มาเฟีย'จ้าว'ชีวิต (Mafia's King)

  • 114,540 ทั้งหมด
  • 0 ความคิดเห็น

มาเฟีย'จ้าว'ชีวิต IX (50%)



“อ๊ะ!” อดัมผงะเล็กน้อยโดยที่ไม่มีใครสังเกตุทัน เมื่อประโยคด้วยน้ำเสียงหวานๆของน้ำฟ้ามอบให้กับจัสติน 

“ปัง!” น้ำฟ้าสะดุ้งตกใจกับเสียงประตูห้องที่ถูกปิดโดยเจ้าของบ้าน

“ไปไหนมา?” อดัมถามน้ำฟ้าทันที ด้วยน้ำเสียงและอารมณ์ที่กำลังจะทำให้เขาอยากจะย้ำเตือนผู้หญิงตรงหน้าให้เธอไม่หลงลืมว่าเธอมันไม่ใช่ผู้หญิงที่จะไปหัวเราะต่อกระซิกกับผู้ชายคนไหนได้อีก

“คอกม้า” น้ำฟ้าตอบกลับด้วยเสียงที่ราบเรียบ เพราะจะว่าไปไม่ใช่ว่าเธอจะไม่รู้สึกถึงบรรยากาศและแววตาของผู้ชายตรงหน้า แต่เธอชินกับอารมณ์ขึ้นๆลงๆของเขามากกว่า 

“ไปเก็บของ” อดัมเค้นเสียงออกมา หลังจากที่เงียบอยู่นานเมื่อสิ้นเสียงคำตอบของน้ำฟ้า ทั้งๆที่ความจริงแล้วเขาไม่น่าจะต้องมาขุ่นมัว เพราะจัสตินต้องรู้อยู่แล้วว่าเธอเป็นผู้หญิงของเขา แต่ที่เขาไม่พอใจให้ไปบอกใครจะมีใครเชื่อว่าเขาอิจฉาจัสตินที่นาวาหัวเราะต่อกระซิกด้วย เพราะกับเขาเธอไม่เคยมีมันให้เขามาก่อน

“อื้อ!....” น้ำฟ้าร้องออกได้เพียงนิด เมื่อเธอกำลังจะทำอย่างที่อดัมบอก ปากบางถูกปิดลงทันทีเมื่อเธอขยับตัวเพียงก้าวเดียว อดัมก็กระชากเธอกลับพร้อมกับประกบปากเธอแบบไม่ทันตั้งตัว มือเล็กที่วางอยู่หน้าอกหนาตามแรงกระชากค่อยๆผ่อนคลายลง อดัมล้วงล้ำลิ้นหนาเข้าสู่โพรงปากหวานโดยทันทีและอ่อนโยนเพราะไร้การต่อต้านจากร่างบาง มือหนาล้วงเข้าไปใต้เสื้อเพื่อครอบครองหยอกล้อกับความเต่งตึง อดัมขยับขาเพื่อให้ร่างบางถอยหลังตามแรงดันของเขา จนร่างบางมาถึงขอบเตียงและถูกจัดให้เธอค่อยนั่งลงบนเตียง อดัมดึงเสื้อออกจากร่างบางโดยทันทีเผยผิวขาวกับอกเต่งตึงที่เขาปลดตะขอบราจิ๋วตั้งแต่ตอนไหนนั้นน้ำฟ้าเองก็ไม่รู้ตัวเพราะตอนนี้มันล่วงหล่นไปอยู่บนตักเธอ

“แกร็กๆๆๆๆ” เสียงกระดุมเสื้อของอดัมล่วงหล่นไปบนพื้นห้อง โดยที่ไม่ได้รับการใส่ใจจากผู้กระทำ เพราะอดัมไม่เสียเวลาในการปลดกระดุมออกทีละเม็ดเขากระชากเสื้อเชิ้ตแขนยาวสีเข้มของตัวเองเพียงครั้งเดียวเขาก็เปลือยเปล่าโชว์ร่างกายกำยำที่สวยงามต่อหน้าเธอ และก่อนที่เขาจะล้มตัวลงทาบทับร่างบางเขาก็ปลดตะขอกางเกงตัวเองและเพียงแหวกตรงซิบกางเกง น้ำฟ้ามองตามสิ่งที่เธอเห็นภายใต้อาภรณ์สีขาวมันดุนดันแสดงตัวตนออกมาและเธอเข้าใจมันทันทีว่าเธอต้องสนองรับผิดและชอบพร้อมปฎิบัติให้กับเจ้าสิ่งนั้นก่อนการเดินทางเป็นที่แน่นอน

“อ้า.....” น้ำฟ้าครางออกมาเมื่อปากหยักของอดัมที่ปลดปล่อยริมฝีปากเธอหลังจากที่เขาดื่มด่ำกับมันอยู่เป็นนานสองนาน เขาก็เลื่อนเข้าดูดรั้งยอดเกสรสีชมพูที่เป็นไตชูชันเชื้อเชิญเขาตั้งแต่ที่เขาใช้มือหนาเขาบีบขยี้จนมันแทบจะแตกคามือเขาอยู่แล้ว อดัมโลมเลียคืนขวัญให้กับยอดเกสรนั้นไม่ให้น้อยหน้ากันทั้งสองข้าง ร่างเล็กได้แต่บิดเร่ากระสับกระส่ายสะโพกเปลือยเปล่าของทั้งสองคนเสียดสีถูไถอย่างขัดใจน้ำฟ้ายิ่งนัก เพราะทันทีที่เขาทาบทับเธอปากเขาก็ประกบปากเธอทันทีและมือเขาก็เข้าจัดการกับกางเกงของเธอจนมันหลุดออกจากร่างเธอไปอย่างรวดเร็วและต่อจากนั้นก็เป็นของเขาที่เขาไปลากมือเธอมาจัดการกับกางเกงเขาที่เขาปลดตะขอกับซิบอำนวยความสะดวกให้กับเธอแล้ว แต่นั้นก็ผ่านมานานมากแล้วในความรู้สึกของเธอ เพราะเขาไม่ยอมย้ายแท่งร้อนที่มันถูไถไปมาบริเวณหน้าขาเธอและตามส่วนต่างๆของเรือนร่างเธอ จนเธอรู้สึกเร่าร้อนไปทั่วร่างกายต้องการให้เขาเข้ามาเติมเต็ม แต่เขาก็ไม่ยอมทำมันสักที 

“พี่บลู....” น้ำฟ้าร้องครางร้องเรียกเขา เมื่อเธออดทนต่อไปไม่ไหวแล้ว รอยยิ้มมุมปากของอดัมเกิดขึ้นทันทีเพราะทุกอย่างที่มันเป็นอยู่เขาตั้งใจ เพราะนี้เป็นการลงโทษเล็กๆน้อยๆ ไม่ใช่ว่าเขาจะไม่ต้องการแต่คนอย่างเขาความอดทนและเข้าใจในเรื่องนี้เหนือชั้นกว่าเธอ

“ครับ...” อดัมตอบรับโดยที่ริมฝีปากยังคงคลอเคลียอยู่กับยอดเกสรของความเต่งตึงนั้นไม่มีทีท่าจะเคลื่อนย้ายไปไหนนอกจากจะสลับไปมา

“นาวา...ต้องการพี่บลู...เดี๋ยวนี้” น้ำฟ้าพูดพร้อมกับแยกขาของตัวเองเปิดทางให้กับเขาโดยที่ไม่สนใจว่าเขาจะมองเธอเป็นผู้หญิงร่านสวาทเลยแม้แต่น้อย เพราะถึงแม้เธอจะไร้เดียงสากับเรื่องนี้แต่ความรู้สึกที่อดัมสร้างให้กับเธอมันแทบจะทะลักออกมาและเธอคงอารมรณ์ไม่คงที่แน่นอนถ้ามันไม่ได้รับการตอบสนองจากเขา

“แต่เราต้องออกเดินทางกันแล้ว” อดัมขยับขึ้นมาพูดสายตาทั้งสองจับจ้องประสานกัน รอยยิ้มผุดขึ้นเล็กน้อยทันทีบนใบหน้าหล่อเหลานั้นเมื่อสิ้นเสียงคำตอบเขา เพราะหญิงสาวมองเขาเหมือนกำลังจะร้องไห้ 

“แต่...นาวา...” มือข้างหนึ่งของอดัมเกลี่ยเส้นผมที่ขึ้นมาปลกหน้าหวานนั้น อย่างอ่อนโยนและปลอบขวัญเมื่อเขาหยุดทุกอย่างและเธอกำลังจะร้องไห้กับการหยุดทุกอย่างของเขา 

อดัมเลิกคิ้วมองพร้อมรอยยิ้มเล็กๆ เพราะดวงตาน้ำตาลเข้มมีหยดน้ำที่มาคลอเคล้าและไหลออกมาอย่างน่าสงสาร “พี่เหนื่อยมาก...และไหนต้องเดินทางกันต่อ...พี่ทำให้นาวาไม่ไหวหรอก” อดัมตอบกลับพร้อมกับมือที่เกลี่ยเช็ดธารน้ำที่ไหลออกมาอย่างน่าสงสาร 

“นาวา...นาวา...ทำเอง...ก็ได้คะ” น้ำฟ้าตอบกลับอย่างเอียงอาย แต่เธอต้องการเขาจริงๆ ร่างกายเธอมันบอกอย่างนั้น

“ทำเป็นเหรอๆ...” อดัมยังใจเย็นถามกลับ ทั้งๆที่ตัวเองก็ต้องการเธอจนปวดร้าวไปทั่วท่อนแก่นกายและยิ่งเธอเสนอจะทำหน้าที่นี้เองกลับกระตุ้นความต้องการของเขามากขึ้น

“พี่บลู...เคย...” น้ำฟ้าหลบตาเพราะเธอยังจำประสบการณ์ที่เขาให้เธอเป็นผู้คุมเกมรักครั้งหนึ่ง

“ก็ได้ครับ...แต่ต้องเร็วๆ...นะ...เพราะเราสองคนสายแล้ว” อดัมพูดพร้อมขยับตัวลงไปนอนหงายและร่างบางก็ขยับตามมา น้ำฟ้าค่อยๆขึ้นคร่อมอดัมและขยับลงไปตรงตำแหน่งที่ให้จุดประสานตรงกันและค่อยขยับสะโพกขึ้น

“เอ่อ....พี่บลู...ชะ...ช่วยนาวา...หน่อยคะ” น้ำฟ้าร้องขออย่างเอียงอายอีกครั้งเมื่ออดัมนอนนิ่งๆ มือข้างหนึ่งหนุนศรีษะตัวเองอย่างใจเย็นไม่เดือดร้อนอะไรเลย อดัมยิ้มมากขึ้นจากที่ใบหน้าเขาเปื้อนรอยยิ้มพิมพ์ใจอยู่ตลอดเวลา มือข้างหนึ่งที่ยังว่างอยู่ก็เข้าจับที่แท่งร้อนของตัวเองให้มั่นคงมากขึ้นเพื่ออำนวยความสะดวกให้กับร่างเล็กที่ค่อยลดระดับสะโพกของตัวเองลงมาทีละนิด 

“เรา...มีเวลา...ไม่มาก...ซี๊ดดดดด” อดัมปล่อยประโยคที่ให้ร่างบางเร่งการเคลื่อนกายเร็วขึ้น และเมื่อเธอกลั้นใจลงมาครอบครองเขาจนสุดทางอดัมร้องครางออกมาจากความเสียวซ่านที่พุ่งพรวดาจนเขาแทบจะปลดปล่อย และแน่นอนความเจ็บเกิดขึ้นกับน้ำฟ้าทันทีเพราะเธอคับแคบยิ่งนัก

“ข...ขยับ....” อดัมปล่อยประโยคต่อไปทันที เพราะตอนนี้เขาเองก็แทบคลั่งเพราะการบีบและรัดของเธอ

“อ้าาาาๆๆๆ...อ่า...อ่า....” เสียงครางที่แยกไม่ออกว่าเป็นของใครดังต่อเนื่องกันเมื่อสะโพกเล็กขยับตามเสียงนั้น สองมือใหญ่ย้ายมากอบกุมที่สะโพกเล็กและเคลื่อนไปตามแรงขยับของร่างบาง และเป็นไปไม่ได้เลยที่สะโพกหนาจะไม่ขยับสวนทางกับสะโพกเล็กเพราะเมื่อจังหวะของสะโพกขยับลงมาสะโพกหนาก็ขยับสวนขึ้นไปเช่นกัน ความเสียวซ่านเพิ่มดีกรีให้กับสองร่างที่ยังคงขับเคลื่อนกันอย่างต่อเนื่องนอกจากเสียงครางที่ดังมาอย่างไม่ขาดสายพร้อมกับเสียงของจุดปะทะที่เข้าโสตประสาทของอดัมอยู่ตลอดเวลา 

“เร็วๆ....ที่รัก....ใกล้แล้ว.../...กรี๊ดดดดดดด” เสียงร้องของนาวาดังต่อทันที พร้อมกับเสียงครางทุ่มต่ำของอดัมที่ตามมาติดๆและร่างทั้งเกร็งกระตุกและความอุ่นวาบในช่องท้องของนาวาก็เป็นการตอกย้ำว่าเธอได้กลายร่างเป็นสาวร่านสวาท

“เก่งมาก...” อดัมกล่าวชมหญิงสาวที่ตอนนี้ทำเพียงแค่หอบหายใจ โดยที่ยังไม่ขยับร่างกายไปไหนสองมือค้ำกดทับอยู่บนหน้าท้องแกร่งที่เป็นลอนอย่างสวยงาม

เลือกจากตอนอ่าน

ก่อนหน้า ต่อไป

ความคิดเห็น

แสดงความคิดเห็น

Top