คุณซันตัวร้ายตลบหัวใจรักยัยหนูฟร็อง [BadBoy 18+]

  • 1,580 ทั้งหมด
  • 0 ความคิดเห็น

บทที่ 8 (1)*

จะขอนำมาลงเป็นตัวอย่าง 50% นะคะ
♥ โหลด eBook ⏩ ที่นี่ ⏪ 
……………. ♥ …………….
บทที่ 8 (1)

ฝันร้าย .. อีกแล้วหรือ?

'กล่องฝันร้าย' ที่..ที่เก็บรวมความทรงจำเก่า ๆ ที่มันมักจะวกกลับมาเล่นงานแบบเจ็บ ๆ ทุกครั้งในยามที่เธอเผลอไผลอีกแล้วสินะ

.. บ้าจริง!! นี่ต้องหลับอีกสักกี่ตื่นกัน

.. ถึงจะพ้นไปจากฝันร้ายบ้า ๆ นี้ไปเสียที?

เพราะนี่ มันก็ผ่านมาจนจะครบสามเดือนแล้วกระมัง สำหรับหน้าที่เมียรายเดือนของเขาน่ะ!!

ฟองดาวแตะไล่เกร็ดน้ำอุ่น ๆ ที่ปลายหางตา ก่อนพยายามฝืนตัวเองลุกขึ้นจากโซฟาแคบ ๆ ให้ได้ในเช้าวันนี้.. แต่จากความรู้สึกกึ่งหนาวกึ่งร้อนที่รุมเร้า ก็บอกได้แล้วล่ะว่าตัวเองคงจะมีไข้ขึ้นสูงมากแค่ไหน

เสียงก๊อกแก๊ก ๆ ที่ดังอยู่ไม่ไกล ทำให้รับรู้ได้อีกเช่นกันว่าเธอคงยังไม่ตื่นจากความฝัน .. และต้องยังเผชิญอยู่กับความเป็นจริงที่คงต้องเสแสร้ง พยายามจะทนแสดงว่า 'ไม่เจ็บ..ไม่อาย' กันต่อไป

สงสัยตัวเองอยู่เหมือนกัน ว่าเธอจะสามารถแสดงมันต่อไปได้นานอีกสักแค่ไหน?

น้ำตาเจ้ากรรม .. เอ่อมาแต้มที่ปลายหางตาอีกหยด

เธอขอป้ายโทษให้เป็นความผิดของร่างกายที่ตอนนี้มันกำลังอ่อนแอไปก็แล้วกัน

ทรงกายให้ลุกได้ .. มองไปรอบ ๆ ตัวแล้วก็ .. เอ๊ะ!! เธอไม่ได้นอนอยู่บนโซฟาแคบ ๆ ตัวนั้นแล้วนี่นา?

เหลียวไปมองที่โต๊ะเล็ก ๆ บนหัวเตียงก็เห็นมีกล่องยา แก้วน้ำวางอยู่พร้อม ..

"อ้าว! ตื่นขึ้นมาพอดีแล้วหรือ?"

เสียงเขาทักแปลก ๆ หลังจากโผล่พ้นประตูห้องนอนเดินเข้ามาอังหลังมือกว้างลงบนหน้าผากมน

"ค่ะ"

แก้มแดงร้อนซู่ แยกออกไม่ได้ระหว่างพิษไข้หรือว่าความเอียงอาย ก่อนเอ่ยตอบรับคำสั้น ๆ ง่าย ๆ ที่มักใช้ตอบเขาอยู่เป็นประจำ จนมันกลายเป็นความเคยชินของเธอไปได้แล้วกระมังในทุกวันนี้

"กี่โมงแล้วคะ?"         

สงสัยเพราะมองไปยังนอกหน้าต่างกว้างด้านหน้า ที่กรุกระจกหนายาวไปตลอดทั้งด้าน เพียงแต่มีม่านหนึ่งหนาและอีกม่านหนึ่งบางกั้นเอาไว้ เพื่อให้คนภายในจะได้มองเห็นวิวข้างนอกได้มุมกว้าง ๆ ในยามกลางวันที่อากาศดี ๆ ..

แต่ตอนนี้มีแสงแดดจ้า ... เสียจนจะแสบตาล่ะ

"สิบโมงเช้า .. โทรฯสั่งให้เด็กเอาข้าวต้มมาให้เมื่อครู่ กำลังอุ่นอยู่ในไมโครเวฟ ..รอเดี๋ยว"

เขาตอบ .. แถมออกคำสั่งพร้อมกันรวดที่เดียว

"สิบโมง!! โอ๊ะ! มันสายแล้วนี่คะ วันนี้ดิฉันมีประชุมต้องส่งรายงาน!!"

ฟองดาวตกใจ ปัดผ้าห่มหนาหนัก

ก็ไม่ใช่เพราะมีงานประชุม ที่ต้องส่งรายงานด่วนในเช้านี้หรอกหรือ .. เธอถึงได้ต้องอยู่ทำงานจนดึกดื่น และเธอคงไม่ต้องมานอนซมจมเตียงอยู่อย่างนี้ หากเมื่อคืนนั่นจู่ ๆ เธอจะไม่โดนเขาไล่ให้ออกไปนั่งตากน้ำค้าง .. ทำงานอยู่ที่ระเบียงด้านนอก .. เหตุผลเพียงแค่เพราะ …

"รำคาญลูกตาชะมัด! ออกไปนั่งทำงานข้างนอกโน้นเลยไป" จู่ ๆ น้ำเสียงหงุดหงิดของผู้ร่วมบ้านก็ดังขึ้น

เงยหน้าขึ้นมา ก็เห็นเขาปุ๊ยใบ้ด้วยการสะบัดใบหน้าน้อย ๆ ออกไปยังระเบียงพักด้านหน้า ที่มีเก้าอี้หวายสีขาวตัวเล็กกับโต๊ะไม้ทาสีเดียวกันวางอยู่

ฟองดาวเลิกคิ้วหน้าตาเหวอ ๆ ประหลาดใจเต็มที

เอ๋..? เธอก็นั่งทำงานของเธอเงียบ ๆ ตามปกติอยู่ดี ๆ นี่นา แล้วไอ้เจ้าโซฟาตัวที่เขานั่งดูซีรีส์ฝรั่งจากทีวีจอแบนที่แขวนอยู่บนข้างฝากับที่เธอนั่งทำงาน มันก็คนละมุมกันเลยด้วยซ้ำ เพียงแค่มันตั้งอยู่ในบริเวณเดียวกัน.. ก็เท่านั้นเอง

และด้วยมุมนี้..หากเขาไม่ได้ 'กรุณา' ตวัดหางตามามอง มันก็ไม่น่าจะไป 'รกหู รำคาญสายตา' ของเขาได้เลยด้วยซ้ำ

ตาโตกลมแป๋วกระพริบแบบงง ๆ มองผู้ชายหน้าหล่อ ราวเทพกรีก คนที่นั่งทอดแขนข้างหนึ่งเหยียดยาวไปตาม พนักพิง กับอีกข้างถูกยกขึ้นมาวางรองรับคางปุ๋มนิด ๆ พอ ได้รูปสวย กับท่านั่งไขว่ห้างเท่ ๆ ที่เป็นบุคลิคอันเคยคุ้นตาของเธออยู่เป็นประจำแล้วก็ ..

เอาเถอะ ..ในเมื่อเขาว่ารำคาญ..

มันก็คือเขา 'รำคาญ' ..

มันจะมีอะไรที่มากไปกว่านี้ได้อีกหรือ?

ฟองดาวไม่เคยคิดต่อความยาวกับเขาหรอก รู้ว่าทำไปก็เท่ากับป่วยการเปล่า .. ค่อย ๆ รวบเก็บแฟ้มเอกสารบางตัวกับแท็ปเล็ทที่ใช้ทำงานตัวเก่ง เพราะตั้งแต่แต่งงานกับเขาแล้วโดนคำสั่ง ให้เลิกงานกลับมาให้ทันมื้อเย็นด้วยกันกับเขาทุกวัน ... ก็ทำเอาเธอแทบจะต้องยกห้องทำงานกลับมาไว้ที่บ้านพักกันเลยทีเดียว

โชคดีแค่ไหน ที่เทคโนโลยีและการสื่อสารได้ก้าวมาไกลและช่วยได้มากมายในเรื่องนี้

หยิบเพาเวอร์แบงค์ เพราะยังเหลืองานอีกตั้งหลายอย่างที่ต้องจัดลงเป็นไฟล์เพื่อนำเสนออีก เนื่องจากงานนี้มันค่อนข้างสำคัญมาก เธอจึงต้องดึงมันจากมือเลขาฯหน้าห้องมาทำเองเสียเอง เพื่อให้แน่ใจว่าจะไม่มีอะไรผิดพลาด

และเพราะทำงานเพลินไปน่ะสิ จึงไม่ทันสังเกตว่าค่ำนี้อากาศค่อนข้างเย็น ถึงแม้จะใส่เสื้อคลุมตัวหลวมอีกชั้น แต่คงเพราะน้ำค้างแรง และคงนั่งทำงานนานจากหัวค่ำไปจนถึงดึก .. กะเอาด้วยว่า 'คนขี้รำคาญ' ที่ไล่เธอออกมาคงจะ หลับไปแล้ว จึงได้แอบย่องเอางานเข้ามาเก็บ

ที่ต้องย่องเพราะชั้นบนที่ถูกแยกออกไปเป็นชั้นนอนนั้นใช้เพียงกระดาษญี่ปุ่นหนา ตีกั้นเอาไว้เป็นฉากกับประตูบานเลื่อนเบา ๆ แต่มันค่อนข้างแข็งแรงทนทานกว่าที่เห็นมากนัก ทำเป็นบานเลื่อนกว้าง เลียนแบบการสไลด์สไตล์ญี่ปุ่น ที่สามารถจะเปิดดูวิวเบื้องล่างได้ถ้าหากเจ้าของห้องอยากเปิด ที่ตอนนี้ถูกเปิด อ้า หราเอาไว้เพราะเจ้าของห้องคนใหม่ไม่ค่อยชอบที่แคบ

อย่าว่าเลย

แม้แต่เสียงลมหายใจตัวเอง เธอก็ยังกลัวว่ามันจะไปทำให้คนขี้รำคาญตื่นขึ้นมาดุเอาได้เลย

ร่างบอบบางค่อย ๆ แง้มประตู

จรดปลายเท้า ..เบาเท่าเบา.. หากแล้วจู่ ๆ ก็อดใจไม่ได้ที่จะไม่เหลียวไปมองดูชั้นบน

'เขาคงนอนหลับอุ่นสบาย ๆ ไปนานแล้วสินะ'

ตากลมโตสวย ... ทอแสงหม่น …

แต่ที่ฟองดาวไม่รู้..ณ มุมมืด..หลังฉากประตูด้านบน

ร่างสูงที่เมื่อครู่ใหญ่ยังก่ายหน้าผาก..นอนรอ หูคอยฟังเสียงคนตัวเล็กร่างบาง ..ว่าเมื่อไร.. หญิงสาวคนที่เขาจ้องตั้งป้อมปราการด่าน 'จงเกลียด จงชัง' มาป้องกันหัวใจตัวเองว่าจะไม่ยอมเผลอใจอ่อนให้กับ ..

ยัยหน้าใสใจคด..คนนี้เด็ดขาด!!

แต่สุดท้าย ..

ไม่ว่าร่างบางกรุ่นกลิ่นแป้งเด็กจะเดินไปทางไหน นั่งทำอะไร หยุดยืนอยู่ ณ ที่แห่งไหน มือขาวนวลจะเอื้อมหยิบจับอะไร หางตาเจ้ากรรม..จอมทรยศของเขาก็มักจะเอาแต่คอยส่ายส่องไปหาอยู่ร่ำไป จนครั้งนี้ทำเขาถึงกับโมโห อดรำคาญตัวเองไม่ได้ ก็เลยเผลอหลุดปากไล่เธอออกไปนั่งตากน้ำค้างเล่นซะแล้วสิ .. โธ่ คิดแล้ว โมโหเลย

ยิ่งพอหันไปสบตาแป๋ว ๆ ที่มองมาแบบงง ๆ แล้วก็ยิ่งจะเพิ่มดีกรีความขุ่นเคือง

โธ่!! ยัยเด็กซื่อบื้อคนนี้นี่ เคยหัดรู้จักโกรธอะไรใครเขาบ้างสักครั้งไหมนะ!!

นอนรอฟังเสียงเปิดปิดประตูอยู่จนดึกดื่น ก็ไม่ยักจะได้ยินเสียงเธอเดินกลับเข้ามาสักที ก่อนหน้านี้ทีหนึ่ง เขาก็แอบย่องไปแหวกม่านแอบมอง ก็ยังคงเห็นแต่เธอก้มหน้าก้มตา .. ทำงานง่วนอยู่ตามนิสัยที่เขาชินตานักหนาตลอดเวลาสามเดือนที่ผ่านมานั่นล่ะ

จะไปเรียกให้กลับเข้ามาข้างในก็ไม่กล้า

ไม่อยากให้ยัยนั่นเข้าใจได้ว่าเขาตามไป 'ง้อ' น่ะสิ!

ตอนก่อนขึ้นมาก็แกล้งปิดไฟ ... เดินตึง ๆ ขึ้นห้อง

……………. ♥ …………….
เหล่านี้คือนิยายที่แต่งจบแล้วนะ โหลดได้เลย~*
♥ โหลด eBook ⏩ ที่นี่ ⏪ 
********

เลือกจากตอนอ่าน

ก่อนหน้า ต่อไป

ความคิดเห็น

แสดงความคิดเห็น

Top