มาเฟีย'จ้าว'ชีวิต (Mafia's King)

  • 119,804 ทั้งหมด
  • 0 ความคิดเห็น

มาเฟีย'จ้าว'ชีวิต VIII (100%)




VIII (100%)

“นาวา...” อดัมกระซิบปลุกแผ่วเบาที่แก้มใส

“คุณ....”น้ำฟ้าลืมตาขึ้นมากับเสียงเรียกนั้นดวงตาก็พบกับดวงตาเขียวมรกตนั้นที่มองอยู่ก่อนแล้ว

“พี่บลูต้องการนาวา” น้ำฟ้าเบิกตากว้างขึ้นกับประโยคที่เธอเข้าใจในความหมายนั้น 

“เอ่อ!...นาวาง่วงนอน...คะ” น้ำฟ้าตอบออกไปอย่างอึกอัก เพราะจะว่าไปความแปรปรวนของผู้ชายตรงหน้าเธอเริ่มจะชินกับมันแล้ว 

“แต่พี่ว่า...นาวานอนมามากพอแล้วนะ” อดัมพูดพร้อมกับมือที่เริ่มไม่อยู่นิ่งที่ขยับสอดเข้าไปใต้ผ้าห่มเข้ากอบกุมอกเต่งตึงนั้น

“อ๊ะ!....” น้ำฟ้าร้องออกมาเมื่อมือหนานั้นบีบยอดเกสรอกเต่งตึงหยอกล้อผสมกลั่นแกล้งเธออย่างจงใจ และใบหน้าขาวที่มีความแดงก่อนหน้านี้ก็เริ่มร้อนและแดงมากขึ้นเมื่อสายตาของเธอเริ่มชัดเจนมากขึ้นว่าผู้ชายตรงหน้าเปลือยเปล่า อวดความสวยงามของเรือนร่างไม่มีอายต่อหน้าเธอ 

“…อ้าาาา...พี่บลู...บาดเจ็บ...อยู่นะคะ” น้ำฟ้าร้องครางออกมาเมื่อมือหนาเริ่มลุกหนักมากขึ้น

“อย่าสนใจเลย...มันไม่สำคัญ” อดัมปิดประโยคต่อไปของน้ำฟ้าด้วยปากหยักของเขาทันทีเมื่อสิ้นประโยคสุดท้ายของเขา น้ำฟ้าที่ถูกจู่โจมไม่ทันตั้งตัวและลิ้นของคนร้ายกาจล่วงล้ำเข้ามาโดยทันทีไม่รีรอ 

“พรึบบบบ!...” เสียงผ้าห่มที่ถูกดึงออกให้พ้นทางจากการขวางกั้นของ อดัมกับน้ำฟ้า มือใหญ่ที่พึ่งดึงผ้าห่มออกไป เลื่อนไปหามือเล็กที่วางอยู่ข้างลำตัวของเจ้าของถูกจับและย้ายที่โดยมือใหญ่ของเจ้าของเช่นกัน ลากมาหยุดและวางบนตัวตนที่แข็งแรงร้อนผ่าวในฝ่ามือเล็กนั้น 

น้ำฟ้าที่ปากบางยังคงถูกครอบครองดูดกลืนความหวานอย่างต่อเนื่อง พร้อมกับมือบางที่ถูกนำมาเข้าครอบครองเกาะกุมท่อนแก่นกายที่ขยายคับมือเธอยิ่งขึ้นทำให้หัวใจดวงน้อยเต้นถี่รัวจนเหมือนจะหลุดออกมาประจานตัวเองถึงความตื่นเต้นและซ่านเสียวที่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ 

อดัมค่อยๆถอนริมฝีปากของตัวเองออกมาจากริมฝีปากบางอย่างอ้อยอิ่ง เสียงหอบหายใจเป่ารดกันและกันเมื่ออดัมแตะหน้าผากมนด้วยหน้าผากเขา สายตาต่างจ้องกันและกัน และแน่นอนตอนนี้ทั้งสองคนตกเข้าสู่ห้วงสวาท ลิ้นหนาค่อยๆออกมาจากปากของอดัม และเลื้อยเลียบริเวณริมฝีปากบางอย่างหลอกล่อกึ่งท้าท้าย น้ำฟ้าค่อยๆขยับลิ้นเล็กของตัวเองออกมาทีละนิดและเคลื่อนไปตามลิ้นหนาที่ออกมาก่อนหน้านี้ และตอนนี้ลิ้นบางล่วงล้ำเข้าสู่โพรงปากของอดัมเมื่อน้ำฟ้าติดตามลิ้นร้ายนั้น อดัมดูดกลืนความหอมหวานจากลิ้นเล็กในโพรงปากเขาทันที 

น้ำฟ้านอกจากหัวใจเธอที่กำลังเต้นผิดจังหวะแทบจะหลุดออกมาจากร่างเธอ เธอยังรู้สึกถึงความชื้นบริเวณจุดอ่อนไหวที่เร็วต่อการสัมผัส และเป็นที่เดียวกันกับที่จะให้ความอบอุ่นกับแก่นกายที่ร้อนผ่าวในมือเธอตอนนี้

“พี่บลู...หวาน...ถูกใจนาวามั้ย?” อดัมเอ่ยถามด้วยเสียงที่สั่นพร่า เมื่อเขาปลดปล่อยลิ้นเล็กคืนกลับสู่ฐาน

“…คนบ้า...” น้ำฟ้าไม่ตอบ ได้แต่ต่อว่าอดัมอย่างแผ่วเบาและเอียงอาย

“พี่เจ็บจัง!” 

“เจ็บแผล?...” น้ำฟ้าหันมาจ้องตาอดัม และย้ายสายตาไปที่บาดแผลที่ยังมีผ้าพันแผลพันไว้

“เปล่า”

“…?…” แววตาน้ำฟ้าบ่งบอกถึงความไม่เข้า

“พี่เจ็บตรงนี้...” อดัมขยับมือใหญ่ไปยังมือเล็กที่เกาะกุมท่อนร้อนของเขา

“…พี่บลู...” น้ำฟ้าเอ่ยชื่อด้วยน้ำเสียงที่ตัดพ้อพร้อมกับความอาย และกำลังจะเอามือนั้นออกจาก ‘ตรงนี้’ ในความหมายของอดัม แต่ก็ได้แค่คิดเพราะอดัมเหมือนรู้ทันมือใหญ่เกาะกุมมือเล็กไว้ไม่ให้หนีไปไหน

“…ช่วยพี่บลูด้วยนะครับ...” อดัมกระเซ้าอย่างอ่อนโยน พร้อมขยับมือเล็กให้รูดขึ้นลง ‘ตรงนี้’ ในความหมายของเขาอย่างเป็นจังหวะ 

“ซี๊ดดดดด...” อดัมครางออกมาด้วยความเสียว เมื่อเขาผละมือตัวเองออกมาและมือเล็กยังคงขยับอย่างต่อเนื่อง 

“หยุดก่อน...สาวน้อยใจเย็นๆ” อดัมต้องเปลี่ยนทิศทางมือของตัวเองกลับไปยังมือเล็กที่พยายามจะเพิ่มดีกรีระดับอารมณ์ของเขาด้วยมือน้อยๆของเธอ มือหนาเลื่อนมาจัดการกับชุดนอนเนื้อนุ่มให้พ้นจากร่างบางอย่างอ่อนโยน น้ำฟ้าโอนอ่อนผ่อนตามกับการกระทำของอดัม

น้ำฟ้าไม่อาจปฎิเสธชายตรงหน้าได้เลยแม้สักครั้ง เมื่อได้รับการปฎิบัติที่อ่อนโยนทั้งๆที่ความจริงแล้วในเวลาอื่นที่ไม่ใช่เวลาแบบนี้ เธอกับเขาก็แทบจะแยกเขี้ยวใส่กันตลอด ซึ่งเธอเองก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมระหว่างเธอกับเขาถึงเป็นแบบนั้น ทุกอย่างมันไปตามธรรมชาติที่เกิดขึ้นของเธอกับเขา แต่ที่หน้าแปลกสำหรับเธอที่สุดและที่แน่ๆคือผู้ชายตรงหน้าเขารู้ว่าเธอเป็นใครและเกิดอะไรขึ้นกับเธอ แต่มีบางอย่างที่ไม่มีใครรู้ว่ามันมีอะไรมากกว่าแค่การที่เธอหนีการแต่งงาน 

“กำลังคิดอะไรอยู่?” อดัมที่รับรู้ถึงอาการเม่อลอยของร่างบาง กระซิบถามแผ่วเบาพร้อมจับจ้องดวงตาน้ำตาลเข้มนั้นด้วยนัยน์ตามรกต

“…พี่บลู...” อดัมเลิกคิ้วกับคำตอบของน้ำฟ้า และย้ายตัวเองมานอนตะแคงหันหน้ามามองเธอข้างๆร่างเปลือยเปล่านุ่มนิ่มและเบียดร่างหนาของตัวเองแนบแน่น มือหนาข้างหนึ่งก็ลูบไล้หยอกล้อดอกไม้ตูม

“…ทำไม?...” อดัมถามกลับแต่ก็ไม่มีทีท่าว่ามือข้างที่ว่างจะสงบนิ่ง ยังคงไล้ผิวเนียนไปเรื่อยๆ 

“…เอ่อ!...” น้ำฟ้าเริ่มอึกอักเพราะเธอไม่รู้ว่าควรถามเขาดีมั้ยว่า!การที่เขาบังคับให้เธอสวมแหวนที่เขาให้นิ้วนางข้างซ้าย เขารู้ความหมายของมันเหรอเปล่า?  แล้วในเมื่อเขารู้ทุกอย่างระหว่างเธอกับเขามันคืออะไร? ก็เธอเป็นผู้หญิงเธอก็ต้องมีสิทธิคิดเรื่องพวกนี้ ใช่มั้ย? 

อดัมเลิกคิ้วเหมือนกำลังรอคำถามจากปากบาง และเขาต้องขมวดคิ้วอีกครั้งเมื่อใบหน้าขาวใสเลือกที่จะส่ายไปมาเป็นการปฎิเสธ ทำไมเขาจะไม่รู้ว่าเธอมีคำถามมากมายที่อยากจะถามเขาแต่จะเป็นเรื่องแบบไหนเขาเองก็ไม่อาจเดาได้ 

“อื้อ!....” อดัมประกบปากบางด้วยริมฝีปากเขาทันที เมื่อไม่หัวข้อสนทนาที่จะต้องใช้ภาษาพูด เขาก็สานต่อภาษากายกับเธอทันที น้ำฟ้าร้องประท้วงได้เพียงแค่นั้น เมื่อถูกคนที่เอาแต่ใจทำตามความต้องการตัวเองต่อทันที ที่เลือกที่จะไม่ถามเพราะเธอตัดสินใจที่จะเรียนรู้ผู้ชายที่ล้วงล้ำลิ้นเข้าสู่โพรงปากเธออีกครั้งด้วยตัวเธอเอง เพราะเธอไม่จำเป็นที่จะต้องรีบร้อนอะไร ในเมื่อเธอมีชีวิตอีกครั้งก็เพราะเขาคนนี้ถึงแม้ชีวิตของเธอจะเป็นยังไงต่อก็ไม่มีใครตอบได้ แต่ก็ดีกว่าชีวิตที่ผู้ที่ได้ชื่อว่าพ่อเลือกให้แน่นอน และผู้ชายที่กำลังดอมดมไซร้ซอกคอเธออยู่ไม่ใช่พี่เขตต์คนที่พ่อของเธอต้องการให้แต่งงานกับเธอก็เป็นพอ แต่ใครจะรู้ว่านายอดัมหรือพี่บลูคนนี้อาจจะเลวร้ายกว่าคนที่พ่อเธอเลือกให้ เพราะบาดแผลที่ต้นแขนเขาก็สร้างความน่าสงสัยให้กับมากพอดูเลย

“อ้าาาา...” เสียงครางของน้ำฟ้าดังออกมา เมื่อปากหยักนั้นเข้าครอบครองยอดเกสรอกเต่งตึงและดูดรั้งตามอารมณ์ปราถนาของเขา ที่ต้องการดึงร่างบางกลับเข้าสู่ปัจจุบันที่ชวนวาบหวาม มือหนาไล่ต่ำลงไปเรื่อยๆไปยังเป้าหมายที่ถูกกำหนดไว้แล้ว ขาเรียวเล็กถูกจับแยกออกเล็กน้อยเพื่อเปิดทางให้กับมือใหญ่ที่เข้าทาบทับดอกกุหลาบของน้ำฟ้า โดยที่ปากยังคงดูดโลมเลียยอดเกสรอกเต่งตึงไม่ลดละ มือเล็กโอบกอดจับที่ไหล่หนา และเมื่อมือหนาเบื้องล่างเข้าบีบและขย้ำดอกกุหลาบงามสะโพกเล็กเด้งขึ้นรับสัมผัสนั้นพร้อมกับมือเล็กที่เปลี่ยนมาที่ศรีษะที่ปกคลุมไปด้วยกลุ่มเส้นผมหยักโศกและกดให้ใบหน้าแนบชิดกับเนินเนื้ออกเต่งตึงมากขึ้นตามแรงปราถนาที่ก่อตัวเพิ่มมากขึ้นของร่างบาง อดัมรับรู้ถึงแรงแห่งความต้องการของร่างบางและการกลับเข้าสู่ปัจจุบันของเธอ ปากหยักก็ทำหน้าที่อย่างไม่ปราณีสร้างรอยแดงมากมายบริเวณเนินเนื้อดอกไม้ตูม 

“อ้า...ๆ...อ้า....” น้ำฟ้าครางออกมาอย่างต่อเนื่อง ประสานไปกับเสียงดูดที่เกิดจากปากหนาของ อดัมและเมื่อนิ้วของมือใหญ่เริ่มกรีดกรายกลีบดอกกุหลาบเพื่อให้ธารน้ำที่ไหลออกมาจากดอกกุหลาบชโลมชุ่มไปทั่วบริเวณ น้ำฟ้าขยับขาเปิดทางให้กับนิ้วนั้นมากขึ้น 

“อ้า...พี่บลู...” น้ำฟ้าครางเรียกชื่อชายคนแรกของเธอ เมื่อนิ้วของเขาเคลื่อนเข้าสู่ภายในตัวเธอและเริ่มขยับเป็นจังหวะเข้าออกอย่างต่อเนื่อง จากที่ช้าๆแปลเปลี่ยนเป็นจังหวะที่ถี่รัว ร่างบางกระสับกระส่ายจากความเสียวซ่านที่เพิ่มมากขึ้นจากนิ้วร้ายนั้น ปากหนาผละออกเข้าครอบครองปากบางที่ร่ำร้องหาเขาไม่หยุด และมือหนาอีกข้างเข้าประสานกับมือบางและนำพาเข้าเกาะกุมตัวตนเขาที่ขยายตัวเต็มที่ มือเล็กที่ถูกนำมากอบกุมแท่งร้อน และมือเล็กก็ขยับตามจังหวะที่มือใหญ่นำพาในตอนแรกรูดขึ้นลงตามจังหวะที่แทบจะเป็นจังหวะเดียวกันกับนิ้วร้ายที่ยังคงขยับอย่างต่อเนื่องในตัวเธอ 

“ซี๊ดดดดด....” อดัมครางออกมาเมื่อมือเล็กทำงานได้ถูกใจเขา แต่แล้วมือเล็กหยุดการเคลื่อนไหวและบีบตัวตนเขาพร้อมกับเสียงกรีดร้องของเธอเพราะนิ้วร้าย  ของอดัมได้ส่งร่างบางเข้าสู่ดินแดนสวรรค์ และร่างบางที่เกิดอาการเกร็งก็ค่อยๆผ่อนคลาย อดัมเอานิ้วที่ทำหน้าที่ได้ดีเยี่ยมออกมาจากตัวเธอและเอาเข้าปากตัวเองเพื่อดูดกลืนธารน้ำของเธอที่ติดนิ้วมา น้ำฟ้าหอบหายใจมองการกระทำด้วยใบหน้าที่เห่อแดงมากขึ้นจากที่แดงอยู่แล้ว

อดัมขยับตัวเองไประหว่างขาของน้ำฟ้าพร้อมกับขยับขาให้เธอเปิดทางให้กับเขามากขึ้น และค่อยๆจับแก่นกายของตัวเองไปที่ช่องทางสวรรค์ที่ยังคงมีธารน้ำไหลอยู่ และค่อยๆดันตัวตนของตัวเองอย่างเชื่องช้า น้ำฟ้ามองตามการกระทำนั้นอย่างไม่มีทีท่าขัดขืนใด ใบหน้าของอดัมเริ่มแสดงถึงความรู้สึกบางอย่างที่น้ำฟ้าไม่เข้าใจ แต่ดูจากแนวสันกรามที่เขากัดไว้นั้นเหมือนเขาเจ็บปวด

ใช่! อดัมกำลังเจ็บปวดเพราะน้ำฟ้ายังคงคับแคบเธอตอดรัดเขา ถึงแม้จะมีธารน้ำอำนวยความสะดวกให้กับเขาและเธอ และแน่นอนเขาทำเพื่อเธอเสียมากกว่า ถึงแม้จะไม่มีคำขอโทษเป็นภาษาพูดจากปากเขากับเรื่องก่อนหน้านี้ แต่ภาษากายที่เขากระทำกับเธอตอนนี้คือเขากำลังให้ความสำคัญกับความรู้สึกของเธอด้วยภาษากาย ที่เขาอ่อนโยนกับเธอไม่ทำตามอำเภอใจล้วงล้ำเข้าไปในตัวเธอในคราวเดียวและรวดเร็วเพื่อที่ความทรมานที่เกิดจากช่องทางที่คับแคบกำลังบีบรัดตัวตนเขา 

“อ๊ะ!...” อดัมร้องออกมา เมื่อน้ำฟ้าขยับเรียวขาเข้ารัดเอวเขาและดันสะโพกของตัวเองเข้าหาเขาอย่างรวดเร็ว ทำให้แก่นกายเขาที่เคลื่อนเข้าไปได้แค่ครึ่งเข้าไปในตัวเธอจนสุดทาง พร้อมใบหน้าบางที่แสดงออกถึงความเจ็บกับการกระทำนั้นของตัวเอง อดัมโน้มใบหน้าลงไปจุมพิตแผ่วเบาที่หน้าผากมนและไล่ต่ำลงมาที่ปากบางสีชมระเรื่อและเจ่อบวมเล็กน้อยจากการกระทำของปากเขา ดอกไม้ตูมที่เบียดเสียดสีกับหน้าอกแกร่งผ่อนคลายลง เมื่ออดัมยังไม่ขยับสะโพกสอบของตัวเอง

“นาวา...ต้องการพี่บลูคะ” น้ำฟ้าเปล่งเสียงออกมาอย่างแผ่วเบา เมื่อปากหยักผละออกจากเธอเล็กน้อย แขนเล็กเข้าโอบกอดที่ไหล่หนานั้น รอยยิ้มปรากฎที่ปากหยักเมื่อได้ยินเสียงอ้อนวอนนั้นพร้อมแววตาที่สื่อความรู้สึกที่มาจากก้นบึ้งของหัวใจส่งไปให้กับดวงตาน้ำตาลเข้มพร้อมกับสะโพกหนาเริ่มขยับอย่างเชื่องช้าในคราวแรกแค่เพียงช่วงเวลาสั้นๆ ก็แปรเปลี่ยนเป็นถี่รัวและเร็วขึ้นตามแรงอารมณ์คนตัวโตที่เสียวซ่านวาบหวามกับการกระทำของตัวเองที่ร่างเล็กตอบสนองกลับได้อย่างไม่ขาดตกบกพร่อง เสียงกิจกรรมสวาทเข้าจังหวะของอดัมดังกึกก้องประสานไปกับเสียงครางจากร่างเล็กและเสียงหอบหายใจของผู้กระทำดังกึกก้องไปทั่วห้องนอนสีขาวของน้ำฟ้า 

“อ้า....อ้า....” น้ำฟ้าครางออกมาอย่างต่อเนื่อง เมื่อคนตัวโตไม่มีทีท่าจะลดแรงหรือจังหวะการขยับเข้าออกท่อนแก่นกายโดยการขยับสะโพก จนร่างกายของทั้งเธอและเขาที่ยังคงขยับโยกขึ้นลงอย่างต่เนื่องมาได้สักพัก ตอนนี้เม็ดเหงื่อตามวงหน้าของเธอและอดัมเริ่มผุดออกมา เมื่อร่างกายเริ่มเร้าร้อนถึงจุดใกล้สุดทาง

“อืมมมมมม.....” เสียงครางของอดัมดังออกมาพร้อมกับอาการเกร็งของร่างบางที่กระตุกจากกิจกรรมครั้งนี้ อดัมปลดปล่อยธารน้ำเข้าสู่ร่างบางจนหยาดหยดสุดหลังจากกิจกรรมเข้าจังหวะที่ยาวนาน 

“ฟอดดดด....” อดัมเข้าสูดดมแก้มใสด้วยจมูกโด่งตามสัญชาติฟอดใหญ่ ก่อนที่เขาจะผละออกจากร่างบางและขยับไปนอนหอบหายใจอยู่ข้างๆนั้น น้ำฟ้าเผยรอยยิ้มออกมาจากการกระทำที่อบอุ่นของคนตัวโต แต่ยังคงนอนนิ่งเพราะตอนนี้เธอไม่มีเรี่ยวแรงขยับร่างกายเลย อดัมดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมกายให้กับร่างบางนั้น 

อดัมยืนมองน้ำฟ้าที่ดวงตาปิดลงและร่างกายที่ระบบการหายใจสม่ำเสมอ ด้วยสีหน้าและแววตาที่กำลังตกอยู่ในเครียดและเป็นกังวลก่อนที่จะค่อยๆเดินออกจากห้องของเธอไปเงียบๆ 

❧❧❧❧❧❧❧❧

เลือกจากตอนอ่าน

ก่อนหน้า ต่อไป

ความคิดเห็น

แสดงความคิดเห็น

Top