มาเฟีย'จ้าว'ชีวิต (Mafia's King)

  • 120,811 ทั้งหมด
  • 0 ความคิดเห็น

มาเฟีย'จ้าว'ชีวิต X (25%)

มาเฟีย'จ้าว'ชีวิต X (25%)

http://www.hongsamut.com/showimage.php?id=201604231952586qjj65f7xvg5246


https://www.facebook.com/RungArunoThay


มาเฟีย'จ้าว'ชีวิต (Mafia's King) ‘X’ (25%)

 

 

 

น้ำฟ้ายืนมองกลุ่มคนของกองถ่ายแบบที่มาเตรียมงานก่อนที่พวกเธอจะมาถึง และสถานที่ถ่ายวันนี้ก็อยู่ที่ริมหาดของนิวเจอร์ซีย์แต่อยู่คนละฝากกับบ้านที่พวกเธอนอนเมื่อคืนนี้

“อ๊ะ!...” น้ำฟ้าละสายตาจากกลุ่มทีมงานมากมายและก็เห็นผู้ชายที่นอนข้างกายเธอตลอดเมื่อคืน  เขากำลังยืนคุยกับผู้หญิงร่างบางที่ดูโดดเด่นมากกว่าจะเป็นแค่ทีมงานผมยาวสีดำที่ถูกรวบตึงไว้ด้านหลังยาวสลวยงดงามกับการแต่งตัวที่เป็นเสื้อและกางเกงขายาวสีดำทั้งชุดนั้นยิ่งทำให้เธอดูทะมัดทะแมงมีความในมั่นใจในตัวเองสูง ถึงแม้เธอจะมีผิวขาวแบบชาวตะวันตก แต่จากเสี้ยวด้านข้างที่น้ำฟ้าเห็นเธอนั้นเธอกลับมีรูปหน้าค่อนมาทางเอเชีย น้ำฟ้าขมวดคิ้วเข้าหากันทันทีเมื่อหญิงสาวตรงหน้าเอื้อมมือไปลูบแผลต้นแขนของอดัมที่ถูกแกะผ้าพันแผลออก และเปลี่ยนมาแปะพลาสเตอร์ยาสีเนื้อแทน และปฎิกริยาตอบกลับของอดัมก็ไม่มีทีท่าจะแปลกใจกับท่าทางแบบนั้นของหญิงสาวตรงหน้าเขา   และสายตาที่ทั้งสองจ้องมองกันเหมือนกับว่าเขาทั้งสองคนรู้จักกันมานาน

น้ำฟ้ารู้สึกแปลกๆ อย่างไม่เข้าใจว่าทำไมเธอไม่พอใจกับสิ่งที่เธอได้เห็นอยู่ตอนนี้ และความรู้สึกที่สิ่งรอบตัวเธอตอนนี้มันไม่มีอะไรน่าอภิรมณ์เลยมันแตกต่างกับก่อนหน้านี้อย่างชัดเจน น้ำฟ้าตัดสินใจหันหลังให้กับภาพของชายหญิงที่ทำให้เธอรู้สึกแย่อย่างบอกไม่ถูกและค่อยๆเดินออกจากบริเวณนั้น เพราะวันนี้เธอไม่มีหน้าที่อะไรเลย เพราะตั้งแต่ที่เธอกับอดัมเพียงสองคนต้องบอกว่าแค่สองเพราะ   เจอาร์เพียงแค่ขับรถมาส่งเธอกับอดัมและเขาก็ไปต่อโดยที่เธอเองก็ไม่รู้ว่าเขาไปไหน และหลังจากนั้นอดัมบอกให้เธออยู่แถวๆนี้ ส่วนตัวเขาก็แยกไปทำหน้าที่

น้ำฟ้าที่เดินออกมาโดยไม่รู้ตัวว่าไกลมากแค่ไหน และไม่รู้ตัวอีกอย่างว่าตอนนี้เธอไม่ได้เดินตามลำพัง แต่มีชายหนุ่มอีกคนที่เดินตามเธอมาหลังจากที่เห็นเธอเดินออกมาไกลจากบริเวณของการถ่ายแบบ

“คุณน้ำฟ้า”

“……..” น้ำฟ้าชะงักเท้าที่กำลังจะก้าวต่อ เพราะเสียงเรียกที่เป็นภาษาไทยนั้นดังพอให้เธอได้ยินว่าคนที่เรียกเธออยู่ใกล้เธอมากจากทางด้านหลัง

“เดี๋ยว!...” ลีโอรีบก้าวพร้อมกึ่งวิ่งมาดักหน้าเธอไว้ เมื่อเห็นว่าเธอกำลังจะวิ่งหนี

“ปล่อย!!..นะ...ฉันไม่ไใช่...คุณเข้าใจผิด...ปล่อย!...” น้ำฟ้าตกใจและพยายามจะดึงแขนและมือเธอกลับจากผู้ชายตรงหน้า

“น้องน้ำ...อย่าตกใจเลย...ผมไม่ได้จะทำร้ายคุณ...ผมเป็นเพื่อนกับบดินทร์...ครับ” น้ำฟ้าหยุดนิ่งทันทีเพียงแค่ ‘บดินทร์’ 

“ฉัน...ฉัน...ฉันจะรู้ได้อย่างไรว่าคุณพูดจริง” น้ำฟ้าถึงแม้จะไม่ขัดขืน แต่เธอก็ยังคงมีความเคลือบแคลงอยู่ เพราะ ณ เวลานี้เธอไม่สามารถไว้วางใจใครได้เลย

“ผมจะโทรหาบดินทร์...ผ่านทางเฟสไทม์” น้ำฟ้าพยักหน้าเห็นด้วย 

“แล้วทำไม...พี่ดินทร์ถึงไม่มาหาฉันเองคะ” น้ำฟ้าถามกลับในสิ่งที่ตกค้างอยู่ในจิตใจ เพราะเธอรอพี่ชายเธอตลอด แต่เขาก็ไม่ติดต่อกลับมาตอนนั้นเธอคิดเพียงว่าไม่มีใครต้องการเธอแล้ว แม้แต่พี่ชายที่เธอไว้วางใจเป็นคนสุดท้ายในชีวิตเธอ

“น้องน้ำ...บดินทร์เป็นห่วงคุณมาก...วันที่คุณฝากข้อความขอความช่วยเหลือนั้น บดินทร์เขาไปปารีส เขาได้รับข้อความจากคุณหลังจากนั้นสามวัน และทันทีที่เขารู้ว่าคุณกำลังเดือดร้อน วันนั้นเขาก็จะเดินทางกลับมาเมืองไทยทันที...แต่...” ลีโอหยุดคำพูดเอาไว้ เพราะเขากำลังคิดเรียบเรียงประโยคให้หญิงสาวตรงหน้าฟังอย่างเข้าใจเพราะถ้าเธอได้รับรู้ เธออาจโทษตัวเองกับสิ่งที่เกิดขึ้นกับเพื่อนเขาลีโอย้อนคิดไปวันที่เขากำลังประชุมอยู่อีกรัฐคือโอไฮโอ 

“ขอโทษคะ!...คุณลีโอที่เข้ามาขัดจังหวะการประชุม” ผู้ช่วยเลขาของลีโอผลักประตูห้องประชุมเข้า ด้วยใบหน้าที่ร้อนรนอย่างเห็นได้ชัด

“มีอะไร?” ลีโอถามกลับโดยทันที  เพราะต้องเป็นเรื่องสำคัญมาก ผู้ช่วยเลขาเขาถึงต้องทำแบบนั้น

“ทางโรงพยาบาลที่นิวยอร์กโทรมาคะ” ผู้ช่วยเลขาพูดพร้อมกับยื่นโทรศัพท์ที่อยู่ในมือให้กับลีโอโดยทันที ทันที่ลีโอรับโทรศัพท์นั้นใบหน้าเขาเปลี่ยนไปโดยทันที และเมื่อเขาวางสายก็แจ้งต่อที่ประชุมและขอยกเลิกการประชุมสำคัญครั้งนั้น และออกจากห้องประชุมโดยทันที

“บอกให้คนเตรียมฮอร์ฯ...ฉันจะไปโรงพยาบาล” ลีโอแจ้งต่อผู้ช่วยเลขาที่วิ่งตามเขาออกมา ลีโอที่อยู่ในเฮลิคอปเตอร์ใบหน้าเขาตอนนี้กังวลอย่างเห็นได้ชัดกับสิ่งที่เจ้าหน้าที่โรงพยาบาลที่นิวยอร์กแจ้งให้ทราบ “เรียนคุณลีโอคะ...รบกวนคุณรีบเดินทางมาที่นี้ด่วนคะ...คุณบดินทร์ประสบอุบัติเหตุอาการสาหัสมาก...แต่คนไข้ไม่ยอมเข้ารับการผ่าตัด...จนกว่าเขาจะได้เจอกับคุณ...คุณลีโอรีบๆหน่อยนะคะ...เพราะถ้าช้าเกินไปคนไข้อาจจะสูญเสียขาข้างหนึ่งคะ” 

เมื่อเฮลิคอปเตอร์เข้าจอดที่ชั้นดาดฟ้าตึกของโรงพยาบาล ลีโอก็รีบและวิ่งไปหาเพื่อนรักที่เกิดความเสี่ยงมากขึ้นเรื่อยๆ ถ้าเขาไม่ยอมเข้าห้องผ่าตัด

“บดินทร์” ลีโอที่ใส่ชุดคลุมพร้อมหมวกของโรงพยาบาล เข้ามาหาเพื่อนที่ยังคงมีสติ ทั้งๆที่ไม่น่าเชื่อว่าเขายังครองสติอยู่ได้

“กลับเมืองไทยแทนฉันที...น้ำกำลังเดือดร้อน...รีบไปช่วยน้องฉันด้วย...เพราะฉันไว้ใจแกคนเดียว” ลีโอพยักหน้ารับปาก โดยที่เขาเองก็ไม่รู้จักและเคยเห็นหน้าน้องสาวเพื่อนคนนี้ และทันทีที่บดินทร์ถูกเคลื่อนย้ายเข้าห้องฉุกเฉิน ลีโอก็จัดการเดินทางกลับเมืองไทยวันนั้น

ฮือๆๆๆๆ...พี่บดินทร์...น้ำขอโทษ” น้ำฟ้าที่ได้ฟังเรื่องราวจากลีโอ เธอร้องไห้เสียใจทรุดลงไปนั่งกับพื้นทรายอย่างคนหมดสิ้นเรี่ยวแรง เพราะเธอเข้าใจผิดพี่ชายมาตลอดว่าเขาไม่รัก

“น้องน้ำ...อย่าเสียใจเลยครับ...ที่ผมเล่าให้คุณฟังก็เพื่อให้คุณรู้ว่ายังมีพี่ชายของคุณที่เขาทั้งรักและเป็นห่วงน้องสาวคนนี้ของเขามากแค่ไหน” 

“น้ำมันโง่เอง...งี่เง่า” น้ำฟ้าเสียใจอย่างมากและถ้าพี่ชายเธอรู้ว่า เธอเคยทำเรื่องเลวร้ายเพียงแค่คิดว่าเธอไม่เหลือใครอีกแล้ว

“…อย่าเศร้าไปเลย...ตอนนี้บดินทร์ดีขึ้นมาก...ร่ำร้องอยากจะออกจากโรงพยาบาลทุกวัน...เขาอยากจะมาหาคุณด้วยตัวเขาเอง...”

“จริงเหรอคะ...พี่บดินทร์ไม่เป็นไร...จริงๆนะคะ” น้ำฟ้าเงยหน้าถามลีโอ พร้อมกับสองมือเล็กเข้าเกาะกุมแขนของลีโอที่เขาย่อเข่าลงมานั่งยองๆ ตรงหน้าหญิงสาว

“ครับ...ตอนนี้เขาอยู่ภายใต้การดูแลของแพทย์มือหนึ่งเลย...และต้องทำกายภาพบำบัด...ถ้าผมโทรไปบอกเขาตอนนี้ว่าคุณอยากคุยด้วย...คงทำให้เขามีกำลังใจมากขึ้น” น้ำฟ้าพยักหน้าพร้อมรอยยิ้มบนใบหน้าที่เต็มไปด้วยคราบน้ำตา ลีโอยื่นมือไปเช็ดคราบน้ำตานั้นอย่างอ่อนโยน 

 

ภาพของหนุ่มสาวริมชายหาดที่กำลังประคองกันอยู่ในสายตาเขียวมรกตอย่างไม่ตั้งใจ เมื่ออดัมที่กำลังทำงานอยู่และสายตาเขากวาดไปทั่วบริเวณที่ทีมงานกำลังวุ่นวายกับหน้าที่ของตัวเองกัน เขากลับหาหญิงสาวร่างบางไม่เจอ เขาจึงขอตัวและอ้างว่าขอเข้าห้องน้ำเพื่อออกมาตามหาคนที่เขามองหาไม่เจอ แต่ภาพที่เขาเห็นในระยะที่ไกลเกินกว่าจะได้ยินเสียงการพูดคุย แต่ก็มองได้ชัดว่าหญิงชายคู่นั้นเป็นใคร อดัมหันหลังเดินกลับห่างออกจากหญิงชายคู่นั้นและกลับเข้าไปทำหน้าที่ของตัวเองต่อด้วยแววตาที่ไม่มีใครอยากเห็นและเข้าหน้าเขาตอนนี้เลย

 

 

สวัสดีคะ! อ่านจบแล้วบางส่วนของตอนที่สิบ : อดัมเข้าโหมดของอารมณ์ 'หึง' แล้ว ตามต่อเนอะ...ว่าพี่บลูจะหึงโหดขนาดไหน........

ช่วงนี้เนื่องจากวันหยุดยาว แต่งานประจำของไรท์ ก็ไม่หยุดพักตามวันหยุด แต่ก็อยากจะมาลงให้ Reader ได้อ่าน และเป็นกำลังใจให้กับ อดัม และ น้ำฟ้า(นาวา) กันคะ (แต่แอบกระซิบนะคะ....ว่าต้นฉบับเขียนไปได้กว่า 75% แล้วคะ) และได้มีการเปิดตัวหน้าปก กันไปแล้วที่ Facebook ถ้าทุกอย่างไม่มีอะไรมาผิดแผน น่าจะเริ่มเปิดจองช่วงเดือน มิถุนายน คะ(น่าจะเปิดจองนานอยู่อาจจะ 30-45วัน คะ ) แต่จะเป็นวันไหนเดี๋ยวแจ้งอีกครั้งอย่างเป็นทางการ พร้อมราคา จำนวนน่าจะประมาณ สี่ร้อยกว่าหน้านะคะ (จบในเล่มคะ) เรื่องราคาก็ยังไม่ทราบเหมือนกัน (ในตอนนี้)  และกำลังดูว่าจะมีของสมนาคุณเป็นการขอบคุณทุกท่านด้วยคะ แต่ก็คิดไว้แล้วว่าจะเป็นอะไรดี.......

By

RungArunoThay

เลือกจากตอนอ่าน

ก่อนหน้า ต่อไป

ความคิดเห็น

แสดงความคิดเห็น

Top