'ลูกไม้'มาเฟีย (Heir Of Mafia)

  • 19,222 ทั้งหมด
  • 0 ความคิดเห็น

ตอนที่หนึ่ง (1/2)

‘ลูกไม้’ มาเฟีย (Heir Of Mafia) ตอนที่หนึ่ง


“เฮ้ย!...แกเป็นอะไร...เป็นฝ่ายนัดพวกฉันออกมา...แต่แกกลับมานั่งยังกับคนไม่มีวันพรุ่งนี้ให้มาถึงยังไงยังงั้น” อมิตา หรือ ตา เพื่อนสาวคนสนิท

“ตา...คืนนี้ขอไปนอนบ้านแกด้วยนะ” อมิตาหันไปมองเพื่อนที่อาการแปลกมาก ถามอย่างพูดอีกอย่าง

“ขอทำไม...หนูมุกแกอยากไปตอนไหน...บ้านฉันต้อนรับแกตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงอยู่แล้ว” อมิตาหันไปมองเพื่อนอีกครั้ง 

“ขอบใจ” ปิ่นมุกพูดแค่นั้น อมิตาก็ไม่ได้ถามอะไรต่อเพราะรู้จักปิ่นมุกเป็นอย่างดี ถ้าอยากเล่าก็คงเล่าออกมาเอง อมิตาพยักหน้าแค่นั้นพร้อมเอื้อมมือไปตบไหล่เพื่อนเบาๆ อย่างเข้าใจและให้กำลังใจ 

“เย้ยยยยย” อมิตาร้องออกมาต่อจากนั้นทันที เมื่อนายเติ้ลเพื่อนชายที่ตัวเองคิดมากกว่าแค่เพื่อน ขับรถแข่งเข้าเส้นชัยเป็นที่หนึ่ง และหันกลับมามองคนที่นั่งข้างๆ ที่แค่ยิ้มดีใจระดับความดีใจแค่บันไดขั้นที่สอง ต่างจากเธอที่ความดีใจบันไดขั้นสูงสุด

“เป็นไงบ้างมุก...วันนี้เราทำเวลาดีขึ้นว๊ะ...” สุพัฒน์ ถามความเห็นเพื่อนสาว

“อืม” 

“อืม...แค่เนี๊ยะนะ...แล้วนี้ตกลงแกจะลงสนามหรือเปล่า”

“ไม่อ๊ะ...ไม่มีอารมณ์” อมิตานั่งมองการสนทนาระหว่างปิ่นมุกกับสุพัฒน์อย่างเงียบๆ แบบที่เป็นมาตลอด

“เอ่อ...ตามใจ...ว่าแต่แกจะเดินทางวันไหน” สุพัฒน์ตัดสินใจถามเพื่อนสาวเพราะเขารู้เรื่องที่เธอต้องไปเรียนต่อที่อังกฤษในปีสุดท้าย  สุพัฒน์มองเพื่อนอย่างต้องรักษาสถานภาพความเป็นเพื่อนไว้ ทั้งๆที่ตัวเองคิดกับปิ่นมุกมากกว่าเพื่อนมานานแล้ว แต่ตัวเขาก็รู้เช่นกันว่าปิ่นมุกมีพี่อลันในใจเพียงคนเดียว เขาเคยคิดว่าเมื่อเวลาผ่านไปอะไรๆก็อาจเปลี่ยนแปลง และสามปีที่ผ่านมาที่หนูมุกไม่ได้บินไปหาพี่อลันเลยนั้น เขาเคยคิดว่าเวลานั้นที่เขารอคอยอาจมาถึงแต่แล้วมันก็ไม่ใช่เพราะหนูมุกก็ยังเป็นหนูมุกของพี่อลันไม่เปลี่ยนแปลง

“ไม่รู้”

“เอ่อ...มุก...ฉันยังไม่ได้บอกแกว่า...ฉันตัดสินใจจะไปเรียนต่อโทที่อังกฤษแล้วว๊ะ” ปิ่นมุกหันมามองเพื่อนชาย พร้อมรอยยิ้มที่ออกมาอย่างดีใจ ก่อนหน้านี้เธอเคยถามหลายครั้งแต่ก็ไม่เคยได้คำตอบ 

“ฉันจะรอนะ” ปิ่นมุกตอบออกไป อมิตามองทั้งสองคนอย่างเงียบๆ เธอก็พอจะดูออกว่านายเติ้ลเพื่อนที่เธอแอบรู้สึกมากกว่าเพื่อนนั้น เขาก็รู้สึกกับปิ่นมุกมากกว่าแค่เพื่อน แต่เธอคิดว่าทั้งเขาและเธอต่างก็ให้ความสำคัญของความสัมพันธ์ของเพื่อนมาเหนือสิ่งอื่นใด จึงพยายามหยุดความรู้สึกให้อยู่ในกรอบของแค่เพื่อน ในเมื่ออีกฝ่ายรับรู้สถานะแค่นั้น 

อมิตาพึ่งจะรู้จักเป็นเพื่อนกับหนูมุกตอนย้ายมาเรียนมัธยมต้นที่ภูเก็ตตามคุณพ่อกับคุณแม่ที่พึ่งย้ายมาตั้งรกรากที่นี้ ปิ่นมุกกับสุพัฒน์เป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่อนุบาลแล้ว และเมื่อทั้งสามจบมัธยมปลายก็ไปเรียนต่อระดับมหาวิทยาลัยในกรุงเทพฯ แต่ต่างสถาบันกันมีแต่เธอกับสุพัฒน์ที่เรียนสถาบันเดียวกันแต่คนละคณะ แต่ทั้งสามก็ยังไปมาหาสู่กันตลอด

“งั้นเดี๋ยวไปหาอะไรกินกัน...รอแป็บนะเดี๋ยวเข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน” สุพัฒน์บอกก่อนที่จะลุกเดินออกไป และตัวเขาย้อนคิดไปถึงเมื่อเช้าตอนที่เขาเข้าไปรับปิ่นมุกและได้เจอกับเอกวุฒิพ่อของเพื่อนสาว ตอนที่เขาถามหาเพื่อนสาวทำให้เขารู้ถึงสาเหตุที่เพื่อนสาวต้องรีบร้อนออกจากบ้านวันนี้ สาเหตุคือพี่อลันนั้นเอง เขากลับมารับหัวใจของเขาแล้วสินะ สุพัฒน์รู้ว่าหลังจากวันนี้ไปเขาคงไม่มีโอกาสได้เจอกับปิ่นมุกอีกนาน และนั้นเป็นสาเหตุที่เขาตัดสินใจไปเรียนต่อที่อังกฤษแค่ปีเดียว เพราะเขาเองก็ตั้งใจเรียนเพื่อที่จะได้อยู่เคียงข้างปิ่นมุก จึงทำให้เขาเรียนจบพร้อมปิ่นมุกเช่นเดียวกัน 

❍❍❍❍


“เฮ้...รถใครนะ?...คุณพ่อคุณแม่มีแขกหรอกเหรอ” อมิตาบ่นพึมพเมื่อพึ่งกลับบ้านก็ค่ำมากแล้ว เพราะวันนี้พวกเขาทั้งสามคนพอหาอะไรกินกันเสร็จสรรพก็ชวนกันดูหนังต่อเป็นการเที่ยวเลี้ยงส่งปิ่นมุกที่จะต้องเดินทางไปอังกฤษ อมิตาไม่ได้รู้จักพี่อลันของหนูมุกเป็นการส่วนตัว แต่ที่พอรู้เพราะว่าทุกปิดเทอมปิ่นมุกมักจะบินไปอังกฤษทุกครั้ง

“อุ้ย!...”  ปิ่นมุกร้องออกมาด้วยความตกใจ เมื่อเธอถูกชนจนเกือบล้ม ถ้าต้นเหตุจับเธอไว้ไม่ทันและดึงเธอเข้าหาอกแกร่งแข็งแรงนั้น ในขณะที่อมิตาและปิ่นมุกกำลังเดินเข้าบ้าน

“พี่ลีโอ” อมิตาร้องเรียกเสียงดังกว่าปกติ เป็นการดึงสติของลีโอที่กำลังประคองจ้องตาหญิงสาวในอ้อมแขน เพราะเธอช่างมีใบหน้าที่หวานดวงตาคมโตผิวแก้มขาวอมชมพู จมูกโด่งเป็นสัน ริมฝีปากบางน่ารักสีชมพู 

“เอ่อ...ขอโทษครับ” ลีโอกล่าวขอโทษเป็นภาษาไทยที่ชัดเจนขัดกับใบหน้ารูปร่าง เพราะลีโอเป็นลูกครึ่งไทย-อเมริกัน-อิตาเลี่ยน 

“ไม่...เป็นไรคะ” หนูมุกกล่าวและกลับมายืนอย่างมั่นคงด้วยขาของตัวเอง และมองชายตรงหน้าที่เกือบเป็นสาเหตุให้เธอบาดเจ็บจากการล้มไปแล้ว 

“พี่มาตั้งแต่เมื่อไหร่?” อมิตาถามพี่ชายต่างแม่ 

“ก็มาถึงประเทศไทยวันนี้และต่อเครื่องมาที่นี้เมื่อตอนบ่ายๆ”

“อุ้ย....มุกนี้พี่ลีโอพี่ชายต่างแม่ของเรานะ...ชื่อพี่ลีโอ” 

“สวัสดีคะ...” หนูมุกกล่าวทักทายพร้อมยกมือไหว้ตามธรรมเนียมที่ผู้น้อยต้องเคารพผู้ใหญ่กว่า

“สวัสดีครับ...ชื่อน้องมุกหรือครับ...เหมาะสมกับชื่อมากครับ” ลีโอรับไหว้ตามธรรมเนียมประเพณีไทยเช่นกันถึงแม้เขาจะเติบโตมาจากอเมริกา แต่เนื่องจากพ่อเขาเป็นคนไทยและช่วงหนึ่งของชีวิตเขาวัยเด็กก็เติบโตมาพร้อมกับพ่อและแม่ที่เป็นลูกครึ่งอเมริกัน-อิตาเลี่ยนถึงแม้ทั้งสองจะแยกทางกันเดิน แต่ความรักที่ท่านมอบให้กับเขาก็ไม่เปลี่ยนแปลงแต่เขาเลือกที่จะอยู่กับแม่ สำหรับพ่อเขาก็ไปมาหาสู่เขาตลอดจึงทำให้ความสัมพันธ์ของเขากับพ่อไม่ห่างเหินอย่างที่ควรเป็น 

“น่าเสียดายจังครับ...พี่มีธุระด่วนที่ต้องไปจัดการ...ไม่งั้นพี่คงอยู่ทำความรู้จักกับน้องมุกให้มากกว่านี้...ไว้โอกาสหน้านะครับ” ลีโอให้เหตุผลและกล่าวลาหญิงสาวทั้งสองและรีบร้อนออกไป ใช่!ตอนนี้เขามีเรื่องด่วนและสำคัญมากต้องไปจัดการ  

“เข้าบ้านกันเถอะ...คุณพ่อคุณแม่คงรออยู่” อมิตาชวนปิ่นมุกเข้าบ้าน

❍❍❍❍


“ครืด...ครืด...ครืด...” หนูมุกยืนมองโทรศัพท์ของตัวเองที่สั่นไม่หยุดน่าจะรอบที่ห้าแล้ว หน้าจอแสดงเป็นเบอร์ที่บ้านทำให้เธอรู้ว่าใครโทรมาเวลาแบบนี้ อมิตาแอบชำเลืองมองเพื่อนแต่ก็ไม่พูดอะไร เพราะเข้าใจว่าเพื่อนคงไม่อยากพูดถึงตอนนี้ 

“ติ๊ด..ติ๊ด...” ก่อนที่หนูมุกตัดสินใจจะปิดเครื่องก็มีเสียงข้อความเข้า เมื่อเธอเปิดอ่านก็ต้องตกใจเพราะมาจากพี่อลัน 

“มุก...เกิดอะไรขึ้น...ทำไมทำหน้ายังกับเห็นผี” อมิตาเห็นอาการผิดปกติของเพื่อน จนต้องถามออกไปเพราะเพื่อนสาวดูหน้าซีดอย่างชัดเจน

“ตา...เราขอโทษนะคือเราต้องกลับบ้านแล้ว” ปิ่นมุกหันไปหาเพื่อนสาวอย่างเกรงใจ เพราะเธอต้องกลับบ้านสาเหตุมาจากข้อความ “พี่กำลังจะออกไปรับที่บ้านเพื่อน...ถ้าไม่ยอมกลับมาพร้อมกัน...พี่จะไปบอกคุณพ่อคุณแม่ว่า...หนูมุกเป็นเมียพี่แล้ว” เธอกำลังโกรธข้อความนี้มันไม่จริงเลยและที่เธอกลับไม่ใช่ว่ากลัว แต่เธอรู้ว่าพี่อลันจะทำอย่างที่บอกมาในข้อความถึงแม้ว่ามันไม่จริง แต่เธอต้องการกลับไปจัดการกับเขาต่างหาก

“ที่บ้านเกิดเรื่องอะไรหรือเปล่า?” อมิตากลับเข้าใจไปอีกแบบเห็น เนื่องจากสถานการณ์มันสามารถคิดแบบนั้นได้ 

“เอ่อ...เปล่าจ๊ะ...แค่...แค่...” อมิตาโบกมือเป็นการห้ามเพื่อนว่าไม่เป็นไรไม่สะดวกไม่ต้องบอกก็ได้ และเสริมตอนท้ายให้เพื่อนสาวสบายใจว่าแค่ไม่มีเรื่องร้ายก็โอเคแล้ว 

“มุกฝากกราบขอโทษและกล่าวลาคุณพ่อคุณแม่ด้วยนะ” อมิตาพยักหน้ารับ และหนูมุกก็เข้าห้องน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าจากชุดนอนเป็นชุดที่ใส่มาวันนี้ เพราะแม่บ้านของเพื่อนซักรีดเรียบร้อยแล้วนำมาให้ตั้งแต่ตอนหัวค่ำ 

หนูมุกกอดลาเพื่อนสาวอีกครั้งและเดินขึ้นรถที่อลันนั่งมาข้างหลังและมีชายอีกคนขับมานั้นคืออดัมน้องชายของอลันนั้นเอง และทั้งสองไม่ได้ลงจากรถ หนูมุกเองก็ไม่ได้แนะนำให้รู้จักกับเพื่อนสาวคนสนิทอย่างเป็นทางการ เพราะตอนนี้เธอไม่มีอารมณ์อะไร ซึ่งอมิตาก็ไม่ถือสาอะไรและเข้าใจเพื่อนดี

อดัมเคลื่อนรถออกทันที เมื่อขับไปถึงประตูใหญ่ก็สวนกับรถของลีโอที่ขับเข้ามาพอดี ต่างฝ่ายก็หันไปมองผ่านกระจกรถของกันและกัน แต่ก็เห็นกันไม่ชัดเจนและต่างก็ขับผ่านไปทางใครทางมัน

“พี่อดัม...ขอบคุณนะคะ...และมุกต้องขอโทษด้วยนะคะไม่ได้อยู่คุยด้วย...มุกขอตัวก่อนนะคะ” หนูมุกพูดเป็นประโยคแรกทันทีที่อดัมขับรถมาจอดที่หน้าบ้านของเธอ 

“ไม่เป็นไรครับน้องมุก...ดึกแล้วพักผ่อนเถอะ” อดัมกล่าวอย่างเข้าใจเพราะตลอดการขับรถมาของเขา เขาแอบมองกระจกส่องหลังหนูมุกนั่งด้านหลังเบียดตัวเองกับประตูเลยทีเดียว และหันหน้าไปมองออกไปนอกหน้าต่างไม่หันมามองพี่ชายของเขาสักนิด ส่วนพี่ชายของเขาก็นั่งกอดอกอย่างคนที่กำลังกักเก็บความไม่พอใจไว้ อดัมแอบยิ้มจะมีใครสักกี่คนกันที่จะได้เห็นอารมณ์แบบนี้ของพี่ชายเขา ความรักหนอความรัก 

และเมื่อหนูมุกลงจากรถและวิ่งเข้าบ้านไปแล้วอลันหันมาพูดกับอดัม “อดัม...เตรียมเดินทางไปอังกฤษ...เป็นตัวแทนพี่เซ็นต์สัญญากับลูกค้าคนสำคัญ” 

“ไม่มีปัญหาครับ...คุณพี่ชาย...ว่าแต่พี่ก็อย่ารุนแรงบังคับจิตใจน้องสาวผมนักละกัน...ผมไม่อยากเห็นน้ำตาหนูมุกของพี่อลันครับ” อดัมยิ้มกวนพี่ชาย พฤติกรรมการคุยเล่นแหย่กันแบบนี้จะเกิดขึ้นก็ต่อเมื่ออยู่กันตามลำพังสองคนพี่น้องหรือต่อหน้าแม่ของทั้งคู่ เพราะถึงแม้สองคนจะเติบโตกันคนละประเทศแต่ก็ไม่ได้เป็นปัญหาของความสัมพันธ์ ซึ่งเรื่องนี้ต้องยกนิ้วให้แม่ของพวกเขาที่ไม่ยอมให้พี่น้องต้องห่างเหินกัน จึงทำให้ทั้งสองคนสนิทกันมากและจะเป็นที่ปรึกษาของกันและกันอย่างไว้เนื้อเชื่อใจเป็นที่สุด 

อลันไม่ตอบรับใดๆต่อคำเตือนของน้องชาย และเปิดประตูลงจากรถไป อดัมก็เคลื่อนรถออกไปทันทียังสถานที่ที่เรียกว่าบ้านของเขาอีกหลัง ห่างจากบ้านหลังนี้เพียงยี่สิบเมตรเป็นบ้านสองชั้นสี่ห้องนอนที่พ่อของเขาได้สร้างไว้เป็นที่พักยามมาพักผ่อนหรือมาเยี่ยมเขาตอนที่เขาอยู่เมืองไทย ซึ่งบ้านหลังนี้ตั้งอยู่บนที่ดินของพ่อทูนหัวเขาโดยท่านบอกว่าให้มาสร้างอยู่ใกล้ๆกันดีกว่า ถึงปัจจุบันนนี้บ้านนั้นไม่ค่อยได้ต้อนรับเจ้าของบ้านมานานหลายปีแล้วตั้งแต่เขาย้ายกลับไปประเทศอังกฤษ แต่พ่อทูนหัวเขาก็ดูแลอย่างดี และวันนี้ก็ได้เปิดต้อนรับอดัมที่ไม่ได้กลับมานานถึงสามปี แต่ก่อนหน้านี้ถึงแม้ว่าพ่อกับแม่จะไม่ได้เดินทางกลับประเทศไทย แต่อดัมก็ได้แวะมาบ้าง เพราะเขามาดูเกาะรุ่งอรุโณทัยซึ่งเป็นเกาะส่วนตัวที่พ่อเขาซื้อไว้เมื่อยี่สิบกว่าปีก่อน ตอนที่พ่อทูนหัวเขาได้ไปร่วมงานแต่งงานพ่อกับแม่เขาและท่านได้เสนอว่ามีเศรษฐีที่กำลังมีปัญหาจะขายเกาะเพื่อต้องการเงินไปแก้ปัญหาธุรกิจ และขายให้ในราคาถูกตอนนั้นมีสองเกาะ พ่อทูนหัวเขาซื้อไว้หนึ่งเกาะและตั้งชื่อว่าเกาะมุก และปัจจุบันเกาะนี้เป็นของบุตรสาวเพียงคนเดียวของท่านคือหนูมุก ส่วนอีกเกาะพ่อของเขาตัดสินใจซื้อและยกให้เป็นของขวัญของภรรยาสุดที่รักและท่านตั้งชื่อเกาะว่ารุ่งอรุโณทัยตามนามปากกาของท่าน ซึ่งปัจจุบันแม่ของเขาก็ได้ยกเกาะนี้ให้กับน้องชายของเขาจึงเป็นเหตุผลว่าทำไมอดัมต้องเดินทางมาเมืองไทยบ่อยขึ้น 

เลือกจากตอนอ่าน

ก่อนหน้า ต่อไป

ความคิดเห็น

แสดงความคิดเห็น

Top