มาเฟีย'จ้าว'ชีวิต (Mafia's King)

  • 204,749 ทั้งหมด
  • 2 ความคิดเห็น

มาเฟีย'จ้าว'ชีวิต ตอน IX (25%)



'IX' (25%)


เช้าวันใหม่ของอีกวันในฟิลาเดลเฟีย น้ำฟ้าเดินลงมาข้างล่างแต่ไร้วี่แววของคนที่เธอกำลังมองหา จะว่าไปเธอก็ไม่เจอเขาตั้งแต่ลืมตาตื่นขึ้นมา เพราะข้างกายเธอว่างเปล่าไร้ซึ่งไออุ่น นั้นทำให้เธอคิดว่าเขาคงออกจากห้องเธอไปนาน แต่วันนี้เธอเปลี่ยนไปในแง่ของความรู้สึก เพราะจู่ๆเธอรู้สึกว่าโหวงๆอย่างบอกไม่ถูก และนี้ก็ค่อนข้างเช้าคาดว่าจะเจอเขาที่โต๊ะอาหาร

“เชิญคุณนาวาคะ” จาปาเข้าไปหาหญิงสาวเมื่อเห็นเธอกำลังเดินลงมา

“เอ่อ!...จาปาคุณอดัมไม่อยู่เหรอคะ?” น้ำฟ้าเอ่ยถามออกไปในที่สุด

“คะ...ท่านอดัมออกไปตั้งแต่เช้าแล้วคะ...ท่านฝากบอกให้คุณนาวาเตรียมเดินทางเดี๋ยวบ่ายๆท่านจะเข้ามารับคะ”

“เดินทาง?...ไปไหนเหรอคะ” 

“ท่านไม่ได้แจ้งไว้คะ” น้ำฟ้าพยักหน้ารับรู้ และนั่งลงตรงที่อาหารเช้าถูกจัดไว้ 

“อ่า!...คุณนาวาจะไปไหนคะ?” จาปาหันมาถาม เมื่อน้ำฟ้าจัดการกับอาหารเช้าเรียบร้อยและกำลังเดินออกจากบ้าน 

“ไปเดินเล่นนะคะ...ได้มั้ยคะ?” น้ำฟ้าหันกลับมาตอบ พร้อมกับถามกลับเพราะเห็นท่าทางของจาปาดูเดือดร้อนกับไอ้แค่!เธอจะออกไปเดินเล่น เพราะจะว่าไปที่นี้ดูกว้างใหญ่มาก เธอยังไปได้แค่ทุ่งดอกไม้และจากที่ฟังจากลิเลียที่นี้มีคอกม้าด้วย เธอก็แค่อยากไปดูสักหน่อยและมีเวลาอีกตั้งหลายชั่วโมงกว่าจะถึงเวลาที่จาปาบอก 

“เดี๋ยวดิฉันจะตามคนไปเป็นเพื่อนคะ..../...อุ้ย!...ไม่เป็นไร...” น้ำฟ้ารีบปฎิเสธทันที ไม่มีอะไรหรอกนะ ก็แค่เรื่องเล็กๆ แล้วอีกอย่างเธอไม่อยากรบกวนใครเพราะว่าทุกคนล้วนแล้วมีหน้าที่ต้องทำ และที่นี้อาจจะเป็นเธอคนเดียวที่ไม่มีอะไรจะทำ

“แต่ท่านอดัมสั่งไว้นะคะ” น้ำฟ้าได้แต่พยักหน้า เพราะคนที่นี้ไม่มีใครกล้าขัดคำสั่ง ‘ท่านอดัม’ “ตกลงเขาเป็นใครกันแน่?” น้ำฟ้าได้แต่คิดในใจ

“สวัสดีครับ” น้ำฟ้าหันไปตามเสียงทักทายที่ดังมาจากด้านหลัง

“เอ่อ!...สวัสดีคะ” น้ำฟ้าทักทายกลับตามมารยาท เพราะผู้ที่มาทักใหม่ทำให้เธอถึงกับอึ้ง! ผู้ชายเฮ้ย!ไม่สิ เด็กผู้ชายคนนี้คือใครกัน?

“...จัสติน...ครับ...คุณนาวาอยากไปไหนครับเดี๋ยวผมพาไป” จัสตินเด็กหนุ่มอายุน่าจะแค่สิบแปด เขาดูเด็กกว่าเธอแต่พอมายืนใกล้ๆเธอกลายเป็นว่าเธอดูเด็กไปเลย

“คอกม้า...ไปได้มั้ย?” น้ำฟ้าตอบกลับพร้อมรอยยิ้ม เพราะดูแล้วจัสตินน่าจะเป็นคนเดียวที่เธอน่าจะคุยและพูดรู้เรื่อง จัสตินพยักหน้าและก็เดินกันออกไป 

“สลัด!....” น้ำฟ้าร้องออกมา เมื่อจัสตินพาเดินมาทางเดียวกับที่ลิเลียพาเธอมา และเป็นทางเดียวกับที่เธอมาเมื่อวาน และกล่องสลัดของเธอก็ยังวางอยู่ที่เดิมใต้ต้นไม้ที่เมื่อวานเธอมานั่ง และหลังจากนั้นเธอก็จำอะไรไม่ได้ มารู้สึกตัวอีกทีก็ในห้องนอนท่าน อดัมของทุกคนที่นี้

“มีอะไรเหรอครับ” 

“กล่องสลัดนะคะ...แปลกมาก...” น้ำฟ้าเล่าให้จัสตินฟังถึงตอนที่เธอมานั่งตรงนี้ และหลังจากนั้นเธอก็จำอะไรไม่ได้ จัสตินยืนฟังด้วยใบหน้าที่เรียบเฉย ถึงแม้เขาพึ่งกลับมาเมื่อเช้าแต่เรื่องที่หญิงสาวตรงหน้าเล่ากลับไม่ทำให้เขาแปลกใจสายตาของ            จัสตินมองเลยไปยังสิ่งปลูกสร้างที่ผู้ที่มีศักดิ์เป็นป้าของประมุขที่นี้อาศัยอยู่ 

“เราไปกันต่อดีกว่าครับ...” จัสตินพยักหน้าเมื่อฟังเรื่องราวจนจบและชวนน้ำฟ้าเดินต่อไปยังจุดหมายที่ตั้งไว้ 


อดัมหยุดก้าวขาที่กำลังจะเดินเข้าบ้านหลังจากลงมาจากรถ เมื่อได้ยินเสียงหัวเราะที่คุ้นเคยแต่เขากลับไม่เคยได้ยินหรือได้รับมาก่อนเลย สายตามรกตหลี่ลงพร้อมหันไปจับจ้องต้นเสียงนั้น

“……..” น้ำฟ้าหยุดเสียงหัวเราะทันที เมื่อใบหน้าขาวหันมาทางหน้าบ้านและพบกับสายตาที่เธอมองหาตลอดเมื่อเช้า

“จัสติน...กลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่?” อดัมเลื่อนสายตาไปถามชายหนุ่มที่เดินเคียงข้างมากับผู้หญิงของเขาด้วยเสียงที่ราบเรียบ ทั้งๆที่ตลอดชีวิตของจัสตินสำหรับอดัมแล้วเขามองจัสตินเหมือนน้องชายเขาคนหนึ่ง แต่วันนี้และเป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกตรงข้ามกับหนุ่มน้อยคนนี้

“สวัสดีครับท่านอดัม...ผมกลับมาถึงเมื่อเช้าครับ” จัสตินตอบด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบแต่แฝงไว้ด้วยความเคารพคนตรงหน้า

“อืม!...แต่น่าเสียดายนะที่ฉันกับพี่นายต้องเดินทางกันวันนี้” อดัมตอบกลับและสายตากวาดไปมองน้ำฟ้าด้วยความรู้สึกไม่พอใจเธอ เพราะทั้งๆที่เธอก็เดินมาถึงเขาแล้วเธอกลับยังยืนอยู่ข้างๆจัสติน ไม่ยอมเดินมาทางเขา

“ผมมีเรื่องจะแจ้งท่านอดัมครับ...ผมได้มหาวิทยาลัยที่นิวยอร์กครับ”

“อย่างงั้นเหรอ...ดีใจด้วยนะ...ฉันกับพี่นายรู้อยู่แล้วว่านายต้องทำได้...แล้วจะเดินทางเมื่อไหร่...แล้วได้ที่อยู่เหรอยัง?” อดัมถามกลับอย่างเป็นการเป็นงาน

“ได้แล้วครับ...อีกสองสามวันครับ”

“ดี...ไปได้แล้ว!” คำแรกอดัมพูดกับจัสติน แต่ประโยคถัดมานัยน์ตามรกตตวัดกลับไปมองน้ำฟ้าด้วยสายตาบ่งบอกถึงความไม่พอใจ

“เอ่อ!...คะ...ไปก่อนนะคะและขอบคุณมากสำหรับช่วงเวลาที่ดี” 

“อ๊ะ!” อดัมผงะเล็กน้อยโดยที่ไม่มีใครสังเกตุทัน เมื่อประโยคด้วยน้ำเสียงหวานๆของน้ำฟ้ามอบให้กับจัสติน 

“ปัง!” 



Writer : Reader คะ มาเฟีย'จ้าว'ชีวิต (Mafia's King) เดินทางมา 25% แล้วนะคะ (ต้นฉบับ เขียนได้ 50% แล้ว ^^) แค่แจ้งนะคะ ไม่มีอะไรคะ จะลงเรื่อยๆ คาดว่าจะลงอยู่ที่ 60% นะคะ 

เลือกจากตอนอ่าน

ก่อนหน้า ต่อไป

ความคิดเห็น

แสดงความคิดเห็น

Top