คุณซันตัวร้ายตลบหัวใจรักยัยหนูฟร็อง [BadBoy 18+]

  • 1,333 ทั้งหมด
  • 0 ความคิดเห็น

บทที่ 8 (2)

my devil sunshine
จะขอนำมาลงเป็นตัวอย่าง 50% นะคะ
บทที่ 8 (2)

ตาโตกลมแป๋วกระพริบแบบงง ๆ มองผู้ชายหน้าหล่อ ราวเทพกรีก คนที่นั่งทอดแขนข้างหนึ่งเหยียดยาวไปตาม พนักพิง กับอีกข้างถูกยกขึ้นมาวางรองรับคางปุ๋มนิด ๆ พอ ได้รูปสวย กับท่านั่งไขว่ห้างเท่ ๆ ที่เป็นบุคลิคอันเคยคุ้นตาของเธออยู่เป็นประจำแล้วก็ ..

เอาเถอะ ..ในเมื่อเขาว่ารำคาญ..

มันก็คือเขา 'รำคาญ' ..

มันจะมีอะไรที่มากไปกว่านี้ได้อีกหรือ?

ฟองดาวไม่เคยคิดต่อความยาวกับเขาหรอก รู้ว่าทำไปก็เท่ากับป่วยการเปล่า .. ค่อย ๆ รวบเก็บแฟ้มเอกสารบางตัวกับแท็ปเล็ทที่ใช้ทำงานตัวเก่ง เพราะตั้งแต่แต่งงานกับเขาแล้วโดนคำสั่ง ให้เลิกงานกลับมาให้ทันมื้อเย็นด้วยกันกับเขาทุกวัน ... ก็ทำเอาเธอแทบจะต้องยกห้องทำงานกลับมาไว้ที่บ้านพักกันเลยทีเดียว

โชคดีแค่ไหน ที่เทคโนโลยีและการสื่อสารได้ก้าวมาไกลและช่วยได้มากมายในเรื่องนี้

หยิบเพาเวอร์แบงค์ เพราะยังเหลืองานอีกตั้งหลายอย่างที่ต้องจัดลงเป็นไฟล์เพื่อนำเสนออีก เนื่องจากงานนี้มันค่อนข้างสำคัญมาก เธอจึงต้องดึงมันจากมือเลขาฯหน้าห้องมาทำเองเสียเอง เพื่อให้แน่ใจว่าจะไม่มีอะไรผิดพลาด

และเพราะทำงานเพลินไปน่ะสิ จึงไม่ทันสังเกตว่าค่ำนี้อากาศค่อนข้างเย็น ถึงแม้จะใส่เสื้อคลุมตัวหลวมอีกชั้น แต่คงเพราะน้ำค้างแรง และคงนั่งทำงานนานจากหัวค่ำไปจนถึงดึก .. กะเอาด้วยว่า 'คนขี้รำคาญ' ที่ไล่เธอออกมาคงจะ หลับไปแล้ว จึงได้แอบย่องเอางานเข้ามาเก็บ

ที่ต้องย่องเพราะชั้นบนที่ถูกแยกออกไปเป็นชั้นนอนนั้นใช้เพียงกระดาษญี่ปุ่นหนา ตีกั้นเอาไว้เป็นฉากกับประตูบานเลื่อนเบา ๆ แต่มันค่อนข้างแข็งแรงทนทานกว่าที่เห็นมากนัก ทำเป็นบานเลื่อนกว้าง เลียนแบบการสไลด์สไตล์ญี่ปุ่น ที่สามารถจะเปิดดูวิวเบื้องล่างได้ถ้าหากเจ้าของห้องอยากเปิด ที่ตอนนี้ถูกเปิด อ้า หราเอาไว้เพราะเจ้าของห้องคนใหม่ไม่ค่อยชอบที่แคบ

อย่าว่าเลย

แม้แต่เสียงลมหายใจตัวเอง เธอก็ยังกลัวว่ามันจะไปทำให้คนขี้รำคาญตื่นขึ้นมาดุเอาได้เลย

ร่างบอบบางค่อย ๆ แง้มประตู

จรดปลายเท้า ..เบาเท่าเบา.. หากแล้วจู่ ๆ ก็อดใจไม่ได้ที่จะไม่เหลียวไปมองดูชั้นบน

'เขาคงนอนหลับอุ่นสบาย ๆ ไปนานแล้วสินะ'

ตากลมโตสวย ... ทอแสงหม่น …

แต่ที่ฟองดาวไม่รู้..ณ มุมมืด..หลังฉากประตูด้านบน

ร่างสูงที่เมื่อครู่ใหญ่ยังก่ายหน้าผาก..นอนรอ หูคอยฟังเสียงคนตัวเล็กร่างบาง ..ว่าเมื่อไร.. หญิงสาวคนที่เขาจ้องตั้งป้อมปราการด่าน 'จงเกลียด จงชัง' มาป้องกันหัวใจตัวเองว่าจะไม่ยอมเผลอใจอ่อนให้กับ ..

ยัยหน้าใสใจคด..คนนี้เด็ดขาด!!

แต่สุดท้าย ..

ไม่ว่าร่างบางกรุ่นกลิ่นแป้งเด็กจะเดินไปทางไหน นั่งทำอะไร หยุดยืนอยู่ ณ ที่แห่งไหน มือขาวนวลจะเอื้อมหยิบจับอะไร หางตาเจ้ากรรม..จอมทรยศของเขาก็มักจะเอาแต่คอยส่ายส่องไปหาอยู่ร่ำไป จนครั้งนี้ทำเขาถึงกับโมโห อดรำคาญตัวเองไม่ได้ ก็เลยเผลอหลุดปากไล่เธอออกไปนั่งตากน้ำค้างเล่นซะแล้วสิ .. โธ่ คิดแล้ว โมโหเลย

ยิ่งพอหันไปสบตาแป๋ว ๆ ที่มองมาแบบงง ๆ แล้วก็ยิ่งจะเพิ่มดีกรีความขุ่นเคือง

โธ่!! ยัยเด็กซื่อบื้อคนนี้นี่ เคยหัดรู้จักโกรธอะไรใครเขาบ้างสักครั้งไหมนะ!!

นอนรอฟังเสียงเปิดปิดประตูอยู่จนดึกดื่น ก็ไม่ยักจะได้ยินเสียงเธอเดินกลับเข้ามาสักที ก่อนหน้านี้ทีหนึ่ง เขาก็แอบย่องไปแหวกม่านแอบมอง ก็ยังคงเห็นแต่เธอก้มหน้าก้มตา .. ทำงานง่วนอยู่ตามนิสัยที่เขาชินตานักหนาตลอดเวลาสามเดือนที่ผ่านมานั่นล่ะ

จะไปเรียกให้กลับเข้ามาข้างในก็ไม่กล้า

ไม่อยากให้ยัยนั่นเข้าใจได้ว่าเขาตามไป 'ง้อ' น่ะสิ!

ตอนก่อนขึ้นมาก็แกล้งปิดไฟ ... เดินตึง ๆ ขึ้นห้อง


แตะรับ Link เพื่อโหลดเล่มเต็มได้ที่รูปภาพของแต่ละเรื่องนะคะ 
หากอ่านนิยายแล้วถูกใจ..โปรดกด Like ให้ด้วยค่ะ

เลือกจากตอนอ่าน

ก่อนหน้า ต่อไป

ความคิดเห็น

แสดงความคิดเห็น

Top