มาเฟีย'จ้าว'ชีวิต (Mafia's King)

  • 117,518 ทั้งหมด
  • 0 ความคิดเห็น

มาเฟีย'จ้าว'ชีวิต VII (100%)

“อุ้ย!...” น้ำฟ้าต้องตกใจอีกครั้งที่เมื่อเธอค่อยลืมตาขึ้นของอีกวัน และเห็น จาปายืนรออยู่ 

“สวัสดีตอนเช้าคะ...ตื่นแล้วนะคะ” จาปากล่าวออกมาตามหน้าที่ด้วยเสียงที่ราบเรียบไร้ซึ่งรอยยิ้ม 

“เอ่อ....ขอโทษนะคะที่ตื่นสาย” น้ำฟ้ากล่าวออกไปอย่างเกรงใจ และไม่รู้ว่าจาปาเข้ามายืนตรงนี้นานแค่ไหนแล้ว เพราะที่เธอต้องขอโทษเพราะนี้มันเก้าโมงเช้าของเวลาท้องถิ่น และที่ต้องตื่นสายเพราะกว่าเมื่อคืนกว่าที่เธอจะข่มตาหลับลงได้ปาเข้าไปอีกวันแล้ว เพราะในสมองเธอคิดถึงแต่เรื่องของอดัม

“ดิฉันขึ้นมาเก็บเตียงคะ”

“…ไม่เป็นไรคะเดี๋ยวฉันเก็บเองก็ได้คะ”

“ไม่ได้คะ!เป็นหน้าที่ของดิฉัน” น้ำฟ้าตกใจกับเสียงตอบของนาวา เพราะแค่เก็บที่นอนทำไมต้องทำเป็นเรื่องใหญ่โตด้วย และเมื่อน้ำฟ้ามองเข้าไปในดวงตาสีเทาก็ต้องให้จาปาทำหน้าที่ของเธอ เพราะท่าทางเธอเหมือนกับว่าถ้าเธอไม่ได้เก็บเตียงเธอจะต้องถูกประหารชีวิตด้วยความผิดร้ายแรงมากมาย


“ฮ่าๆๆๆๆ” น้ำฟ้าขมวดคิ้วกับเสียงหัวเราะที่คุ้นเคย หลังจากที่จัดการกับตัวเองเสร็จสรรพด้วยเสื้อผ้าที่ถูกจัดเตรียมไว้หลังจากที่เธอออกมาจากห้องน้ำ เธอก็เดินไปตามเสียงนั้น และเป็นไปตามคาดเป็นเสียงของลิเลียจริงๆ และอีกคนที่นั่งอยู่กับเธอคือคนที่เข้าไปอยู่ในหัวเธอจนนอนไม่หลับ 

“พี่นาวา!” ลิเลียตะโกนเรียกน้ำฟ้าเมื่อเธอเดินผ่านประตูที่ไม่ได้ปิด 

“สวัสดีคะ” น้ำฟ้ากล่าวทักทายด้วยรอยยิ้มให้กับลิเลีย และเธอเลือกที่จะหยุดรอยยิ้มพร้อมสายตาแค่นั้นไม่มีเผื่อแผ่ไปให้อีกคนที่หันมามองเธอตามเสียงเรียกของลิเลีย

“พี่นาวาไปทานมื้อเช้ากันคะ” ลิเลียพูดไปด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้มแจ่มใสในแบบฉบับของเธอ

“ไปๆๆคะ...เพราะเดี๋ยวพี่อดัมจะพาออกไปเที่ยวข้างนอกกัน” ลิเลียพูดพร้อมกับเข้ามาคว้าแขนของลิเลียและเดินตามจูงไปยังห้องอาหาร

“ไปไหนเหรอคะ?” น้ำฟ้าหันมาถามลิเลีย

“หลายที่...ฟิลาเดลเฟีย...มีหลายที่เลยที่จะพาพี่ไปนะคะ” น้ำฟ้าทำเพียงพยักหน้ารับรู้ และเมื่อมาถึงโต๊ะอาหารมื้อเช้าก็ถูกจัดไว้สามที่ ลิเลียร่วมโต๊ะนั่งกันคนละฝั่งกับน้ำฟ้า ส่วนหัวโต๊ะก็เป็นอดัมที่เดินตามมา และหลังจากมื้อเช้าเรียบร้อยกันทั้งสามคน ต่างก็เดินออไปข้างนอกที่มีรถมาจอดรอแล้วหนึ่งคัน เจอาร์ทำหน้าที่อยู่หลังพวงมาลัย อดัมหลังจากเปิดประตูให้น้ำฟ้ากับลิเลียเข้าไปนั่งด้านหลังเขาก็นั่งเคียงข้างเจอาร์ และรถก็เคลื่อนตัวออกทันที 

“เหรอค!...” น้ำฟ้าทำหน้าเหมือนคนกำลังร้องไห้ เพราะระหว่างเดินทางลิเลียบอกว่าวันนี้เธอต้องกลับอังกฤษเดี๋ยวคุณพ่อของเธอจะไปรับเธอที่อุทยานประวัติศาสตร์แห่งชาติอินดิเพนเดนซ์  เพราะเธอรู้สึกดีเมื่อได้อยู่ใกล้ๆลิเลียที่เป็นคนเดียวที่เธอพูดคุยได้ คนอื่นๆที่นี้ดูแปลกๆกันจังแม้แต่จาปา แม่บ้านของที่นี้

“พี่นาวาอย่าทำหน้าแบบนั้นสิคะ...ความจริงลิเลียก็ไม่อยากกลับหรอกคะ...แต่งานของคุณพ่อเสร็จแล้วท่านต้องกลับไปทำงานต่อคะ” น้ำฟ้านั่งฟังและทำให้เธอรู้เพิ่มอีกอย่างว่าพ่อของลิเลียเป็นแพทย์เฉพาะทางด้านสมองและเป็นเจ้าของโรงพยาบาลใหญ่ในลอนดอนด้วย

น้ำฟ้าหลังจากที่แยกกับลิเลียแล้ว อดัมก็พาเธอมาเดินเที่ยวต่อที่ตลาดรีดดิงเทอร์มินัล น้ำฟ้าอดตื่นเต้นกับอาหารมากมายและไหนจะสินค้าที่มาจากฟาร์ม ทำให้เธอลืมความเศร้าที่ต้องแยกกับลิเลียก่อนหน้านี้

“จะกินหมดมั้ย?” อดัมอดแควะน้ำฟ้าไม่ได้ เพราะตั้งแต่ที่เธอเดินในตลาดนี้เธอแวะชิมกินมาตลอดทาง ปาเข้าไปร้านที่ยี่สิบแล้วไม่มีทีท่าว่าเธอจะหยุดเดินและหยุดกินเลย

“ก็มันน่ากินนิ...ผลไม้สดๆทั้งนั้น...อ้า!...นั้นผักสดๆทำสลัดกันสดๆเลย...กินๆๆ” น้ำฟ้าที่ไม่สนใจเสียงที่ขอนคอดเธอเลย เพราะเธอกำลังมีความสุขกับการกิน อดัมได้แต่ส่ายหน้าเพราะในมือของ      เจอาร์มีถุงกระดาษที่มีผลไม้ ขนมที่น้ำฟ้าแวะกินมาตลอดและถ้าอันไหนถูกใจก็จะขอซื้อกลับ และแน่อนในตอนแรกเธอเลือกที่จะถือเองแต่เมื่อมันมากขึ้นเรื่อยๆ เจอาร์ก็เข้ามาช่วยเพราะตลอดทางเขากับอดัมได้แต่เดินตามน้ำฟ้า

“พอแล้ว!...กลับได้แล้ว” อดัมจ่ายเงินค่าสลัด และดึงน้ำฟ้าไว้ที่กำลังจะเดินต่อให้กลับ

“อะไรของคุณเนี๊ยะ!”

“เหนื่อย...กลับ” อดัมพูดแค่นั้น ก็กึ่งลากกึ่งจูงน้ำฟ้ากลับไปที่รถโดยทันที 

“แค่นี้เนี๊ยะนะ?...เหนื่อย” น้ำฟ้าบ่นพึมพำ และยอมเดินกลับตามแรงลากนั้นและอีกมือที่ไม่ได้ถูกเกาะกุมก็ถือกล่องสลัดไว้มั่นคงเพราะเกรงว่าจะล่วงจากการที่เธอถูกกระชากลากถู

ขณะที่ทั้งสามคนที่กำลังเดินกลับนั้นมีสายตาของคนกลุ่มหนึ่งจับจ้องมอง และไม่ได้เดินตามอย่างที่ทำมาตลอดตั้งแต่ที่อุทยานประวัติศาสตร์แห่งชาติอินดิเพนเดนซ์ 

“นาวากลับเข้าบ้านไปก่อน” อดัมหันมาพูดกับน้ำฟ้าที่นั่งอยู่ข้างหลังเพียงคนเดียวตั้งแต่ที่ออกมาจากตลาดรีดดิงเทอร์มินัล ซึ่งต่างกับก่อนหน้านี้ที่ลิเลียกลับไปกับลุงฌอว์นอดัมจะนั่งเคียงคู่มากับน้ำฟ้า เจอาร์เคลื่อนรถมาออกทันทีเมื่อน้ำฟ้าลงจากรถ

“……..” น้ำฟ้ามองตามท้ายรถที่ขับออกไปทางที่พึ่งเข้ามา และในมือเธอข้างหนึ่งก็ยังคงถือกล่องสลัด เพราะการเดินทางกลับจากตลาดรีดดิงเทอร์มินัลนั้น บรรยากาศในรถมันดูแปลกๆ เพราะเธอรู้สึกถึงบรรยากาศที่ตึงเครียดและเจอาร์ก็ดูระแวดระวังมากขึ้น และอดัมทันทีที่กลับขึ้นรถเขาก็นิ่งเงียบตลอดทาง 

น้ำฟ้าแทนที่จะเดินกลับเข้าบ้านตามคำสั่ง เธอกลับเดินไปอีกทางที่ลิเลียพาเธอไปเมื่อวานนี้ เพราะนี้ก็พึ่งจะบ่ายนิดๆอีกหลายชั่วโมงกว่าจะค่ำ น้ำฟ้าเดินมาจนถึงทุ่งดอกไม้หลากสีที่เห็นกี่ทีก็ยังสวยงามเหมือนเดิม เธอนั่งลงใต้ต้นไม้ใหญ่ลมอ่อนๆพัดผ่านอยู่ตลอดเวลา และทุกอย่างก็ค่อยมืดลงในดวงตาของเธอพร้อมกับกลุ่มควันสีขาวลอยผ่านไป

“ได้มาแล้วครับ” เจอาร์ส่งซองขาวจำนวนสองซองให้กับอดัมที่ยังคงนั่งรออยู่ในรถ

“พวกนี้...คือใคร?” อดัมหยิบรูปภาพที่ถูกถ่ายได้จากกล้องวงจรปิดของอุทยานที่เขามาเมื่อช่วงเช้า และนี้เป็นสาเหตุที่เขาต้องพาน้ำฟ้าหรือนาวากลับทันที เพราะเขารู้สึกถึงการถูกตาม

“คงต้องรอสักหน่อยครับ...เพราะคนกลุ่มนี้ไม่มีอยู่ในระบบของเราและของเจ้าหน้าที่ที่นี้” เจอาร์  ตอบออกไปด้วยสีหน้าที่เคร่งเครียดไม่แพ้เจ้านาย เพราะนี้เป็นครั้งแรกที่พวกเขาถูกติดตามในระยะประชิด 

อดัมเปิดซองขาวอีกหนึ่งซองที่มือขวาส่งให้ ซึ่งในนี้เป็นข้อมูลของน้ำฟ้า ศิริสินธร  อดัมขมวดคิ้วทันทีที่สายตาไล่อ่านเนื้อหานั้น 

“หนีการแต่งงาน” อดัมเอ่ยออกไปอย่างไม่เข้าใจ

“ผมเองก็สงสัย...คุณนาวาหนีการแต่งงาน มันจะเป็นสาเหตุที่เธอไม่ยอมรับตัวตนที่แท้จริงกับคุณลีโอเหรอเปล่า” เจอาร์เองก็ไม่เข้าใจการกระทำของหญิงสาวที่เอ่ยถึง

“…แค่หนีการแต่งงาน...มันจะเป็นสาเหตุที่เธอพยายามจะฆ่าตัวตายเชียวเหรอ...ทั้งๆที่เธอก็หนีออกมาได้แล้ว...ทำไมเธอถึงต้องพยายามจะฆ่าตัวตาย...แล้วการที่เธอไปที่นั้นมันเป็นเหตุบังเอิงหรือเปล่า” อดัมเกิดความสงสัยมากมายเกี่ยวกับหญิงสาว แต่มีความรู้สึกบางอย่างภายใต้จิตใจส่วนลึกของเขาที่ตัวเขาเองก็ไม่เข้าใจว่ามันคืออะไร

“และตอนนี้คุณบดินทร์พี่ชายของเธอประสบอุบัติเหตุรักษาตัวอยู่ที่นิวยอร์ก...และที่สำคัญเขาก็กำลังตามหาน้องสาวของเขา”

“จะเป็นไปได้มั้ยว่าคนกลุ่มเมื่อเช้าที่ติดตามเรา...จะเป็นคนของนายบดินทร์”

“…ผมไม่แน่ใจ...เพราะไม่น่าจะมีใครรู้เกี่ยวกับที่นี้ของนายนะครับ” อดัมพยักหน้าเห็นด้วยกับเหตุผลของมือขวา เพราะนอกจากคนใกล้ชิดเท่านั้นที่รู้ว่าตัวจริงเขาเป็นใคร และรวมถึงสมาชิกแก็ง

“กลับบ้าน...แล้วเรื่องนี้อย่าพึ่งให้พ่อกับพี่อลันรู้เด็ดขาด” 

“ครับ” เจอาร์ตอบรับและเคลื่อนรถออกจากที่จอดมุ่งสู่จุดหมายที่เรียกว่า ‘บ้าน’ ของเจ้านาย


❧❧❧❧❧❧❧❧

เลือกจากตอนอ่าน

ก่อนหน้า ต่อไป

ความคิดเห็น

แสดงความคิดเห็น

Top