'ลูกไม้'มาเฟีย (Heir Of Mafia)

  • 14,040 ทั้งหมด
  • 0 ความคิดเห็น

'ลูกไม้' มาเฟีย ตอนที่สี่ (2/3)



“คุณมุก...นายให้มาตามครับ” แอล ที่เดินออกมาข้างนอกเอ่ยกับปิ่นมุก

“น่าเบื่อจัง!...” ปิ่นมุกบ่นพึมพำเป็นภาษาไทย ถึงแม้ เดธ กาย และ แอลจะได้ยินแต่เป็นแอลเท่านั้นที่เข้าใจประโยคภาษาไทย

เมื่อขบวนของหนูมุกกลับเข้ามาในงานอีกครั้งตามคำสั่งของอลัน ก็เป็นช่วงเวลาที่มีการเต้นรำ และแน่นอนอลันเจ้าของงานต้องมีหน้าที่เปิดฟลอร์และหญิงสาวที่โชคดีคนนั้นก็คือ เรเน่ บุตรสาวของโจเซฟลูกค้าคนสำคัญของอลันซึ่งเป็นเจ้านายของคริสติน่า 

หนูมุกยืนมองภาพชายหญิงที่กำลังเคลื่อนไปตามจังหวะการเต้นรำ และแน่นอนหัวใจดวงน้อยของเธอมันเต้นแรงขึ้น หนูมุกเข้าใจความรู้สึกแบบนี้ของตัวเองดี และเธอก็ต้องย้ำและคอยบอกตัวเองว่า นั้นคืองานของพี่อลัน แต่ทำไมเหตุผลข้อนี้ไม่ทำอาจทำให้หัวใจของเธอเต้นตามปกติ

“คุณมุก โอเคนะครับ” กายที่ยืนอยู่ใกล้ๆ เอ่ยถามออกไปอย่างเข้าใจ เมื่อเห็นว่าเจ้านายสาวยืนมองภาพชายหญิงที่อยู่กลางฟลอร์

“เอ่อ!...ค่ะ...” หนูมุกหันไปตอบกาย และเลือกที่จะยืนแบบนั้นโดยที่หันหลังให้กับฟลอร์เต้นรำที่เริ่มมีแขกทยอยเข้าไปเต้นรำตามธรรมเนียม

“คุณมุกอย่าคิดมากนะครับ เจ้านายก็แค่ทำหน้าที่นะครับ...” กายพูดต่อเมื่อเจ้านายสาวหันมาทางเขา แต่สีหน้าและแววตาดูหงอยๆ เศร้าๆ 

“…มุกก็รู้ค่ะ...แต่ไหนๆกายก็พูดแล้ว...มุกก็ขอบอกเลยว่ามุกไม่ชอบ...และที่ไม่เข้าใจคือมุกก็อยู่ด้านนอกอยู่แล้ว พี่อลันยังให้พี่แอลไปเรียกให้เข้ามาในช่วงเวลาแบบนี้...เหมือนจะแกล้งมุกยังไงไม่รู้...” หนูมุกกอดอกพูดต่อยืดยาวอย่างต้องการระบายความรู้สึก โดยที่ไม่รู้ตัวว่าคนที่ตัวเองกำลังกล่าวถึงในทางที่ไม่ดียืนอยู่ด้านหลังแล้ว

“แล้วสำเร็จมั้ย?” อลันก้มหน้าลงมากระซิบที่ข้างหูเล็กๆนั้น ทำให้หนูมุกตกใจหันหลังกลับไปมองต้นเสียงนั้นทันที

“พี่อลัน!...” หนูมุกร้องออกมาแม้จะไม่ดังมากแต่ กาย เดธ และแอลที่ยืนล้อมปิดหนูมุกได้ยินทุกคน

“ถ้าหึงและหวงมาก...ก็อยู่ข้างๆสิ...ใครให้หนีออกไปอยู่ข้างนอก” อลันพูดพร้อมกับรอยยิ้ม “และนั้นพี่ก็แค่ทำตามหน้าที่ก็เท่านั้น...ไม่มีอะไรทั้งนั้น...ยายเด็กแสบ”

หนูมุกไม่คำพูดอะไร มีแต่สายตาที่ยังตกค้างความขุ่นมัวของอารมณ์คนตรงหน้า การ์ดทั้งสามเพียงแค่ยิ้มเล็กๆตามประสา  และหลังจากนั้นตลอดเวลาของงาน     หนูมุกเป็นหนึ่งในการ์ดที่คอยตามอลันไปทุกที่ในงานขอบคุณลูกค้าที่จบลงอย่างสวยงามและประทับใจลูกค้าของอลัน

“อลันไปส่งซาบีน่านะค่ะ...” ซาบีน่าที่ยังยืนคอยอลัน เข้าไปหาเขาทันทีที่เดินออกมาจากงานพร้อมท่าทางและคำพูดที่ออดอ้อนอลันต่อหน้าผู้ติดตามทั้งสี่

“คุณไม่ได้เอารถมาเหรอ” อลันถามกลับอย่างแปลกใจ

“เอ่อ!...เอามาค่ะ...แต่ซาบีน่ารู้สึกมึนๆนะค่ะ...สงสัยคงดื่มไวน์เยอะไปค่ะ”

“ก็ได้!...เดธ...เดี๋ยวนายขับรถให้คุณซาบีน่าแล้วกัน” 

“เอ่อ!...อลันไปส่งซาบีน่าไม่ได้เหรอค่ะ” ซาบีน่าถามกลับทันทีด้วยน้ำเสียงที่ผิดหวังอย่างชัดเจน

“ให้เดธขับรถไปให้ก็ดีแล้ว...ผมเหนื่อยมาทั้งวันอยากกลับไปพัก” อลันตอบกลับแบบขอไปที โดยที่ยังคงรักษามารยาท

“แต่ว่า!....”

“เอาตามนี้แหละ!” อลันพูดดักคำของซาบีน่ทันที พร้อมกับสบตาเธอให้เธอได้เห็นว่าเขาไม่ต้องการให้มีทางเลือกอื่น “กลับไปพักผ่อน....ราตรีสวัสดิ์” อลันกล่าวจบก็เดินต่อพร้อมคณะผู้ติดตาม ยกเว้นเดธที่ยืนอยู่ที่เดิมและสายตาหันมามองหญิงสาวตรงหน้าที่เหมือนกำลังจะหวีดร้องแต่ก็พยายามระงับอารมณ์ของตัวเอง

อลันดึงหนูมุกให้เข้าไปในรถที่มาจอดรอเขาทันทีเมื่อเดินมาถึงทางออกประตู พร้อมกับตัวเองที่เข้าตามไป แอลปิดประตูตามหลังให้อลันและตัวเองก็เดินอ้อมไปด้านหน้าและเข้าไปประจำตำแหน่งหลังพวงมาลัย และกายก็ขึ้นไปนั่งด้านหน้าข้างคนขับ เพราะขากลับเป็นรถอีกคันที่ไม่ใช่คันที่พวกเขานั่งมา และนั้นก็เป็นประเพณีการปฎิบัติ   ของอลันเขาจะมีรถใช้งานหลายคันและแต่ละคันก็แตกต่างออกไป นั้นก็เพราะพวกเขาไม่ต้องการเป็นที่สังเกตุได้ง่าย อลันค่อนข้างระวังตัวในเรื่องแบบนี้มาก และนั้นก็มีเหตุผลที่ต้องเป็นแบบนั้น

“เหนื่อยมั้ย?” อลันหันไปถามหนูมุกที่นั่งเงียบมาโดยตลอดตั้งแต่ที่รถเคลื่อนตัวออกมาจากหน้าโรงแรมที่จัดงาน

“ไม่เหนื่อยค่ะ...” 

“ก็ดี!” คำตอบของอลันทำให้หนูมุกต้องหันไปมอง ก็เจอใบหน้าที่เปื้อนยิ้มกับสายตาที่ทำให้ขนอ่อนตามร่างกายหนูมุกลุกชันทันที

“แต่มุกว่า....”

“ไม่เหนื่อยก็คือไม่เหนื่อย” อลันดักคำพูดของหนูมุกทันที พร้อมกับขยับวงแขนโอบร่างเล็กให้ขยับเข้ามาแนบชิดกายเขามากขึ้น

หนูมุกขมวดคิ้วทันทีเมื่ออยู่ๆร่างกายเธอก็วูบวาบแปลกๆ  ให้ตายเถอะ! ทำไมเธอถึงรู้สึกว่าการพบกันและอยู่ด้วยกันครั้งนี้ระหว่างเธอกับพี่อลันมันถึงแตกต่างมาก เพราะตั้งแต่ที่เธอมาอยู่ที่อังกฤษพี่อลันของเธอเปลี่ยนไปมากจริงๆ เพราะเขาเหมือนไม่ใช่พี่อลันคนเดิมของเธอ หนูมุกรู้สึกว่าการพบกันครั้งนี้อลันคือผู้ชายคนหนึ่งที่แสดงออกว่าเขากำลังพึงพอใจเธอ และแสดงออกให้เธอรู้ว่าเขารุกเธอหนักมาก แบบที่ไม่มีเวลาให้เธอได้ตั้งตัวเลยกับการเปลี่ยนแปลงไปของเขา

“พี่อลัน...มุกหายใจไม่ออก” หนูมุกพูดพร้อมกับขยับร่างกายที่ถูกวงแขนของ   อลันโอบรัด

“ต้องผายปอดมั้ย?” หนูมุกอ้าปากค้างอย่างกับว่าเธอเห็นสิ่งมหัศจรรย์ของโลก เมื่อได้ยินคำพูดของคนที่นั่งข้างๆ

“คนบ้า!” หนูมุกหลบตาลงทันที อลันยิ้มอย่างสบายใจพร้อมกับกระชับวงแขนมากขึ้นจนแก้มใสของหนูมุกแนบกับแผ่นอกกว้างของอลัน


“ไม่เอา ปล่อยมุกนะค่ะพี่อลัน” หนูมุกยืนกรานกับอลันที่พยายามจะช่วยเธออาบน้ำล้างตัวเอาสีที่ถูกทาตามตัวของเธอออก 

“มันดึกแล้ว พี่แค่อยากช่วยเราจะได้นอนเร็วๆ” อลันที่จัดการกับตัวเองสวมเสื้อคลุมอาบน้ำเรียบร้อย และกำลังช่วยหนูมุกถอนชุดการ์ดที่สวมใส่อยู่

“มุกคงเชื่อหรอกนะ” หนูมุกที่ไม่ให้ความร่วมมือกับอลันต่อปากต่อคำกับอลันไม่ลดละ

“ทำไมถึงดื้อนักนะ  ยายเด็กแสบ”

“ทำไมถึงหื่นนักนะ พี่อลัน” อลันยิ้มพร้อมกับบีบจมูกเล็กของหนูมุกอย่างมั่นเขี้ยว 

“ตามใจ!...งั้นพี่ไปอาบน้ำคนเดียวก็ได้” อลันพูดพร้อมกับปล่อยมือออกจากร่างเล็กที่ยังสวมเสื้อผ้าครบทุกชิ้น 

“ตี๊ด...” หนูมุกหันไปตามเสียงเตือนข้อความเข้าที่โทรศัพท์ของอลัน ที่เจ้าของเดินเข้าห้องน้ำไปแล้ว คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันทันทีเมื่อเห็นภาพที่แสดงโชว์หน้าจอโทรศัพท์ เพราะเป็นภาพเธอเมื่อตอนหัวค่ำที่ออกมาด้านนอกของโรงแรม

“ ระวังคนของแกไว้...”

เลือกจากตอนอ่าน

ก่อนหน้า ต่อไป

ความคิดเห็น

แสดงความคิดเห็น

Top