'ลูกไม้'มาเฟีย (Heir Of Mafia)

  • 18,629 ทั้งหมด
  • 0 ความคิดเห็น

บทนำ (2/3)


เมื่ออลันเดินกลับมาที่โต๊ะในเวลาห่างจากหนูมุกเพียงไม่กี่นาที ในสภาพที่ทั้งเปียกและเลอะเทอะ  อลันทำเพียงถอดเสื้อตัวนอกออกและส่งให้กับคนของเขาและนั่งลงข้างๆหนูมุกของเขาทุกคนต่างเงียบกันโดยปริยาย และสร้างความแปลกใจให้กับทุกคนเพราะล้วนแล้วแต่มองออกว่าสองคนนี้ต้องมีปัญหากันแน่นอน และคงเป็นบุญตาของทุกคนเลยว่าได้เพราะนี้เป็นครั้งแรกที่ อลัน กับ หนูมุก มีปัญหา เพราะตลอดชีวิตที่ผ่านมาของทั้งสองคนไม่เคยสักครั้งที่จะมีปัญหากัน 

ทุกคนเลือกที่จะเงียบปล่อยให้ทั้งสองคนจัดการและแก้ปัญหากันเอง และเมื่อมาถึงเวลาสิ้นสุดของDinner ปีเตอร์กับหนูนาเดินทางกลับด้วยรถส่วนตัวที่ปีเตอร์มักจะชอบขับเองจนถึงปัจจุบันนี้ ส่วนอดัมที่กลับด้วยรถอีกคันไปตามทิศทางเดียวกับพ่อและแม่  ส่วนอลันกับหนูมุกและพ่อแม่ทูนหัวเดินทางกลับด้วยรถตู้ มุ่งหน้าไปยังบ้านของอลัน และการ์ดของแต่ละคนก็แยกย้ายกันไปทำหน้าที่ของตัวเองว่าเข้าสังกัดใครก็ไปตามทิศทางนั้น



เมื่อรถตู้มาถึงบ้านของอลัน หนูมุกก็ลงจากรถที่นั่งอยู่ข้างๆอลันมาตลอดทางแต่ไม่แม้แต่จะชายตามองอลันเลย เดินนำหน้าเข้าบ้านไปพร้อมกับแม่บ้านออกมาคอยต้อนรับ เผื่อนายๆที่พึ่งกลับมาจะต้องการอะไร หนูมุกเดินเข้าไปหา เฮเลน สาวร่างใหญ่ชาวอเมริกัน 

ìเฮเลนขา...ช่วยจัดห้องนอนแขกให้หนูมุกหน่อยนะคะ...และให้ใครไปย้ายของของหนูมุกมาไว้ที่ห้องนอนแขกด้วยนะคะî เสียงคำสั่งแกมขอร้องของหนูมุกมักจะไว้ใช้เสมอกับเฮเลนเมื่อเธออ้อนขออะไรกับสาวร่างใหญ่คนนี้ และทุกคำพูดได้ยินเข้าหูของอลันทันทีที่ตั้งใจเดินตามเธอเข้ามาเพื่อที่จะปรับความเข้าใจ แต่ไม่ทันที่เขาจะได้พูดอะไรหนูมุกก็เดินผ่านเขาไปหาแอล 

ìเดี๋ยวก่อนคะพี่แอล...î หนูมุกกลับเรียกแอลที่กำลังแยกตัวออกไป จึงต้องหยุดชะงัก ตามเสียงเรียกนั้น

ìเอ่อ...มีอะไรหรือครับ...คุณมุกî แอลหันกลับมาตามเสียงเรียก

ìรบกวนพี่แอลช่วยจองตั๋วเครื่องบินให้มุกกลับพร้อมคุณพ่อและคุณแม่ด้วยนะคะ...ขอบคุณคะî หนูมุกพูดแค่นั้นพร้อมรอยยิ้มและเดินขึ้นบันไดตามเฮเลน แม่บ้านไป แต่ก่อนจะไปปิ่นมุกวิ่งเข้าไปกอดคุณพ่อกับคุณแม่พร้อมกล่าวและจุ๊บกู๊ดไนท์ทั้งสองโดยทำมองไม่เห็นผู้ชายที่สำคัญอีกคนนามว่า อลัน 

อลันมองตามด้วยความรู้สึกที่เสียงในคอ จู่ๆมันก็หายไปพร้อมกับแผ่นหลังของสาวน้อยที่สำคัญที่สุดในชีวิต ในขณะที่อลันกำลังคิดว่าจะแก้ปัญหาที่เกิดขึ้นอย่างไร

ìพ่อไม่รู้หรอกนะว่า...สาเหตุมาจากอะไร...และพ่อจะไม่ถามด้วย...ลูกต้องแก้ปัญหานี้ด้วยตัวเองî เอกวุฒิพูดพร้อมกับตบบ่าชายหนุ่มที่เขารักไม่ต่างไปจากลูกเขาเอง และเขาก็รู้จักอลันดีก็เขาเลี้ยงอลันมาตั้งแต่ที่อลันคลอดได้เพียงสองวัน  และเดินกลับห้องไปพร้อมกับโอบเอวภรรยาสุดรัก และนีออนหันมายิ้มให้กำลังใจอลัน 

ìเฮ้ย!...î อลันถอนหายใจและเดินขึ้นบันไดไปตามทิศทางที่หนูมุกเดินนำไปก่อนหน้านี้ และเมื่อมาถึงประตูห้องนอนของเขากับหนูนมุก อลันเปิดประตูแต่เมื่อผลักเข้าไปภายในห้องมืดมิดไร้บุคคลที่ตั้งใจมาหา อลันเดินออกจากห้องมาทันที และเดินไปอีกด้านฝั่งห้องนอนแขกก็เจอกับเฮเลน เดินออกมาจากห้องนอนแขกพอดี

เฮเลนเมื่อเห็นเจ้านายเดินมาก็หลีกทางให้พร้อมขอตัว อลันพยักหน้าอนุญาต และเดินเข้าห้องไป

ìหนูมุก...พี่ขอโทษî ประโยคแรกที่อลันเอ่ยพูดกับหนูมุก ทันทีที่เดินเข้ามาในห้องและพบว่าเธอกำลังจะเดินเข้าห้องน้ำ หนูมุกเพียงแค่หันมาตามเสียงนั้นแต่ไม่แสดงความรู้สึกใดๆกับคำพูดนั้นของอลันและเดินเข้าห้องน้ำไป อลันได้แต่มองตามอีกครั้งด้วยแววตาที่เครียดอย่างเห็นได้ชัด

เขายอมรับว่าไม่รู้จะทำอย่างไร เพราะตั้งแต่จำความได้หนูมุกไม่เคยโกรธเขาเลย เขากับเธอตัวติดกันยิ่งกว่าแฝดอินจันซะอีก ไม่ว่าเขาจะทำอะไรหนูมุกจะมีส่วนเกี่ยวข้องกับเขาในทุกๆเรื่อง และแน่นอนเรื่องนี้หนูมุกต้องโกรธเขาแน่นอน แต่เนื่องจากเธอไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน เขาเลยไม่รู้ว่าจะต้องทำอย่างไรยอมรับเลยว่าเด็กสาววัยสิบเจ็ดทำเขาเสียการควบคุมตัวเองไปเลย

อลันเดินออกจากห้องนั้นและเดินกลับห้อง เขาทำภารกิจเดียวกับหนูมุก คืออาบน้ำเปลี่ยนชุดนอน และเมื่อทุกอย่างเรียบร้อยเขาก็เดินออกจากห้องนั้น มุ่งหน้าไปยังห้องที่จากมาเมื่อครึ่งชั่วโมงที่แล้ว เปลี่ยนความตั้งใจแรกว่าจะเข้าห้องสมุดเพื่อศึกษาธุรกิจของคุณตาทวดไมเคิลที่เสียไปเมื่อประมาณห้าปีก่อน ซึ่งเขาจะต้องรับช่วงต่อจากพ่อที่มอบทุกอย่างให้เขาทั้งหมดในส่วนของคุณตาทวดไมเคิล และส่วนที่พ่อเขาสร้างด้วยตัวเขาเอง พ่อได้จัดการแบ่งมาให้เขาครึ่งหนึ่งเป็นผู้ดูแลต่อไป 

แต่เมื่ออลันผลักประตูเข้าไปทั้งห้องมืดมิด เขาจ้องไปที่เตียงนอนขนาดใหญ่ก็เจอกับหนูมุกที่ทำเหมือนเข้าสู่นิทราไปแล้ว อลันเข้าไปอย่างเงียบๆและช้อนตัวหนูมุกไว้ในอ้อมแขน เดินออกจากห้องนั้นไปกลับไปยังห้องนอนของเขากับเธอ เพราะเขารู้ว่าทั้งเขาและหนูมุกคงนอนหลับไม่สบายแน่นอน ถ้าอยู่ใกล้กันแค่นี้แต่ต้องแยกห้องนอน เพราะตั้งแต่เล็กจนโตเขาทั้งสองคนนอนห้องเดียวกันโดยตลอด  มาแยกกันก็ตอนที่ต้องแยกกันอยู่คนละประเทศ แต่เมื่อหนูมุกปิดเทอมทุกครั้งก็จะเป็นฝ่ายบินมาหาเขาที่อังกฤษ เพราะเขาไม่มีเวลากลับเมืองไทยเพราะต้องเรียนและศึกษาการทำงานทันทีตั้งแต่อายุสิบห้า และเมื่อหนูมุกบินมาหาเขาก็ต้องนอนห้องเดียวกันตลอดและจะตามติดเขาไปทุกที่ 

ìหนูมุก...รู้นะว่ายังไม่หลับî

ìÖÖÖî  เงียบ ไม่มีการตอบรับใดๆจากหญิงสาวที่นอนอยู่ข้างๆ 

ìแน่ใจนะ...ว่าไม่อยากคุยî

ìÖÖÖî เงียบตามเคย แม้แต่การหายใจยังไม่มีการแสดงให้เห็น

ìงั้นพี่ถือว่า...หนูมุกไม่มีปัญหา...กลับประเทศไทยตามกำหนดเดิมî

ìไม่!î หนูมุกลุกขึ้นนั่งแล้วหันมาทางอลันที่กึ่งนอนกึ่งนั่งอยู่ข้างๆ

ìแล้วเป็นอะไร?î อลันถามออกไปทำเป็นทองไม่รู้ร้อน พร้อมนอนลงเอาแขนหนุนศรีษะ เพราะเขาสบายใจแล้วที่แค่หนูมุกยอมพูดและหันมามองเขาอีกครั้ง ให้เธอโวยวายยังดีเสียกว่าทำเหมือนกับเขาไม่มีตัวตน

ìหนูมุก...ไม่ชอบให้พี่อลันจูบผู้หญิงคนอื่นî หญิงสาววัยสิบเจ็ดพูดออกไปตามความรู้สึกที่แท้จริง

ìพี่ไม่ได้จูบî อลันตอบแบบหน้าตาเฉย ก็เขาไม่ได้จูบซาบีน่าจริงๆ

ìพี่อลัน!...î หนูมุกตะโกนเรียกชื่อเขาอย่างเหลืออด และโกรธที่เขาทำเป็นไม่เดือดร้อนไม่แคร์ความรู้สึกของเธอเลยแม้สักนิด หนูมุกมองอลันและตัดสินใจจะออกจากห้องนี้ เพราะตอนนี้เธอไม่อยากเห็นหน้าพี่อลันของเธอแล้ว

ìอ๊ะ!...ว้าย...î แต่แล้วหนูมุกก็ต้องร้องออกมา เมื่อจังหวะที่เธอกำลังลงจากเตียง อลันกลับรั้งเอวเธอไว้จนหนูมุกเสียหลักล้มตัวลงนอน อลันขยับตามโดยทันทีจนตอนนี้หนูมุกอยู่ใต้ร่างเขาหลับตาด้วยความตกใจจากการถูกจู่โจมแบบไม่ทันตั้งตัว

อลันยังคงค้างอยู่อย่างนั้นแต่สายตายังคงจับจ้องใบหน้าหวานผิวอมชมพูของหนูมุก หนูมุกนับเป็นหญิงสาวที่มีหน้าตาสวยน่ารักคนหนึ่ง เขายังจำได้เมื่อตอนที่เธออายุสิบห้าก็มีแมวมองมาทาบทามให้เธอไปเป็นนักแสดง ที่เขารู้เพราะว่าตอนนั้นหนูมุกยังไม่ได้ตอบตกลง และโทรมาปรึกษาเขาและแน่นอนเขาให้เธอปฎิเสธทันที ใครจะยอมให้ชายอื่นมาแตะต้องหนูมุกไม่ว่าจะเป็นทางร่างกายและสายตา หลังจากนั้นเขาก็เลยไปขอบอดิการ์ดของพ่อเพื่อที่ส่งไปเมืองไทยให้คอยจับตาดูหนูมุก และคอยจัดการเพื่อนชายคิดไม่ซื่อกับเธอ ถ้าใครที่คิดมากกว่าเพื่อนห่างๆ เป็นต้องจัดการให้คิดให้ถูกต้องว่าหนูมุกเป็นได้แค่เพื่อนห่างๆของเพศตรงข้ามเท่านั้น

หนูมุกค่อยๆลืมตา  หน้าของอลันก็อยู่ใกล้ๆพร้อมรอยยิ้ม ìพี่พูดจริงๆî 

ìคนบ้า...พูดมาได้ว่าไม่ได้จูบ...ทั้งปากทั้งตัวติดกันมดยังวิ่งผ่านไม่ได้เลยîหนูมุกพูดด้วยความรู้สึกผิดหวังเป็นที่สุด และน้ำตากำลังจะไหลออกมาเพราะความเสียใจ

ìเฮ้!...หนูมุกอย่าร้องนะ...พี่ไม่ได้จูบกับซาบีน่าจริงๆ...นั้นไม่เรียกว่าจูบหรอกนะî อลันพูดพร้อมกับโน้มหน้าลงไปหาหนูมุก และค่อยๆสัมผัสอย่างแผ่วเบาที่ริมฝีปากแดงนั้นด้วยริมฝีปากหนาของเขา 

หนูมุกหัวใจเต้นแรงเพราะนี้เป็นจูบแรกของเธอ และแน่นอนมันก็มีไว้เพื่อชายคนนี้เท่านั้น แต่เพียงว่ามันเร็วเกินไปแต่หนูมุกก็ไม่ได้ขัดขืนอะไรเปิดรับสัมผัสนั้นด้วยหัวใจที่เต้นแรงพร้อมกับตัวสั่นเล็กน้อย 

อลันสัมผัสอย่างอ่อนโยนเพราะรับรู้ถึงความรู้สึกของหนูมุกดี และรู้ว่านี้เป็นจูบแรกของเธอที่มันจะต้องเป็นของเขา และเขาก็ไม่ได้คิดจะทวงมันตอนนี้ แต่จะให้ทำอย่างไรได้ละและตอนนี้แค่การสัมผัสเพียงเล็กน้อย เขาก็ติดใจกับความหอมหวานของหนูมุกซะแล้ว อลันดูดปากร่างของหนูมุกอย่างแผ่วเบาและค่อยๆส่งลิ้นเข้าล่วงล้ำไปในโพรงปากบางนั้นอย่างอ่อนโยน หนูมุกโอนอ่อนผ่อนตามอย่างไม่รู้ตัวเพราะเป็นความรู้สึกใหม่ที่ยอมรับว่ามันเป็นความรู้สึกที่ดีจริงๆ ลิ้นหนาของอลันเจอะเจอกับลิ้นน้อยๆของหนูมุก อลันหยอกล้อและควานหาดูดกลืนกินความหวานนั้นจนรู้สึกถึงการหายใจที่ผิดจังหวะของหนูมุกจึงค่อยๆถอยทัพกลับ

ìแบบนี้ต่างหากละที่เรียกว่าจูบî อลันพูดกระซิบที่ริมฝีปากแดงนั้น หนูมุกเขินอายอย่างเห็นได้ชัดกับประสบการณ์ครั้งใหม่ และพยายามจะขยับหนีแต่ก็มีเสียงห้ามไว้ก่อน

ìชู่ว!...อยู่เฉยๆ...ก่อนî อลันห้ามด้วยเสียงต่ำเพราะตอนนี้เขากำลังสงบสติอารมณ์กักเก็บความต้องการบางอย่างของตัวเองต่อหญิงสาวใต้ร่างนี้ และเมื่อเวลาผ่านไปได้สักพักอลันก็ผละออกจากร่างบางและเดินลงจากเตียง

ìหนูมุกนอนก่อนแล้วกัน...พี่จะออกไปทำงานที่ห้องสมุดî อลันพูดและเดินออกจากห้องไปทันที ด้วยอารมณ์ความต้องการหญิงสาวยังคงอยู่

หนูมุกแค่พยักหน้าและดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมจนถึงคอและขยับนอนเรียบร้อย หลับตาลงทันที แต่หัวใจยังเต้นเป็นจังหวะถี่รัวจนมันจะหลุดออกจากร่างกายเธอมาอยู่แล้ว 

อลันเมื่อเดินเข้ามาในห้องสมุดเขากลับไม่มีสมาธิทำงานอะไรเลยจิตใจคอยแต่จะคิดถึงความหอมหวานนั้นอยากจะกลับเข้าห้องนอนและต่อให้จบ แต่เขาก็ทำแบบนั้นไม่ได้  นี้เขาทำอะไรลงไปทำลายความไว้วางใจจากคุณพ่อคุณแม่จากหนูมุกและสุดท้ายก็คือตัวเขาเอง 

ìโธ่เว้ย!î เขาตะโกนออกมาอย่างไม่รู้จะหาทางออกกับมันอย่างไร เพราะเขาล้ำเส้นก่อนเวลาอันควรมากเกินไปแล้ว อลันนั่งอยู่ที่โต๊ะในห้องสมุดนั้นจนเผลอหลับไป และคืนนั้นเขาก็ไม่ได้กลับไปนอนที่ห้องเพราะจากการกระทำที่ล้ำเส้นมากเกินไปทำให้เขาตัดสินใจไม่ยับยั้งการเดินทางกลับก่อนกำหนดของหนูมุก และกลับเป็นคนที่คอยหลบหน้าหนูมุกเสียเอง  และจากเหตุการณ์ครั้งนั้นเวลาผ่านไปสามปีหนูมุกก็ไม่ได้บินมาหาเขาอีกเลย และตัวเขาก็ไม่ได้ท้วงติงอะไรเพราะเขายอมรับกับตัวเองว่าถ้าเขาใกล้ชิดกับเธอในเวลาที่ไม่เหมาะสมนั้นอาจทำให้เขาไม่สามารถควบคุมตัวเองได้อีกแล้ว


ìเฮ้ย!î  อลันถอนหายใจอีกครั้งเมื่อได้ย้อนคิดไปถึงเหตุการณ์เมื่อสามปีก่อน และจากวันนั้นทุกครั้งที่เขาโทรข้ามประเทศไปหาหนูมุก เธอก็ไม่ยอมคุยกับเขาอีกเลย ìสามปีแล้วนะหนูมุกที่น้องไม่คุยกับพี่î อลันได้แต่บ่นพึมพำกับตัวเองในห้องทำงาน

เลือกจากตอนอ่าน

ก่อนหน้า ต่อไป

ความคิดเห็น

แสดงความคิดเห็น

Top