'ลูกไม้'มาเฟีย (Heir Of Mafia)

  • 17,815 ทั้งหมด
  • 0 ความคิดเห็น

'ลูกไม้' มาเฟีย ตอนที่สาม (2/4)

“คะ...เมื่อเช้านี้คะ” อลันพยักหน้ารับรู้ เพราะทุกคนในครอบครัวจะรู้กันดีว่าหนูมุกเป็นที่รักของแม่หนูนามากแค่ไหน คุณแม่นีออนมักจะบอกว่าหนูมุกเหมือนกับแม่หนูนาของเขามากโดยเฉพาะเรื่องการแข่งรถที่หนูมุกชอบเหมือนกัน

“คืนพรุ่งนี้ที่บริษัทมีงานเลี้ยงขอบคุณลูกค้า...หนูมุกเตรียมตัวให้พร้อม”

“มุกไม่ไป...ไม่ได้เหรอคะ”

“ไม่ได้!...มันถึงเวลาแล้วที่ทุกคนต้องรู้...ว่าพี่มีเจ้าของแล้ว” ประโยคสุดท้ายของอลัน ทำเอาหนูมุกที่กำลังจะตักอาหารเข้าปากค้างกะทันหัน 

“……..” หนูมุกที่จู่ๆเสียงก็หายไปแบบไม่ทันตั้งตัว “แต่....”

“ไม่มีแต่...‘เรา’ ก็รู้นะว่าไม่มีทางหนีถึงข้อเท็จจริงที่เป็นอยู่” อลันพูดดักคำพูดของหนูมุกทันที ที่หนูมุกหาเสียงของตัวเองเจอ และทุกครั้งที่อลันจริงจังเขาจะเปลี่ยนสรรพนามเรียกหนูมุก ‘เรา’ ทันที 

“มุกอิ่มแล้ว...ขอตัวคะ” หนูมุกวางช้อนและลุกจากเก้าอี้ออกไปทันที อลันมองตามกับถอนหายใจและตัดสินใจเดินตามหนูมุกไป และทิศทางที่หนูมุกเดินไปอลันรู้ได้ทันทีว่าหนูมุกกำลังจะไปไหน

“หนูมุก...พี่เรียกได้ยินมั้ย?” อลันที่ตามมา เดินนำหนูมุกที่เข้ามาในเรือนกระจก

“อะไรอีกละคะ” 

“โกรธพี่เหรอ”

“เปล่า”

“หนูมุก...ไม่รักพี่แล้วเหรอ” คำถามที่ตรงไปตรงมาของอลัน ทำเอาคนฟังก้มหน้าหลบแทบไม่ทันใบหน้าที่แดงอย่างรวดเร็ว

“……..” อลันแอบยิ้มกับท่าทางของหนูมุกที่เอาแต่ก้มหน้า อลันขยับเข้าไปใกล้พร้อมกับยื่นมือไปเชยคางให้    หนูมุกเงยหน้าขึ้นมามองเขา 

“น่ารักจัง!...พี่ขอนะ...” อลันพูดจบก็ก้มหน้าประกบปากที่จะเอ่ยประท้วงด้วยปากของตัวเองอย่างรวดเร็ว แขนใหญ่โอบรอบตัวหนูมุกให้แนบชิดมากขึ้น ลิ้นหนาที่โลมเลียอยู่ที่ริมฝีปากเล็กนั้นกำลังหยั่งเชิงขออนุญาตอย่างอ่อนโยน หนูมุกที่ต้องพบเจอกับประสบการณ์ที่เธอเคยพบเจอมาหลายครั้งจากผู้ชายคนเดิมและคนเดียว ปากเล็กค่อยเปิดขึ้นอย่างเชื่องช้าที่มาจากส่วนลึกของจิตใจที่ต่างก็รอคอยกันและกัน อลันครางอย่างพึงพอใจและเลื้อยลิ้นหนาเข้าสู่โพรงปากที่เปิดขึ้นอย่างอ่อนโยน แขนเล็กค่อยๆยกขึ้นโอบรอบเอวหนาของคนตัวโตอย่างต้องการหลักยึด อลันยังคงดูดดื่มความหอมหวานที่เขารู้มาตลอดว่าจะเป็นของเขาเพียงคนเดียว แต่สิ่งที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้นโดยที่ทั้งสองคนไม่รู้ตัวเลยว่ามีแขกที่ไม่รับเชิญ

“อลัน!!!!....” เสียงเรียกสูงปรี๊ดแสบแก้วทำให้หนูมุกตกใจ และถอยใบหน้าของตัวเองออกมาให้หลุดพ้นการดูดกลืนของคนที่ถูกขานชื่อ อลันขมวดคิ้วแต่ยังคงรัดวงแขนไม่ให้ร่างเล็กออกจากอ้อมแขน และสายตามองไปตามทิศทางเสียงเรียกนั้น

“ซาบีน่า...” อลันเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่เอือมระอาและไม่สบอารมณ์อย่างเห็นได้ชัด และรัดวงแขนแน่นขึ้นเมื่อหนูมุกพยายามจะออกมาจากอ้อมแขนนั้น “อยู่เฉยๆ...” จนอลันต้องเอ่ยเสียงห้ามและกอดหนูมุกแน่นขึ้นจนใบหน้าของหนูมุกแนบเบียดชิดที่หน้าอกแกร่งอย่างตั้งใจของอลัน

“อลัน!...คุณทำอะไรคะ” ซาบีน่าที่ยืนอยู่ห่างจากด้านหลังของหนูมุกสองสามเมตร

“มีธุระอะไร?” อลันถามซาบีน่า โดยที่ไม่ขยับร่างกายไปไหน 

“ก็มาหาคุณ...” ซาบีน่าตอบกลับอย่างไม่พอใจ 

“หาทำไม...” 

“อลัน!...” ซาบีน่าไปต่อไม่ถูก เพราะผู้ชายตรงหน้าไม่มีแสดงให้เห็นถึงความยินดีที่เธอมาหาเขาถึงที่บ้าน ตรงกันข้ามเขาทำหน้าอยากให้เธอไปพ้นๆจากตรงนี้เสียเหลือเกิน สายตาของเธอที่สลับมองสองคนตรงหน้าอยู่ตลอดเวลาถึงแม้อีกคนเธอจะเห็นแต่ด้านหลัง

“ถ้าไม่มีธุระอะไรด่วนก็กลับไปก่อน...วันนี้ผมไม่ว่าง...ขอโทษนะ” อลันพูดพร้อมกับจูงมือหนูมุกเดินไปอีกทาง   ซาบีน่าได้แต่อ้าปากค้างอย่างคาดไม่ถึงกับการต้อนรับของเจ้าของบ้าน

“เชิญคุณกลับเถอะคะ” เสียงของเฮเลนที่ตามเข้ามาหลังจากที่อลันเดินออกจากเรือนกระจกทางประตูอีกด้าน   ซาบีน่าหันมามองตามเสียงไล่นั้นมองเฮเลนอย่างกับว่าเฮเลนไปทำร้ายเธอมาตั้งแต่ชาติไหนก็ไม่รู้ ซาบีน่าสะบัดหน้าเดินไปทันทีพร้อมกับการ์ดของอลันที่เดินตามซาบีน่าไป เพื่อเติมความมั่นใจให้กับทุกคนว่าเธอจะออกจากบ้านไปจริงๆ


“ใคร?” เสียงของอลันที่ยืนอยู่หน้าบ้าน เอ่ยถามหาการ์ดที่บกพร่องต่อหน้าที่ปล่อยให้ซาบีน่าสามารถเข้ามาในบ้านเขาได้

“ผมครับ...นายผมขอโทษครับ” การ์ดที่มีหน้าที่รับผิดชอบช่วงเวลานั้น

“ทำงานกับฉันมานานแค่ไหนแล้ว” อลันถามกลับด้วยเสียงที่บอกให้คนที่ได้ยินว่าเขาไม่พอใจ

“เอ่อ...สี่เดือนครับ” การ์ดตอบกลับอย่างขลาดๆ

“ฉันจะให้โอกาสนายครั้งเดียว...พี่แอลย้ายไปเฝ้าที่ออฟฟิชแทน” ประโยคหลังอลันหันมาพูดกับมือขวา ที่พึ่งกลับมาและรู้เรื่องถึงความผิดพลาดของลูกน้อง แอลรับและดำเนินการต่อตามคำสั่งนั้น การ์ดคนนั้นโค้งขอบคุณอลันที่ไม่ไล่เขาออก เพราะการ์ดทุกคนรู้ดีว่าอลันเกลียดที่สุดคือความผิดพลาดในการทำงาน เรื่องอื่นเขาก็จะดูตามสถานการณ์แต่เรื่องการรักษาความปลอดภัยของบ้านอลันจะเข้มงวดมากการลงโทษเพียงแค่ย้ายนั้นถือว่าปราณีมากแล้ว

อลันเดินเข้ามาในบ้านและเลยไปยังห้องซ้อมและห้องออกกำลังกาย ตามคาดหนูมุกอยู่ในห้องนี้และกำลังถือดาบไม้ฟาดลงที่หุ่นฟางสำหรับซ้อมอาวุธนั้น

“อุ้ย!” อลันที่รอจังหวะเดินเข้ามาด้านหลังและจับดาบไม้ในมือของหนูมุกและดึงออกจากมือหนูมุกอย่างรวดเร็ว และคว้ามือของหนูมุกให้เดินตามแรงดึงกึ่งลาก “พี่อลัน...จะพามุกไปไหน” 

“ไปต่อที่ค้างไว้นะสิ...” อลันตอบกลับอย่างกับเป็นเรื่องธรรมดา

เลือกจากตอนอ่าน

ก่อนหน้า ต่อไป

ความคิดเห็น

แสดงความคิดเห็น

Top