มาเฟีย'จ้าว'ชีวิต (Mafia's King)

  • 109,479 ทั้งหมด
  • 0 ความคิดเห็น

มาเฟีย'จ้าว'ชีวิต VII (50%)



 'VII' (50%)


“พี่นาวา...พี่นาวา” ลิเลียหลังจากพาน้ำฟ้าเดินชมอาณาบริเวณบ้าน ได้เพียงแค่ครึ่งก็พาน้ำฟ้ามาส่ง และขณะที่เธอเดินกำลังเดินกลับและต้องผ่านโรงรถ แต่ภายในมีที่โล่งมากเกินความจำเป็น ทำให้ลิเลียวิ่งกลับมาหาน้ำฟ้าอีกครั้ง

“…ลิเลีย...” น้ำฟ้าหลังจากแยกกับลิเลีย จาปาก็นำเข้ารับเธอเพื่อที่จะพาเธอไปยังห้องอาหาร เพราะตั้งแต่มาถึงตอนนี้ก็บ่ายคล้อยมากแล้ว ความสวยงามของที่นี้ทำให้เธอลืมความหิวก่อนหน้านี้ พึ่งจะรู้สึกก็ตอนที่จาปามาเชิญนั้นแหละ น้ำฟ้าพึงจะเริ่มทานไปได้นิดเดียวก็ต้องเดินกึ่งวิ่งออกมาตามเสียงเรียกนั้น

“พี่นาวา...พอจะทราบมั้ยว่าพี่อดัมไปไหน” ลิเลียถามอีกครั้งด้วยท่าทีที่เปลี่ยนไป 

“ไม่ทราบจริงๆคะ...เขาไม่ได้บอกอะไร” 

“ถ้างั้นแสดงว่าต้องมีเรื่อง...เพราะรถในโรงจอดมันเหลืออยู่ไม่กี่คัน”

“เอ่อ...พี่ไม่เข้าใจคะ...ลิเลียพอจะบอกพี่ได้มั้ยคะ” น้ำฟ้ามองใบหน้าลิเลียที่แสดงถึงความกังวล จากการวิเคราะห์ อดัมทำไม แล้วที่ว่า ‘ต้องมีเรื่อง’ มันคืออะไรเกิดคำถามมากมายในความคิดของ     น้ำฟ้า

น้ำฟ้ายืนมองลิเลียที่หยิบโทรศัพท์มือถือของตัวเองออกมา และกำลังรอสายจากปลายทาง

“พี่อลัน!...พี่อดัมคะพาคนออกไปคะ...ต้องมีเรื่องแน่ๆ” น้ำฟ้ายืนมองลิเลียที่เร่งรายงานสิ่งที่เกิดขึ้น และเมื่อเธอเงียบและฟังปลายสายสักพักเธอก็วางสาย

“พี่นาวาคะ...ลิเลียขอรอพี่อดัมอยู่ที่นี้ด้วยคนนะคะ” หลังจากวางสายลิเลียก็หันมาพูดกับน้ำฟ้าและลงนั่งที่เก้าอี้รับแขก 

“ลิเลีย...บอกพี่ได้มั้ยคะว่าเกิดอะไรขึ้น” น้ำฟ้าถามด้วยความรู้สึกบางอย่างว่าต้องเกิดอะไรขึ้นกับอดัมแน่นอน

“เอ่อ...พี่นาวารอถามกับพี่อดัมเองได้มั้ยคะ...เพราะถ้าลิเลียพูดออกไปมีหวังหัวลิเลียคงปูดโปนโนด้วยฝีมือพี่อดัมไปหลายวันเลยคะ” ลิเลียถึงแม้เธอจะแก่นแก้วขนาดไหนแต่เธอก็รู้ว่าเรื่องไหนควรพูดเรื่องไหนไม่ควร ถึงแม้อดัมจะไม่เคยทำร้ายเธอ แต่กิตติศักดิ์ถึงอารมณ์โกรธของพี่อดัมเธอเองก็รู้ดี 

น้ำฟ้าได้แต่พยักหน้าและนั่งลงข้างๆลิเลีย และตลอดเวลาลิเลียได้แต่คอยชะเง้อมองดูทางเข้าบ้านว่าคนที่เธอรอคอยจะกลับมาเหรอยัง 

น้ำฟ้าที่นั่งอยู่ตรงนี้มาหลายชั่วโมง และตอนนี้บนตักของเธอก็มีศรีษะของลิเลียหนุนนอนขณะที่หลับสนิทเพราะนี้เป็นเวลาสามทุ่มแล้ว คนที่เธอและลิเลียรอคอยยังไม่กลับมา


“พี่บลู” น้ำฟ้าพึมพำออกมาอย่างแผ่วเบา เมื่อคนที่เธอนั่งรอมาเกือบหกชั่วโมงเดินเข้ามา เนื้อตัวเขาดูมอมแมมและสิ่งที่เธอเห็นคือผ้าพันแผลที่ถูกพันรอบแขนเขาด้านขวา

อดัมขมวดคิ้วเมื่อเขาไม่คิดว่าเข้ามาแล้วจะเจอกับน้ำฟ้าที่นั่งอยู่ และเมื่อเขามองเลยไปก็เห็นลิเลียที่นอนหลับสนิทหนุนตักน้ำฟ้า “สองคนนี้ไปสนิทกันตั้งแต่เมื่อไหร่” อดัมได้แต่คิดพร้อมกับขาที่ก้าวย่างเข้าไปหา

“ลิเลีย” อดัมเรียกน้องสาวอย่างแผ่วเบา

“พี่อดัม!” ลิเลียเมื่อค่อยๆลืมตาขึ้นตามเสียงที่รบกวน และเมื่อสายตาเธอเห็นว่าเป็นใครก็ผลุบลุกขึ้นพร้อมตะโกนเรียกชื่อคนเรียกเสียงดังด้วยความจริงใจ “ไหนพี่เจ็บตรงไหนบ้าง” ลิเลียเมื่อลุกขึ้นยืนก็เข้าสำรวจตัวพี่ชาย “อ้า!...พี่บาดเจ็บนี้คะ...มีตรงไหนอีกคะ”

“ลิเลีย...พี่ไม่เป็นไร...กลับบ้านไปนอนได้แล้ว” อดัมกล่าวด้วยเสียงราบเรียบกึ่งออกคำสั่งที่ยืนเป็นหุ่นให้น้องสาวสำรวจด้วยใบหน้าที่หนักใจ

“มีตรงไหนอีกหรือเปล่า?....ก็ได้” ลิเลียถามกลับด้วยความเป็นห่วงพี่ชายตรงหน้า แต่เมื่อได้รับสายตากึ่งดุเธอก็หันไปกล่าวลาน้ำฟ้าอีกครั้งและเดินออกมาจากตรงนั้น

“ส่วนเธอ!...ทำไมถึงยังมานั่งอยู่ตรงนี้...คำสั่งของฉันมันไม่มีความหมายเลย เหรอไง?” อดัมหันมาพร้อมสายตากึ่งไม่พอใจที่หญิงสาวตรงหน้าไม่เชื่อฟัง

“……” น้ำฟ้าได้แต่เงียบ สายตาก็ยังคงจับจ้องชายตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่เธอเองก็ไม่เข้าใจ เพราะตอนนี้เธอสับสนกับตัวเองอย่างเห็นได้ชัด และที่ยืนเงียบอยู่นั้นเพราะเธอไม่เข้าใจว่าเขาไปทำอะไรมา กลับมาถึงได้รับบาดเจ็บ

“จะมองอีกนานมั้ย?” อดัมถามกลับอีกครั้งด้วยอารมณ์ที่เริ่มจะหงุดหงิด และนี้คือสาเหตุว่าเขาไม่อยากมีผู้หญิงเข้ามาเกี่ยวพันกับชีวิตของเขามากนัก แค่แม่คนเดียวเขาก็หนักใจพอมากแล้ว ให้ย้อนกลับไปเมื่อสี่ปีก่อนที่เขาพึ่งรับตำแหน่งนี้เพียงอายุยี่สิบ ช่วงนั้นแม่มาอยู่ที่นี้กับเขาด้วยความเป็นห่วงเขามาก และทุกครั้งที่เขากลับมาบ้านในแต่ละวันเนื้อตัวเขาเต็มไปด้วยแผลและรอยช้ำมากมาย และแม่จะต้องเสียน้ำตาทุกครั้ง 

“เอ่อ....” น้ำฟ้าได้แต่อึกอักไม่รู้จะต้องทำยังไง เพราะถ้าทำตามความรู้สึกของตัวเองตอนนี้คือเธอเป็น ‘ห่วง’ เขาคนนี้ แต่จะให้เข้าไปแสดงความห่วงใย ดูแล้วเขาไม่ต้องการมันเลย

“ไม่เป็นไร...เดี๋ยวฉันพาไปเอง” อดัมหันไปบอกจาปา ที่กำลังจะเดินไปพยุงน้ำฟ้าที่ได้แต่ยืนนิ่ง เพื่อพาไปพักผ่อน

“เดินให้มันเร็วๆหน่อย” อดัมเข้าไปคว้ามือของน้ำฟ้า และลากเธอให้เดินตามการก้าวย่างของเขาที่เธอเหมือนจะเดินไม่ทันเขา


“เข้าไป...และนอนซะ” อดัมเปิดประตูห้องที่เป็นของเธอชั้นสาม และผลักเธอเบาๆให้เข้าไปในห้อง หลังจากที่น้ำฟ้าเดินเข้าไปในห้องอดัมก็ปิดประตูเองเสร็จสรรพ 

น้ำฟ้าที่ถูกผลักพร้อมดันตัวเธอเข้ามาจากคนที่ปิดประตูห้องให้ เธอก็ได้แต่ยืนอยู่ที่เดิมสายตามองที่ประตูที่ขวางกั้นเขากับเธอออกจากกัน และเมื่อเวลาผ่านไปสองถึงสามนาที เธอก็ได้ยินเสียงฝีเท้าหน้าประตูเดินห่างออกไป 

อดัมเมื่อยืนอยู่หน้าห้องหญิงสาวด้วยความรู้สึกที่เขาไม่ชอบมันเลย เพราะเขาไม่ได้ต้องการสายตาที่บ่งบอกว่าเป็น ‘ห่วง’ เขาจากเธอคนนั้น ถ้าให้ยอมรับกับตัวเองเขาก็รู้สึกดี แต่เขาจะรู้สึกดีและต้องการมันไม่ได้ อดัมย้ำบอกตัวเอง เพราะถ้ามีวันไหนสักวันที่เขาไม่สามารถกลับมาได้ เธอคนนั้นจะเป็นอย่างไร 

อดัมมองบาดแผลที่ถูกปิดไว้ด้วยผ้าพันแผลสีขาว และคิดถึงสาเหตุที่เขาได้แผลนี้มา หลังจากที่เขากับเจอาร์จัดการสองคนที่เฝ้าประตู และกำลังจะเคลื่อนย้ายไปชั้นต่อไปเพื่อดูว่าคนของเขาจัดการเรียบร้อยหรือยัง เพราะทุกอย่างจะต้องเงียบที่สุด ความปลอดภัยของสินค้าต้องมาเป็นอันดับหนึ่ง ถึงแม้เขาจะมีการประสานกับเจ้าหน้าที่ แต่ทุกอย่างต้องชัดเจนว่าข่าวที่เขาได้มาเป็นเรื่องจริง และเมื่อทุกอย่างเรียบร้อยเป็นไปตามแผนที่วางไว้  เขาและคนของเขาก็ช่วยคนต่างด้าวที่ถูกหลอกมาที่ถูกคุมขังในห้องทั้งหมดสามห้องซึ่งแยกกันละชั้นจำนวนเกือบสามสิบคนส่วนใหญ่จะเป็นหญิงอายุสิบหกถึงยี่สิบสอง 

“เฮ้ย!...ปังงง.../ว้ายยยย” ในขณะที่อดัมกำลังคุ้มกันความปลอดภัยให้เหล่าสินค้าที่เขาช่วยได้เดินออกไปยังรถของเจ้าหน้าที่ที่มาถึงหลังจากที่ได้รับแจ้งจากทางอดัมว่ามีคนงานต่างด้าวถูกคุมขังอยู่ และในจังหวะนั้นคนร้ายที่พวกเขาจัดการไม่รู้ว่าโผล่มาจากไหนอีกสองคน ก็เล็งปืนจะยิงหญิงสาวที่อายุยังไม่ถึงยี่สิบ อดัมเห็นเข้าจึงกระโดดเข้าไปขวางจึงทำให้เขาโดนกระสุนถากที่ต้นแขน ถึงแม้ครั้งนี้พวกเขาจะจับหัวหน้าขบวนการไม่ได้ แต่เขาก็ทันเห็นเพราะหนึ่งในสองที่หนีรอดไปได้คือหัวหน้า และเป็นหนึ่งในคนที่เข้าปฎิญาณตนกับเขาว่าจะไม่ทำสิ่งที่ผิดกฎหมาย  

“ราฟาเอล...ฉันจะต้องจัดการกับแกให้ได้” อดัมเค้นเสียงรอดไรฟันออกมาด้วยความโกรธ

เลือกจากตอนอ่าน

ก่อนหน้า ต่อไป

ความคิดเห็น

แสดงความคิดเห็น

Top