'ลูกไม้'มาเฟีย (Heir Of Mafia)

  • 16,572 ทั้งหมด
  • 0 ความคิดเห็น

‘ลูกไม้’ มาเฟีย (Heir Of Mafia) ตอนที่สาม (1/4)


‘ลูกไม้’ มาเฟีย (Heir Of Mafia) ตอนที่สาม (1/4)


  “มีอะไรเกิดขึ้นที่บ้านบ้างครับ” อลันถามเฮเลนเมื่อนั่งที่ประจำของโต๊ะอาหารของมื้อเย็น

“นอกจากคุณอดัมกับคุณน้ำฟ้าที่มาพักที่นี้...อย่างอื่นก็ปกติคะ” 

“น้ำฟ้า?....ใครกัน” อลันถามกลับทันทีกับคำตอบของเฮเลน และเรียกความสนใจของหนูมุกที่นั่งทานเงียบๆได้ทันที

“เธอมากับคุณอดัมนะคะ” เฮเลนตอบสั้นๆ อลันแค่พยักหน้า เพราะเขาต้องไปหารายละเอียดที่ต้นเรื่อง หนูมุกแค่นั่งฟังเงียบๆ  และต่างก็จัดการกับอาหารเย็น

“Rrrrrr Rrrrrr” เสียงเรียกเข้าของโทรศัพท์ของอลันดังขึ้น 

“สวัสดีครับคุณพ่อ” เสียงตอบกลับของอลัน เรียกความสนใจของหนูมุกได้ทันที “อยู่ตรงนี้ครับ...” อลันพูดพร้อมกับเหลือกตามามองคนที่ปลายสายถามถึง 

“คุณพ่อใช่มั้ย?...ขอมุกคุยบ้าง” หนูมุกถามกลับด้วยความมั่นใจทันที แต่ใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มดีใจก็หุบลงทันที เมื่ออลันยังคงคุยโทรศัพท์กับคนที่หนูมุกอยากคุยด้วยและทำเป็นไม่สนใจหนูมุก เขาหันหลังและลุกออกจากเก้าอี้ที่นั่งอยู่และเดินไปที่อื่น

“พี่อลัน!...จะ...จะไปไหนขอมุกคุยกับคุณพ่อด้วยสิคะ” หนูมุกลุกจากเก้าอี้และเดินตามอลันที่คุยโทรศัพท์ไปพร้อมกับเดินขึ้นชั้นสองไป

“เอ้า...” อลันที่เดินเข้ามาถึงห้องนอน ก็ยื่นโทรศัพท์ของตัวเองส่งให้หนูมุก 

“คุณพ่อ......” อลันยิ้มก่อนที่จะเดินเข้าห้องน้ำ ปล่อยให้หนูมุกที่รับโทรศัพท์ไปคุยกับบุพการีทั้งสอง จนเวลาผ่านไปยี่สิบนาทีอลันออกมาสวมเพียงเสื้อคลุมอาบน้ำ  ยืนกอดอกมองหนูมุกที่ยังคุยโทรศัพท์อยู่

“เฮ้ย!.../...คุณพ่อคุณแม่พักผ่อนเถอะครับ...ครับ...สวัสดีครับ” หนูมุกร้องออกมาเพราะจู่ๆอลันก็แย่งโทรศัพท์ไป

“พี่อลัน!...มุกคุยกับคุณพ่อคุณแม่อยู่นะ...เสียมารยาทที่สุด” หนูมุกต่อว่าอลันทันที ที่เขากดวางสาย

“ดูเวลาซะมั้งว่านี้กี่โมงแล้ว...คุณพ่อคุณแม่ต้องพักผ่อน” อลันหันมาให้เหตุผลพร้อมกึ่งดุหนูมุกกรายๆ  “แล้วไปอาบน้ำได้แล้ว...”  หนูมุกได้แต่อ้าปากค้างเพราะสิ่งที่อลันพูดนั้นไม่ผิดเลยสำหรับเรื่องของคุณพ่อคุณแม่เพราะเธอลืมคำนึงถึงเวลาที่แตกต่างกัน  แต่เธอไม่ใช่เด็กๆแล้วที่เขาต้องมาบอกว่าถึงเวลากิน เวลานอน 

“มุกโตแล้วนะ...ไม่เห็นต้องทำเหมือนมุกเป็นเด็กๆเลยนะ”

“อืม!...จริงด้วย...ขอบคุณที่เตือนนะ” อลันพูดพร้อมกับก้มหน้าตัวเองเข้าไปใกล้ใบหน้าที่หนูมุก หนูมุกขยับใบหน้าตัวเองหลบหน้าคนที่คอยตามเธอ และบางอย่างของอลันจะทำให้หนูมุกนึกได้ว่าอลันสวมเพียงเสื้อคลุมอาบน้ำ

“อ้ายยย...พี่อลันจะทำอะไร...ปล่อยนะ...ปล่อยมุกเดี๋ยวนี้นะ” หนูมุกที่กำลังจะเดินหนีอลันแต่ก็ช้ากว่าอลันที่รวบเอวเล็กนั้นไว้และดึงเธอเข้ามาเข้าสู่อ้อมกอด และโน้มใบหน้าตัวเองเข้าสูดดมที่คอเล็กนั้น 

“แน่ใจเหรอว่าอยากให้พี่ปล่อย...” อลันที่ผละใบหน้าออกมา ดวงตาคมดำเข้มจ้องมองที่ดวงตาคมโตนั้น อย่างที่ต้องการ 

“แน่ใจ...” หนูมุกตอบกลับพร้อมกับขมวดคิ้วอย่างแปลกใจ เมื่ออลันคลายวงแขนออกทันทีเช่นกัน

“มองอะไร...หรือเปลี่ยนใจ” อลันถามกลับพร้อมรอยยิ้ม ยิ่งสร้างความแปลกใจให้กับหนูมุกมากขึ้น หนูมุกส่ายหน้าและถอยหลังรักษาระยะห่างมากขึ้นระหว่างเขากับเธอ และเธอก็เลยเข้าห้องน้ำไปอลันยิ้มขำกับท่าทางของหนูมุกและเดินไปแต่งตัวและขึ้นเตียงนอนขนาดใหญ่และหลับตาเหมือนกับว่าเข้าสู่นิทรา

“จะมาไม้ไหนของเขานะ...” หนูมุกบ่นพึมพำกับตัวเองหลังจากปิดประตูห้องน้ำ เพราะเธอเองคอยระวังตัวตลอดเวลาไม่ให้ตัวเองเผลอตัวเผลอใจไปกับอลัน เวลาผ่านไปครึ่งชั่วโมงหนูมุกก็ออกจากห้องน้ำอีกครั้งในชุดนอนที่เป็นเสื้อแขนยาวกับกางเกงขายาวเข้าชุดกัน และแน่นอนชุดนอนของเธอทุกชุดในกระเป๋าเดินทางมีแต่ชุดแบบนี้ทั้งนั้น จากประสบการณ์ที่ผ่านมาทำให้เธอทิ้งชุดนอนที่เป็นกระโปรงไว้ที่เมืองไทย หนูมุกค่อยๆเดินอย่างแผ่วเบาและยังรักษาระยะห่างจากเตียงนอนที่มีคนตัวโตที่ระบบการหายใจสม่ำเสมอนอนอยู่ที่ประจำของเขา หนูมุกที่ยังยืนอยู่หันไปหันมากำลังตัดสินใจว่าจะขึ้นไปนอนบนเตียงที่ของเธอมาตลอดหรือจะพาตัวเองไปนอนที่เก้าอี้ตัวยาวมุมห้อง 

“อุ๊บ!...” หนูมุกรีบเอามือมาปิดปากตัวเองทันที เพราะขณะที่ยืนคิดและตัดสินใจหาที่พื้นที่สำหรับนอนของตัวเอง อลันที่แกล้งหลับอยู่บนเตียงเขาก็พลิกตัว ทำให้หนูมุกที่ยืนอยู่ในห้องที่แสงไฟสลัวเงียบสงัดเผลออุทานออกมา หนูมุกตัดสินใจเดินที่อีกฝั่งของเตียงและค่อยๆขยับขึ้นเตียงนอน แต่สายตาก็คอยมองอลันที่นอนตะแคงหันหลังให้เธอ หนูมุกที่นอนลงแต่สายตายังไม่ละจากร่างใหญ่ สุดท้ายก็ค่อยๆปิดเปลือกตาลงในที่สุดเมื่อเธอเองก็อ่อนเพลียจากการเดินทางมาถึงอังกฤษเมื่อเช้า และนี้ก็ปาเข้าไปสามทุ่มแล้วของเวลาท้องถิ่น

อลันค่อยๆพลิกตัวหันกลับมาอย่างระวังเมื่อเขาปล่อยให้เวลาผ่านไปเกือบชั่วโมงหลังจากทุกการเคลื่อนไหวสงบลง สายตาเขามองใบหน้าของหญิงสาวที่ตอนนี้หลับสนิทไปแล้ว อลันรู้ดีว่าหนูมุกตอนนี้เธอค่อนข้างระมัดระวังตัวกับการที่มีเขาอยู่ใกล้ๆมาก แต่ยังไงเขาก็คงไม่สามารถปล่อยให้ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับหนูมุกเป็นแบบนี้ไปเรื่อยๆ หนูมุกต้องปรับตัวและเข้าใจความสัมพันธ์แบบผู้ใหญ่ เพราะเขาคงไม่มีความสามารถและความอดทนมากพอที่จะนอนมองเธออย่างนี้ได้ทุกคืนหรอก แต่เขาก็ไม่ต้องการให้หนูมุกตกใจกลัว หนูมุกต้องเข้าใจและยอมรับมันให้ได้ อลันขยับตัวเองเข้าไปใกล้ร่างเล็กที่หลับสนิทและขยับศรีษะเล็กให้มาหนุนแขนเขาและแขอีกข้างก็โอบกอดเธอให้แนบชิดเขาและหลับตาลงอีกครั้ง 

หนูมุกค่อยๆลืมตาขึ้นในเช้าวันใหม่ เมื่อสายตาปรับเข้ากับแสงยามเช้าเธอก็เห็นอลันยืนอยู่ที่ระเบียงห้องที่ไม่ได้ปิด

“อดัม” เสียงของอลัน เมื่อปลายสายรับสาย

“ครับพี่....ผมควรแสดงความยินดีกับพี่ได้หรือยังครับ...ที่สามารถพาน้องมุกมาอยู่อังกฤษได้แล้ว” อดัมกรอกเสียงอย่างยินดี 

“ถ้าแค่นั้นก็คงได้...แต่ฤทธิ์ยายเด็กดื้อยังล้นเหลือ” เสียงตอบกลับของอลันที่ดูไม่ได้ทุกข์ร้อนกับสิ่งที่พูด อดัมทำเพียงครางฮึๆในคอ เมื่อพี่ชายให้รายละเอียด “แล้วน้ำฟ้าคือใคร?” อลันตั้งคำถามกลับถึงเหตุผลหลักที่เขาต้องโทรหาอดัม อดัมในฐานะที่เป็นน้องก็ให้รายละเอียดถึงคนที่พี่ชายถามเท่าที่เขารู้ตอนนี้ “ถ้าแม่รู้เข้า...คงเป็นเรื่องแน่” อลันตอบกลับน้องชายมาหลังจากที่ฟังเรื่องราวพอเข้าใจ  

“ผมอยากให้พี่ช่วยถามคุณอาวุฒิ...ว่าท่านรู้อะไรเกี่ยวกับตระกูลนี้บ้าง”

“เรื่องนั้นไม่มีปัญหา...เพราะพี่จะบอกอดัมอีกอย่างคือวันที่พี่เดินทางออกจากภูเก็ตพี่ได้เจอกับนายเขตต์และพวกสองสามคนลงมาที่ภูเก็ต...” อลันให้ข้อมูลเพิ่มเติม เมื่อนึกถึงคนที่เขาเจอที่เกี่ยวข้องกันโดยบังเอิญ 

อลันเดินกลับเข้ามาในห้องเมื่อวางสายจากอดัม และทันเห็นหลังไวๆของหนูมุกที่วิ่งเข้าห้องน้ำไป อลันเดินออกจากห้องนอนและเดินเข้าห้องสมุดที่อยู่ชั้นเดียวกันเพราะห้องนี้ยังเป็นห้องที่เขาไว้ทำงานด้วย แต่อลันคงต้องปรับเปลี่ยนเรื่องนี้ด้วยเพราะเมื่อก่อนมันคงไม่เป็นไรที่เขาจะใช้เวลาอยู่ในห้องนี้ค่อนข้างมากยามที่อยู่ที่บ้าน แต่หลังจากนี้คงไม่ได้ เพราะเขาต้องให้เวลากับหนูมุก แต่ตอนนี้ที่เขาต้องเดินเข้ามาในห้องนี้ก็เพราะเขาไม่ได้เข้าบริษัทมาหลายวัน และเขาให้แอลมือขวาคนสนิทเข้าไปดูความเรียบร้อยตั้งแต่เมื่อเช้า และวันนี้เขาก็คงยังไม่เข้าแต่เนื่องจากคืนพรุ่งนี้มีงานเลี้ยงขอบคุณลูกค้า เขาต้องตรวจดูความเรียบร้อยในเมลล์ที่มือขวาส่งมา อลันที่นั่งทำงานอยู่ในห้องไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหน เสียงเคาะประตูห้องทำให้เขาต้องละสายตาจากจอคอมฯ ตรงหน้า

“พี่อลัน...ได้เวลาอาหารเที่ยงแล้วนะคะ” เสียงหนูมุกที่ผลักประตูเข้ามา และยังยืนอยู่ที่ประตูที่เปิดทิ้งไว้

“ครับ...” อลันลุกจากเก้าอี้ที่เขาแทบไม่รู้ตัวเลยว่าเขานั่งอยู่ในห้องนี้ตลอดช่วงเช้า “หนูมุกลงไปรอพี่ก่อน...เดี๋ยวพี่ตามลงไป” อลันบอกและเดินกลับห้องนอนจัดการกับตัวเองเพราะตัวเขายังอยู่ในชุดนอน หนูมุกขานรับและเดินลงมาข้างล่าง เพราะทุกคนที่ใกล้ชิดกับอลันจะรู้ว่าถ้าเวลาที่อลันทำงานอยู่เขาจะไม่ต้องการให้ใครรบกวน 

“หนูมุกโทรหาคุณแม่พี่เหรอยัง?” อลันถามขณะที่กำลังจัดการกับมื้อเที่ยง

“คะ...เมื่อเช้านี้คะ” อลันพยักหน้ารับรู้ เพราะทุกคนในครอบครัวจะรู้กันดีว่าหนูมุกเป็นที่รักของแม่หนูนามากแค่ไหน คุณแม่นีออนมักจะบอกว่าหนูมุกเหมือนกับแม่หนูนาของเขามากโดยเฉพาะเรื่องการแข่งรถที่หนูมุกชอบเหมือนกัน

เลือกจากตอนอ่าน

ก่อนหน้า ต่อไป

ความคิดเห็น

แสดงความคิดเห็น

Top