล็กกว่ามาทำท่าห่อปากเป่าลมปู้ด ๆ พร้อมกับพึมพำทำเสียง 'เพี้ยง ๆ หาย!!' เลียนแบบมารดาที่มักจะทำประจำยามหกล้มเจ็บเข่าราวกับเจ้าตัวคิดว่าตนเองน่าจะมีเวทมนต์ เสกคาถาได้ซะอย่างนั้น

"เรื่องอะไร ธุระไม่ใช่ของคุณซันซะหน่อย!!"

นายคนก่อเรื่องชะโงกหน้ามาดู แต่นั้นมันไม่ใช่ก่อนที่แววตาบนหน้าขาวมอมแมมจะไหววาบ จากนั้นก็จางหายกลายมาเหลือแค่แววตาร้าย ๆ กวน ๆ เหมือนเด็กเกเรจอมซนคนเดิม

"ยัยลูกห่านขี้เหร่นั่น ดันอยากไม่ยอมเอาหัวหลบลูกฝรั่งของพี่เองนี่คะ..ช่วยไม่ได้"

"หยุดเถียงข้าง ๆ คู ๆ เลยค่ะคุณซัน น้องยังเด็กเล็กแค่นี้จะไปหลบของที่คุณซันจงใจปาลงมาใส่ได้ทันแค่ไหนกันเชียว แล้วอีกอย่างเลยนะ เพราะคุณซันเองไม่ใช่หรือที่ไปเรียกให้หนูฟร็องต้องมาเก็บลูกฝรั่งบ้า ๆ นี้ ทั้ง ๆ ที่น้องต้องอ่านหนังสือเตรียมสอบอยู่ดี ๆ"

"ก็ตัวอยากเป็นแค่ลูกจ้างเค้านี่ ก็ต้องมีหน้าที่มาคอยรับใช้เจ้านายเป็นธรรมดา .. เจ้านายเรียกใช้เรียกหาก็ต้องมา จะเวลาไหนก็ต้องมา เข้าใจใช่ไหมยัยลูกห่านขี้เหร่!!"

เด็กหญิงแลสบสายตาขุ่นเขียวปั๊ดแบบโกรธ ๆ และคาดโทษที่ส่องตรงแล้วต้องรีบก้มหน้า หลบตา แต่ก็ยังไม่คงลืมที่จะพยักหน้าตอบรับคำขู่ของเด็กชายอย่างกลัว ๆ

อาการรีบก้มหน้านั่น จึงทำให้หยดน้ำตาที่พยายามจะกลั้นเอาไว้เพราะความเจ็บ ..หล่นหยดลงใส่หลังมือขาวเนียนเล็ก ๆ แหมะ ๆ

แต่แม้กระนั้นก็ยังไม่กล้าส่งเสียงร้องไห้ให้ใครได้ยิน เลยสักแอะ

……………. ♥ …………….
เหล่านี้คือนิยายที่แต่งจบแล้วนะ โหลดได้เลย~*
♥ โหลด eBook ⏩ ที่นี่ ⏪ 
********
.,,,,,.๐๏*"''G Y P Z Y G I R L''"*๏๐.,,,,,.

เลือกจากตอนอ่าน

ก่อนหน้า ต่อไป

ความคิดเห็น

แสดงความคิดเห็น

Top