มาเฟีย'จ้าว'ชีวิต (Mafia's King)

  • 127,188 ทั้งหมด
  • 1 ความคิดเห็น

มาเฟีย'จ้าว'ชีวิต VI (25%)

‘VI’

“นาวา..นาวา” น้ำฟ้าค่อยๆลืมตาขึ้นเมื่อได้ยินเสียงที่คุ้นเคย และใบหน้านัยน์ตามรกตก็อยู่ใกล้เธอจนรับรู้ถึงลมหายใจของอีกฝ่าย “ทำไมต้องใกล้ขนาดนี้” น้ำฟ้าได้แต่คิดในใจ

“ไปด้วยกันมั้ย?” น้ำฟ้าขมวดคิ้วไม่เข้าใจกับประโยคที่ได้ยิน 

“ไป?”

“สตูดิโอถ่ายแบบ” อดัมพูดพร้อมรอยยิ้มที่บ่งบอกถึงความรู้สึกที่ดี

“ไปได้เหรอคะ?” น้ำฟ้าถามกลับเพื่อความมั่นใจด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม

“ได้!...แต่...” น้ำฟ้าหุบยิ้มพร้อมดวงตาที่จ้องกลับอย่างไม่ไว้วางใจ “ว่าจะทำตัวเป็นเด็กดี...ไม่สร้างปัญหา” 

“ฮื้ม...” น้ำฟ้าพยักหน้ารับปากทันที แต่ก็อดแปลกใจกับท่าทีที่เปลี่ยนไปอย่างหน้ามือเป็นหลังมือ หรือ จากดำเป็นขาวของชายตรงหน้าไม่ได้ 

“จะออกไปรอข้างนอก...จัดการตัวเองโดยด่วน” อดัมพูดพร้อมหลบตาหลังจากที่มองร่างเปลือยเปล่าของหญิงสาวตรงหน้า และเดินออกจากห้องไปทันที เพราะเกรงว่าจะอดใจตัวเองไม่ได้ น้ำฟ้ามองตามหลังอดัมที่เดินออกไปอย่างรวดเร็ว 

“เป็นอะไรของเขา...อ๊ะ!...นี้มัน” น้ำฟ้าเมื่อพยายามเอาผ้าห่มคลุมกายเพื่อที่จะเดินเข้าห้องน้ำ ถึงแม้เธอจะอยู่เพียงลำพังเธอก็ไม่อาจเดินเปลือยเปล่าจากเตียงไปยังห้องน้ำได้ แต่สิ่งที่เรียกความสนใจคือนิ้วนางข้างซ้ายของเธอนี้สิ มีแหวนเพชรรูปหัวใจครอบครองไว้อย่างพอดิบพอดี ใบหน้าขาวถึงกับเปลี่ยนสีเป็นซีดเซียวอย่างชัดเจน นันย์ตาสีน้ำตาลพร่าเลือนจากที่มีน้ำใสๆคลอเคล้าด้วยความรู้สึกที่เธอพยายามจะลืมมัน ทำไมชีวิตเธอถึงไม่เป็นของเธอ ทำไมไม่มีใครเคยคิดจะถามเธอเลยว่าต้องการมันบ้างมั้ย 

“คุณน้ำฟ้า!...ทำไมถึงกลับแท็กซี่คะ” น้อยสาวใช้ในบ้านถามเจ้านายที่เปิดประตูเล็กข้างประตูใหญ่เข้ามาหลังลงจากแท็กซี่

“น้ำมีสอบตัวเดียว...ไม่ได้บอกลุงชัดคะ” น้อยพยักหน้ารับทราบ และเดินเข้าไปช่วยถือหนังสือในมือของเจ้านายและเดินตามหลังไปติดๆ

“วันนี้คุณพ่อไม่ไปทำงานเหรอคะ...แล้วนั้นรถใคร”

“ท่านมีนัดกับคุณทนาย” น้ำฟ้าแค่พยักหน้ารับรู้ไม่ได้ซักไซร้อะไรต่อ และบอกให้สาวใช้มีอะไรก็ไปทำ ส่วนเธอก็เดินแยกไปยังห้องสมุด

“น้ำฟ้าอายุครบยี่สิบแล้ว...ฉันจะให้เธอแต่งงานจดทะเบียนกับตาเขตต์ทันทีหลังจากที่สอบเสร็จ”

“แต่ท่านครับคุณน้ำฟ้าเธอจะยอมหรือครับ...เธอยังเรียนไม่จบ”

“เรื่องนั้นฉันจัดการเอง...หน้าที่ของคุณทำเอกสารให้นายเขตต์เป็นผู้มีสิทธิ์ทุกอย่างในมรดกของน้ำฟ้า” น้ำฟ้าที่ตั้งใจจะเดินมาหาหนังสือในห้องสมุดเพื่อไปอ่านก็ได้ยินการพูดคุยระหว่างพ่อกับทนาย ‘แต่งงาน’ 

“นี้มันอะไรกันคะ!” น้ำฟ้าผลักประตูเข้าไปแทรกการสนทนานั้นโดยทันที

“ยายน้ำ!” นายบวรหันไปตามเสียงนั้น

“คะ...คุณพ่อหมายความว่าอะไร...เรื่องแต่งงาน”

“ไหนๆแกก็ได้ยินแล้ว...งั้นฉันจะบอกแกไว้เลยว่า...ทันทีที่แกสอบเสร็จก็เตรียมตัวแต่งงานกับตาเขตต์ทันที”

“คุณพ่อ!” น้ำฟ้าร้องเรียกชายตรงหน้าเสียงดัง เธอไม่สามารถแต่งงานกับพี่เขตต์ได้แน่นอนเพราะเธอไม่เคยรักผู้ชายคนนี้แบบที่ผู้หญิงรักผู้ชาย “หนูไม่แต่ง...หนูไม่เคยรักพี่เขตต์แบบนั้น...และหนูก็ไม่เข้าใจว่าทำไมหนูต้องรีบแต่งงานในเมื่อหนูเองก็ยังเรียนไม่จบ”

“เรื่องอื่นแกไม่ต้องสนใจ...แค่แกทำตามคำสั่งของฉันเท่านั้นก็เป็นพอ” น้ำฟ้ามองนายบวรน้ำตาไหล เธอไม่เข้าใจเลยทำไมเธอถึงรู้สึกว่าคนที่ได้ชื่อว่าเป็นพ่อ เขาไม่เคยรักเธอเลยต่างกับพี่ชายที่เป็นลูกติดคุณแขไขแม่เลี้ยงของเธอ ที่พ่อรักยิ่งกว่าเธอกับพี่บดินทร์ที่ได้ชื่อว่าเป็นลูกของท่าน

น้ำฟ้าเดินจากมาด้วยความเสียใจ ถึงแม้เธอจะมีความเป็นอยู่ที่ดีมากมายในสายตาของคนนอกเธอถูกเลี้ยงดูอย่างกับไข่ในหิน แต่ตลอดเวลาเธอกลับรู้สึกว่าเธอเหมือนหัวเดียวกระเทียมลีบในบ้านหลังนี้ตั้งแต่ที่พี่บดินทร์ได้ออกจากบ้านหลังนี้ไปเมื่อเจ็ดปีก่อน

“ตาเขตต์...คุณพ่อกำลังคุยกับทนายอยู่...อีกไม่นานมรดกของยายน้ำจะเป็นของแกทั้งหมด” น้ำฟ้าเท้าหยุดชะงัก เมื่อกำลังเดินกลับห้องแต่กลับไปได้ยินแม่เลี้ยงคุยโทรศัพท์กับว่าที่เจ้าบ่าวในอนาคตของเธอ 

“มรดก?” น้ำฟ้าไม่เข้าใจว่าเธอมีมรดกอะไร ก็ในเมื่อทุกอย่างเป็นกรรมสิทธิ์ของคุณพ่อเขาจะยกให้ใครก็ได้ไม่เห็นต้องดึงเธอเข้าไปเกี่ยวข้องด้วยเลย 


น้ำฟ้าได้แต่มองตัวเองในกระจกโดยมือข้างขวาถือแหวนที่เธอพึ่งจะถอดออกจากนิ้วข้างซ้ายและวางไว้ที่ขอบอ่างล้างหน้าและเดินเข้าห้องอาบน้ำ

อดัมหันกลับไปมองเมื่อประตูห้องนอนเปิดออกพร้อมกับหญิงสาวที่แต่งตัวเรียบร้อยด้วยเสื้อคอเตาแขนยาวสีน้ำเงินกับกางเกงขายาวเข้ารูปสีขาวพร้อมกระเป๋าใบเล็ก และเมื่อเขามองเลยไปที่มือข้างซ้ายถึงกลับคิ้วขมวดเมื่อนิ้วนางข้างซ้ายว่างเปล่า

“นายครับ...ไปเถอะครับ” อดัมชะงักเท้าที่กำลังจะย่างเข้าไปหาน้ำฟ้าเพื่อที่จะถามเอาคำตอบต่อข้อสงสัย แต่เสียงของเจอาร์ดังขึ้นมาซะก่อน อดัมเดินนำไปยังประตูด้วยอารมณ์ที่แตกต่างอย่างสิ้นเชิงก่อนหน้านี้ 

เมื่อทั้งสามเข้ามาอยู่ในลิฟท์อดัมและน้ำฟ้าต่างมองกันไปคนละทาง เจอาร์ได้แต่ยืนมองคนทั้งสองอยู่เงียบๆ เพราะสิ่งที่เขาเอ่ยออกไปก่อนหน้านี้ไม่ใช่เรื่องบังเอิงแต่เมื่อสายตาของผู้เป็นนายเปลี่ยนไปตอนที่มองหญิงสาวที่ออกมาจากห้อง เขาจึงตั้งใจพูดเพื่อขัดจังหวะผู้เป็นนาย เพราะสายตาแบบนั้นเขารู้ดีว่าจะเกิดอะไรขึ้น

เจอาร์นั่งประจำหลังพวงมาลัยโดยทันทีเมื่อทั้งสามเดินมาถึงรถ อดัมเปิดประตูให้น้ำฟ้านั่งข้างหลังส่วนตัวเขามานั่งข้างหน้าเคียงข้างเจอาร์ ตลอดการเดินทางภายในรถไม่มีเสียงพูดคุยต่างก็ตกอยู่ในความคิดของตัวเอง

“อดัม เบนเน็ต เขาคือหัวหน้ามาเฟียแห่งฟิลาเดลเฟีย ผู้หญิงคนนี้เธอคิดว่าเธอเป็นใครกล้าปฎิเสธไมตรีที่เขาไม่เคยคิดจะให้ใคร ‘อวดดี’ ” สองมือของอดัมกำแน่นพร้อมขบกรามแน่น   ดวงตาสีน้ำตาลเข้มของน้ำฟ้ามองออกไปทางหน้าต่างรถอย่างเลื่อนลอยไปตลอดการเดินทาง 

“ลงมา!” อดัมเอ่ยเรียกให้น้ำฟ้าลงจากรถ เมื่อเจอาร์จอดรถที่ประตูทางเข้าสตูดิโอถ่ายแบบที่เขาต้องมาถ่าย ซึ่งวันนี้เขาต้องถ่ายกับสินค้าที่เป็นนาฬิกาแบรด์ดังกับคอลเล็คชั่นใหม่

น้ำฟ้าทำตามอย่างว่าง่ายก้าวลงจากรถและไปยืนอยู่ข้างๆชายที่ส่งเสียงแบบไม่เต็มใจเรียกเธอ และเมื่อน้ำฟ้าลงจากรถเจอาร์ก็เคลื่อนรถออกไปหาที่จอดใต้อาคารดังกล่าว

น้ำฟ้าเดินตามหลังอดัมในทันทีโดยรักษาระยะห่างในระยะที่เหมาะสม โดยที่เธอไม่มีเสียงพูดอะไรเลยตั้งแต่ออกจากที่พักมา อดัมไม่แม้แต่ชำเลืองมองหญิงสาวที่เดินตามหลัง เพราะเขายังรู้สึกได้ว่าน้ำฟ้ายังคงเดินตามมาเป็นปกติ ไม่มีทีท่าจะหาทางหลบหนีเลย ใช่! เรื่องนี้แปลกมาก ว่าทำไมจู่ๆหญิงสาวจึงเปลี่ยนไป 

“สวัสดีคะ...คุณอดัม” เจ้าหน้าที่ทีมงานของกองถ่ายออกมาและกล่าวทัก     ทายอดัมทันที และเดินนำพาอดัมไปยังห้องแต่งตัว

“เธอมากับผม...มีอะไรก็บอกไว้กับเธอได้เลยครับ” อดัมเอ่ยบอกกับเจ้าหน้าที่ ที่เหมือนจะถามว่าเธอเป็นใคร และเมื่อได้รับรู้ตามที่อดัมแจ้ง เจ้าหน้าที่ก็หันไปกล่าวสวัสดีน้ำฟ้าเช่นกัน เพราะในความเข้าใจของเจ้าหน้าที่ น้ำฟ้าก็คงเป็นผู้ดูแลหรือผู้จัดการส่วนตัวของนายแบบคนนี้

“นี้คะ” เจ้าหน้าที่ส่งแฟ้มเอกสารให้กับน้ำฟ้า เธอก็รับมาอย่าง งงๆ เพราะตอนนี้เธอกลายเป็นผู้จัดการของอดัมไปแล้วอย่างงั้นเหรอ “เดี๋ยวเซตแรกเป็นการถ่ายแบบนักธุกิจคนทำงาน เสื้อผ้าที่คุณอดัมต้องเปลี่ยนแขวนอยู่ในห้องเรียงตามลำดับนะคะ และเดี๋ยวสินค้ามาถึงจะเข้ามาเรียกนะคะ” เจ้าหน้าที่ให้รายละเอียดเพิ่มเติม น้ำฟ้าพยักหน้ารับเหมือนจะเข้าใจ อดัมและเธอก็เดินเข้าห้องแต่งตัว

“อุ้ย!...คุณจะทำอะไร” น้ำฟ้าร้องเสียงหลงเมื่อประตูห้องปิดลง อดัมก็ปลดเข็มขัดและตะขอกางเกงทันที

“เป็นอะไรของเธอ...ฉันก็เปลี่ยนเสื้อผ้าไง” อดัมพูดด้วยเสียงราบเรียบ แต่นัยน์ตาแพรวพราว

“แล้วจะถอดมันแบบนี้เลยหรือไง...สะกดคำว่า ‘อาย’ เป็นมั้ย” 

“เป็น...แต่มันไม่ใช่กับเธอ...ทำไมต้องหน้าแดงฮืม!...มีอะไรของฉันที่เธอไม่เคยเห็น...ไม่เคยลอง...ไม่เคยสัมผัส” อดัมพูดพร้อมกับเดินเข้าหาน้ำฟ้าที่ถอยหลังทันทีเมื่อถูกรุกรานอย่างเปิดเผยจากชายตรงหน้า 

“คะ...คุณ...จะ...จะทำอะไร” น้ำฟ้าพูดติดๆขัด เมื่อเสื้อที่อดัมสวมใส่หลุดออกจากร่างกายของเขาเผยให้เห็นแผ่นอกที่สวยงามและซิกแพ็คหน้าท้องเป็นลอนอย่างสวยงาม

“แต่งตัว...” อดัมตอบกลับน้ำฟ้าด้วยเสียงที่แหบพร่าและโน้มหน้าลงมาใกล้ใบหน้าหวานขาวใส และดวงตาที่แพรวพราวจ้องเข้าไปในดวงตาน้ำตาลเข้มนั้น

“อย่านะ!” น้ำฟ้าร้องออกมาพร้อมกับยกมือขึ้นมา โดยเอาแฟ้มที่รับมาก่อนหน้านี้มาขวางกั้นการกระทำที่กำลังจะเกิดขึ้นของชายตรงหน้า

“ชุดไหนที่ต้องใส่” อดัมถอนหายใจอย่างอารมณ์ดี และอดยิ้มกับท่าทางของหญิงสาวตรงหน้าไม่ได้ เพราะหน้าเธอตอนนี้แดงลามจนไปถึงใบหู 

น้ำฟ้าเมื่อได้ยินคำถามนั้นเธอก็ขยับตัวช้าๆ และค่อยๆขยับออกห่างจากอดัมและเมื่อแน่ใจแล้วว่าอดัมไม่ได้ขัดขวาง เธอก็รีบเดินไปยังราวแขวนที่มีเสื้อผ้าที่เจ้าหน้าที่บอกไว้และหยิบชุดที่ติดหมายเลขหนึ่งไว้ และยื่นส่งให้อดัมทั้งไม้แขวน แต่อดัมไม่รับเลิกคิ้วมองการกระทำนั้น

“หยิบออกมาทีละชิ้นสิ...ฉันจะใส่มันได้ยังไง” อดัมพูดต่อด้วยน้ำเสียงยียวน 

น้ำฟ้าหดแขนกลับทันที และทำอย่างที่อดัมบอก เซตแรกเป็นชุดสูทสีเข้มเป็นไลฟ์สไตล์ของนักธุรกิจ อดัมรับเสื้อที่น้ำฟ้าส่งให้มาทีละชิ้น และพอเป็นกางเกง  น้ำฟ้ารีบหันหลังให้กับเขาโดยทันทีเพราะเขาต้องถอดตัวที่ใส่มาก่อน

“อุ้ย!...” น้ำฟ้ายืนตัวเกร็งเมื่ออดัมไร้ซึ่งกางเกง แทนที่เขาจะรับกางเกงที่เธอส่งให้ไปสวมใส่ เขากลับเดินเข้ามาโอบเอวเธอจากทางด้านหลังทำให้แผ่นหลังของเธอสัมผัสได้ถึงบางอย่าง

“หนาวเหรอ?” อดัมแกล้งถามอย่างเป็นห่วง เพราะรับรู้ได้ถึงร่างบางที่สั่นเทา น้ำฟ้าไม่ตอบแต่หลับตา และพยายามเอากางเกงที่อยู่ในมือยัดใส่มือของอดัม และถอยห่างออกมาทั้งๆที่ยังหลับตาอยู่ อดัมรับกางเกงมาพร้อมกับรอยยิ้มด้วยท่าทางและใบหน้าของหญิงสาวทำให้เขาลืมความขุ่นข้องหมองใจก่อนหน้านี้ไปจนหมดสิ้นชั่วขณะ

เลือกจากตอนอ่าน

ก่อนหน้า ต่อไป

ความคิดเห็น

จิรัชญา ความคิดเห็นที่ 1 วันที่ : 04 มิ.ย. 2560 / 11:39:21 | แจ้งลบ

เขียนดีมากค่ะ

  • « First
  • « Prev
  • Next »
  • Last »

แสดงความคิดเห็น

Top