มาเฟีย'จ้าว'ชีวิต (Mafia's King)

  • 139,597 ทั้งหมด
  • 0 ความคิดเห็น

มาเฟีย'จ้าว'ชีวิต IV (25%)

มาเฟีย'จ้าว'ชีวิต IV (25%)

ณ ประเทศอเมริกา


น้ำฟ้าเมื่อกลับเข้ามาในห้องนอนอีกครั้ง เธอก็เดินไปเดินมาอย่างเป็นกังวล เพราะเธอต้องหาทางหนีจากผู้ชายคนนั้นให้ได้ แต่ว่าจะทำอย่างไรละเพราะจากการคิดหนีครั้งแรกนั้นเธอล้มเหลวอย่างไม่เป็นท่า และเป็นไงเธอกลับจำอะไรไม่ได้เลยและมาโผล่อยู่อีกฟากหนึ่งของโลก 

“พระผู้เป็นเจ้า...ทำไมท่านถึงใจร้ายกับหนูขนาดนี้...ท่านไม่ยอมรับหนูสู่พระหัตถ์ของท่านหนูไม่ว่า...แต่ท่านกลับลงโทษหนูโดยส่งหนูให้กับ ‘คนบ้า’ ”      น้ำฟ้าไม่รู้เลยว่าเธอเดินเป็นหนูติดจั่นอยู่นานแค่ไหนในห้องนี้ แต่เธอก็ต้องตกใจอีกครั้งเมื่อประตูห้องถูกผลักเข้ามา

“เฮเลน...หนูตกใจหมดเลย” น้ำฟ้าร้องออกมาอย่างโล่งอก เมื่อคนที่ผลักประตูเข้ามาไม่ใช่คนที่เธอไม่อยากเห็นหน้า

“คุณอดัม...ให้ดิฉันเข้ามาช่วยคุณคะ” เฮเลนพูดอย่างใจดีอีกครั้ง

“…ช่วย!...หนูอยากให้เขาช่วยปล่อยหนูกลับบ้าน” น้ำฟ้าพูดอย่างเอาแต่ใจ ตามประสาลูกสาวคนเล็กของพ่อ

“คุณอย่าขัดใจคุณอดัมเลยคะ”

“เฮเลน...เรียกหนูว่า ‘น้ำฟ้า’ ดีกว่าคะ”

“ชื่อเพราะจังเลยนะคะ คุณน้ำฟ้า”

“เฮเลนเข้าใจภาษาไทยด้วยเหรอคะ”

“พอฟังเข้าใจคะ...แต่พูดไม่ได้คะ...หนูมุกเธอมักจะชอบพูดไทยกับดิฉันนะคะ”

“หนูมุก?...ใครกันคะ...หนูรู้สึกว่าเฮเลนจะรักและเอ็นดูเธอจังเลย”

“นายหญิงของบ้านหลังนี้คะ” น้ำฟ้าพยักหน้าเข้าใจ เพราะเธอยังจำได้ว่าบ้านหลังนี้เป็นของพี่ชาย ‘ไอ้บ้าลักพาตัว’ หนูมุกก็คงเป็นคนรักของคนที่ชื่ออลัน

“อะแฮ้ม!!!” สองสาวหันไปตามเสียงกระแอมนั้นทันที เพราะทั้งสองคนไม่รู้ตัวว่าอดัมเข้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่ เฮเลนเมื่อเห็นว่าอดัมเข้ามาเธอก็ขอตัวออกไปทันที น้ำฟ้าได้แต่มองตามเฮเลนด้วยใบหน้าที่เหมือนกำลังร้องไห้ และเมื่อเธอลุกขึ้นจากเตียงเพื่อจะตามเฮเลนไป อดัมก็เดินมาดักหน้าเธอพร้อมเลิกคิ้วเป็นเชิงถามว่า ‘เธอจะไปไหน’

“หลบไปนะ!” น้ำฟ้าเอ่ยออกมาเสียงดัง เพราะเธอกำลังกลบเกลื่อนความกลัวที่เกิดขึ้น

“ทำไม?”

“ไอ้บ้า!...ฉันไม่ไปไหนทั้งนั้น...ฉันจะกลับประเทศไทย”

“เธอเป็นคนตัดสินใจตั้งแต่เมื่อไหร่?” อดัมเลิกคิ้วถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ที่ต่างจากเธอที่เสียงดังพูดกับเขาเหมือนจะตวาดเขาอยู่ตลอดเวลา 

น้ำฟ้าได้แต่ยืนจ้องหน้าอดัม ที่เขาเองก็จ้องเธอกลับอย่างไม่รู้สึกอะไร ถึงแม้ผู้หญิงตรงหน้าดวงตาจะคลอไปด้วยน้ำตาและค่อยๆไหลออกมาเป็นทางแต่ไม่มีแม้เสียงสะอื้นให้ได้ยิน น้ำฟ้ากัดปากเพื่อกักกั้นเสียงสะอื้นพร้อมยกมือปาดน้ำตาที่ไหลออกมาอย่างรวดเร็วอย่างคับแค้นใจ และเป็นเธอที่เป็นฝ่ายหลบตาและเดินไปยังโซนวอล์คอิน เลือกเสื้อผ้าที่จะใส่สำหรับเดินทาง เมื่อได้ชุดที่ต้องการเธอก็เดินเข้าห้องน้ำไป โดยมีสายตาสีเขียวมรกตมองตามอยู่ตลอดเวลา

“ฮึม!” อดัมยิ้มพร้อมกับเสียงในคอ 


“คุณน้ำฟ้า!” อดัมขมวดคิ้วเมื่อได้ยินเสียงเรียกนั้น และน้ำฟ้าหันไปตามเสียงเรียกนั้นเช่นกัน หลังจากที่เดินออกมาจากห้องและกำลังจะไปขึ้นรถ 

“เฮเลน” น้ำฟ้าหันไปพร้อมกับเปลี่ยนทิศทางไปหาเจ้าของเสียงเรียกนั้น อดัมมองหญิงสาวสองคนที่โอบกอดกันอย่างไม่พอใจ “แม่ตัวดี” อดัมคำรามในคออย่างไม่พอใจ


“นาวา ต่อจากนี้ไปคือชื่อของเธอ” อดัมเอ่ยออกมาหลังจากที่ขึ้นมาบนรถเพื่อออกเดินทางไปสนามบิน 

“น้ำฟ้า คือชื่อของฉัน” น้ำฟ้าเอ่ยออกมาระดับน้ำเสียงและอารมณ์เหมือนกับคนที่เอ่ยก่อนหน้านี้

“นี้เธอ!...”

“โอ้ย!...ไอ้บ้าฉันเจ็บนะ” น้ำฟ้าร้องออกมาเสียงดัง เมื่อสิ้นเสียงคำแนะนำชื่อของตัวเอง อดัมก็คว้าข้อมือเธอขึ้นพร้อมกับลืมตัวบีบมือบางนั้นด้วยอารมณ์โกรธอย่างเห็นได้ชัด เพราะตั้งแต่เกิดมาไม่เคยมีใครกล้าขัดใจเขามาก่อน แล้วผู้หญิงคนนี้เป็นใครกันถึงกล้าขัดใจพร้อมกับต่อปากต่อคำเขาอย่างไม่ลดละ

เจอาร์และคนขับรถที่นั่งอยู่ด้านหน้าได้แต่เงียบกับสงครามย่อมๆที่เบาะหลัง แต่สำหรับเจอาร์แล้วนี้ก็เป็นครั้งแรกเช่นกัน ที่เขาเห็นผู้หญิงของเจ้านายที่กล้าพอที่จะสร้างความขุ่นเคืองไม่พอใจให้กับผู้เป็นนาย 

“ไหนเธอบอกอีกครั้งสิว่า...ชื่ออะไร” อดัมจ้องเข้าไปในตากลมที่ตอนนี้ใบหน้าเหเกเพราะความเจ็บปวดที่ข้อมือ

“น้ำฟ้า...อุ๊บ!” น้ำฟ้าย้ำชื่อตัวเองอีกครั้ง และเมื่อสิ้นเสียงนั้นปากงามก็โดนปิดโดยปากหยักของคนที่นั่งข้างๆ น้ำฟ้าขัดขืนแต่ก็ไม่เป็นผลเมื่อลิ้นร้ายถูกส่งเข้ามา พร้อมมือหนาอีกข้างก็ทำงานอัตโนมัติโดยบีบปลายคางเธอเพื่อให้เธอเปิดทางของลิ้นร้ายเข้าไปในโพรงปากดูดดื่มความหอมหวานปานน้ำผึ้งจากปากบางสีชมพู ระเรื่ยอย่างธรรมชาติ และเมื่อเวลาผ่านไปมือน้อยๆที่เป็นอิสระพยายามจะผลักอกหนาให้พ้นทางก็เริ่มอ่อนแรงลงเมื่อมันไม่มีประโยชน์อะไรเลย

“ฉันอยากฟังอีกครั้ง...เธอชื่ออะไร” อดัมเอ่ยออกมาอย่างแผ่วเบา เมื่อผละออกจากปากบางนั้นอย่างอ้อยอิ่ง เนื่องจากเจ้าของปากบางหอมหวานเริ่มมีปัญหาในการหายใจ 

“……..” อดัมเลิกคิ้วเล็กน้อย พร้อมโน้มใบหน้าขยับเข้าไป เมื่อหญิงสาวตรงหน้ายังไม่ตอบคำถามเขา “น้ำ....นา...นาวา” น้ำฟ้าเอ่ยติดๆขัดและเมื่อเธอจะเอ่ยชื่อจริงอดัมก็ขยับเข้าไปใกล้จนเธอต้องยอมตามใจเขาในที่สุด

“ก็เท่านี้แหละ” อดัมเอ่ยพร้อมรอยยิ้มที่มุมปากในชัยชนะ พร้อมกับปล่อยมือออกจากข้อมือบางอย่างไม่ยี่หระ

น้ำฟ้าเมื่อได้อิสระภาพเธอก็ขยับหนีถอยห่างจากอดัมมากที่สุด จนเธอนั่งเบียดประตูอีกฝั่ง อดัมแค่ชำเลืองมองจากทางหางตาเล็กน้อยเท่านั้น 

“เก็บไว้ให้ดีนะคะ...อย่าให้คุณอดัมเห็น...ใช้เมื่อยามจำเป็น” น้ำฟ้านั่งโดยที่มือบีบแน่นกับกระเป๋าใบเล็กที่วางอยู่บนตัก และคิดไปถึงตอนที่ เฮเลนเอ่ยเรียกเธอก่อนออกมาจากบ้านหลังนั้น

“อะไรคะ?” น้ำฟ้ากระซิบถามตอนที่โอบกอดกับเฮเลน

“ไปถึงอเมริกาแล้วค่อยเปิดดูนะคะ” เฮเลนกระซิบบอกอย่างใจดี

“คะ!...ขอบคุณมากนะคะ” 

เลือกจากตอนอ่าน

ก่อนหน้า ต่อไป

ความคิดเห็น

แสดงความคิดเห็น

Top