มาเฟีย'จ้าว'ชีวิต (Mafia's King)

  • 121,334 ทั้งหมด
  • 0 ความคิดเห็น

มาเฟีย'จ้าว'ชีวิต VI (70%)



มาเฟีย'จ้าว'ชีวิต ตอน VI (70%)


ลีโอที่คอยมองหญิงสาวอย่างกระวนกระวายใจ เขาค่อนข้างมั่นใจว่าเธอคือคนที่เขากำลังตามหา เขาไม่เข้าใจว่าทำไมเธอถึงปฎิเสธมันต้องมีอะไรแน่ๆ และเขาจะต้องรู้ให้ได้ และลีโอก็ตัดสินใจว่าจะยังไม่บอกบดินทร์พี่ชายของหญิงสาวจนกว่าเขาจะมีรูปถ่ายปัจจุบันเธอ 

ลีโอต้องขมวดคิ้วเมื่อนายแบบที่ดึงตัวเธอไป เดินกลับมาคนเดียว ลีโอเมื่อเห็นอดัมเดินไปตำแหน่งหน้ากล้อง เขาตัดสินใจเลี่ยงออกมาเพื่อที่จะไปยังห้องแต่งตัวของอดัม เพราะถ้าเธอไม่ได้มากับเขาเธอก็ต้องอยู่ในห้องแต่งตัวของอดัม โดยที่ลีโอไม่รู้ตัวเลยว่าตัวเขาอยู่ในสายตาของเจอาร์ตลอด

เจอาร์เดินตามลีโอไปตามทิศทางที่เขารู้อยู่แล้วว่าชายตรงหน้ากำลังจะไปไหน 

“ก๊อก ก๊อก ก๊อก”  ลีโอขมวดคิ้ว เมื่อเขาเคาะประตูที่หน้าห้องติดป้ายชื่อว่า ‘อดัม’ แต่ก็ไม่มีใครเปิดมันจากด้านใน ลีโอจึงตัดสินใจเปิดมันเอง

“อ๊ะ!...” น้ำฟ้าร้องออกมาเมื่อเธอเดินกลับจากห้องน้ำ และตัดสินใจที่จะไม่ไปดูอดัมถ่ายแบบและจะกลับไปนั่งรอในห้องแต่งตัว ในขณะที่เธอกำลังจะเลี้ยวไปยังห้องดังกล่าว เจอาร์ก็เข้ามาดึงแขนเธอไว้และบอกให้เธอเดินตามเขามา

“มีอะไรเหรอคะ?” น้ำฟ้าถามเจอาร์ เมื่อเดินออกมาไกลจากห้องนั้น

“คุณไม่รู้จัก...เขาจริงๆเหรอครับ?” เจอาร์หันมาถามน้ำฟ้า

“เขา?” น้ำฟ้าถามกลับอย่างไม่เข้าใจ

“คุณลีโอ” เจอาร์เอ่ยชื่อ ชายคนที่พยายามจะตามหญิงสาวตรงหน้า 

“อ๋อ...ผู้ชายคนเมื่อกี้...คะ...ฉันไม่รู้จักเขาจริงๆคะ...พึ่งจะเห็นเขาที่นี้เป็นครั้งแรก” น้ำฟ้ายืนยันตามความจริง

“แต่เขารู้ว่าคุณคือใคร?” เจอาร์ถามกลับพร้อมสายตาที่จ้องจับพิรุธหญิงสาวตรงหน้า

“คุณได้ยิน!” เจอาร์พยักหน้า และเรื่องนี้เขาก็สงสัยในตัวหญิงสาวทันที เพราะดูจากอาการเธอตอนนั้น เธอพยายามปฎิเสธตัวตนที่แท้จริงของตัวเอง ‘ทำไม?’ เกิดเป็นคำถามขึ้นในใจเขาตอนนี้อย่างมาก

“เจอาร์!” ก่อนที่ทั้งเจอาร์จะซักน้ำฟ้าต่อ เสียงของโอลิเวียก็ดังขึ้นใกล้ๆเขา

“สวัสดีครับ...โอลิเวีย” เจอาร์ทักกลับ

“เราสองคนดูห่างเหินกันจังนะคะ” โอลิเวียตอบกลับบ่งบอกถึงความน้อยใจอย่างเห็นได้ชัด ขนาดน้ำฟ้าที่เป็นผู้ฟังยังรู้สึกได้ เธอถึงกับเลิกคิ้วมองหญิงชายตรงหน้าสลับไปมา ถึงเธออายุจะแค่ยี่สิบถ้าเธอไม่โง่ต้องดูออกว่าสองคนนี้ต้องมีอะไรกันแน่นอน

“ผมว่าคุณควรไปทำหน้าที่ของคุณจะดีกว่าครับ” เจอาร์ถึงแม้จะพูดออกมาอย่างสุภาพ แต่ในประโยคก็แฝงไว้ด้วยกระแสถึงคำสั่ง โอลิเวียได้แต่มองด้วยแววตาที่เศร้าอย่างเห็นได้ชัด และที่น่าแปลกของน้ำฟ้าคือนางแบบสาวทำตามคำสั่งนั้นหลังจากที่เธอพยักหน้ากับประโยคของเจอาร์

“สมเป็นเจ้านายลูกน้องกันจริง...”  น้ำฟ้าคิดในใจและเสมองไปทางอื่น เมื่อเจอาร์หันกลับมามองเธออีกครั้ง หลังจากที่นางแบบสาวกลับไปทำหน้าที่ของตนตามคำสั่งของชายตรงหน้าเธอ

❣️ ❣️ ❣️ ❣️

น้ำฟ้าที่ตอนนี้มองอาหารที่บริกรยกมาให้ สเต็กเนื้อพริกไทยดำมีเดี่ยม ช่างน่ากินมาก ตอนนี้เธอหิวมากเพราะกว่างานของอดัมจะจบก็บ่ายสองโมงกว่า และกว่าพวกเธอทั้งสองต้องบอกว่าแค่สองเพราะมีเพียงแค่เธอกับนายอดัมเท่านั้น เมื่อลูกน้องคนสนิทของเขาแยกไปกับนางแบบสาวนามว่าโอลิเวีย และนั้นทำให้เธอมั่นใจว่านางแบบสาวกับนายเจอาร์เป็นมากกว่าแค่คนรู้จักที่เข้ามาทักทายตามปกติ

“จะนั่งมองอยู่ทำไม...กินๆซะจะได้ไปที่อื่นต่อ” อดัมเอ่ยออกไป เมื่อเห็นหญิงสาวตรงหน้าที่เอาแต่นั่งมองไม่ยอมกินสักที

“งั้นฉันกินนะ” น้ำฟ้าเงยหน้าขึ้นมามองเขา ก็ลงมือกินอาหารมื้อแรกของเธอวันนี้ “จะฟาดให้เกลี้ยงเลย” น้ำฟ้าพึมพำกับตัวเองเป็นภาษาไทยเบาๆ โดยที่ไม่รู้และเห็นว่าชายตรงหน้าเธอยิ้มออกมา เพราะเขาฟังภาษาไทยนั้นเข้าใจเป็นอย่างดี

“กินช้าๆก็ได้...ไม่มีใครจะแย่งหรอกนะ” อดัมอดที่จะเตือนไม่ได้ เพราะแม่คุณรีบกินซะขนาดนั้น แต่เขาก็เข้าใจดีเพราะนี้เป็นมื้อแรกของเธอกับเขาเลย สำหรับเขาถือว่าเรื่องเล็กเขาชินซะมากกว่ากับการกินไม่เป็นเวลา

“ของคุณอะไรอ๊ะ...ดูน่าอร่อยเนอะ” น้ำฟ้ายื่นหน้าไปมองและอดถามไม่ได้ เมื่อกลืนชิ้นเนื้อที่เอาเข้าปากแล้ว

“ลองดูสิ” อดัมพูดพร้อมกับตัดชิ้นเนื้อพอดีคำ ยื่นไปใกล้ปากของน้ำฟ้าที่นั่งฝั่งตรงข้าม

“อื้ม!...อร่อยจริงๆด้วย...มันคืออะไรคะ?” น้ำฟ้าให้ความเห็นและความรู้สึกตามจริง 

“เนื้อแกะ” อดัมตอบด้วยเสียงราบเรียบ

“ห๊า!!!!...” หลังจากสิ้นเสียงตอบ น้ำฟ้าร้องตกใจ เสียงมือที่ถือช้อนถือมีดวางลงข้างจาน และพยายามจะคายสิ่งที่กลืนไปทันที

“เป็นอะไรของเธอนะ...ทำไมต้องตกใจขนาดนั้น” อดัมเองก็คาดไม่ถึงที่จู่ๆ หญิงสาวตรงหน้ามีท่าทางยังกับโดนยาพิษ และโชคดีมากที่โต๊ะที่พวกเขานั่งห่างออกจากผู้คน

“คุณบ้าไปแล้วเหรอ!!!...เอาเนื้อแกะให้ฉันกิน...”

“ไม่เห็นจะแปลกตรงไหน...เขาก็กินกันโดยทั่วไป” 

“แต่ไม่ใช่ฉัน...คุณลองนึกถึงตัวมันสิ...หน้าตาบ๊องแบ้วสีขาวขนปุกปุยมันน่ารักจะตายไป” อดัมจ้องหน้าและฟังหญิงสาวที่บรรยายรูปลักษณ์ของแกะ เขาได้แต่ส่ายหน้าไปมา

“ไร้สาระ!...กินๆเข้าไป” อดัมพูดจบและไม่สนใจน้ำฟ้า เขาตัดชิ้นเนื้อในจานและเอาเข้าปาก และทุกครั้งที่เขาพยายามจะเอาชิ้นเนื้อแกะเข้าปากเขาต้องเจอกับสายตาของคนที่นั่งตรงข้ามที่ทำเหมือนเขาเป็นสัตว์ประหลาด อดัมตัดสินใจวางอุปกรณ์ในมือและเรียกเช็คบิล และดึงน้ำฟ้าเดินออกจากร้านไปทันที

น้ำฟ้าแอบลอบมองชายที่ใบหน้าบึ้งตึงและพยายามชุดกระชากเธอให้เดินทันการย่างก้าวของเขาแล้วทำให้เธออดยิ้มไม่ได้ ให้เธอคาดคะเนเขาน่าอายุสักยี่สิบกว่าๆ แน่นอนเขาอายุมากกว่าเธอแต่คงไม่มาก แต่ในบางเวลาเธอรู้สึกว่าเขาอายุสักสามสิบก็ไม่ปาน 

“โอ๊ะ!...” น้ำฟ้าร้องออกมาเมื่อจู่ๆอดัมก็หยุดเดินบนทางเท้าที่ข้างทางเป็นร้านรวงมากมาย และทำให้เธอเดินชนเขาอย่างไม่ทันตั้งตัว

“ทำตามที่ฉันบอกนะ” อดัมหันไปพูดกับเธอด้วยแววตาที่เคร่งเครียด

“มะ..มีอะไรเหรอ?” น้ำฟ้าอดที่จะถามไม่ได้ เพราะจู่ๆใบหน้าของอดัมก็เปลี่ยนไปเป็นเคร่งเครียดและดูระแวดระวังมากขึ้น

“เราถูกตาม...อย่าหันไป!” อดัมบอก พร้อมกับเสียงห้ามทันที น้ำฟ้าได้ยินแบบนั้นเธอก็ต้องหันไปมองตามสัญชาติญาณสิ แต่ก็ถูกหยุดไว้ด้วยคำสั่งนั้น

น้ำฟ้าเริ่มคิดไปต่างๆนานา ว่าคำว่าถูกตามนั้นเป็นเธอหรือเป็นเขาที่กำลังถูกจับตามอง สำหรับตัวเธอต้องร้อนรนอยู่แล้วเพราะถ้าคนที่ถูกตามคือเธอ หรือจะเป็นผู้ชายที่เข้ามาทักเธอ หรือว่าเขาคนนั้นจะรู้จักกับพี่เขตต์ 

อดัมเมื่อมองมาทางหญิงสาวก็ต้องขมวดคิ้ว เพราะเธอดูแปลกไปจะว่ากลัวก็ไม่เชิงแต่ท่าทางเธอตอนนี้เหมือนมีบางอย่างปิดบังอย่างเห็นได้ชัด แต่นี้ไม่ใช่เวลาที่เขาจะมาหาคำตอบ เขาต้องหลุดออกจากการถูกตามนี้ก่อน และเรื่องของนาวาหรือน้ำฟ้าคนนี้ต้องมีอะไรแน่นอน และเขาต้องรู้ให้ได้

❣️ ❣️ ❣️ ❣️

“น้ำ...ใช่แน่นอน” บดินทร์มองภาพน้องสาวในโทรศัพท์ของลีโอ ที่เพื่อนเขาถ่ายมาให้

“นายแน่ใจนะ” บดินทร์พยักหน้า ถึงแม้เขากับน้องสาวไม่ได้เจอกันนานถึงเจ็ดปี แต่น้ำฟ้าเป็นน้องคนเดียวของเขาที่เขาทั้งรักและเป็นห่วงเธอเป็นที่สุด

“แล้วผู้ชายที่อยู่ในภาพ...หน้าตาคุ้นๆ” บดินทร์พูดพร้อมมองภาพนั้นอีกครั้ง ซึ่งเป็นภาพที่ชายหนุ่มหน้าตาและรูปร่างดีมากกำลังกอบกุมมือน้องสาวเขาในขณะที่กำลังเดินอยู่

“อดัม...เขาเป็นนายแบบที่กำลังเป็นที่สนใจคนหนึ่งเลย” 

“นายแบบ...แล้วทำไมน้ำถึงไปกับเขาได้”

“นั้นแหละที่ฉันเองก็ไม่เข้าใจ” ลีโอเล่าถึงเหตุการณ์ที่เขาได้เข้าไปทักเธอและได้รับการปฎิเสธเสียงแข็งว่าเธอไม่ใช่คนที่เขาเอ่ยถึง 

บดินทร์เองก็แปลกใจและตอนนี้เขาอยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับน้องสาวเขากันแน่ เขาเข้าใจดีที่น้ำฟ้าจะโกรธเขา เพราะหลังจากที่เขาพยายามติดต่อกลับเธอเมื่อสามปีก่อน น้ำฟ้าไม่แม้จะพยายามติดต่อเขากลับหรือจะยอมพูดคุยกับเขาเหมือนเดิม แต่เขาก็เข้าใจได้ว่าน้ำฟ้าคงโกรธเขามาก แต่แล้วเมื่อสัปดาห์ก่อน   น้ำฟ้าติดต่อเขาเพื่อขอความช่วยเหลือ แต่เป็นช่วงที่เขาไปปารีสกว่าจะกลับก็หลังจากที่เธอฝากข้อความไว้ได้สามวัน

“พี่ดินทร์ช่วยฟ้าด้วย...ฮือๆๆๆๆ” เสียงสุดท้ายที่เขาได้รับ ตอนนั้นเขาร้อนใจอย่างมากและจะกลับเมืองไทยทันทีหลังจากที่เขาพึ่งกลับมาจากปารีสได้ยังไม่ถึงสามชั่วโมง และตอนที่เขาพยายามเดินทางไปสนามบินเขาก็ต้องประสบอุบัติเหตุจนต้องมานอนอยู่โรงพยาบาล และตอนนั้นก่อนที่เขาจะต้องเข้าห้องผ่าตัดในวันนั้นเขาอดทนเพื่อให้ทางโรงพยาบาลติดต่อลีโอ และขอร้องให้เพื่อนกลับเมืองไทยเพื่อมาช่วยน้ำฟ้า แต่ทุกอย่างก็สายเกินไปเพราะน้ำฟ้าหายไปอย่างไร้ล่องรอย และ ณ วันนี้เขาดีใจอย่างมากเมื่อเธอมาปรากฎตัวที่นิวยอร์ก ทำให้สิ่งที่เขาคิดและกลัวก็ไม่ได้เกิดขึ้นจริง “น้ำฟ้า...เกิดอะไรขึ้นกับน้อง” บดินทร์พึมพำเบาๆ แต่ลีโอก็ได้ยินชัดเจน

“ฉันจะช่วยนายเองเพื่อน...อย่าคิดมากรีบรักษาตัวเองให้หายเร็วๆ” ลีโอให้กำลังใจเพื่อน เพราะเข้าใจดีว่าเพื่อนเขารู้สึกอย่างไร เพราะถ้าเป็นเขาก็คงรู้สึกไม่ต่างไปกับเพื่อนคนนี้ เพราะเขาเองก็มีน้องสาวแต่ต่างแม่กันเท่านั้น

เลือกจากตอนอ่าน

ก่อนหน้า ต่อไป

ความคิดเห็น

แสดงความคิดเห็น

Top