คุณซันตัวร้ายตลบหัวใจรักยัยหนูฟร็อง [BadBoy 18+]

  • 471 ทั้งหมด
  • 0 ความคิดเห็น

บทที่ 7 (1)*

my devil sunshine
จะขอนำมาลงเป็นตัวอย่าง 50% นะคะ
บทที่ 7 (1)

ขี่จักรยานเลาะไปตามทางใต้เงาไม้ร่มรื่นมาเรี่อย ๆ ไม่เคยต้องรีบเพราะมักเผื่อเวลาเอาไว้ก่อนหน้าเสมอ .. แม้วันนี้จะสายมากแล้วก็เถอะ ^^"

สักพัก เสียงโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้น .. มองเบอร์แล้วไม่คุ้นเคยเท่าไรเลยน่ะ?

"สวัสดีค่ะ"

"เย็นนี้ ... กลับมากินมื้อค่ำด้วยกันที่บ้าน"

เสียงทุ้มห้วน ๆ สั้น ๆ ที่เริ่มคุ้นเคยสั่งมาแค่นั้นล่ะ ..

จบประโยค สัญญาณโทรศัพท์ก็ถูกตัดฉับ .. ไปเลย

แค่นี้ก็รู้แล้วล่ะ ..ว่า..'ใคร' ( _ _)"

ฟองดาวถอนหายใจอีก ...

นี่เพิ่งแค่เริ่มต้นเองใช่ไหม?

ช่างเถอะ .. เดี๋ยวพอถึงที่ทำงานจะโทรกลับไปบอกเขาดีกว่าว่าวันนี้เธอเข้าทำงานสาย จึงจะเลิกงานแบบเวลาปกติไม่ได้หรอก และเธอก็จะทานอาหารที่รีสอร์ท หากเขาอยากทานอะไรก็โทรฯสั่งกับรูมเซอร์วิซ ให้ส่งอาหารไปให้เขาแทนก็แล้วกัน

"ได้เวลาแล้ว ไปทานข้าว!"

หญิงสาวเงยหน้าจากกองเอกสาร .. ที่ถูกน้องเลขาฯ หน้าห้องลำเลียงหอบเข้ามาพิจารณาเซ็นอนุมัติ .. ที่ตอนนี้พอจะลดจำนวนลงไปได้บ้างแล้วอย่างแปลกประหลาดใจ

ดวงตาสวยกระจ่าง สีน้ำตาลเข้ม ภายใต้ขนตาดกหนาใกล้เคียงกัน กระพริบปริบติดกันถี่ ๆ ปล่อยให้สมองประมวลผลอยู่สักสองเสี้ยววินาที

ผู้ชายหน้าตาหล่อ ๆ ดุ ๆ คนนี้ใครน่ะ?

แล้วก็ ...หว่ายยยย!!... ให้ตายเถอะ!! ..

สาบานกันได้เลยจริง ๆ ว่า..ในจังหวะ..ตอนที่เธอเงยหน้าขึ้นมามองผู้ชายตัวสูง หน้าตาหล่อเหลาราวเทพบุตร แต่ดวงตาเย็นชาเฉยเมยสุด ๆ คนนี้แล้วแว่บแรก เธอออกอาการงง ๆ และสงสัยว่าผู้ชายที่จู่ ๆ ก็เข้ามายืนหน้าตาบึ้งตึงหน้าโต๊ะทำงานของเธอคนนี้ .... เขาเป็นใคร?

โธ่..เอากับเธอสิ!

อย่าให้เขาได้รู้เชียวนะว่า เธอแอบเผลอลืมคุณชายท่านนี้ ..เอ่อ..ไม่ใช่!!..

สามีคนนี้ไปได้เสียซะสนิทเลยเชียว!!

สงสัยงานคงอาจจะเยอะและยุ่งเกินไป จนทำให้เธอถึงกับลืมสามีหมาด ๆ คนนี้ได้สนิทจริง ๆ

หรือว่า .. เป็นเพราะเธอกับเขาแต่งงานกันด้วยความกระทันหันจนเกินไป?

หรืออีกทีเธอก็อาจไม่ทันคาดคิดว่าจู่ ๆ เขาจะลดตัวโผล่เข้ามาในห้องทำงานเธอน่ะสิ!!

หรือไม่งั้น..มันก็เป็นไปได้ทั้งสามเหตุผลนี้นั่นแหละ

"คุณซัน"

ทัก เพราะคิดไม่ออกเหมือนกันน่ะว่าควรเริ่มต้นด้วยประโยคไหนดี เพราะถ้าเป็นคนอื่น .. อย่างมากเธอก็คงจะเงยหน้าขึ้นมายิ้มทักทาย หรืออาจหาเรื่องคุย ฮาเฮกันไปได้ตามประสาและปกติแล้วล่ะ ..

แต่ที่ไม่ปกติก็คือ ผู้ชายคนนี้คง 'ไม่ชอบใจ' เท่าไรนักหรอกหากเธอจะทำอย่างนั้นกับเขาน่ะ ...

ทักเสร็จก็ต้องรอว่าเขาจะต้องการ .. หรือจะมาสั่งให้เธอต้องทำอะไร?

อ่อ!! เมื่อกี้เขาสั่งมาว่าให้เธอ .. 'ไปทานข้าว!!'

แอบลอบมองนาฬิกา .. มันเกือบจะทุ่มหนึ่งแล้วตามที่เขาว่า .. แต่เธอโทรฯไปบอกเขาแล้วนี่ว่าจะทานที่นี่ บอกด้วยว่าให้เขาโทรฯสั่งรูมเซอร์วิซเอาเองว่าอยากทานอะไร

"งานเซ็นเอกสารยังไม่เสร็จค่ะ กะว่าหมดกองนี้ก่อนถึงจะลงไปทานที่คอฟฟี่ช๊อป"

พูดจบก็พยักเพยิกหน้าไปที่กองเอกสารเพื่อรอเซ็น

"เหลืออีกไม่เยอะนี่ งั้นก็รีบเลย ... เร็ว ๆ ฉันหิวแล้ว!"

คนชอบสั่ง .. ที่มักชินกับการสั่ง .. สั่งเสร็จก็เดินเลยตึง ๆ ไปนั่งไขว่ห้าง เท่ ๆ เพื่อรอเธอที่โซฟารับแขกที่ตั้งอยู่มุมห้องทำงานของเธอไม่ไกล

ฟองดาวมองดูเขาหยิบโทรศัพท์ส่วนตัวมา .. ก้มหน้าก้มตากดหาอะไรมาอ่านฆ่าเวลาของเขา

วงหน้าหวานทิ้งรอยฉนง

สักพักเจ้าของห้องที่ไม่รู้เหมือนกันว่าควรทำอย่างไร ทั้ง ๆ ที่อยากจะพูดแทบตายว่า

'คุณหิวก็เชิญไปทานก่อนได้เลยค่ะ'

จะแย่อยู่ล่ะ แต่เดี๋ยวเขาก็จะมาพาลหงุดหงิดใส่เอาได้สิ .. หาว่าเธอ 'ไล่เขาทางอ้อม' เอาได้อีกใช่ไหม? ..

แต่ลอง ๆ เสี่ยงชีวิตพูดออกไปหน่อยก็น่าจะดีกว่ามาปล่อยให้เขานั่งหิว ... หิ้วท้องรอเธอ ...

"คุณซันคะ .. ถ้าหากคุณหิว คุณออกไปทานก่อนน่าจะดีกว่า งานที่ต้องเซ็นส่วนใหญ่นี่ ดิฉันมักต้องพิจารณาทบทวนให้ถี่ถ้วนก่อนเสมอ ก็เลยเกรงว่า..จะทำให้คุณรอนานน่ะค่ะ" หาเหตผลมาอธิบายประกอบด้วยเสียงอ่อน ๆ สุภาพ ๆ และระมัดระวังคำที่สุดแล้วนะ แต่คนที่บอกว่าจะรอ นั่งเล่นโทรศัพท์เฉยเมย ยังยอมกรุณา..เงยหน้ามามองตาขุ่น ๆ ไม่ได้ตอบโต้อะไร แถมยังหันไปก้มหน้ากลับไปอ่านอะไรที่น่าสนใจในสมาร์ทโฟนด้วยใบหน้านิ่ง ๆ ต่อไปได้อีก

คนเค้าเกลียดเราน่ะ ..

ต่อให้เราจะทำดีแค่ไหน

จะพูดอะไรออกไป .. จะดีจะร้ายอย่างไร

เขาก็ไม่ใส่ใจสักนิดเลยสินะ?

สุดท้าย ก็เลยได้แต่หันกลับมาก้มหน้า อ่านเอกสาร ทำงานของตัวเองต่อเงียบ ๆ ไปอีกดีกว่า ...

หากเขาหิวจนทนไม่ได้ เดี๋ยวก็คงจะเดินออกไปเอง

จากเกือบทุ่ม ก็เลยเวลามาถึงตอนเกือบสองทุ่มครึ่งแล้วนั่นแหละ เธอถึงจะเงยหน้าขึ้นมาอีกครั้ง

วางแฟ้มสุดท้ายลงบนตะกร้ารอแจกจ่าย เพื่อส่งต่อไปยังแผนกต่าง ๆ ที่เกี่ยวข้องดำเนินงานกันไปต่ออีกทอดหนึ่ง

คนบ่นหิวที่เร่งยิก ๆ เมื่อตอนก้าวเข้ามาก็ก้มหน้าเล่น โทรศัพท์รอได้ไม่เห็นบ่น แต่เพราะเงาเคลื่อนไหวของเธอคงไปทำให้เขารู้สึกตัว หรือเพราะเขาคอยแอบรอท่าทีเธออยู่ตลอดเวลากันแน่ ...

หรืออย่างหลังเธอแค่คิดไปเอง?

"งานเซ็นเอกสารเสร็จแล้วล่ะค่ะ"

บอกเสียงอ่อน ๆ เมื่อเห็นเขาเงยหน้ามามอง ก่อนลุกขึ้นยืนท่วงท่าง่าย ๆ แต่ดูสง่าแบบเย่อหยิ่ง .. ทิ้งหางตามามอง

"งั้นก็ไปกันได้เสียทีสิ!"

ห้าทุ่ม เกือบเที่ยงคืนได้กระมังที่คนถูกกดดันให้เลิกงานเร็วกว่าที่เจ้าตัวตั้งใจไว้ ต้องมาเดินหอบหมอน หอบผ้าห่มที่เพิ่งโทรฯไปขอเพิ่มเอามาจากได้คุณแม่บ้าน ..

บัดนี้ ตอนนี้ .. พนักงานทั้งไร่ทั้งรีสอร์ทเริ่มทะยอยรับรู้ รับทราบกันแล้วว่า คุณฟองดาวผู้จัดการฝ่ายคนสวยและสดใส ไหง..จู่ ๆ ก็สละโสดแบบฟ้าแล่บฟ้าผ่ามาได้เป็นสะใภ้เอกของไร่ 'ภูผาคอยตะวัน' อย่างงง ๆ และงง ๆ กันไปตาม ๆ กันได้อย่างไรก็ไม่รู้

ฟองดาวคิดต่อกลุ้ม ๆ ...

หอบหมอน ก้มหน้าก้มตาเดินลงมาจนจะถึงขั้นบันไดสุดท้ายจากชั้นลอยส่วนของห้องนอน ก็แทบจะผงะ .. เมื่อเกือบจะปะทะเอาเข้ากับแผงอกล่ำสัน ของชายที่ได้ชื่อว่า สามีกระทันหันในนามเข้าอย่างจัง ..

ใบหน้าสวยหวานแดงซ่านไปถึงใบหู

เลือกจากตอนอ่าน

ก่อนหน้า ต่อไป

ความคิดเห็น

แสดงความคิดเห็น

Top