'ลูกไม้'มาเฟีย (Heir Of Mafia)

  • 15,335 ทั้งหมด
  • 0 ความคิดเห็น

'ลูกไม้' มาเฟีย ตอนที่สี่ (3/3) 100%



“มุก ไม่มีคำตอบจะให้พี่ค่ะ มุกบอกได้เพียงว่ามุกก็เป็นผู้หญิงคนหนึ่งที่ไม่เคยรังเกียจสัมผัสของพี่อลัน และความรู้สึกรักที่มุกมีให้พี่มันก็ยังคงอยู่ มุกไม่รู้ว่ามันแตกต่างกันยังไง มุกรู้เพียงแต่ว่าความรู้สึกแบบนี้มุกมีให้พี่อลันคนเดียว คนเดียวเท่านั้น”

“พี่จะรอวันที่มุกโตขึ้นและเข้าใจในเรื่องของความรักมากขึ้น” อลันพูดพร้อมกับปล่อยมือออกจากความเต่งตึงนั้นและขยับกลับไปนอนเหมือนเดิม หนูมุกที่มองตามอลันนั้นกลับเป็นฝ่ายที่ขยับตัวเข้าหาอลันเอง โดยที่ขยับไปนอนหนุนแขนใหญ่นั้นและแขนเล็กก็พาดโอบกอดไปบนอกแกร่งนั้น 

อลันยิ้มออกมาและยกมือข้างที่ว่างขึ้นมาทาบทับบนมือเล็กที่วางอยู่บนแผงอกหนาของตัวเอง และทั้งสองก็หลับตาลงพร้อมรอยยิ้มที่มีความสุข


เช้าวันใหม่ของอีกวันในลอนดอน หนูมุกที่วันนี้ได้รับอนุญาตให้เธอแต่งกายเป็นผู้หญิงตามปกติเดินตามหลังร่างใหญ่ของอลันที่เดินเข้าตึก ‘ซาวันเดอร์กรุ๊ป’ พร้อมกับผู้ติดตามอีกสามคน แอล เดธ กาย นั้นเอง

หนูมุกที่เดินเข้ามาห้องทำงานของอลันตามที่เขาบอกให้เธอเข้ามาก่อน เพราะเขาต้องเข้าประชุมในช่วงเช้า หนูมุกมองรอบๆห้องที่ทุกอย่างไม่ได้แตกต่างจากสามปีก่อน หนูมุกที่อยู่เพียงลำพังในห้องนี้เพราะเดธกับกายอยู่ด้านนอกที่ไหนสักแห่งหนึ่งในตึกที่นี้ 

หนูมุกเดินไปนั่งเก้าอี้ที่วางอยู่หน้าโต๊ะของอลันและเอื้อมไปหยิบ MacBook ของอลันมาเปิดพร้อมกับใส่พาสเวิร์ดเครื่องที่หน้าจอ รอยยิ้มเล็กปรากฎทันทีเพราะอลันยังใช้เครื่องเดิมที่ยังคงมีUser ของเธออยู่ในเครื่องนี้ และหนูมุกก็ทำการค้นหาข้อมูลของอลันที่ปรากฎอยู่ในโลกโซเชียลทันทีตั้งแต่ปัจจุบันและย้อนกลับไปเรื่อยๆ เพราะหนูมุกต้องเช็คและดูข้อมูลเหล่านี้ว่ามีการกระทำใดบ้างของ   อลันที่ส่งผลด้านลบให้กับใครก็ได้ที่จะคิดร้ายกับอลัน 

“ประธานกรรมการใหญ่ของเครือซาวันเดอร์กรุ๊ปก็ยังไม่มีคำว่าพลาดในการประมูลเสนอราคายานพาหนะของทางราชการในส่วนของหน่วยงานของผู้พิทักษ์สันติราษฎ์ในรัฐบาลนี้ของอังกฤษ โดยชนะผู้เข้าร่วมประชุมด้วยราคาที่ต่ำกว่าคู่แข่งขันเพียงศูนย์จุดห้าหกเท่านั้น ทั้งๆที่ก่อนหน้านี้มีข่าวว่ามีการทุจริตในการประมูลครั้งนี้ แต่เมื่อตรวจสอบอย่างถี่ถ้วนซาวันเดอร์กรุ๊ปชนะอย่างใสสะอาด ด้วยการนำโดย อลัน ซาวันเดอร์” หนูมุกไล่อ่านบทความนั้นและไล่อ่านกระทู้ที่แสดงความเห็นต่อข่าวนี้ 

“ฉันจะให้นายรู้จักคำว่าสูญเสีย...จากพระเจ้า” หนูมุกขมวดคิ้วอย่างสงสัยกับข้อความนี้ และแน่นอนเมื่อเธอคลิกเข้าไปบัญชีนี้ก็ถูกปิดแล้วนั้นเอง      หนูมุกที่ไม่รู้ว่าตัวเองนั่งหาข้อมูลที่น่าสงสัยนานแค่ไหน แต่ทันทีที่เธอได้ยินเสียงที่ประตู เธอก็ปิดหน้าจอนั้นทิ้งทันทีและหันไปมองที่ประตู

“พี่อลันประชุมเสร็จแล้วเหรอคะ?” หนูมุกเอ่ยถามด้วยเสียงที่ราบเรียบ

“ครับ...หนูมุกหิวเหรอยัง?”

“พี่อลันมีงานด่วนเหรอคะ”

“ก็นิดหน่อย...ถ้าหนูมุกรอได้พี่อยากจะขอเคลียงานสักหน่อย...แล้วเดี๋ยวเราค่อยออกไปหาอะไรกินกัน และพี่มีธุระสำคัญต่อเราไม่ได้กลับเข้าออฟฟิชแล้ว”

“ได้ค่ะ...พี่อลันเคลียงานตามสะบายมุกรอได้ค่ะ” อลันยิ้มและเดินอ้อมโต๊ะไปนั่งที่เก้าอี้ตัวใหญ่ฝั่งตรงข้ามกับหนูมุกที่คืน Macbook ให้อลันและเดินออกมานั่งที่โซฟาตัวใหญ่ในห้องอีกด้านหนึ่งเพื่อที่จะได้ไม่รบกวนการทำงานของอลัน

“Rrrrrr Rrrrr” เสียงโทรศัพท์ตั้งโต๊ะของอลันดังขึ้น 

“ท่านค่ะ...คุณปกฉัตรขอเข้าพบค่ะ” เสียงเลขาด้านล่างรายงานทันที เมื่ออลันกดเปิดลำโพง

“บอกเธอว่าผมไม่ว่าง...จีน่ารับเรื่องไว้แล้วกัน” อลันตอบกลับแค่นั้นและกดวางสายเมื่อจีน่าเลขาส่วนตัวประจำออฟฟิชรายงาน หนูมุกทำเพียงหันไปมอง    อลันที่ตอนนี้กำลังสนใจอยู่ที่หน้าตรงหน้า เพราะชื่อที่เลขาสาวบอกนั้นทำให้เธอนึกภาพหญิงสาวคนนั้นขึ้นมาทันที ก็ปกฉัตรป็นพี่สาวเพื่อนเธอนี้น่า

หนูมุกที่ได้ยินเสียงบทสนทนาเลือกที่จะเงียบและหยิบหนังสือที่วางอยู่ใกล้ๆมาเปิดดู ส่วนอลันก็ทำงานของตนเองต่อโดยที่ไม่มีการพูดหรืออธิบายใดๆ เพราะทั้งสองต่างรู้และเข้าใจกันดีในเรื่องนี้ว่าไม่มีอะไร แต่สิ่งหนึ่งที่หนูมุกแน่ใจคืออลันไม่รู้ว่าเธอรู้เรื่องระหว่างเขากับปกฉัตรที่สนใจอลันมากกว่าแค่คนรู้จักและเธอก็รู้เรื่องนี้ด้วยจากภาพและคำบอกเล่าของเพื่อนเธอนั้นเอง

“หิวมากเหรอยัง?” หนูมุกเงยหน้าตามเสียงนั้นโดยที่เธอไม่รู้ตัวเลยว่า     อลันเดินเข้าใกล้เธอตั้งแต่เมื่อไหร่ 

“เสร็จแล้วเหรอค่ะ” อลันพยักหน้าพร้อมรอยยิ้ม หนูมุกมองนาฬิกาเวลาบอกว่าอีกยี่สิบนาทีก็บ่ายสองแล้ว อลันยื่นมือออกไปหนูมุกยิ้มและวางบนมือที่ยื่นมาพร้อมกับลุกและเดินเคียงข้างอลันออกไป และเมื่อทั้งสองออกจากห้องทำงานมาก็เจอกับกายและเดธยืนรออยู่แล้ว

“พี่แอลเข้าโรงงาน” อลันบอกกับหนูมุกเมื่อเห็นว่าเธอกำลังมองหาใครอีกคน ซึ่งนั้นก็ต้องเป็นแอลเพราะต่อจากนี้ไปการเดินทางของพวกเขาทั้งสองจะต้องมีแอล กาย และเดธไปด้วยทุกๆที่

เมื่อทั้งสี่ลงลิฟท์มายังชั้นจอดรถเดธก็ประจำหน้าที่คนขับโดยมีกายนั่งอยู่ข้างๆและด้านหลังก็เป็นหนูมุกและอลัน รถเคลื่อนตัวออกไปและมุ่งสู่ถนนไปยังห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่งในลอนดอน

“มิสซาวันเดอร์นะครับ...” หนูมุกเงยหน้าขึ้นเมื่อได้ยินเสียงผู้ชายที่ยืนอยู่ข้างๆโต๊ะที่เธอกับอลันนั่งทานมื้อเที่ยงตอนบ่ายสองโมงกว่าแล้ว

“คุณหมายถึงฉันเหรอคะ?” หนูมุกถามกลับอย่างแปลกใจ เมื่อเงยหน้าขึ้นมองก็เจอกับสายตาเจ้าของประโยคก่อนหน้านี้

“ครับ...ผมนำดอกไม้มามอบให้ตามคำสั่งของมิสเตอร์ซาวันเดอร์ครับ” หนูมุกหันกลับไปที่อลันที่ยิ้มรอเธออยู่แล้ว และเอื้อมมือรับดอกไม้มา

“ขอบคุณค่ะ” หนูมุกกล่าวขอบคุณพนักงานส่งและหันไปกล่าวขอบคุณ  อลัน

“ชอบมั้ย?...พี่ขอโทษนะที่พี่ไม่รู้ว่าหนูมุกชอบดอกอะไร” 

“ชอบค่ะ...ก็ไม่แปลกที่พี่ไม่รู้เพราะมุกเองก็ยังไม่รู้ว่าตัวเองชอบดอกอะไร” คำตอบของหนูมุกเรียกรอยยิ้มทั้งของเธอและอลันรวมถึงเดธกับกายที่นั่งอยู่อีกโต๊ะใกล้ๆ 

“ต่อจากนี้ไปพี่จะปฎิบัติกับหนูมุกในฐานะผู้หญิงที่เป็นที่ต้องการของพี่...จำฐานะของตัวเองไว้!...หนูมุกไม่ใช่น้องสาวพี่อีกต่อไปแล้ว” หนูมุกรับฟังด้วยใบหน้าที่แดงก่ำ เพราะเธอกำลังฟังคำประกาศ ‘จีบ’ จากผู้ชายตรงหน้า หนูมุกก้มหน้าดมดอกกุหลาบแดงเพียงดอกเดียวที่มีขนาดใหญ่มากที่พึ่งได้รับมาและเธอก็ไม่แน่ใจว่านี้อาจจะเป็นดอกไม้ดอกแรกที่เธอได้รับจากเพศตรงข้ามและจากอลัน

เลือกจากตอนอ่าน

ก่อนหน้า ต่อไป

ความคิดเห็น

แสดงความคิดเห็น

Top