มาเฟีย'จ้าว'ชีวิต (Mafia's King)

  • 175,138 ทั้งหมด
  • 2 ความคิดเห็น

มาเฟีย'จ้าว'ชีวิต VI (50%)



มาเฟียจ้าวชีวิต ตอน VI (50%)


“หนาวเหรอ?” อดัมแกล้งถามอย่างเป็นห่วง เพราะรับรู้ได้ถึงร่างบางที่สั่นเทา น้ำฟ้าไม่ตอบแต่หลับตา และพยายามเอากางเกงที่อยู่ในมือยัดใส่มือของอดัม และถอยห่างออกมาทั้งๆที่ยังหลับตาอยู่ อดัมรับกางเกงมาพร้อมกับรอยยิ้มด้วยท่าทางและใบหน้าของหญิงสาวทำให้เขาลืมความขุ่นข้องหมองใจก่อนหน้านี้ไปจนหมดสิ้นชั่วขณะ

“เสร็จแล้ว” อดัมเอ่ยบอกอีกครั้งเมื่อเขาสวมกางเกงเรียบร้อย น้ำฟ้าค่อยๆเปิดตาทีละนิดอย่างไม่ไว้วางใจ

“นี้คะ” และเมื่อทุกอย่างปลอดภัยตามคำบอกของอดัม เธอก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก ถึงแม้หัวใจดวงน้อยของเธอตอนนี้จะเต้นแรงจนจะทะลุออกมาอยู่แล้ว ก็ส่งเนคไทให้กับเขาต่อทันที

“ผูกให้หน่อยสิ” อดัมไม่รับแต่กลับขยับตัวเองเข้ามาใกล้หญิงสาว น้ำฟ้าเมื่อเห็นว่าเลี่ยงไม่ได้ก็ทำตามเสียงนั้น อดัมก้มมองการกระทำนั้นด้วยความรู้สึกอบอุ่นแบบที่ตัวเองไม่เคยรู้สึกมาก่อน เธอจะรู้มั้ยนะว่าเธอเป็นผู้หญิงคนแรกที่ได้ทำเรื่องนี้ อดัมต้องข่มอาการไว้ยืนนิ่งๆกับใช้เพียงสายตาที่โลมเลียร่างบาง โดยที่พยายามให้มือทั้งสองยังคงปล่อยไว้ข้างลำตัวไม่ให้เลยเถิดไปโอบเอวบางนั้น

“ก๊อกๆๆๆ” เสียงเคาะประตูหน้าห้องดังพร้อมกับเจ้าหน้าที่เข้ามาแจ้งให้อดัมทราบว่าถึงเวลาแล้ว อดัมเรียกให้น้ำฟ้าตามออกไปด้วย เมื่อทุกอย่างถูกเตรียมเรียบร้อยกับชุดแรกของการถ่าย

น้ำฟ้าทำตามคำสั่งนั้นอย่างว่าง่าย สร้างความประหลาดใจให้กับอดัมอย่างมากอีกครั้ง แต่เขาก็ต้องเก็บความรู้สึกนั้นไว้ก่อนและเดินแยกไปตรงฉากที่ถูกจัดไว้สีเขียว พร้อมกับเจ้าหน้าที่นำสินค้าที่เป็นนาฬิกาข้อมือไปใส่ให้เขา โดยที่เซตแรกของการถ่ายนั้นเพื่อนำเสนอนาฬิกาที่เหมาะกับนักธุรกิจ น้ำฟ้ายืนมองการโพสท่าและสีหน้าของเขาให้เป็นไปตามคอนเซ็ปของสินค้า น้ำฟ้ายืนมองชายตรงหน้าอย่างเพลิดเพลิน เพราะถ้าไร้ซึ่งอคติแล้วต้องขอบอกว่าเขาดูดีมาก โดยเฉพาะยามที่เขายิ้มแบบโปรยเสน่ห์แล้วต้องขอบอกว่า เธอเองยังไม่สามารถละสายตาจากชายตรงหน้าได้เลย

“ไม่ได้นะ...อย่าลืมสิว่าผู้ชายคนนี้ตัวจริงเขาร้ายกาจแค่ไหน” น้ำฟ้าบ่นพึมพำย้ำเตือนตัวเอง โดยที่ตอนนี้เธอไม่รู้ตัวเลยว่าตัวเธอกำลังตกอยู่ในสายตาของใครบางคนที่มองมาอย่างพิจารณา 

ลีโอขมวดคิ้วมองหญิงสาวที่ยืนอยู่หลังกล้องอย่างใช้ความคิด เพราะเขารู้สึกคุ้นหน้าหญิงสาวยิ่งนัก และก่อนที่เขาจะคลายความสงสัย  ทางด้านฝั่งของช่างภาพก็หันมาถามว่าเขาคิดอย่างไรกับภาพของนายแบบและนาฬิกาสินค้าของเขา

“ไม่มีปัญหา” เมื่อลีโอกล่าวออกไป ทางทีมงานช่างภาพส่งสัญญาณกลับบ่งบอกถึงความเรียบร้อย 

“Hi…ลีโอไม่คิดว่าคุณจะมาเองเลยนะคะ” โอลิเวียนางแบบสาวเข้ามาทักทายลีโออย่างสนิทสนม

“สวัสดีครับ...ขอบคุณนะครับที่ให้เกียรติกับสินค้าของผม” ลีโอหันไปทักทายนางแบบสาว แต่สายตาเขากลับให้ความสนใจกับหญิงไทยที่ยืนอยู่ก่อนหน้านี้

“อุ้ย!...เป็นโอลีฟดีกว่าคะที่ต้องพูดคำนั้น...ขอบคุณนะคะที่คุณเลือกฉัน” ลีโอยิ้มและหญิงสาวก็ขอตัวไปทำหน้าที่ที่ได้รับว่าจ้างมา 

“อดัม...ไม่เจอกันนานคุณยังดูดีไม่เปลี่ยนเลยนะคะ” อดัมยิ้มรับกับการทักทายของนางแบบสาว เธอกับเขาเคยร่วมงานกันสองครั้งและครั้งล่าสุดก็เมื่อหลายเดือนก่อน

“คุณเองก็เช่นกัน” อดัมทักกลับอย่างมีมารยาท 

น้ำฟ้ายืนมองนางแบบและนายแบบที่กำลังโพสท่าให้กับช่างภาพ โดยที่ไม่รู้ตัวเลยว่าตอนนี้ตัวเองไม่ได้ยืนอยู่คนเดียว

“คุณน้ำฟ้า”

“…!…” น้ำฟ้าตกใจกับเสียงที่เรียกชื่อเธอ แต่เธอเลือกที่จะยืนนิ่งๆ ไม่ได้หันไปตามเสียงเรียกที่เป็นภาษาไทยนั้น

“ขอโทษครับ...” ลีโอเอ่ยอีกครั้งเมื่อหญิงสาวตรงหน้ายังยืนนิ่ง แต่จากที่เขายืนอยู่ไม่ห่างกับเธอมากนัก ทำให้เขาเห็นและรู้สึกถึงอาการตกใจของเธอ

“…เอ่อ!...เมื่อกี้คุณพูดภาษาไทยใช่มั้ยคะ” น้ำฟ้าค่อยๆหันไปตามเสียงนั้นและถามกลับเป็นภาษาไทยหลังจากใช้เวลาอันสั้นยืนคิดอยู่ว่าจะทำอย่างไร 

“ครับ?...คุณน้ำฟ้าหรือเปล่าครับ” ลีโอถามกลับอีกครั้งด้วยสายตาที่บ่งบอกถึงความสงสัยอย่างมาก

“คุณคงเข้าใจผิดแล้วคะ...ฉันไม่ใช่คนที่คุณเอ่ยถึง...อะไรนะคะ?...น้ำอะไรหรือคะ” น้ำฟ้าเปลี่ยนสีหน้าและปฎิเสธโดยทันที

“เหรอครับ...ผมต้องขอโทษด้วยครับ...ผมคงจำผิดจริงๆ...ว่าแต่คุณชื่ออะไรครับ...ผมลีโอครับ” ลีโอขมวดคิ้วอย่างแปลกใจ ถึงแม้ในรูปที่เขามีกับเธอตอนนี้มันจะไม่ค่อยมั่นใจ เพราะรูปที่เขาได้มาเป็นรูปของนางสาวน้ำฟ้า ศิริสินธรตอนอายุช่วงสิบหกถึงสิบแปด ถ้านับจากเวลานั้นน้ำฟ้าที่เขาตามหาเธอน่าจะอายุยี่สิบ สำหรับเขาแล้วหญิงสาวตรงหน้าเธอเหมือนเกือบแปดสิบเปอร์เซนต์ เพียงแต่ว่าหญิงสาวตรงหน้าจะผอมกว่าในรูปที่เขามี

“เอ่อ!.../...ขอโทษครับ..” ก่อนที่น้ำฟ้าจะตอบ อดัมที่ทำหน้าที่ของตัวเองหน้ากล้องเรียบร้อยก็รีบเดินมาทางเธอ และแจ้งต่อลีโอว่าเขาขอตัวผู้ช่วยเขาให้เธอกลับไปทำหน้าที่ของเธอ และอดัมก็จับข้อศอกเธอให้เธอเดินตามแรงจูงเขามาทันที ลีโอได้แต่มองตามอย่างสงสัย ถึงแม้เขาจะไม่แน่ใจเต็มร้อยว่าหญิงไทยคนนั้นคือน้ำฟ้า น้องสาวของเพื่อนรักที่หายไป แต่คิดว่าต้องใช่ แต่ที่แปลกใจทำไมเธอถึงพยายามปฎิเสธตัวตนของเธอ


“เมื่อกี้คุยอะไรกัน” อดัมเมื่อลากน้ำฟ้ากลับเข้ามาในห้องแต่งตัว ก็จับไหล่เธอให้หันมาเผชิญหน้ากับเขาและถามกลับอย่างไม่พอใจ

“ไม่ได้คุย” น้ำฟ้าตอบกลับทันทีด้วยใบหน้าที่ต้องกลั้นความเจ็บที่ไหล่ทั้งสองข้างที่อดัมไม่ได้แค่จับแต่เขาบีบมันจนเธอรู้สึกถึงความเจ็บ

“ไม่ได้คุย...เธอคิดว่าฉันโง่ขนาดนั้นเลยเหรอไง...ยืนอยู่กันตั้งนานสองนานแล้วบอกว่าไม่ได้คุยอะไรกัน” อดัมเพิ่มแรงบีบมือที่กอบกุมไหล่บางนั้นอย่างไม่รู้ตัว

“โอ้ย!...ฉันเจ็บนะ” น้ำฟ้าทนต่อไปไม่ไหวจนต้องร้องออกมา และพยายามจะหลีกหนีการกอบกุมนั้น

“ก็บอกมาสิว่าคุยอะไรกัน” อดัมไม่ยอมปล่อยเธอง่ายๆ ถึงแม้ตอนนี้เธอพยายามดิ้นหนีจากการกอบกุมนั้น

“จะให้บอกอะไรละ ก็ไม่ได้คุยอะไร...โอ้ย!...ฉันเจ็บนะ...ไอ้บ้า!” น้ำฟ้าตอนนี้ใบหน้าแดงก่ำดวงตาเริ่มเคล้าคลอด้วยน้ำตาที่กำลังจะไหลออกมา

“นาย!...” เจอาร์ร้องห้ามและเข้าไปจับแขนของอดัมไว้เพื่อเรียกสติเขา เมื่อเห็นแววตาและสีหน้าของผู้เป็นนายที่มองหญิงสาวตรงหน้า เพราะเขาเห็นตั้งแต่ที่อดัมกึ่งลากกึ่งจูงหญิงสาวตรงหน้าตั้งแต่ในสตูถ่ายทำนั้นแล้ว และเขาก็สงสัยเช่นกันว่าผู้ชายคนนั้นทำไมถึงเข้ามาเรียกหญิงสาวตรงหน้า เพราะเขาทำเหมือนรู้จักเธอ และตัวเขาเองก็ได้ยินการพูดคุยนั้นทั้งหมด

“….” อดัมไม่ได้พูดอะไร แต่ก็ยอมปล่อยน้ำฟ้าโดยดี และหันไปมองเจอาร์ และพยักหน้าเมื่อเจอาร์ส่งสัญญาณบางอย่าง 

“ฉันจะเปลี่ยนชุด” อดัมพูดออกไปด้วยน้ำเสียงที่ยังแฝงไปด้วยความรู้สึกที่ไม่ดี น้ำฟ้าได้แต่เดินไปหยิบชุดที่ติดหมายเลขสองไว้ เจอาร์เมื่อเห็นเหตุการณ์สงบแล้วก็เดินออกจากห้องมา

“แล้วอย่าให้ฉันเห็นเหมือนเมื่อกี้อีกนะ” อดัมหันมาพูดก่อนจะออกจากห้องไปหลังจากเปลี่ยนเสื้อผ้าสำหรับเซตต่อไปเป็นนาฬิกาสำหรับนักกอล์ฟ

น้ำฟ้าได้แต่มองตามด้วยอารมณ์ที่บอกไม่ถูกเลย ผู้ชายคนนี้เป็นคนอย่างไรกัน ทำไมอารมณ์เปลี่ยนไปเปลี่ยนมาแปลกๆ แล้วการทักทายการคุยกันมันไม่น่าจะเป็นเรื่องเป็นราวใหญ่โตมากมาย แต่นายอดัมคนนี้ทำยังกับว่าเธอกำลังจะวางแผนก่อการร้ายระดับชาติอะไรประมาณนั้น

“แล้วนั้นจะไปไหน?” อดัมหันกลับไปถาม เมื่อน้ำฟ้ากำลังเดินแยกไปอีกทางตามป้ายที่ชี้ทิศทางไปห้องน้ำ

“ห้องน้ำ...ไปได้มั้ย?” น้ำฟ้าหันกลับมาตอบด้วยใบหน้าและแววตาบ่งบอกว่าเธอกำลังเซ็งสุดๆ กับความเกินกว่าเหตุของเขา

“ไปได้!...แต่อย่าได้คิดหนีเชียวนะ” อดัมหันมาพร้อมกับสองมือกอบกุมไหล่บางอีกครั้ง กล่าวบอกเธอด้วยใบหน้าที่สื่อถึงการไม่สบอารมณ์เธอคนนี้เลย เขาเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมถึงหงุดหงิดเธอขนาดนี้ แค่เห็นเธอยืนคุยกับผู้ชายคนอื่น เขาไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อนแต่โดยทุนเดิมเป็นคนที่ไม่ชอบให้ใครขัดใจและโดยปกติเขาไม่เคยโดนขัดใจ ทุกอย่างต้องเป็นไปตามที่เขาต้องการแม้แต่เรื่อง   ผู้หญิงและยังไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนที่เขาต้องการ พวกเธอล้วนแล้วแต่ตามใจเขา และต้องเป็นฝ่ายเขาที่จะเป็นคนบอกลาและไม่ต้องการเธอเหล่านั้น



Writer: ขอแจ้งนะคะ ตั้งแต่วันนี้ไป ขออนุญาต Reader ทุกท่านที่เข้ามาเยี่ยมมาอ่าน มาเม้ม ว่า ไรท์;(แอบเขินทุกครั้งที่เรียกตัวเองว่า ไรท์) จะขอมาอัพ สามวันครั้งนะคะ (คือแบบว่าต้องปั่น สองเรื่อง พร้อมกันในเวลาเดียวกัน ต้องทำสมาธิอย่างมาก เพราะไม่เคยเขียนสองเรื่องพร้อมกันมาก่อน           < 'ลูกไม้'มาเฟีย>  ต้องจัดแจงอารมณ์และความรู้สึกในการเขียนงานออกมานะคะ )  บางครั้งอาจจะเผลอเป็นสี่วันบ้างนะคะ(อันนี้บอกเผื่อไว้ก่อน...แต่จะไม่พยายามให้นานแบบนั้น)  อย่าทิ้งกันนะคะ ^v^ 

เลือกจากตอนอ่าน

ก่อนหน้า ต่อไป

ความคิดเห็น

แสดงความคิดเห็น

Top