คุณซันตัวร้ายตลบหัวใจรักยัยหนูฟร็อง [BadBoy 18+]

  • 924 ทั้งหมด
  • 0 ความคิดเห็น

บทที่ 7 (2)

my devil sunshine
จะขอนำมาลงเป็นตัวอย่าง 50% นะคะ
บทที่ 7 (2)

แอบลอบมองนาฬิกา .. มันเกือบจะทุ่มหนึ่งแล้วตามที่เขาว่า .. แต่เธอโทรฯไปบอกเขาแล้วนี่ว่าจะทานที่นี่ บอกด้วยว่าให้เขาโทรฯสั่งรูมเซอร์วิซเอาเองว่าอยากทานอะไร

"งานเซ็นเอกสารยังไม่เสร็จค่ะ กะว่าหมดกองนี้ก่อนถึงจะลงไปทานที่คอฟฟี่ช๊อป"

พูดจบก็พยักเพยิกหน้าไปที่กองเอกสารเพื่อรอเซ็น

"เหลืออีกไม่เยอะนี่ งั้นก็รีบเลย ... เร็ว ๆ ฉันหิวแล้ว!"

คนชอบสั่ง .. ที่มักชินกับการสั่ง .. สั่งเสร็จก็เดินเลยตึง ๆ ไปนั่งไขว่ห้าง เท่ ๆ เพื่อรอเธอที่โซฟารับแขกที่ตั้งอยู่มุมห้องทำงานของเธอไม่ไกล

ฟองดาวมองดูเขาหยิบโทรศัพท์ส่วนตัวมา .. ก้มหน้าก้มตากดหาอะไรมาอ่านฆ่าเวลาของเขา

วงหน้าหวานทิ้งรอยฉนง

สักพักเจ้าของห้องที่ไม่รู้เหมือนกันว่าควรทำอย่างไร ทั้ง ๆ ที่อยากจะพูดแทบตายว่า

'คุณหิวก็เชิญไปทานก่อนได้เลยค่ะ'

จะแย่อยู่ล่ะ แต่เดี๋ยวเขาก็จะมาพาลหงุดหงิดใส่เอาได้สิ .. หาว่าเธอ 'ไล่เขาทางอ้อม' เอาได้อีกใช่ไหม? ..

แต่ลอง ๆ เสี่ยงชีวิตพูดออกไปหน่อยก็น่าจะดีกว่ามาปล่อยให้เขานั่งหิว ... หิ้วท้องรอเธอ ...

"คุณซันคะ .. ถ้าหากคุณหิว คุณออกไปทานก่อนน่าจะดีกว่า งานที่ต้องเซ็นส่วนใหญ่นี่ ดิฉันมักต้องพิจารณาทบทวนให้ถี่ถ้วนก่อนเสมอ ก็เลยเกรงว่า..จะทำให้คุณรอนานน่ะค่ะ" หาเหตผลมาอธิบายประกอบด้วยเสียงอ่อน ๆ สุภาพ ๆ และระมัดระวังคำที่สุดแล้วนะ แต่คนที่บอกว่าจะรอ นั่งเล่นโทรศัพท์เฉยเมย ยังยอมกรุณา..เงยหน้ามามองตาขุ่น ๆ ไม่ได้ตอบโต้อะไร แถมยังหันไปก้มหน้ากลับไปอ่านอะไรที่น่าสนใจในสมาร์ทโฟนด้วยใบหน้านิ่ง ๆ ต่อไปได้อีก

คนเค้าเกลียดเราน่ะ ..

ต่อให้เราจะทำดีแค่ไหน

จะพูดอะไรออกไป .. จะดีจะร้ายอย่างไร

เขาก็ไม่ใส่ใจสักนิดเลยสินะ?

สุดท้าย ก็เลยได้แต่หันกลับมาก้มหน้า อ่านเอกสาร ทำงานของตัวเองต่อเงียบ ๆ ไปอีกดีกว่า ...

หากเขาหิวจนทนไม่ได้ เดี๋ยวก็คงจะเดินออกไปเอง

จากเกือบทุ่ม ก็เลยเวลามาถึงตอนเกือบสองทุ่มครึ่งแล้วนั่นแหละ เธอถึงจะเงยหน้าขึ้นมาอีกครั้ง

วางแฟ้มสุดท้ายลงบนตะกร้ารอแจกจ่าย เพื่อส่งต่อไปยังแผนกต่าง ๆ ที่เกี่ยวข้องดำเนินงานกันไปต่ออีกทอดหนึ่ง

คนบ่นหิวที่เร่งยิก ๆ เมื่อตอนก้าวเข้ามาก็ก้มหน้าเล่น โทรศัพท์รอได้ไม่เห็นบ่น แต่เพราะเงาเคลื่อนไหวของเธอคงไปทำให้เขารู้สึกตัว หรือเพราะเขาคอยแอบรอท่าทีเธออยู่ตลอดเวลากันแน่ ...

หรืออย่างหลังเธอแค่คิดไปเอง?

"งานเซ็นเอกสารเสร็จแล้วล่ะค่ะ"

บอกเสียงอ่อน ๆ เมื่อเห็นเขาเงยหน้ามามอง ก่อนลุกขึ้นยืนท่วงท่าง่าย ๆ แต่ดูสง่าแบบเย่อหยิ่ง .. ทิ้งหางตามามอง

"งั้นก็ไปกันได้เสียทีสิ!"

ห้าทุ่ม เกือบเที่ยงคืนได้กระมังที่คนถูกกดดันให้เลิกงานเร็วกว่าที่เจ้าตัวตั้งใจไว้ ต้องมาเดินหอบหมอน หอบผ้าห่มที่เพิ่งโทรฯไปขอเพิ่มเอามาจากได้คุณแม่บ้าน ..

บัดนี้ ตอนนี้ .. พนักงานทั้งไร่ทั้งรีสอร์ทเริ่มทะยอยรับรู้ รับทราบกันแล้วว่า คุณฟองดาวผู้จัดการฝ่ายคนสวยและสดใส ไหง..จู่ ๆ ก็สละโสดแบบฟ้าแล่บฟ้าผ่ามาได้เป็นสะใภ้เอกของไร่ 'ภูผาคอยตะวัน' อย่างงง ๆ และงง ๆ กันไปตาม ๆ กันได้อย่างไรก็ไม่รู้

ฟองดาวคิดต่อกลุ้ม ๆ ...

หอบหมอน ก้มหน้าก้มตาเดินลงมาจนจะถึงขั้นบันไดสุดท้ายจากชั้นลอยส่วนของห้องนอน ก็แทบจะผงะ .. เมื่อเกือบจะปะทะเอาเข้ากับแผงอกล่ำสัน ของชายที่ได้ชื่อว่า สามีกระทันหันในนามเข้าอย่างจัง ..

ใบหน้าสวยหวานแดงซ่านไปถึงใบหู


แตะรับ Link เพื่อโหลดเล่มเต็มได้ที่รูปภาพของแต่ละเรื่องนะคะ 
หากอ่านนิยายแล้วถูกใจ..โปรดกด Like ให้ด้วยค่ะ

เลือกจากตอนอ่าน

ก่อนหน้า ต่อไป

ความคิดเห็น

แสดงความคิดเห็น

Top