'ลูกไม้'มาเฟีย (Heir Of Mafia)

  • 15,023 ทั้งหมด
  • 0 ความคิดเห็น

'ลูกไม้' มาเฟีย ตอน5 (60%)


“อีกไม่ถึงอาทิตย์...มุกก็ต้องไปเรียนแล้ว...จะไปซื้อของที่ต้องใช้นะค่ะ” หนูมุกที่พยายามบอกให้ดูเป็นธรรมชาติ เพราะแท้จริงแล้วพรุ่งนี้พวกเธอที่ต้องใช้คำว่าพวกเธอนั้น ก็เพราะเธอต้องเล่าทุกอย่างให้กายกับเดธฟัง เพราะถ้าไม่บอกสองคนนี้เธอไม่มีทางสืบหาคนที่ปองร้ายอลันได้แน่นอน

“คุณมุกครับผมว่า เราควรจะบอกคุณอลันนะครับ...” กายเตือนออกไป  เพราะถ้าอลันรู้ว่าพวกเขาพาปิ่นมุกไปที่สุ่มเสี่ยงมีหวังพวกเขาไม่ตายดีแน่

“มุกรู้และเข้าใจ กายกับเดธ ไม่ต้องห่วงเรื่องนี้มุกจะรับผิดชอบเอง”

“มันอันตรายมากนะครับ...และอีกอย่างฝ่ายนั้นก็อยู่ในที่มืด...เรายังไม่สามารถยืนยันตัวตนเขาได้...” กายพูดต่อหวังจะให้นายสาวเปลี่ยนใจ 

“ก็นั้นแหละ!...มุกถึงต้องรู้ให้ได้ว่าเป็นใครที่ส่งภาพพวกนี้มา...และที่สำคัญมันรู้เบอร์ส่วนตัวพี่อลันด้วย...มุกว่าต้องเป็นคนที่เราคาดไม่ถึงและอยู่ใกล้ตัวพี่อลันมาก” กายถอนหายใจออกมาอย่างปลงๆ เพราะเมื่อยิ่งพูดให้เหตุผลกับคนตรงหน้ามากเท่าไหร่เพื่อให้เปลี่ยนใจกลับกลายเป็นว่าเขาเอาน้ำมันเทราดลงกองไฟซะงั้น

“แต่ผมว่า....”

“มุกตัดสินใจแล้ว...พรุ่งนี้เราจะไปแถวเคนชิงตัน...เพราะที่นั้นเป็นเบาะแสแรกตามเบอร์ที่ถูกส่งออก”

“แต่คุณมุกครับภาพพวกนั้นสามารถส่งจากที่ไหนก็ได้...แค่เราให้คนที่อยู่แถวนั้นส่งต่อมาอีกที”

“มุกรู้...แต่เนื่องจากว่าตอนนี้เรารู็เพียงแค่นี้...เราก็เริ่มจากจุดเล็กๆตรงนั้นก่อน...เพราะร้านที่ขายซิมการ์ดเป็นเบาะแสเดียวที่เรามีอยู่ตอนนั้น”

“คุณมุกให้ใครไปเช็คก็ได้”

“ไม่ได้!...ขืนทำแบบนั้นพี่อลันก็รู้กันพอดี”



“หนูมุก หนูมุก...”  อลันร้องเรียกหนูมุกที่จู่ๆเธอก็ดูเม่อลอยเหมือนกำลังคิดอะไรอยู่

“ค่ะ” หนูมุกตื่นจากภวังค์เมื่ออลันไม่ใช่แค่เรียกแต่ยังเดินเข้ามานั่งใกล้ๆ

“มีอะไรเหรอเปล่า?”

“เปล่าค่ะ...นอนเถอะค่ะ”

“ผมพี่ยังไม่แห้งเลย...”

“มุกบอกแล้วว่าให้ใช้ไดร์เป่าพี่ก็ไม่เชื่อ”

“พี่ไม่ชอบ...มุกก็รู้”

“ค่ะ...มาค่ะเดี๋ยวมุกช่วยเช็ดให้”

“แล้วมีอะไรในตัวพี่ที่มุกลืมไปแล้ว...”

“ไม่มี...มุกไม่เคยลืมทุกอย่างที่เกี่ยวกับพี่อลัน” อลันหันไปยิ้มกับหนูมุกที่นั่งคุกเข่าเช็ดผมให้กับเขา

“เชื่อได้เหรอ...”

“พี่อลันแพ้ถั่วที่สืบทอดกรรมพันธ์มาจากคุณอาเอียนรวมถึงพี่อดัมด้วย...คิดๆแล้วก็ตลกเนอะสามผู้ยิ่งใหญ่ที่ไม่เคยต้องกลัวและแพ้ใครแต่กลับแพ้ถั่วเมล็ดเล็กๆ...” หนูมุกคิดย้อนไปตอนสมัยเด็กที่ตอนนั้นอลันยังอยู่เมืองไทยและตอนนั้นยังไม่มีใครรู้ว่าอลันแพ้ถั่ว เขาลองกินขนมไทยที่เพื่อนสมัยเด็กในโรงเรียนนำมากินมันคือลูกชุบที่ปั้นเป็นรูปผลไม้สวยงามน่ากิน อลันที่เพื่อนแบ่งให้เขาก็ทดลองกินชิ้นสองชิ้นแรกก็อร่อยดีแต่เพียงเวลาผ่านไปไม่ถึงสิบนาที อลันมีผืนแดงขึ้นและปากก็เริ่มบวม ตอนนั้นโชคดีที่เป็นเวลาบ่ายคล้อยเอกวุฒิที่ไปรับอลันกลับบ้านไปถึงโรงเรียนและทางครูประจำชั้นก็รีบมาบอกให้เอกวุฒิพาอลันไป            โรงพยาบาลเพราะนอกจากอาการที่กล่าวมาแล้ว อลันเริ่มมีอาการหายใจติดขัด และนั้นทำให้ทุกคนรู้ว่าอลันแพ้ถั่วที่รับกรรมพันธ์นี้มาจากพ่อโดยตรง และแน่นอนรวมถึงอดัมด้วย

“แล้วอะไรอีก...” หนูมุกก็ร่ายบอกเกี่ยวกับอลันอีกมากมาย ทำให้รอยยิ้มผุดขึ้นบนใบหน้าของอลัน 

“ว้าย!!!...” หนูมุกร้องออกมาเมื่ออลันขยับมือไปดึงหนูมุกลงที่คุกเข่าลงมานอนบนตักอลันอย่างตั้งใจของผู้กระทำ

“และมีอีกอย่างที่เกี่ยวกับพี่ที่ต้องการให้หนูมุกเป็นผู้ดูแลแต่เพียงผู้เดียว...” อลันพูดพร้อมกับสายตาจับจ้องมองใบหน้าที่อยู่ในอ้อมแขนเขา

“อะไรคะ...” หนูมุกถามกลับพร้อมกับจ้องเข้าไปในดวงตานั้น

“แสดงให้ดูดีกว่าพูดนะ” อลันพูดพร้อมกับแนบชิดปิดปากหนูมุกด้วยปากเขาทันที หนูมุกยกแขนโอบรอบคออลันพร้อมกับตอบสนองกลับสัมผัสนั้นของอลันอย่างเต็มใจ อลันเปิดปากตัวเองและถอยลิ้นหนากลับให้ลิ้นของหนูมุกตามมาเพื่อให้เธอลองลิ้มชิมรสความหอมหวานของเขาที่มีเพียงเธอคนเดียวต่อจากนี้ที่จะได้รับ

อลันค่อยๆขยับให้ใบหน้าเขาถอยห่างจากใบหน้าหนูมุกทีละนิดโดยที่ไม่ให้การดูดกลืนระหว่างเขากับเธอต้องจบลงหรือแยกจากกัน แผ่นหลังของอลันสัมผัสกับผืนที่นอนโดยที่มีร่างเล็กของหนูมุกทาบทับแนบชิดกับแผ่นอกกว้าง วงแขนใหญ่ที่โอบรัดร่างเล็กไว้ล้วงเข้าไปภายใต้อาภรณ์

“อ๊ะ!...” หนูมุกที่รู้สึกตัวเมื่อมือใหญ่ของอลันปลดตะขอบราที่ปกป้องความเต่งตึงของเธอ 

“จะไปไหน...ทำต่อสิ...” อลันพูดด้วยเสียงที่แผ่วเบาพร้อมกระชับวงแขนไม่ให้หนูมุกผละออกไปง่ายๆ

“ทะ...ทำอะไร...” หนูมุกถามกลับด้วยเสียงที่สั่นและบอกได้เลยว่าเธอเขินผู้ชายตรงหน้ามากๆ หนูมุกพูดโดยไม่ยอมสบตาของอลัน

“จูบผู้ชายคนนี้...ถ้าหนูมุกคิดว่าพี่ควรได้รับมัน...” อลันตอบกลับหนูมุก เพราะเขาต้องการให้ระหว่างเขากับเธอมันเกิดขึ้นเพราะความต้องการของเธอแน่นอนของเขานั้นมีอยู่อย่างเต็มเปี่ยม  หนูมุกที่ย้ายสายตามามองใบหน้าของอลัน ที่มองเธออยู่ก่อนแล้ว

“……..”

“พี่ใช่คนที่หนูมุกต้องการมั้ย?” อลันเอ่ยถามอย่างใจเย็น 

เลือกจากตอนอ่าน

ก่อนหน้า ต่อไป

ความคิดเห็น

แสดงความคิดเห็น

Top