มาเฟีย'จ้าว'ชีวิต (Mafia's King)

  • 128,311 ทั้งหมด
  • 0 ความคิดเห็น

มาเฟีย'จ้าว'ชีวิต IX (100%)

มาเฟีย'จ้าว'ชีวิต IX (100%)



http://www.hongsamut.com/showimage.php?id=201604231952586qjj65f7xvg5246


มาเฟีย'จ้าว'ชีวิต IX (100%)


“คะ?” น้ำฟ้ามองอดัม และสลับกลับไปมองคนที่เดินเคียงคู่กับอดัมก่อนหน้านี้ ที่ยืนอยู่ตรงหน้าไม่ห่างมาก

“อเล็กเซียร์ จูเนียร์ เพื่อนพี่...และนี้นาวา ผู้หญิงของฉัน” อเล็กเซียร์ เลิกคิ้วมองอย่างแปลกใจ เมื่อเพื่อนเขาแนะนำเขากับหญิงสาวตรงหน้าและแนะนำหญิงสาวตรงหน้ากับเขา เพราะนี้เป็นครั้งแรกในชีวิตที่รู้จักกับเพื่อนที่ชื่อว่าอดัมมายี่สิบปีที่อดัมแนะนำผู้หญิงให้เขารู้จักเป็นครั้งแรก เพราะโดยปกติแล้วเพื่อนลูกครึ่งไทย-อเมริกันคนนี้ไม่เคยให้ความสำคัญกับผู้หญิงคนไหน และยิ่งแปลกคือเธอคนนี้เป็นผู้หญิงไทย เพราะอดัมไม่เคยยุ่งกับผู้หญิงไทยมาก่อน

“ยินดีที่ได้รู้จักครับ” อเล็กเซียร์พูดอย่างอ่อนโยน พร้อมรับไหว้หญิงสาวตรงหน้าที่เธอยกมือไหว้

“ขอบใจอีกครั้งอเล็กเซียร์...พรุ่งนี้เจอกัน...ฉันขอตัวก่อน” อดัมพูดแทรกสกัดสายตาของอเล็กเซียร์ที่มองนาวาของเขาตลอด และเขาก็รู้สึกไม่ชอบใจสักเท่าไหร่ น้ำฟ้ากล่าวลาและยกมือไหว้อเล็กเซียร์อีกครั้ง ก่อนที่จะโดนอดัมผลักกึ่งเร่งให้เธอเข้าไปในรถที่เจอาร์เดินมาเปิดประตูรออย่างเข้าใจ 

“หวงละซิ...ไอ้เพื่อนรัก” อเล็กเซียร์พึมพำเบาๆกับตัวเองพร้อมรอยยิ้ม


อดัมที่กลับเข้ามาในรถและเจอาร์เคลื่อนรถออกไปได้สักพักโดยที่มีหญิงสาวนั่งอยู่ข้างๆที่ตัวเธอแทบจะหลอมรวมเป็นร่างเดียวกับเขาอยู่แล้ว เพราะจนถึงตอนนี้อดัมก็ยังไม่ยอมคลายอ้อมแขนที่ยังคงโอบรัดเธอ แต่สายตาของเขากลับไม่ได้มองร่างบางที่ศรีษะถูกซุกอย่างจำยอมที่หน้าอกแกร่งที่ขยับขึ้นลงตามลมหายใจ และนั้นน่าจะเป็นสิ่งเดียวที่ขยับอยู่ให้รู้ว่าเขายังมีชีวิต เพราะอดัมนั่งนิ่งจนคิดว่าเขาไม่ใช่มนุษย์เสียแล้ว      น้ำฟ้าได้แต่เหลือกตาขึ้นไปมองใบหน้าที่สายตามองไปข้างหน้าอย่างแน่วแน่และมั่นคง คิ้วขมวดเข้าหากันเล็กน้อยบ่งบอกว่าผู้ชายตรงหน้ากำลังครุ่นคิดเรื่องอะไรสักอย่าง และด้วยที่คิ้วขมวดเข้าหากันถึงแม้จะเล็กน้อยแต่ก็เดาได้ไม่ยากว่าเรื่องที่เขากำลังคิดอยู่นั้นกำลังทำให้เขาหาทางออกให้กับมันไม่ได้

“ถึงแล้วครับ” เสียงของเจอาร์เรียกสายตาของอดัมที่นั่งนิ่งมาตลอดทาง หันไปมองเจอาร์ที่หันหลังมา จากเบาะหน้าหลังพวงมาลัยและพยักหน้ารับรู้

น้ำฟ้าออกจากรถประตูอีกฝั่งที่ตัวเองนั่ง เมื่ออดัมคลายอ้อมแขนที่กอดรัดเธอมาตลอดการเดินทางรถมาจอดที่บ้านริมหาดนิวเจอร์ซีย์ที่ขนาดของมันก็เท่าๆกับบ้านบริเวณโดยรอบ อดัมเดินมาจูงมือน้ำฟ้าและพาเดินเข้าประตูบ้านที่เจอาร์เปิดเรียบร้อยแล้ว น้ำฟ้ามองภายในซึ่งบริเวณชั้นหนึ่งกำแพงส่วนใหญ่จะเป็นกระจกสามารถมองวิวริมหาดได้รอบตัวบ้าน และน้ำฟ้าคิดว่ามันต้องสวยมากแน่ๆ ขนาดกลางคืนยังสวยขนาดนี้ แต่น้ำฟ้าก็มองได้ไม่นาน ผ้าม่านก็เคลื่อนตัวโดยอัตโนมัติเมื่อเจอาร์กดปุ่มบางอย่างที่     รีโมท์ก็เข้ามาบดบังสายตาของเธอจากวิวที่สวยงาม

“หิวแล้ว...” อดัมพูดสั้นๆ และกึ่งลากกึ่งจูงน้ำฟ้าไปยังโต๊ะที่มีอาหารจัดไว้พอสมควรสำหรับสามที่ อดัมปล่อยมือจากน้ำฟ้าและไปนั่งหัวโต๊ะและมองตาเธอให้เธอนั่งลงด้านซ้ายของเขา และเจอาร์ก็เดินมานั่งด้านขวาของอดัมหลังจากปิดบ้านเรียบร้อย และทั้งสามก็ลงมือกินกันอย่างเงียบๆ 

น้ำฟ้าขณะที่นั่งกินอย่างเงียบๆ คอยแอบชำเลืองมองคนที่นั่งหัวโต๊ะที่กินโดยไม่พูดไม่จา อดัมไม่ใช่ว่าเขาจะไม่รู้สึกว่าหญิงสาวข้างๆคอยชำเลืองมองแต่เขาเลือกที่จะนิ่งมากกว่า ทางด้านเจอาร์ก็มองสองคนข้างหน้าพร้อมรอยยิ้มที่มุมปากอย่างเข้าใจทั้งคนที่เป็นเจ้านายที่กำลังสับสนกับตัวเองในความรู้สึกที่มีให้กับเธอคนที่นั่งข้างๆ ส่วนหญิงสาวถ้าให้เขาเดาเธอคงกำลังสงสัยว่าอาหารพวกนี้มาได้อย่างไรกัน แต่ถ้าเธอรู้ว่าผู้ชายที่เธอคอยชำเลืองมองอยู่แท้จริงแล้วเขาเป็นหัวหน้ามาเฟียที่น้อยคนจะรู้จักตัวจริง บางคนรู้เพียงกิตติศักดิ์กับชื่อเท่านั้นแต่หน้าตาคนคนนี้นั้นน้อยคนนักที่จะรู้ ถ้าไม่ใช่ระดับแนวหน้าของวงการมาเฟีย

“นอนได้แล้ว...พรุ่งนี้มีงานต่อ” อดัมที่ออกมาจากห้องน้ำหลังจากมื้อเย็นที่กลายเป็นมื้อค่ำเรียบร้อย เขาก็พาน้ำฟ้าขึ้นมาบนห้องนอนชั้นสองของบ้านริมหาด และเขาให้เธอเข้าไปจัดการกับตัวเองในห้องน้ำก่อน แต่หลังจากที่เขาออกมากลับเห็นหญิงสาวนอนกระพริบตาไม่ยอมหลับไปสักที

“งาน?” น้ำฟ้าหันไปถาม

“พรุ่งนี้พี่มีถ่ายแบบที่นี้” น้ำฟ้าพยักหน้าเข้าใจ แต่เธอก็ยังไม่ง่วงนี้น่า ก็เธอนอนหลับบมาตลอดบ่ายและตลอดทางจนมาถึงที่นี้

“อื้ม!...” น้ำฟ้าร้องในคอเล็กน้อย เมื่ออดัมขึ้นมาบนเตียงขนาดใหญ่ของห้องนอนและเข้ามาสวมกอดเธอวางศรีษะของเขาที่ชื้นนิดหน่อยจากการพึ่งสระผมบนไหล่เธอและซุกใบหน้าที่ซอกคอในท่านอนคว่ำ และแขนใหญ่ก็คร่อมพาดบนตัวเธอ และในเวลาอันรวดเร็วการหายใจของคนเหนือร่างเธอก็สม่ำเสมอเหมือนเขาหลับไปแล้วนั้นเอง น้ำฟ้าได้แต่นอนนิ่งๆไม่ขยับร่างกายเกรงจะรบกวนคนหลับ เพราะการกระทำของเขาแบบนี้ทำให้น้ำฟ้ารู้สึกอบอุ่นในหัวใจ แต่มันจะอยู่ได้นานแค่ไหนเนี๊ยะสิไม่มีใครตอบได้ เพราะคนนี้บทจะดีก็ดีจนเธอแทบจะหลงระเริงไปกับความรู้สึกนั้น แต่ถ้าเขาโกรธขึ้นมายังกับพายุบุแคมที่สามารถทำให้ทุกอย่างที่เขาไม่พอใจราบเป็นนาศกลอง และเธอเองก็เจอกับตัวเองมาหลายต่อหลายครั้งในเพียงเวลาอันสั้นที่เธออยู่และติดตามเขาแล้วแต่เขาจะพาไป “เป็นคนแบบไหนกันนะ” น้ำฟ้าคิดในใจเพราะอารมณ์เขานั้นเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็วในเสี้ยววินาที

“ถ้ายังไม่ยอมหลับ...พี่อาจเปลี่ยนใจแล้วเราสองคน...มาทำอะไรกัน...แบบตอนบ่ายอีกสักรอบหรือสองรอบ” น้ำฟ้าอ้าปากค้างอย่างเข้าใจทันที ใบหน้า หู ของเธอคงแดงเห็นอย่างชัดเจนหากห้องนี้เปิดไฟ เพราะเธอรู้สึกถึงความรู้สึกวูบวาบทุกอณูสัดส่วนของร่างกายทันที

“ฮืม!” อดัมขยับร่างกายขึ้นคร่อมร่างบางที่หลับตาลงทันทีที่เขาขยับตัว อดัมยิ้มมุมปากขำกับท่าทางของเธอ เพราะถึงแม้ก่อนหน้านี้ที่เธอไม่ได้ขยับตัวก็จริง แต่การหายใจของเธอนั้นสิที่ปลุกเขา เพราะเธอเอาแต่ถอนใจครั้งแล้วครั้งเล่าเหมือนกำลังคิดอะไรอยู่ตลอดเวลา อดัมเคลื่อนตัวลงไปนอนหงายข้างๆเธอ ถึงแม้จะไม่ได้โอบกอดเธอแต่ก็เบียดกายนอนแนบชิดเธอ เพราะช่วงเช้าของวันนี้ที่เขาต้องออกจากบ้านแต่เช้าที่     ฟิลาเดลเฟีย เพราะเขาต้องเข้าไปจัดการกับปัญหาของแก็งที่ตอนนี้เกิดการขัดแย้งกันในเรื่องของธุรกิจ เพราะทุกอย่างที่มีการเปลี่ยนแปลงจากสีดำมาเป็นสีเทานั้นมันก็ไม่ง่ายเลย เพราะตลอดหลายปีที่ผ่านมารายได้ของคนในแก็งลดลงมาก มันก็แน่ละการทำอาชีพสุจริตรายได้มันจะดีเท่ากับการทำอาชีพทุจริตได้อย่างไรกัน แต่เขาก็อนุญาตให้มีการทำธุรกิจเกี่ยวกับสถานเริงรมย์และเรื่องอย่างว่า แต่นั้นต้องไม่ใช่เกิดจากการบังคับต้องเป็นที่ยินยอมของลูกจ้างกลุ่มนี้ทั้งหญิงและชาย และแน่นอนการแข่งขันต้องเกิดขึ้นของเหล่าสมาชิกที่อยู่ในเขตพื้นที่ใกล้เคียงกัน และไหนจะมีการซื้อตัวดาวเด่นของแต่ละที่จนเกิดความวุ่นวาย และเขาเองไม่อยากให้สมาชิกต้องมาทะเลาะกันเองเกิดการแตกแยกเขาจึงต้องไปเคลียปัญหานี้ด้วยตัวเอง ถ้าถามว่ามันเป็นเรื่องเล็กน้อยมั้ย? ให้ตอบก็ใช่! แต่เขาไม่อยากปล่อยเรื่องเล็กน้อยนี้ให้มันลุกลามจนใหญ่โต จึงต้องจัดการปัญหาเล็กให้จบก่อนที่จะเกิดเป็นปัญหาใหญ่

แต่เรื่องของแก็งก็ยังไม่น่าเป็นกังวล เท่ากับกลุ่มคนที่เขาไม่รู้ว่าคนเหล่านั้นเป็นใครและต้องการอะไรที่คอยติดตามเขา เพราะตอนนี้คนของเขายังไม่ได้เบาะแสทั้งๆที่มีรูปจากกล้องวงจรปิดที่อุทยานประวัติศาสตร์แห่งชาติอินดิเพนเดนซ์ และยิ่งหาเบาะแสได้ยาก ทำให้อดัมต้องระวังตัวมากขึ้นเพราะกลุ่มนี้ต้องไม่ธรรมดา ถึงสามารถปกปิดตัวตนของตัวเองได้เป็นอย่างดี แต่ถ้าคนเหล่านั้นคิดว่าเขาเป็นหมูให้เคี้ยวได้ง่ายๆก็ไม่น่ากลัว แต่ดูแล้วกลุ่มคนเหล่านั้นดูการทำงานมีแบบแผนไม่บุ่มบามหรือวู่วาม แต่คนอย่างเขาก็ต้องรู้ให้ได้ เพราะถ้าคนของเขาหาเบาะแสไม่ได้เขาต้องพึ่งคนของพ่อในหน่วยงานราชการอย่างเอฟบีไอ 



ลงต่อเลย 2 วันติดๆกัน สำหรับวันหยุดยาว

เลือกจากตอนอ่าน

ก่อนหน้า ต่อไป

ความคิดเห็น

แสดงความคิดเห็น

Top