มาเฟีย'จ้าว'ชีวิต (Mafia's King)

  • 131,982 ทั้งหมด
  • 0 ความคิดเห็น

มาเฟีย'จ้าว'ชีวิต VI (100%)

มาเฟีย'จ้าว'ชีวิต ตอน VI 100%


“ทำไม?...คุณลีโอถึงพยายามตามคุณนาวา” เจอาร์เปรยออกมา เมื่อฟังเรื่องราวที่เจ้านายแจ้งให้รู้ 

“พรุ่งนี้เราจะเดินทางกลับฟิลาเดลเฟีย” อดัมเมื่อฟังเรื่องราวจากมือขวา ก็แจ้งความต้องการเพราะเขาเองก็มีเรื่องที่นั้นต้องไปสะสางเช่นกัน เพราะวันนี้กว่าเขาจะสามารถพาเธอหลบหลีกจากลีโอได้ก็เอาเหนื่อยเหมือนกัน เพราะนายลีโอคนนี้ฉลาดมาก เพราะเขาต้องว่าจ้างหญิงสาววัยรุ่นกลุ่มหนึ่งที่บังเอิงเดินมาพอดีไปดึงความสนใจและเข้าขวางลีโอจึงทำให้เขาและหญิงสาววิ่งลงรถไฟฟ้าใต้ดินและกลับมาที่นี้ และโทรบอกให้เจอาร์กลับไปเอารถที่จอดไว้

“ครับ” เจอาร์ขานรับตามปกติ

“ผมต้องการรู้เรื่องของเธอด้วย” เจอาร์พยักรับอย่างเข้าใจ และเขาก็ขอตัวไปดำเนินการต่อเพื่อที่จะได้ส่งคนไปเมืองไทยเพื่อไปสืบเรื่องราวของ น้ำฟ้า ศิริสินธร 


อดัมหลังจากกลับเข้ามาในห้องส่วนตัวที่ไม่ส่วนตัว เขาเดินเลยเข้าห้องน้ำและตอนนี้ยืนอยู่หน้ากระจกในห้องน้ำ สายตาของเขาจับจ้องอยู่ที่แหวนเพชรที่มันวางสงบนิ่งอยู่ที่ขอบอ่างล้างหน้า แนวสันกรามปูดโปนออกมาอย่างชัดเจนยามที่เขาพยายามจะเก็บกักอารมณ์ความโกรธและไม่พอใจไว้

“เมื่อเธอกล้าลองดี...ฉันคนนี้จะแสดงให้เธอเห็นว่าใครอยู่เหนือใครกันแน่...นาวา!เธอรู้จักฉันน้อยไป” อดัมพึมพำออกมาด้วยอารมณ์ที่หญิงสาวจะต้องสำนึกและจำไปนานว่าคนอย่างเขาไม่ใช่ใครจะมาปฎิเสธกันได้ง่ายๆ

อดัมเดินออกจากห้องน้ำด้วยเสื้อคลุมพร้อมแหวนที่อยู่ในมือ เขาก้าวย่างไปที่น้ำฟ้าอย่างไม่ลังเล 

“อุ้ย!...” น้ำฟ้าร้องออกมาด้วยความตกใจ เมื่อมือข้างซ้ายถูกกระชากขึ้นมาอย่างเร็วและแรงจากชายเพียงคนเดียวกันที่เหยียบย้ำศักดิ์ศรีเธอ และเมื่อเธอเงยหน้ามองเจ้าของมือใหญ่ต้องตกใจเพราะแววตาของอดัมเปลี่ยนไปจนเธอกลัว

“กางนิ้วออกมา!” อดัมตะคอกเสียงดัง เมื่อน้ำฟ้ากำมือไว้ทั้งห้านิ้วเพราะเธอเข้าใจโดยทันทีว่าเขากำลังหมายถึงอะไร

“ไม่!” น้ำฟ้าปฎิเสธทั้งน้ำตา เพราะอดัมบีบข้อมือเธออย่างแรง

“...ไม่...อย่างงั้นเหรอ!” อดัมคำรามออกมาพร้อมมอบรอยยิ้มที่ทำเอาน้ำฟ้าขนลุกทั้งตัว น้ำฟ้ากลืนน้ำลายและพยายามจะถอยหนีแต่เธอก็ได้แค่คิด เมื่อมือที่ว่างอีกข้างของอดัมดึงเชือกเสื้อคลุมที่ผูกเอวออกเผยซิกแพ็กเป็นลอนที่ไม่ใช่มาแต่ความสวยงามกับพกพาความน่าเกรงขามมาด้วย ต้องบอกว่าเป็นผู้ชายมีรูปร่างดูดีเกินอายุจริงๆ

“ยะ...อย่านะ” น้ำฟ้าร้องออกมาด้วยเสียงที่สั่นเครือ และพยายามที่จะให้ตัวเองเป็นอิสระจากมือหนานี้ ตอนนี้เธอรับรู้ถึงกระแสบางอย่างจากผู้ชายตรงหน้า

“ฉัน...เตือน...เธอ...หลาย...ครั้ง...แล้ว...ว่า...อย่า...ขัด...ใจ...ฉัน” อดัมเค้นเสียงที่เยือกเย็นออกมา เพราะแค่เป็นหลานของอีธานอย่างเดียวไม่ได้ทำให้เขาเป็นหัวหน้าแก็งมาเฟียได้มาตลอดสี่ปี ถ้าเขาไม่มีดีในตัวที่จะคุมคนที่กฎหมายยังเอาผิดไม่ได้

“ว้าย!...” น้ำฟ้าร้องออกมา เมื่ออดัมปลดปล่อยมือเธอแต่เขากระชากคอเสื้อเธอและ “แควก!!” ฉีกขาดแยกจากกันด้วยมือหนานั้น 

“พั่บ...ตึง!!!!” และเสียงที่ตามคือเธอล้มลงไปกับพื้นเมื่ออดัมสะบัดและผลักไหล่เธอจนก้นจ้ำอ้าวกับพื้น น้ำฟ้าขยับถอยหลังโดยทันทีที่เธอตั้งสติได้ เพราะตอนนี้อดัมน่ากลัวมาก สายตาที่เขามองเธอนั้นเหมือนเสือที่กำลังจะขย้ำกวางน้อยเป็นอาหาร

อดัมยิ้มมุมปากและโยนชิ้นผ้าในมือทิ้งพร้อมกับค่อยๆก้าวย่างเข้าไปหา กวางน้อยที่กำลังถอยร่นอย่างตกใจกลัว น้ำฟ้าที่สายตาจับจ้องอยู่ที่ดวงตาเขียวมรกตนั้นอย่างไม่อาจวางตาได้ โดยที่ไม่รู้ตัวเลยว่าอดัมดึงเสื้อคลุมที่เขาสวมอยู่ออกตั้งแต่เมื่อไหร่ 

น้ำฟ้าที่ตอนนี้เธอยังมีบราปกป้องส่วนบนของเธอกับด้านล่างกางเกงขาสั้นที่เธอสวมใส่ก็ยังคงอยู่ แต่อะไรบางอย่างในแววตานั้นทำให้เธอรู้ว่าสิ่งเหล่านั้นมันจะอยู่กับเธออีกไม่นาน

“ยอมแล้ว!” น้ำฟ้าตะโกนออกไปพร้อมกับชูมือข้างซ้ายและกางนิ้วเปิดทางสะดวกให้กับชายตรงหน้าทันทีทั้งๆที่เธอยังนั่งกับพื้น และอดัมยืนตระหง่านต่อหน้าเธอ

อดัมยื่นมือไปดึงแขนนั้นให้เธอยืนขึ้นมายืนตรงหน้าเขา พร้อมกับบรรจงสวมแหวนนิ้วนางข้างซ้ายอย่างนุ่มนวล แต่สำหรับน้ำฟ้าแล้วตอนนี้ตัวเธอสั่นพร้อมกับน้ำตาที่ไหลออกมา เพราะเธอรู้สึกสมเพศตัวเองที่สุด

“อ๊ะ!...” น้ำฟ้าร้องออกมาอีกครั้ง เมื่อเธอพยายามจะผละออกเมื่อเขาได้ตามปราถนาแล้ว แต่อดัมกลับยังรั้งร่างบางไว้และให้แนบแน่นมากขึ้น จนน้ำฟ้ารับรู้ถึงบางอย่างที่แนบอยู่กับหน้าท้องเปลือยเปล่าของเธอ และก็ทำให้เธอรับรู้สิ่งรอบข้างมากขึ้น

“อย่านะคะ” น้ำฟ้าพูดออกมาด้วยเสียงที่แผ่วเบา เมื่ออดัมโน้มใบหน้าลงไปดอมดมที่แก้มเนียนใสนั้น อย่างแสดงเจตนาความต้องการของเขาออกมาอย่างชัดเจน

“ทำไม?” อดัมถามกลับอย่างอ่อนโยน ต่างจากไม่กี่นาทีก่อนนี้อย่างกับว่าเธอพึ่งไปนรกและถูกดึงขึ้นสวรรค์ยังไงยังงั้น “ผู้ชายคนนี้น่ากลัวมาก” น้ำฟ้าคิดในใจ

“มัน...ไม่ปลอดภัย...เอ่อ” น้ำฟ้าตอบกลับอย่างอึดอัด เพราะถึงแม้เธอจะไม่เคยยุ่งเกี่ยวกับผู้ชายคนอื่น เขาคือคนแรกของเธอ แต่เธอก็มีการศึกษาและไม่ไร้เดียงสาจนไม่รู้ว่าผู้ชายคนนี้เขาไม่เคยป้องกันกับเธอเลย เพราะถ้าหลังจากนี้ไปอาจจะมีความเสี่ยงสูงที่เธออาจท้องก่อนแต่งหรือท้องแบบไม่ตั้งใจของชายตรงหน้า

อดัมยิ้มและขยับเบี่ยงร่างกายไปตรงลิ้นชักเล็กโต๊ะหัวเตียง เขาหยิบถุงกระดาษออกมาส่งให้เธอ น้ำฟ้ารับมาอย่าง งงๆ และเมื่อเธอเปิดถุงก็ขมวดคิ้ว

“หนึ่ง สอง สาม....ห้า” น้ำฟ้าตาโตพร้อมกับใบหน้าที่แดงก่ำ เมื่อเธอหยิบสิ่งที่เธอนับออกมาจากถุง พระเจ้า!มันคือยาคุมกำเนิดจำนวนห้าแผง นั้นหมายความว่าเธอต้องอยู่กับชายตรงหน้านานถึงห้าเดือนเลยเหรอ

“คงรู้วิธีใช้มันนะ” อดัมพูดจ้องกลับนัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มนั้น น้ำฟ้าได้แต่พยักหน้าและก้มหน้า เพราะเธอรู้สึกอายและเขินกับแววตาของชายตรงหน้า

“เขาเป็นคนยังไงกันนะ!” น้ำฟ้าได้แต่คิดในใจ และอดัมเชยค้างหญิงสาวตรงหน้าให้แหงนขึ้นมาสบตากับเขา อดัมโน้มใบหน้าลงและค่อยๆปิดปากเธอด้วยริมฝีปากเขา น้ำฟ้าหลับตารอรับสัมผัสจากชายตรงหน้าพร้อมกับเผยอริมฝีปากเปิดรับการล่วงล้ำอย่างอ่อนโยน อดัมกวาดลิ้นของตัวเองโลมเลียริมฝีปากบางชมพูระเรื่อ นันย์ตาเขียวมรกตยังคงจ้องมองใบหน้าหวานนั้น สองมือลูบไล้แผ่นหลังเรือนร่างบางอย่างแผ่วเบา 

อดัมยังคงรับรู้ถึงความสั่นเทาของร่างเล็ก อดัมปลดปล่อยอกเต่งตึงที่น่าเย้ายวนสำหรับเขา ถึงแม้ของเธอจะไม่ได้ใหญ่แบบที่เขาเคยสัมผัส แต่สำหรับเขาแล้วหญิงสาวตรงหน้ามีหน้าอกที่สวยงามและที่สำคัญถูกใจเขาเป็นที่สุด

แขนเล็กปล่อยไว้ข้างลำตัวถุงกระดาษที่อยู่ในมือล่วงหล่นสู่พื้นเดียวกับบราตัวเล็กของเธอ ปากบางเริ่มตอบกลับอย่างไม่ประสีประสาสร้างเสียงครางแห่งความพึงพอใจให้กับอดัมเป็นอย่างมาก สองมือใหญ่เลื่อนต่ำลงมาที่เอวเล็กและค่อยๆดึงกางเกงขาสั้นลงไปพร้อมกับชั้นในตัวจิ๋วของเธอ และร่างหนาค่อยๆเบียดร่างกายแนบชิดร่างบางและให้เธอขยับถอยหลังไปยังเตียงกว้าง 

น้ำฟ้าค่อยๆขยับถอยตามแรงเบียดของร่างหนาที่เปลือยเปล่าจนเธอรับรู้ถึงความตื่นตัวของแก่นกายที่แนบเสียดสีกับหน้าท้องน้อยของเธอ 

“อ้า!...” น้ำฟ้าร้องออกมาเมื่อแผ่นหลังเปลือยเปล่าของเธอสัมผัสกับที่นอน และคนตัวโตก็ล้มทาบทับลงมาอย่างอ่อนโยน อดัมเลื่อนมือให้เรียวขาเล็กหลุดจากอาภรณ์สองชิ้นสุดท้าย

“นาวา...สวยงามมาก” อดัมเอ่ยออกมา นัยน์ตาเขียวมรกตประสานสายตากับนัยน์ตาสีน้ำตาลนั้น ผิวแก้มแดงก่ำอย่างเอียงอายเมื่อถูกชมกันซึ่งๆหน้า และแววตาของอดัมสื่อความหมายความต้องการร่างเล็กอย่างชัดเจน

“เอ่อ...นาวากลัวเจ็บ...คะ” น้ำฟ้าเปล่งเสียงออกไปด้วยน้ำเสียงที่สั่นพร่าและเบาหวิว ใบหน้าเอียงหลบสายตามรกตที่จับจ้องอยู่ตลอดเวลา

“เรื่องนั้นพี่ไม่อาจยืนยันได้...แต่พี่สามารถให้ความรู้สึกอื่นที่ทำให้นาวามีความสุขเข้ามาแทนที่ให้เร็วที่สุด” อดัมกระซิบแผ่วเบาอย่างอ่อนโยน

น้ำฟ้าพยักหน้ารับโดยที่ตัวเธอเองก็ไม่อยากจะเชื่อว่าทำไม อะไร ในตัวผู้ชายคนนี้ทำให้ความรู้สึกที่เคยต่อต้านหายไปจนหมดสิ้น ทั้งๆที่เธอแทบจะไม่รู้จักเขาเลยด้วยซ้ำ เธอรู้แค่ว่าเขาชื่ออดัม มีอาชีพเป็นนายแบบ มีลูกน้องที่ในบางครั้งเธอคิดว่าเป็นผู้คุ้มกันเจ้าพ่อมาเฟียอะไรแบบนี้ และอีกอย่างคือเขามีพี่ชายชื่ออลัน สิ่งที่เธอรู้เกี่ยวกับชายตรงหน้า ณ เวลานี้มีแค่นี้ แต่เธอกลับสามารถอยู่กับเขาได้สบายใจกว่ากับการที่ตลอดชีวิตยี่สิบปีที่เธอต้องอยู่กับผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็นพ่อของเธอนั้นเอง

อดัมโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้เพื่อให้ริมฝีปากเขาค่อยๆสัมผัสริมฝีปากบางชมพูระเรื่ออย่างอ่อนโยน น้ำฟ้าค่อยๆหลับตาพร้อมแขนเล็กเข้าโอบคอหนาที่ใกล้เข้ามา ริมฝีปากของคนด้านบนเมื่อพบจุดหมายแล้วที่ริมฝีปากบนของคนใต้ร่าง สัมผัสที่อ่อนโยนทำให้น้ำฟ้าเผยอริมฝีปากต้อนรับอย่างเต็มใจ หลังจากสัมผัสริมฝีปากบนแล้ว เขาเลื่อนมาสัมผัสริมฝีปากล่างต่ออย่างอ่อนโยนเช่นกัน ทำให้ความอบอุ่นก่อตัวภายในตัวน้ำฟ้าอย่างปฎิเสธไม่ได้ เพราะการกระทำที่อ่อนโยนของคนด้านบนทำให้ร่างบางค่อยๆลืมตาขึ้นอีกครั้งด้วยจังหวะการเต้นของหัวใจที่เปลี่ยนไป และเมื่อดวงตาน้ำตาลเข้มประสานกับดวงตาเขียวมรกตที่จับจ้องใบหน้าเธอด้วยแววตาที่ทำให้แก้มใสซับสีเลือดอย่างช่วยไม่ได้

“เราจะไปกันอย่างช้าๆ...อย่ากลัวพี่...นาวาของพี่บลู” อดัมเอ่ยออกอย่างแผ่วเบาและอ่อนโยนใกล้ริมฝีปากบางนั้น  น้ำฟ้าได้แต่พยักหน้าอย่างเอียงอาย บรรยากาศตอนนี้ทำให้เธอลืมเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ไปจนหมดสิ้น และหัวใจดวงน้อยก็พองโตอย่างที่ไม่เคยมีผู้ชายคนไหนเคยทำให้เธอรู้สึกมาก่อน ‘นาวาของพี่บลู’ คำนี้สำหรับเธอแล้วมันทำให้เธอรู้สึกเป็นที่ต้องการของใครสักคนและคนคนนั้นก็อยู่ตรงหน้าเธอ 

ปากบางโดนปิดอีกครั้งด้วยริมฝีปากของพี่บลู กลีบปากบางถูกแยกออกจากกันด้วยลิ้นหนาของพี่บลูที่เข้าไปในโพรงปากบางอย่างเชื่องช้าและนุ่มนวล แต่กับสร้างความรัญจวนให้กับคนที่ลุกและคนที่รับ ความหอมหวานของนาวาทำให้อดัมยังคงดูดกลืนตักตวงอย่างหาจุดสิ้นสุดไม่ได้ และเมื่อปากบางนั้นตอบสนองกลับอย่างไร้เดียงสาที่เกิดจากความรู้สึกที่เจ้าตัวเองยังไม่เข้าใจว่ามันคืออะไร แต่เมื่อลิ้นหนาค่อยๆถอยออกมาอย่างเย้ายวนจนลิ้นเล็กตามมาอย่างไม่ต้องการอยู่ห่างกัน จนกลายเป็นว่าลิ้นเล็กเข้ามาอยู่ในโพรงปากของพี่บลูโดยที่นาวาเองก็ไม่รู้ตัวว่าตอนนี้เธอเองกำลังดูดกลืนความหอมหวานของพี่บลูเหมือนเด็กที่ไม่รู้จักอิ่ม

“ตะกละจังนะเรา” อดัมเอ่ยออกมาพร้อมรอยยิ้ม เมื่อลิ้นเล็กถอยกลับหลังจากที่ตะลอนเลื้อยอยู่ในโพรงปากเขาอยู่นาน น้ำฟ้าได้แต่ยิ้มอายๆ เบี่ยงใบหน้าที่แดงจนรามไปถึงใบหูทั้งสองข้างหลบอย่างเอียงอายที่ตัวเองทำอะไรไปอย่างไม่รู้ตัว

อดัมก้มใบหน้าให้จมูกโด่งสัมผัสแก้มแดงนั้นและสูดดมเข้าปอดอย่างเต็มที่ดั่งว่าเขาต้องการให้กลิ่นหอมของนาวาเข้าไปในร่างกายแทนเลือดเพื่อเข้าไปหล่อเลี้ยงหัวใจของเขา

นาวาแหงนใบหน้าเปิดทางให้กับจมูกและปากของพี่บลูที่เลื่อนต่ำลงมาเพื่อสูดดมและสัมผัสผิวทุกตารางนิ้วไม่มีเล็ดรอด จนขนอ่อนตามร่างกายลุกชันพร้อมกันไปทั่วร่าง มือบางที่คลายออกจากรอบคอหนามาสัมผัสที่ไหล่หนาและกดจิกเล็บที่ยาวออกมานิดหน่อยแต่ก็สร้างรอยแดงที่ไหล่หนานั้นให้เห็น 

เมื่อยอดอกเต่งตึงถูกครอบครองด้วยปากของพี่บลู เสียงครางหวานๆจากปากบางดังออกมาให้อดัมได้ยินไม่ขาด เมื่อเขายังคงดูดกัดหยอดล้อยอดเกสรที่ตอนนี้มันชูชันเชื้อเชิญเขาทั้งสองข้างทำให้อ้อยอิ่งและอยากจะตั้งหลักปักฐานไม่อยากจากไป น้ำฟ้าที่ความวาบหวามที่ก่อตัวในร่างกายทำให้ร่างบางกระสับกระส่ายโดยที่ตัวเองไม่รู้ตัวว่าได้ขยับขาแยกออกจากกันเปิดทางเชื้อเชิญอดัมให้เข้าสัมผัสดอกกุหลาบของตัวเองที่ชุ่มฉ่ำรอคอย ‘พี่บลูของนาวา’ ให้เข้าครอบครอง

ริมฝีปากหยักของอดัมเลื่อนต่ำลงมาอย่างผู้มีประสบการณ์เหนือชั้นกว่า และเข้าใจหญิงสาวได้ดีกว่าเจ้าตัวเสียอีกว่าจะสร้างความสุขสมให้กับเธออย่างไร ลิ้นหนาออกมาทำหน้าที่ลากยาวอย่างช้าๆตั้งแต่กึ่งกลางใต้ฐานอกเต่งตึงเป็นทางยาวจนหน้าท้องแบบราบแขม่วเกร็งทันทีที่ลิ้นหนาเดินทางผ่านอย่างเชื่องช้า

“อ้าาาาาห์...พี่บลู...” น้ำฟ้าครางเรียกพี่บลู เพราะความรู้สึกซ่านเสียวก่อตัวขึ้นจนตัวเธอไม่รู้จะระบายออกมาได้อย่างไรสะโพกเล็กถูกขยับด้วยสองแขนของอดัม เมื่อลิ้นหนาเดินทางมาถึงจุดหมายปลายทาง ขาเล็กทั้งสองถูกจับตั้งขึ้นและแยกออกจากกัน ดวงตาเขียวมรกตจับจ้องที่ความงามของดอกกุหลาบตรงหน้าอย่างเปิดเผยความต้องการ 

น้ำฟ้าที่มองตามดวงตามรกตนั้น อาการเขินอายเกิดขึ้นจนใบหน้าที่แดงอยู่แล้วฉายชัดความแดงมากขึ้นกว่าเดิม มือบางเข้าบดบังสายตาที่สื่อความต้องการนั้นโดยทันทีเมื่อขาไม่สามารถขยับปกปิดสิ่งหวงแหนเพราะถูกขวางกั้นด้วยร่างหนาของพี่บลู

“ได้โปรด...อย่าขวางกั้นพี่เลย...พี่อยากซึมซับความงามตรงหน้า” อดัมร้องขออย่างเย้ายวน 

“มันน่าอาย...จะตายไป” น้ำฟ้าตอบกลับอย่างเอียงอาย และมือบางยังคงปกปิดขวางกั้นจากดวงตามรกตนั้น

“ได้โปรดเปิดทางให้พี่...” อดัมพูดออกมาด้วยเสียงพร่าเซ็กส์ซี่ยิ่งนัก ในความรู้สึกของน้ำฟ้า มือใหญ่เข้ากอบกุมมือบางเพื่อเปิดทางอย่างนุ่มนวล น้ำฟ้าโอนอ่อนผ่อนตามของมือหนานั้น และหลบสายตาที่แสดงออกถึงความต้องการอย่างไม่ปิดบัง

“อ้าาาาาาา....” น้ำฟ้าครางออกมาเมื่อริมฝีปากและลิ้นของพี่บลูเข้าสัมผัสของรักของเธอ มือบางที่เปิดทางให้กับลิ้นหนานั้นจับทึ้งดึงผ้าปูที่นอนแน่น เมื่อลิ้นหนาลากไล้อยู่ที่กลีบดอกเสียงดังเข้าโสตประสาตใบหูของเธอให้ได้ยินอย่างต่อเนื่อง

น้ำฟ้ารู้สึกว่าเธอกำลังจะขาดใจตาย เพราะระบบการหายใจของเธอปั่นป่วนจนเธอควบคุมมันไม่ได้ ยามที่ลิ้นหนาลากไล้และผลุบเข้าผลุบออกช่องเล็กๆที่ชุ่มฉ่ำไปด้วยน้ำที่ไหลออกมาอย่างไม่ขาดสายให้ปากหยักใช้ลิ้นกวาดต้อนเข้าสู่โพรงปากอย่างเปรมปรีย์ไม่มีขาดแคลน นิ้วเท้าทั้งสิบของเธอที่ถูกจัดวางทาบบนที่นอนหดเกร็ง เมื่อลิ้นหนานั้นเร่งจังหวะเข้าออกถี่เร็วขึ้นดั่งกับว่าการกระทำนั้นกำลังสร้างเมืองแห่งความสุขให้กับเธอได้ที่แผ่ขยายอาณาเขตอย่างกว้างขวางหาจุดสิ้นสุดไม่ได้

“นาวา...มองพี่บลู” อดัมเอ่ยเรียกหญิงสาวที่ตอนนี้หอบหายใจไม่ต่างจากคนที่ผ่านการออกกำลังกายอย่างต่อเนื่องเป็นเวลานาน 

น้ำฟ้าหันไปมองตามเสียงเรียกที่สั่นพร่า ประสานสายดวงตาเขียวมรกตนั้นที่ตอนนี้ฉ่ำเยิ้มสื่อความหมายถึงว่าสิ่งที่เขามองอยู่นั้นเป็นสมบัติล่ำค่าที่เขาไม่สามารถยกให้ใครได้ และใบหน้านั้นเกิดเลือดฝาดวูบวาบอีกครั้ง เมื่อลากสายตาตามพี่บลู มือหนาของพี่บลูกอบกุมอยู่ที่ความแข็งแรงที่ใหญ่โตใกล้กับจุดที่ลิ้นหนาพึ่งแยกจากมา

“ได้โปรดมอบความอบอุ่นให้กับ‘พี่บลูของนาวา’ด้วยนะครับ” เสียงเว้าวอนอย่างสุภาพและเย้ายวนนั้น ทำให้ใบหน้าเนียนพยักตอบรับอย่างเต็มใจ อดัมยิ้มพร้อมกับค่อยๆขยับเข้าไปใกล้ช่องทางความอบอุ่นที่ตอนนี้ร่างกายทุกอณูขุมขนของเขาต้องการอย่างที่ไม่มีอะไรจะมาเปลี่ยนได้

น้ำฟ้ามองความแข็งแรงค่อยๆขยับเข้าสู่ตัวเธออย่างช้าๆ สองมือดึงผ้าปูที่นอนจนยับยู่ยี่ สะโพกเล็กเด้งขึ้นทีละนิดเข้าหาความแข็งแรงนั้นตามการเคลื่อนไหวอย่างอ่อนโยนจากอดัม 

อดัมห่อปากระบายลมหายใจเมื่อเขาขยับท่อนแก่นกายเข้าไปในตัวนาวาได้แค่หนึ่งในสามเท่านั้น ความคับแคบบีบลัดเสียดสีแก่นกายเขาจนเขาเกือบจะทนไม่ไหว อดัมระบายลมหายใจเข้าออกอย่างใจเย็นจนน้ำฟ้าเห็นอกแกร่งขยับตามแรงหายใจนั้น เพราะการขับเคลื่อนอย่างเชื่องช้าก็ทำให้น้ำฟ้าตื่นเต้นจนระบบการหายใจเข้าออกของเธอทำให้ดอกไม้ตูมของเธอขยับขึ้นลงเช่นกัน

อดัมยังคงขยับเคลื่อนแก่นกายเข้าไปอย่างต่อเนื่องและเชื่องช้าอย่างเดิม ดวงตาที่ต่างสีแต่จุดหมายเดียวกันคือจุดประสานการเชื่อมต่อของกันและกัน

“รู้สึก...อย่างไรบ้าง...เจ็บมั้ย?” อดัมเอ่ยอย่างเป็นห่วงถามน้ำฟ้าหลังจากที่แก่นกายเขา ไม่สามารถมองเห็นด้วยตาแล้ว 

“ไม่คะ” 

“พี่...จะขยับ...นะครับ” อดัมบอกสิ่งที่เขาจะทำต่อไปอย่างใจเย็น ทั้งๆที่ตัวเขาเองเจ็บจากการบีบรัดของคนใต้ร่าง กรามแกร่งที่กัดโดยเจ้าของปูดโปนเห็นได้ชัด แต่ด้วยความที่เป็นห่วงความรู้สึกของคนใต้ร่างทำให้อดัมต้องอดทนจนถึงที่สุด

อดัมเริ่มขยับสะโพกเพื่อให้ความแข็งแรงค่อยๆคืบคลานออกมาและกลับเข้าไปด้วยจังหวะที่เชื่องช้าเพื่อสร้างความคุ้นเคยให้กับน้ำฟ้า 

“เร็วอีกเถอะคะ” น้ำฟ้าร้องขออย่างเข้าใจพี่บลู เพราะเธอมองออกว่าพี่บลูของเธอให้ความสำคัญกับความรู้สึกของเธอมากกว่าจะตอบสนองความต้องการของตัวเขาเอง 

“ขอบคุณครับ” อดัมยิ้มออกมาเช่นกัน เพราะเขาเองก็เข้าใจเช่นกันว่านาวากำลังเป็นห่วงเขา พร้อมกับจังหวะของสะโพกหนาแปลเปลี่ยนไปโดยทันทีเมื่อได้รับการอนุญาตอย่างเต็มใจจากน้ำฟ้า

แขนแกร่งที่คร่อมตัวน้ำฟ้ามั่นคงมากขึ้นเมื่อจังหวะการขยับสะโพกเปลี่ยนไป ร่างบางขยับตามแรงกระแทก สายตาเขียวมรกตจับจ้องอยู่ที่ดวงตาน้ำตาลเข้มไม่อาจละจากไปได้ เสียงการกระแทกที่สะโพกหนายังคงขยับแก่นกายเข้าออกอย่างต่อเนื่องระดับความดังเทียบเท่ากับเสียงหอบหายใจของนาวาและพี่บลู 

“พี่...บลู...นาวา...ไม่ไหว...แล้วคะ” น้ำฟ้าร้องครวญครางออกมาเมื่อความรู้สึกเสียวซ่านทำให้ร่างกายหลั่งสารอะดรีนาลีนไหลเวียนไปทั่วร่าง อดัมใบหน้าชื่นไปด้วยหยดน้ำเล็กที่ผุดมาจากรูขุมขนเมื่อระดับความเร้าร้อนในร่างกายเพิ่มมากขึ้น ทำให้สะโพกหนาเร่งจังหวะเร็วยิ่งขึ้นกว่าเดิมได้อีกเพียงไม่กี่ครั้งเสียงครางและเสียงกรี๊ดร้องของน้ำฟ้าก็ดังออกมาพร้อมกันพร้อมกับความอุ่นบริเวณจุดประสานสาดใส่ไหลวนอยู่ในตัวน้ำฟ้า อดัมหยุดการขยับต่อจากนั้นทันทีแต่เขายังคงค้างแช่นิ่งร่างกายเหนือร่างบางนั้น และโน้มใบหน้าลงไปให้ริมฝีปากสัมผัสแผ่วเบาอ่อนโยนที่หน้าผากนั้นก่อนที่เขาจะขยับไปนอนหายใจอยู่ข้างร่างบางพร้อมกับถอดถอนแก่นกายออกมา

น้ำฟ้าขยับตัวและขาที่แยกออกจากกันเข้าหากันโดยทันที พร้อมนอนตะแคงหันด้านหลังที่เปลือยเปล่าหลบหลีกชายข้างกายอย่างเอียงอาย อดัมดึงผ้าห่มมาคลุมกายร่างบางพร้อมโอบกอดจากด้านหลัง

“พี่บลูมีความสุขมาก” และเสียงกระซิบแผ่วเบา เกิดรอยยิ้มบนใบหน้าของ น้ำฟ้าก่อนที่ดวงตาน้ำตาลเข้มจะค่อยๆปิดลงพร้อมกับมือเล็กทาบทับมือใหญ่ที่พาดและวางอยู่บนหน้าท้องแบนราบที่เปลือยเปล่านั้น


❧❧❧❧❧❧❧❧

เลือกจากตอนอ่าน

ก่อนหน้า ต่อไป

ความคิดเห็น

แสดงความคิดเห็น

Top