'ลูกไม้'มาเฟีย (Heir Of Mafia)

  • 16,558 ทั้งหมด
  • 0 ความคิดเห็น

'ลูกไม้' มาเฟีย ตอนที่สาม (3/4)


“ไปต่อที่ค้างไว้นะสิ...” อลันตอบกลับอย่างกับเป็นเรื่องธรรมดา 

“ห๊า!!!....ไม่นะปล่อยมุกนะ” 

“อย่าดื้อจะได้มั้ย” อลันที่ยังคงดึงหนูมุกให้เดินขึ้นมาตามบรรได

“โอ้ย!คนบ้า...มุกไม่ไปปล่อยมุกเดี๋ยวนี้นะ” หนูมุกที่ฝืนตัวอย่างสุดกำลัง แต่ตอนนี้เธอกับอลันก็เดินมาถึงชั้นสอง และอลันกำลังเดินไปยังห้องนอนของเขาและเธอ

“ทำไมถึงได้ดื้อด้านขนาดนี้นะ” อลันที่ผลักหนูมุกเข้ามาในห้องนอนพร้อมปิดประตู ปล่อยหนูมุกให้เป็นอิสระและยืนขวางประตูทางออกที่ปิดเรียบร้อยแล้ว

“พี่อลันบ้าไปแล้วเหรอไง...ถอยไปนะ...มุกจะออกไปข้างนอก” 

“ไม่อายเขาเหรอ”

“อาย?”

“ที่จะไปทำอะไรกันข้างนอก” อลันตอบกลับพร้อมกับยิ้มเจ้าเล่ห์อย่างอารมณ์ดี 

“คนบ้า!!!...แล้วใครจะไปทำอะไรกับตัวเองข้างนอก” หนูมุกสวนกลับทันที

“งั้นก็ทำกันในห้องนี้” อลันยังยืนนิ่งต่อปากต่อคำกับหนูมุกอย่างสนุกสนาน เพราะถ้าให้เขาเลือกให้หนูมุกเป็นแบบนี้ดีกว่าที่จะเงียบอย่างที่ผ่านมา

“มุกไม่อยากพูดกับคนที่พูดไม่รู้เรื่องแล้ว” หนูมุกพูดและเดินห่างจากอลันและประตูทางออกไปทางระเบียงห้อง

“งั้นเรามาต่อจากที่ค้างไว้นะ...” อลันพูดพร้อมกับเดินตามหนูมุกอย่างรวดเร็วทันก่อนที่เธอจะถึงทางออกระเบียง และรวบเอวบางไว้

“ไม่!” หนูมุกปฎิเสธเสียงแข็ง

“หนูมุกก็รู้นะ...ว่ามันต้องเกิดขึ้น” อลันกล่าวออกมาย้ำเตือนถึงเรื่องจริงที่หนูมุกเองก็ปฎิเสธไม่ได้ “พี่รักหนูมุกนะ” อลันกระซิบย้ำให้หนูมุกได้ยินอีกครั้ง หนูมุกได้แต่ยืนนิ่งเพราะสิ่งที่อลันพูดมันคือสิ่งที่เธอไม่อาจหลีกเลี่ยงได้ ทุกคนรวมถึงคุณพ่อคุณแม่ของเธอต่างก็รู้ว่าเธอเป็นของผู็ชายคนนี้คนที่โอบกอดเธอตั้งแต่ที่เธอลืมตาดูโลก

“มุกขอเวลา...หน่อยนะคะ” 

“เพื่อ?” อลันหันหน้าหนูมุกให้หันมาเผชิญหน้ากับเขา 

“ก็มุก...มุก...” หนูมุกที่หลบตาดวงตาคมเข้มนั้น 

“ตกลงครับ” เสียงตอบของอลัน หนูมุกเงยหน้ามายิ้มกับเขาโดยทันที “แต่...” คำต่อมาทำรอยยิ้มบนหน้าคมหวานหายไปทันที 

“แต่อะไรคะ...” หนูมุกที่ยืนรอคำต่อไปอยู่นานหลายนาที คนตรงหน้าก็ไม่พูดออกมาสักทีจนเธอต้องเป็นฝ่ายเอ่ยถาม

“หนูมุกก็ต้องให้น้ำล่อเลี้ยงพี่บ้างสิ...” อลันตอบกลับทั้งรอยยิ้มที่แสดงให้เห็นถึงความพึงพอใจ

“ยังไงคะ...” หนูมุกแสดงออกอย่างชัดเจนว่าเธอไม่เข้าใจคำเปรียบเปรยของอลัน

“ก็ในเมื่อหนูมุกขอเวลาที่จะมาเป็นผู้หญิงของพี่...แต่พี่ยินดีและพร้อมที่จะเป็นผู้ชายของหนูมุกคนเดียวแล้ว...และในระหว่างที่พี่รอเวลานั้นที่หนูมุกขอ...ช่วงนี้พี่ก็เป็นของหนูมุกฝ่ายเดียวไปพลางๆก่อนก็ได้” หนูมุกอ้าปากตาโตกับคำพูดของอลัน ถึงแม้เธอจะไม่เข้าใจมันทั้งหมดแต่ประโยคยาวๆของอลันก็ทำให้เธอหน้าแดงและอายอย่างเห็นได้ชัด

“…….” อลันอดยิ้มขำหนูมุกไม่ได้ 

“ถึงตอนนี้หนูมุกยังไม่เชื่อใจพี่ว่าพี่จะไม่ทำให้หนูมุกคนนี้ของพี่ต้องเสียใจอีก...แต่พี่บอกหนูมุกตรงนี้เลยว่าพี่อลันของหนูมุกคนนี้เชื่อใจและไว้ใจหนูมุกมาก...ว่าถ้าพี่ยอมเป็นผู้ชายของหนูมุกแล้ว หนูมุกจะทำให้พี่มีความสุขมาก” 

“คน  เจ้า  เล่ห์” หนูมุกเอ่ยย้ำคำที่เปล่งออกมาทีละคำ

“ก๊อก ก๊อก ก๊อก” อลันขมวดคิ้วทันทีด้วยไม่พอใจ เมื่อจู่ๆ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น ใครนะ!ที่กล้ามาก....

“อะไร!” อลันผละออกจากหนูมุก เดินไปเปิดประตูและเปล่งเสียงออกมาพร้อมกับที่เปิดประตู 

“ขอโทษคะคุณอลัน...มีแขกมาขอพบคุณมุกคะ” เฮเลนที่ยืนอยู่หน้าห้องตอบคำถามของคนที่กำลังหงุดหงิดด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบ

“มุกเหรอคะ?” หนูมุกถามกลับอย่างแปลกใจ ใครกัน! ที่มาพบเธอมันแปลกมากก็เธอพึ่งมาถึงอังกฤษเมื่อวานนี้เอง เพื่อนหรือคนรู้จักที่นี้เธอก็ไม่มี

“คะ...เขาบอกว่าเป็นเพื่อนกับคุณมุกคะ”

“… ‘เขา’ ?…” สรรพนามที่เฮเลนใช้เรียกผู้ที่มาขอพบหนูมุกทำให้อลันถามกลับทันที เพราะสรรพนามนั้นแสดงว่าต้องเป็นผู้ชาย อลันเดินออกจากห้องไปทันที หนูมุกตกใจกับท่าทางของอลันรีบวิ่งตามอลันที่ล่วงหน้าไปแล้วโดยทันที

อลันที่เดินลงมาถึงห้องรับแขก และเห็นเพียงด้านหลังของแขก ‘ผู้ชาย’ อลันรีบก้าวย่างอย่างรวดเร็ว หนูมุกที่วิ่งตามมาติดๆ ดึงแขนของอลันไว้แต่เมื่อแขกที่นั่งหันหลังอยู่หันมาเมื่อรู้สึกถึงบางอย่าง หนูมุกมองกลับพร้อมดวงตาที่เปลี่ยนไปทันทีเมื่อเห็นแขกที่มาพบเธอ

“นายเติ้ล!” หนูมุกเอ่ยเรียกเสียงดัง แววตาบ่งบอกถึงความดีใจ อลันเองก็ปรับสีหน้าและแววตาทันทีเช่นกันเมื่อเห็นผู้ที่มาขอพบผู้หญิงของเขา

“สวัสดีครับพี่อลัน” อลันรับไหว้ เด็กหนุ่มตรงหน้า

“ครับ...แปลกใจจังที่เติ้ลมาบ้านพี่ถูก”

“มุกให้ที่อยู่ไว้นะครับ” 

“แล้วแก...มาโผล่ที่นี้ได้ไง” หนูมุกเป็นฝ่ายถาม เพราะเธอคาดไม่ถึงว่าเพื่อนตั้งแต่สมัยอนุบาลจะมาพบเธอที่อังกฤษได้ในวันนี้โดยที่เธอไม่รู้ล่วงหน้า ก็เธอพึ่งมาเมื่อวาน

“ตามพ่อมาว๊ะ!...ก็ยุ่งยากนิดหน่อยนะ...แต่เลขาของพ่อก็จัดการได้ทันเวลา” นายเติ้ลให้ข้อมูลเพิ่มเติม

“ดีใจว๊ะแก...ว่าแต่แกพึ่งมาถึงเหรอ”

“อืม!...ก็ให้รถที่โรงแรมมาส่งนะ” 

“พี่อลัน...มุกขออนุญาตพานายเติ้ลไปทัวร์ลอนดอนนะคะ” หนูมุกหันมาทางอลันที่นั่งเงียบ ตั้งแต่ที่พูดประโยคแรกไป

“เอาสิ!...แต่พี่จะไปด้วย” 

“ไม่เบื่อเหรอคะ?...” หนูมุกถามอย่างเข้าใจ เพราะอลันมาใช้ชีวิตอยู่ที่นี้มาสิบกว่าปีแล้ว แล้วจะมีที่ไหนที่ผู้ชายคนนี้ยังไม่เคยไป

“ไม่เบื่อ” อลันตอบเพียงแค่นั้น ก็ใครจะยอมให้ผู้หญิงของเขาไปเที่ยวกับผู้ชายคนอื่นสองต่อสองละ ‘ถึงเป็นเพื่อนกันก็เหอะ’

“เสียดายเนอะ...นี้ถ้ายายตามาด้วยคงสนุกสุดๆเลย” นายเติ้ลเพียงแค่หันไปยิ้มกับความเห็นของหนูมุก

“แล้วอยากไปไหนละ” อลันหันไปถามนายเติ้ล หลังจากที่เขาและหนูมุกขอตัวขึ้นไปเปลี่ยนเสื้อผ้า

“ที่ไหนก็ได้ครับ...ผมเกรงใจนี้ก็บ่ายแล้ว...ไปแถวๆนี้ก็ได้ครับ” อลันพยักหน้าและเดินนำไปยังรถที่มาจอดรอ ก็คงต้องไปใกล้ๆแถวนี้อย่างที่นายเติ้ลว่า แต่เนื่องจากบ้านของอลันอยู่ในเขตซัธเธิร์คก็มีหลายที่ที่น่าสนใจ อลันพาแขกที่มาขัดขวางการรวบรัดน้องสาวท้องชนกันของเขาที่แรกคือ ‘ซัธเธิร์ค คาธีดรัล’ วิหารดั้งเดิมที่สร้างขึ้นโดยพระนิกายโรมันคาทอลิกริมฝั่งแม่น้ำเทมส์ และไปต่อที่ ‘คลิงค์ พริซัน มิวเซียม’ ที่จัดแสดงอาวุธและเครื่องมือทรมาน ต่อจากนั้นก็เดินเลียบแม่น้ำไปทางตะวันตก และในขณะที่ทุกคนกำลังเดินอยู่นั้น

“มุก...เอ่อ!...ฉันขอถามหน่อยสิว๊ะ...เวลาแกไปไหนกับพี่อลันต้องมีชายชุดดำตามมากมายขนาดนี้เลยเหรอว๊ะ” นายเติ้ลที่เดินกับหนูมุก เมื่อเขาหันไปรอบๆ บริเวณตัวเอง

“แฮะๆๆ...มันจำเป็นนะ...” หนูมุกที่เข้าใจเรื่องพวกนี้ดี เพราะเธอรู้อยู่แล้วว่าอลันมีภูมิหลังครอบครัวอย่างไร นายเติ้ลทำเพียงพยักหน้ารับรู้ และหันมาสนใจความสวยงามของสถานที่และเมื่อแสงจากดวงอาทิตย์ลาลับขอบฟ้าสถานที่สุดท้ายที่อลันพามาแน่นอนที่ไม่ควรพลาด ‘ลอนดอนอาย’ และทั้งสามก็มาเติมพลังมื้อเย็นกันที่ภัตตาคารใน ‘ลอนดอน ซีไลฟ์ อเควเรียม’ 

“เติ้ลต้องกลับประเทศไทยวันไหน” อลันเป็นฝ่ายถาม

“สองสามวันครับ...ขอบคุณพี่อลันมากนะครับที่พานำเที่ยววันนี้”

“ไม่เป็นไร...เดี๋ยวพี่ให้คนขับรถไปส่งที่โรงแรมนะ” นายเติ้ลพยักหน้าและขอบคุณอีกครั้ง และเมื่อมื้ออาหารจบลงก็เกือบสามทุ่มแล้ว 

“ขอบใจว๊ะ...แล้วค่อยเจอกันนะ” นายเติ้ลหันไปพูดกับหนูมุกก่อนที่ก้าวขึ้นรถที่คนของอลันมารอแล้ว หนูมุกโบกมือลาเพื่อน 


“พี่อลัน!...ขอบคุณนะคะ” หนูมุกที่นั่งอยู่ในรถเบาะหลังคู่มากับอลัน

“เรื่อง?” 

“ที่พานายเติ้ลทั้งเที่ยวทั้งกิน...มุกรู้นะว่าพี่ไม่ค่อยมีเวลา”

“ถ้ารู้ขนาดนั้น ‘ขอบคุณ’ คำเดียวมันไม่น้อยไปเหรอ” อลันหันไปพูดกับคนที่นั่งข้างๆ

“งั้นเอาคืนมา!” หนูมุกที่รู้ทันพูดเสร็จก็หันหน้าออกไปมองข้างทางทันที

“หึ หึ” อลันหัวเราะในคอ และยังคงนั่งอยู่ท่าเดิม เพราะที่เขานิ่งก็เพราะว่ามันไม่ใช่ที่นี้ที่เขาจะจัดการเด็กดื้อ เมื่อรถเข้ามาจอดที่หน้าบ้านอลันให้หนูมุกเข้าไปก่อน ส่วนอลันแยกไปอีกทางพร้อมกับแอลที่ตามมา

“มีอะไร?” อลันถามมือขวาทันที เมื่อเข้ามาในห้องสมุด

“ดูนี้สิครับ!” แอลส่งซองเอกสารให้กับอลัน

“ใครกัน!ที่มันบังอาจ!” อลันขบกรามแน่น กัดฟันหันไปถามแอล 

“พนักงานส่งเอกสารมาส่งให้ที่หน้าประตูบ้านเมื่อสักครู่...จากกล้องหน้าบ้านเรามองไม่เห็นใบหน้า...และตราบริษัทรับส่งเอกสารเราเช็คแล้ว...ทางโน้นบอกว่าไม่มีการรับว่าจ้างให้มาส่งเอกสารที่บ้านเราเลย” อลันฟังอย่างเคร่งเครียด เพราะเอกสารในมือเขาเป็นรูปของหนูมุกเมื่อตอนบ่ายที่พวกเขาพึ่งไปเที่ยวกันมา แต่ที่อลันไม่พอใจเพราะรูปถ่ายใบเดียวขนาดเอสี่นั้นมีกากบาทสีแดงคาดไว้และตรงกลางเป็นรูปหัวกะโหลก เขาเข้าใจความหมายนั้นเป็นอย่างดี

“อืม!...แจ้งขอคนของพ่อฝีมือดีๆมาอีกสองคน...สำหรับหนูมุก...ผมไม่อยากประมาทต่อจากนี้ไปหนูมุกต้องมีการ์ดประจำตัวด้วย” อลันบอกกับแอล และที่เขาต้องเอาคนของพ่อก็เพราะว่าเขาเชื่อในฝีมือและไว้ใจ พวกเขาจะรู้กันว่าคนที่ทำงานกับพ่อล้วนแล้วแต่เป็นคนที่ได้รับอุปการะเลี้ยงดูจากพ่อเขาทั้งนั้น แม้แต่แอล เขาก็คือบุตรชายของเจฟกับโซฟี และพ่อกับแม่เขาก็เป็นพ่อแม่อุปถัมธ์ของแอลด้วย

“ครับ” แอลตอบรับและขอตัว 


“หนูมุก” อลันเรียกหญิงสาวที่นั่งแปรงผมอยู่หน้าที่โต๊ะเครื่องแป้ง หนูมุกหันมาตามเสียงเรียกนั้น 

“พี่อลันเป็นอะไรไปคะ...มีเรื่องอะไร” หนูมุกถามกลับเมื่อเห็นสีหน้าไม่ค่อยดีของอลัน

“ก็นิดหน่อย...หลังจากวันพรุ่งนี้ไปจนกว่ามุกจะไปเรียนพี่อยากให้มุกอยู่ข้างๆในสายตาพี่ตลอด” อลันพูดด้วยใบหน้าที่เคร่งเครียด

“เรื่องมันร้ายแรงมากเลยเหรอคะ...”

“พี่ไม่อยากประมาท...ถึงแม้น้อยคนนักที่จะรู้ว่าพี่มีที่มาที่ไปยังไง...คนที่ไม่ประสงค์ดีมันต้องสืบและรู้เข้าสักวัน” หนูมุกพยักหน้ารับรู้เข้าใจดีสาเหตุที่อลันต้องไปใช้ชีวิตอยู่ที่ประเทศไทยตั้งแต่เกิดจนถึงอายุสิบห้าปีไม่ใช่เรื่องบังเอิญมันเป็นชะตาชีวิตของผู้ชายคนนี้ ถึงแม้จริงๆแล้วอลันจะเป็นหลานแท้ๆของ ไมเคิล ซาวันเดอร์ แต่อลันกลับมีฐานะทางกฎหมายเป็นบุตรบุญธรรมของไมเคิล ซาวันเดอร์ ทายาทเพียงคนเดียวของตระกูลซาวันเดอร์ เพราะอลันจะมีพ่อเป็น เอียน ซาวันเดอร์ หรือที่ทุกคนจะรู้จักกันในนาม ปีเตอร์ มาร์ส ไม่ได้ และนั้นเป็นสาเหตุที่อลันต้องมีการ์ดติดตามไปทุกที่ แต่ทุกอย่างก็ดูเหมือนจะลงตัวเมื่อ อดัม เบนเน็ต บุตรชายโดยชอบธรรมของ เอียน ซาวันเดอร์ ทายาทที่เป็นที่ต้องการของแก็งมาเฟียแห่งฟิลาเดลเฟียเกิดมา แต่ถ้าใครที่ต้องการโค่นล้มฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งก็จะมีตัวตายตัวแทนทันที เพราะอย่างนั้นสองพี่น้องทั้งอลันและอดัมจึงต้องดูแลตัวเองเพื่อที่ไม่ให้ใครต้องแบกรับภาระหนัก ดั่งคำของแม่...

“อลัน ซาวันเดอร์ ‘ลูก’ของพ่อกับแม่และ ‘พี่’ของน้อง...ชีวิตของลูกสำคัญมาก” ประโยคนั้นของแม่ทำให้อลันต้องใช้ชีวิตแบบที่ต้องมีคนคอยคุ้มกันและดูแลมาโดยตลอดจนถึงปัจจุบันและอนาคต หนูมุกก็เข้าใจเรื่องนี้เป็นอย่างดีและเธอเองก็เป็นชีวิตของอลันที่ตัวเขาไม่สามารถขาดได้

“มุกต้องทำยังไงบ้างคะ” 

“มันก็จริงอยู่ถ้ามุกอยู่ในสายตาพี่ตลอด...พี่ก็จะไม่ต้องคอยพะว้าพะวง...แต่ในขณะเดียวกันถ้ามีหญิงสาวติดตามพี่ไปทุกที่หนูมุกก็จะเป็นที่สนใจและจะตกเป็นเป้า...” 

“มุกไม่เข้าใจคะ”

“วันพรุ่งนี้...ที่งานเลี้ยงพี่ตั้งใจที่จะเปิดตัวมุก...แต่ด้วยเหตุผลบางอย่างพี่คงต้องเปลี่ยนแผนเปลี่ยนความตั้งใจในเรื่องนี้...ไปจนกว่าทุกอย่างจะคลี่คลาย” อลันไม่ได้พูดความจริงทั้งหมดเพราะไม่ต้องการให้หนูมุกกังวลใจ

“คะ...มุกเข้าใจ” หนูมุกยอมรับเรื่องนี้ได้ เพราะเธอเองก็ไม่ชอบออกงานแบบนี้อยู่แล้ว

“แต่พรุ่งนี้หนูมุกก็ต้องไปกับพี่”

“ยังไง!” 

“ก็อย่างที่บอกหนูมุกจะต้องไปในทุกๆที่ที่พี่ไป...แต่ในฐานะการ์ดประจำตัวของพี่”

“มุกเนี๊ยะนะคะ...” อลันยิ้มพร้อมพยักหน้า และในขณะเดียวกันอลันก็เพิ่มการ์ดอีกสองคนโดยหน้าที่หลักคือคอยดูแลหนูมุกอีกที

“ครับ...ที่เหลือพี่จัดการเอง...” อลันดึงหญิงสาวให้มานั่งบนตัก ถึงแม้คนภายในจะรู้ว่าหนูมุกก็ถูกเตรียมพร้อมสำหรับเรื่องนี้พอตัวและเธอก็พร้อมมานานแล้ว ไม่งั้นเขาและทุกคนไม่มีทางให้หนูมุกมาใช้ชีวิตตั้งแต่อายุยี่สิบแต่ก็อย่างที่บอกทุกคนรู้ว่าหนูมุกพร้อมแล้วและที่สำคัญอลันเองก็หมดความอดทนที่จะต้องอยู่ห่างจากเธอผู้นี้แล้ว

“พะ...พี่อลันจะทำอะไร” หนูมุกที่ถูกสลับให้นั่งบนตักของอลัน ถามกลับพร้อมกับกำลังจะบิดตัวออกจากอ้อมแขนเพราะใบหน้าของอลันขยับเข้ามาใกล้ใบหน้าเธอมากขึ้นจนลมหายใจอุ่นๆของอลันเป่ารดที่แก้มขาวนั้น

“เปล่า...เพราะคนที่ต้องทำคือหนูมุก” 

เลือกจากตอนอ่าน

ก่อนหน้า ต่อไป

ความคิดเห็น

แสดงความคิดเห็น

Top