'ลูกไม้'มาเฟีย (Heir Of Mafia)

  • 15,409 ทั้งหมด
  • 0 ความคิดเห็น

ตอนที่สอง (3/3)

“เลิกทำตัวเป็นเด็กไม่รู้จักโตสักที” อลันกล่าวออกมาและเริ่มที่จะไม่พอใจพร้อมกับหันไปมองปิ่นมุกที่นั่งอยู่ในรถข้างๆเขา ตั้งแต่สนามบินฮีธโรว์ที่หนูมุกเอาแต่นั่งเงียบเขาถามอะไรพูดอะไรเธอก็เงียบ จะว่าไปเธอแทบจะไม่พูดกับเขาเลยตั้งแต่ที่เมืองไทยแล้ว แต่อาการของเธอหนักขึ้นตั้งแต่ที่เขาประกาศว่าเธอเป็นเจ้าสาวของเขากับปกฉัตร

“…….” หนูมุกหันกลับมามองอลัน และจ้องเขากลับอย่างกับว่าเขาเป็นศัตรูคู่อาฆาตมาตั้งแต่ชาติปางไหน

“อย่ามาใช้สายตาแบบนี้กับพี่นะ!” อลันตอบกลับเสียงต่ำที่พยายามจะกักกั้นอารมณ์ไว้ โดยปกติเขาเป็นคนที่ใจเย็นมากอยู่แล้วแต่กับหนูมุกเพียงคนเดียวที่เขาทนไม่ได้ถ้าเธอจะมองเขาเป็นคนอื่นหรือเป็นศัตรู สายตาแบบนี้จะจากใครก็ได้ แต่ต้องไม่ใช่ผู้หญิงตรงหน้าเขาคนนี้

“แล้วจะทำไม?...” หนูมุกถามกลับอย่างท้าทายคนตรงหน้า

“หนูมุก!” อลันคำรามเสียงในคอ ให้ตายเถอะ! อลันรู้แล้วว่าหนูมุกกำลังจะแผลงฤทธิ์ออกเดชกับเขาแล้ว

“อย่ามาใช้สายตาแบบนี้กับมุกนะ!” หนูมุกที่นั่งอยู่เบาะหลังรถที่กำลังเคลื่อนตัวออกจากสนามบิน โดยมีอลันนั่งอยู่ข้างๆ ใช่! เธอโกรธผู้ชายตรงหน้าเขาเห็นเธอเป็นอะไร มีอย่างที่ไหนเที่ยวไปประกาศว่าเธอเป็นเจ้าสาวของเขา โดยที่ไม่ถามเธอสักคำ คอยดูนะถ้าคนอย่างเธอไม่เอาคืนอย่ามาเรียกว่า ปิ่นมุก พี่อลันก็พี่อลันเถอะ มุกไม่ใช่ของตายของใคร

“ย้อนเก่งซะด้วย!” อลันหายใจเข้ายาวๆพยายามระงับอารมณ์ ถ้าเขาโกรธก็จะเข้าทางหนูมุก เพราะเธอกำลังจะทำให้เขาส่งเธอกลับประเทศไทย อย่าคิดนะว่าเขาจะรู้ไม่ทัน 

แอลที่นั่งอยู่ข้างการ์ดอีกคนที่ทำหน้าที่ขับรถ ได้แต่ถอนหายใจกับสงครามที่เบาะหลังและท่าทางของอลันที่นั่งกอดอกไว้นั้น แอลรู้ดีว่านั้นเป็นนิสัยนายของคนที่อารมณ์ขุ่นมัวกำลังพุ่งสูงแต่พยายามระงับและเก็บความไม่พอใจไว้ และทั้งสองต่างก็จ้องหน้าสบตากันอย่างกับจะกินกันให้ตายไปข้างหนึ่ง คราวนี้บ้านคงได้ลุกเป็นไฟแน่เพราะหนูมุกคนนี้ไม่ใช่หนูมุกของพี่อลันอย่างเมื่อก่อนแล้ว 

“ขอบคุณ” หนูมุกตอบกลับอย่างไม่สะทกสะท้านสายตาแข็งกร้าวของอลัน และหันหน้าไปอีกทางและทันทีที่สายตาของหนูมุกที่กำลังมองสิ่งแวดล้อมข้างทางก็แปลเปลี่ยนไปโดยทันที เงาที่สะท้อนตรงหน้านั้นชัดเจนว่าเป็นดวงตาที่บ่งบอกถึงความว้าเหว่อย่างชัดเจน แต่หนูมุกก็ปรับเปลี่ยนและเก็บความรู้สึกนั้นไว้ส่วนลึกของจิตใจ

อลันที่สายตายังไม่ได้ละจากหนูมุก อลันขมวดคิ้วเพราะชั่วขณะหนึ่งในเงาสะท้อนของกระจกรถ เขาคิดว่าเขาเห็นสายตาของหนูมุกแต่แค่เว็ปเดียวทุกอย่างก็เปลี่ยนไป จนอลันเองก็ไม่แน่ใจในสิ่งที่เห็นนัก


“เฮเลน!!!...” หนูมุกที่ลงจากรถเมื่อรถเข้ามาจอดที่หน้าประตูบ้าน หนูมุกกอดหัวหน้าแม่บ้านของอลันอย่างดีใจ เพราะสำหรับหนูมุกแล้วเฮเลนเปรียบเสมือนญาติผู้ใหญ่ที่เธอทั้งรักและเคารพคนหนึ่งเลย

“คุณมุก...ป้าหายใจไม่ออกคะ” เฮเลนที่เอ็นดูและรักหนูมุกมากเช่นกัน

“แหม!...ก็คนเขาคิดถึงนิคะ...” หนูมุกพูดทั้งรอยยิ้มและแขนเล็กก็ยังโอบกอดเฮเลนไม่ยอมปล่อย

“คะ...ป้าก็คิดถึงคุณมุกคะ” อลันเองก็แอบยิ้มกับภาพความน่ารักสดใสของหนูมุกไม่ได้ และอีกความรู้สึกที่เกิดขึ้นกับเขาคือแอบน้อยใจเหมือนกัน ทีเขาหนูมุกไม่เห็นจะดีใจแบบนี้เลย ตรงกันข้ามพี่แกกับวิ่งหนีเขาซะงั้น อลันที่กำลังจะเดินเข้าบ้านไปก็ต้องชะงักเท้าเพราะเสียงเรียกของหนูมุก

“มีอะไร?” อลันหยุดและหันหลังกลับมาถาม ทั้งๆที่เขารู้อยู่แล้วว่าเรื่องอะไร เพราะก่อนการเดินทางกลับเฮเลนได้ให้คนของเขาโทรมาแจ้งว่าหนูมุกต้องการห้องสำหรับตัวเธอที่ไม่ใช่ห้องเดิมที่เขาอยู่ตอนนี้

“มุกต้องการห้องส่วนตัว...ส่วนตัวสำหรับตัวมุกคนเดียว” หนูมุกที่รีบก้าวมายืนประจันหน้ากับประมุขของบ้าน

“ไม่ได้” หนูมุกตาโตกับคำตอบของอลันที่ไม่รู้ร้อนรู้หนาว 

“งั้นมุกจะไปอยู่ห้องแขก” 

“ไม่ได้” อลันตอบกลับพร้อมกับคว้าแขนหนูมุกทันที 

“อุ้ย!...ปล่อยนะ...” หนูมุกที่ตั้งรับไม่ทันกับการจู่โจมของอลัน และพยายามขัดขืนดึงแขนออกจากมือใหญ่นั้นพร้อมกับร้องโวยวาย และเมื่อสายตามองหาตัวช่วยเธอไม่เห็นแม้แต่เงาของใครเลย อลันที่เริ่มรำคาญกับความพยศของหนูมุกเขาช้อนตัวหนูมุกกลายเป็นว่าหนูมุกอยู่ในอ้อมแขนของอลันอย่างรวดเร็ว

“หยุดดิ้นได้แล้ว...เดี๋ยวก็ได้ตกบันได...แข้งขาหักกันทั้งคู่หรอก” อลันที่อุ้มตัวหนูมุกเดินขึ้นบันไดไปยังชั้นสอง

“ก็ปล่อยมุกสิ...” 

“เรานี้นะ...มันน่าจับกดให้จมเตียงสักสองวันสองคืน...อยากรู้นักว่ายังจะมีแรงแผลงฤทธิ์ได้อีกมั้ย”

“บ้า!...คนลามก...อย่าคิดทำอะไรมุกนะ...มุกจะฟ้องคุณแม่หนูนาด้วย” หนูมุกรู้ดีคนที่สามารถจัดการผู้ชายตรงหน้าได้บนโลกนี้มีเพียงคนเดียวก็คือแม่แท้ๆของเขานั้นเอง

“ก็เอาสิ!...ถ้าถึงตอนนั้นหนูมุกมีแรงเหลือที่จะไปฟ้องแม่พี่ได้” หนูมุกตกใจและเริ่มดิ้นหนีออกจากอ้อมแขนของ อลันอีกครั้ง

“อ๊ะ!....ปล่อยนะ” หนูมุกที่ถูกปล่อยให้ยืนอีกครั้งในห้องนอนของเขากับเธอและกำลังจะวิ่งหนี แต่มีหรือที่เธอจะเร็วไปกว่าอลันที่โอบเอวเธอไว้ทันที

“อ๊ะ!...คิดจะเป็นศิษฐ์ล้างครูเหรอครับ”  อลันที่หันหน้าหลบหมัดขวาของหนูมุกอย่างเฉียดฉิ้วและยกมือซ้ายจับแขนเล็กทันที ก็ทุกอย่างของหนูมุกเขาเป็นผู้สอนเธอทั้งนั้น ไม่ว่าจะเป็นศิลปะการป้องกันตัวรวมถึงการใช้อาวุธ คนนอกไม่มีใครรู้ว่าหนูมุกมีความสามารถรอบตัว ก็ในเมื่อเธอถูกจัดวางไว้แล้วว่าเธอจะต้องเป็นนางปิ่นมุก ซาวันเดอร์ เธอจึงต้องถูกเตรียมพร้อมกับตำแหน่งนี้ เพราะผู้หญิงที่อยู่ในตำแหน่งนี้ต้องพร้อมทั้งบุ๊นและบู้ และหนูมุกก็มีทุกอย่างพร้อมจนคนนอกคิดไม่ถึงเลยทีเดียว

“ปล่อยนะ...ถ้าไม่อยากเจ็บตัว” หนูมุกเค้นเสียงขู่อลัน อลันเลิกคิ้วพร้อมรอยยิ้มก็เอาสิ เขาเองก็อยากรู้เหมือนกันว่าสามปีที่ผ่านมาที่เขากับเธอต้องห่างกันนั้น หนูมุกพัฒนาไปถึงระดับไหน

“น่าสนใจ...ลองดูกันสักตั้ง” อลันก้มหน้าพูดอย่างอารมณ์ดี

“ได้!...แต่ถ้ามุกชนะ...มุกต้องมีห้องส่วนตัวเฉพาะตัวเอง” หนูมุกต่อรอง

“ตกลง!...แต่ถ้าแพ้...ห้องนี้ก็จะเป็นห้องส่วนตัวของเราสองคน” หนูมุกจ้องตาอย่างไม่สบอารมณ์และพอใจ เพราะผู้ชายตรงหน้าดูมั่นใจว่าเขาจะต้องเป็นผู้ชนะ 

“คราวนี้มุกไม่มีทางหลงกล...คนเจ้าเล่ห์แน่นอน”

“เลือกมาเลย...” 

“หวิงชุน” อลันยิ้มเพราะเขาก็คิดไว้อยู่แล้วว่าหนูมุกต้องเลือกศิลปะการต่อสู้หวิงชุน เขายังจำได้เมื่อเจ็ดปีก่อนที่เขากับเธอนั่งดูภาพยนตร์ของบรูซ ลี 

“พี่อลัน...มุกอยากเรียนการต่อสู้แบบนี้คะ” เสียงของเด็กหญิงปิ่นมุกวัยสิบสองขวบก็ดังขึ้น

“เขาเรียกว่า ‘หวิงชุน’ หรือ ‘หย่งชุน’ ก็เอาสิ...พี่ไม่ขัดข้อง” อลันตอนอายุยี่สิบ อนุญาตเธอและหาครูมาสอนที่บ้านหลังนี้ 

หนูมุกกับอลันกับเครื่องแต่งกายใหม่ในห้องซ้อมที่อยู่ด้านปีกซ้ายชั้นหนึ่งของบ้าน โดยมีแอลเป็นกรรมการยืนอยู่ตรงกลาง “กติกามีอยู่ว่าใครก็ตามที่สามารถ ‘วาง’ หมัดตรงจุดที่สำคัญของอีกฝ่ายได้นั้นนับเป็นหนึ่งแต้ม...ใครทำคะแนนถึงห้าแต้มก่อนถือว่าเป็นผู้ชนะ”แอลอธิบายกติกาและเขาย้ำคำว่า‘วาง’หมัด นั้นคือแค่สามารถวางหมัดเท่านั้นห้ามชกจริง 

อลันที่ยืนเตรียมพร้อมเขากระดิกนิ้วเป็นการท้าทายให้หนูมุกเป็นฝ่ายลุกเข้ามาก่อน เมื่อกรรมการส่งสัญญาณเริ่มได้...  หนูมุกที่ถูกท้าทายมีเหรอที่เธอจะขัดศรัทธา หนูมุกเป็นฝ่ายบุกอลันตั้งรับการบุกของหนูมุกได้ทุกกระบวนท่า

“อุ้ย!...” หนูมุกที่เสียท่าและกำลังจะเสียคะแนนแรกให้กับอลัน แต่แล้วอลันก็ไม่ทำแต้มแรกให้กับตัวเองเขากลับหมุนตัวหนูมุกให้เข้ามาอยู่ในอ้อมแขนโดยที่เขารัดวงแขนกดแขนของหนูมุกที่กอดอกตัวเองไว้ และอลันก้มขโมยหอมแก้มใสนั้นทันทีแบบที่หนูมุกไม่ทันตั้งตัว

“ชื่นใจจัง!...” อลันยิ้มและสบตาที่มองเขาอย่างกับจะกัดเขา โดยที่เขายังไม่ยอมปล่อยให้หนูมุกเป็นอิสระ 

“ปล่อยนะ...คนขี้โกง” หนูมุกที่พยายามจะสลัดให้ตัวเองหลุดออกจากอ้อมแขนนั้น อลันกลับรัดวงแขนแน่นขึ้นจนแผ่นหลังของหนูมุกแนบกับแผงอกที่แข็งแรงแนบแน่นมากขึ้น 

“ใส่ร้ายกันชัดๆ...พี่ไม่ได้ขี้โกงสักหน่อย...และพี่ก็ยังอยู่ในกติกาด้วย...ไม่เชื่อก็ดูสิ!กรรมการยังไม่ร้องห้ามเลย” หนูมุกหันไปมองแอล กรรมการที่อลันหมายถึงเธอก็เห็นเพียงรอยยิ้มของมือขวาของอลัน และเมื่อเธอหันไปมองการ์ดคนอื่นๆที่ทำหน้าที่เป็นผู้ชมทุกคนก็เสมองไปทางอื่นทันที เมื่อพบกับสายตาอาฆาตของหนูมุก

“โอ้ย!...มุกไม่สู้แล้ว...คนบ้า!...ปล่อยเค้านะ” หนูมุกร้องโวยวายอย่างโมโห เพราะเธอรู้ว่าการแข่งขันครั้งนี้ไม่มีทางจบอย่างสวยงามแน่นอน และถ้าขืนเธอยังดันทุรันสู้ต่อไปก็มีแต่จะขาดทุน

“ยอมแพ้ก่อนสิ...พี่ถึงจะปล่อย” อลันที่ยังคงรัดวงแขนไม่ยอมปล่อยหนูมุกให้เป็นอิสระ และยื่นใบหน้าเข้ามาใกล้กับแก้มใสที่แดงขึ้นเรื่อยๆ 

“เอาหน้าออกไปเลยนะ!...” หนูมุกพยายามหลบใบหน้าที่หวังจะเข้ามาหอมแก้มเธออีกครั้งต่อสายตาหลายคู่ของคนทั้งห้องนอกจากแอลแล้วไม่มีใครฟังบทสนทนาของหนูมุกกับอลันรู้เรื่อง เพราะตลอดเวลาทั้งคู่พูดคุยกันด้วยภาษาไทย

“หืม?...” อลันย้ำถามด้วยเสียงในคอ 

“ก็ได้!...มุกแพ้แล้ว...ปล่อยได้แล้ว” หนูมุกพูดและขยับตัวเพื่อต้องการอิสระ อลันยิ้มอย่างพึงพอใจและกำลังจะปล่อยร่างเล็กให้เป็นอิสระ 

“อุ๊บ!!!...” อลันที่ไม่ทันระวังตัว และคาดไม่ถึงว่าหญิงสาวจะเอาคืนเขา หนูมุกเปลี่ยนการตอบโต้เป็นยูโดและจับร่างของอลันผ่านตัวเธออย่างรวดเร็วจนตัวเขาลงไปนอนอยู่บนพื้นเบาะแบบไม่ทันตั้งตัว

“สมน้ำหน้า...คนเจ้าเล่ห์” หนูมุกหันมาเยาะเย้ยและมอบยิ้มหวานให้กับอลันที่ยังคงนอนอยู่ที่เดิมและเธอก็เดินออกจากห้องไป อลันได้แต่ยิ้มเมื่อลุกขึ้นนั่งและมองตามร่างบางไป “ฝากไว้ก่อนเถอะ...คิดเหรอว่าจะหนีรอดคืนนี้ไปได้อย่างที่จะไม่เสียอะไร...ยายเด็กดื้อ” อลันพึมพำกับตัวเอง

หนูมุกที่เดินออกจากห้องซ้อม เธอก็ยกมือทาบกับอกด้านซ้ายของตัวเองเพราะหัวใจของเธอมันเต้นแรงมากที่เกิดจากการสัมผัสของอลันและเหตุการณ์แบบนี้ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนเลย ทั้งๆที่เธอกับพี่อลันก็ซ้อมการต่อสู้แบบนี้ก็ออกจะบ่อยเมื่อก่อนนะ! พี่อลันไม่เคยจาบจ้วงล่วงเกินเธอมาก่อนเลย แต่การพบกันอีกครั้งหลังจากที่ห่างกันมาสามปี พี่อลันของหนูมุกครั้งนี้เขาทำให้จังหวะการเต้นของหัวใจของเธอเปลี่ยนไป จนบางครั้งเธอกลัวว่าเขาจะได้ยินเสียงการเต้นของหัวใจของเธอ 

เลือกจากตอนอ่าน

ก่อนหน้า ต่อไป

ความคิดเห็น

แสดงความคิดเห็น

Top