'ลูกไม้'มาเฟีย (Heir Of Mafia)

  • 19,594 ทั้งหมด
  • 0 ความคิดเห็น

"มุกขอโทษค่ะ..."



“อ๊ะ!....พี่อลัน...มีเรื่องอะไรเหรอเปล่าค่ะ?” หนูมุกเอ่ยถามอลันหลังจาที่เธอออกมาจากห้องน้ำพร้อมกับที่อลันกลับเข้ามาในห้องนอนอีกครั้ง หลังจากที่เขาตัดสินใจที่จะไม่ไปจัดการกับปัญหาที่ชื่อว่า ‘ซาบีน่า’ 

“ไม่มี!...” อลันตอบออกไปด้วยเสียงที่ราบเรียบ หนูมุกขมวดคิ้วอย่างสงสัยเพราะสีหน้าของอลันไม่ได้บอกในทางเดียวกัน...

“คะ...” หนูมุกตอบรับสั้นๆ และขยับขึ้นเตียงฝั่งของตน อลันถอนหายใจออกมาอย่างไม่สบายใจเพราะท่าทางแบบนั้นของหนูมุกเขารู้ได้ทันทีว่าเธอน่าจะน้อยใจ แต่อลันเลือกที่จะเดินเข้าห้องน้ำไป 

หนูมุกหันกลับไปตามเสียงประตูห้องน้ำที่ปิดลง มองด้วยแววตาที่เศร้าหมองอย่างเห็นได้ชัด และบางอย่างในตัวอลันทำให้เธอรู้สึกว่าพี่อลันของเธอคนนี้มีบางอย่างปิดบังเธอที่มันเกี่ยวกับเธอแน่นอน 

หนูมุกหลับตาลงทันทีเมื่อเสียงประตูห้องน้ำดังขึ้นอีกครั้งพร้อมกับร่างใหญ่ของอลันออกมาในเครื่องแต่งตัวใหม่ ‘ชุดนอน’

“หนูมุก...หนูมุก...” เงียบ!!!! อลันเอ่ยเรียกหนูมุกหลังจากที่เขาขยับขึ้นมาบนเตียงและขยับเข้าไปใกล้กระซิบเรียกแผ่วเบา แต่หนูมุกก็ยังคงนิ่งสนิท

“อื้มมม...” หนูมุกร้องออกมาพร้อมขยับใบหน้าหนี เมื่ออลันก้มหน้าหมายจะจุมพิตที่ริมฝีปากแดงระเรื่ยตามเป็นธรรมชาตินั้น

“……” อลันผละใบหน้าออกจากหนูมุกพร้อมกับเลิกคิ้ว เมื่อหนูมุกมีทีท่าเลี่ยงการสัมผัสเขาอย่างเห็นได้ชัด

“เรา...เอ่อ...เลื่อนออกไปก่อน...ที่จะยกระดับความสัมพันธ์ระหว่างเรา” “...ยกระดับความสัมพันธ์ระหว่างเรา...อย่างงั้นเหรอ...เลือกคำได้ดี” อลันขมวดคิ้วแสดงสีหน้าไม่พอใจกับคำของหนูมุก

“มุก...เอ่อ!...มุก...” หนูมุกกระอักกระอ่วนทันที เพราะเธอรับรู้ถึงความไม่พอใจของอลันรอบๆตัวเธอ

“…ก็ตามใจ!...มุกได้เวลาตามที่ต้องการ...เพราะพี่ก็ไม่อยากต้องบังคับใคร...และยังไงก็อย่าลืมคิดทบทวนให้ดีๆด้วยว่า... ‘รัก’ ที่ออกมาจากปากมุกมันออกมาเพียงแค่ลมปากหรือมันมาจากความรู้สึกตามที่พูด...” อลันพูดพร้อมกับผละลงจากเตียงก้าวออกจากห้องไป ทิ้งให้หนูมุกที่ตอนนี้รู้สึกว่ากลายเป็น ‘ฝ่ายผิด’ไว้อย่างไม่หันหลังกลับมา

“มุก!...อย่างงั้นเหรอ...เป็นอะไรของเขา” หนูมุกที่แปลกใจกับสรรพนามที่ใช้เรียกเธอเปลี่ยนไปจาก ‘หนูมุก’ เป็น ‘มุก’ เพราะปัจจุบันคนที่ยังเรียกเธอว่า ‘หนูมุก’ ก็แทบจะไม่มีเมื่อเธอโตขึ้นก็มีแต่อลันคนเดียวที่ยังคงเรียกเธอแบบนั้น และเธอก็ยินดีมากสำหรับอลันที่จะเรียกเธอแบบนี้

ทางด้านอลันที่ออกมาจากห้องนอนเขาก็เดินเข้าห้องสมุดที่เป็นห้องทำงานของเขาด้วย อลันนั่งลงที่เก้าอี้โต๊ะทำงานเพราะทางเดียวที่เขาจะไม่ต้องคิดเรื่องของหนูมุกก็คือเขาต้องทำงานเพราะ ‘งาน’ เท่านั้นที่จะช่วยให้เขาผ่านพ้นความรู้สึกที่เป็นอยู่ตอนนี้ 

ตอนนี้เขาเป็นอย่างไรงั้นเหรอ ‘ผิดหวัง’ คงได้ถ้าใช้คำนี้เพราะความหมายครอบคลุมทุกอย่าง ทั้งที่เขาจะเป็นผู้ชายคนแรกของหญิงสาวที่เขารู้ตัวว่า ‘รัก’ เธอเพียงคนเดียว ‘ผิดหวัง’ทั้งที่เขามั่นใจว่าเธอ ‘หนูมุก’ ก็รักเขาเช่นกันหรือว่ามันยังไม่มากพอที่จะทำให้เธอตัดทิ้งความรู้สึก ‘ลังเล’ ออกไปได้ 

‘ให้ตายเถอะ!!!...’  หนูมุกทำให้เขาเสียความมั่นใจในตัวเองอย่างไม่มีชิ้นดี ทั้งๆที่เขาก็เป็นที่ต้องการของผู้หญิงมากมาย แต่กลับไม่ใช่เธอคนที่เขาต้องการมากกว่าใครอื่น

“เฮ้ย!......” อลันถอนหายใจ เปิดหน้าจอMacBook เปิดเมลล์เพื่อดูงานของวันพรุ่งนี้ที่แอลส่งมาทิ้งไว้แล้ว อลันที่ยังคงทำงานจนไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหนแล้ว แต่เมื่อเขาเงยหน้าดูนาฬิกาที่วางใกล้ๆ ‘ตีสอง’ ตามเวลาท้องถิ่น

อลันมองไปที่ประตูทางออกเหมือนกำลังตัดสินใจว่า จะออกจากห้องนี้และไปนอนซุกไออุ่นของหนูมุกเหมือนที่เป็นมาโดยตลอด หรือว่าจะห้ามใจตัวเองและนอนมันในนี้ประชดหนูมุกให้มันถึงที่สุด

เสียงถอนหายใจของอลันดังออกมาอีกครั้งอย่างช่วยไม่ได้ เขาตัดสินใจลุกจากเก้าอี้และก้าวไปยังประตูทางออก “หนูมุกทำอะไรกับพี่เนี๊ยะ!!!...” พร้อมกับพึมพำกับตัวเองเบาๆ

อลันผลักประตูห้องนอนเข้าไป ทุกอย่างเงียบสงบในแบบที่ควรจะเป็น ทำไมกลายเป็นเขาที่นอนไม่หลับ เพียงแค่โดนผู้หญิงปฎิเสธ ‘มันไม่เคยเกิดขึ้น’ และ ‘ไม่ควรเกิดขึ้น’ หนูมุก....

อลันล้มตัวลงนอนบนเตียงเดียวกับหญิงสาวร่างบางภายใต้ผ้าห่มที่      บ่งบอกว่าเธอหลับสนิทจากลมหายใจที่สม่ำเสมอ อลันพยายามข่มตาให้หลับ เพราะตอนนี้ระหว่างเขากับหนูมุก ‘ใกล้’แต่เหมือนไกล เพียงแค่ช่วงเวลาสั้นๆที่เขาออกมานอกห้องกับที่เธอขอไปอาบน้ำมันเปลี่ยนทุกอย่าง 

อลันหันไปมองหนูมุกและพร้อมกับที่เขาต้องย้ำเตือนตัวเอง ‘นิ่งไว้’ ทั้งที่ความรู้สึกของอลันตอนนี้ต้องการโอบกอดร่างบางนั้นเหลือเกิน แล้วตอนนี้เขาเป็นอะไรไป...ไอ้!ความรู้สึกแบบนี้มันคืออะไร 

“ผลั๊ก”   หนูมุกขยับลุกนั่งเมื่อได้ยินเสียงประตูห้องนอนถูกเปิดและปิดลงอีกครั้ง เมื่ออลันตัดสินใจออกจากห้องไปอีกครั้ง “ทำไมคืนนี้ช่างเป็นคืนที่ยาวนานเหลือเกิน” หนูมุกได้แต่คิด เธอเองก็นอนไม่หลับไม่ต่างกับอลันเลย...


“พ่อครับ!...” อลันกรอกเสียงใส่โทรศัพท์ ทันทีที่กลับมานั่งที่โต๊ะทำงานอีกครั้ง

“เกิดอะไรขึ้น...” เสียงปีเตอร์ตอบกลับทันทีแฝงความห่วงใยที่มีแต่คนที่ได้ยินเท่านั้นที่จะรู้และเข้าใจ ด้วยช่วงเวลาที่ต่างกันทำให้ปลายสายรู้ทันทีว่าบุตรชายคนโตของตนมีเรื่องที่ยากต่อการเข้าใจ

“ผมไม่แน่ใจเรื่องหนูมุก...ว่าพวกเรากำลังบีบบังคับเธอเหรอเปล่า?” อลันเข้าประเด็นทันที 

“เรื่องอะไร?...” 

“ระหว่าง ‘ผม’ กับ ‘เธอ’...”

“ทำไมถึงคิดแบบนั้น?”

“ผมไม่แน่ใจว่าหนูมุกรักผมในแบบที่ใช่เหรอเปล่า...หรือเธอยังไม่รู้ใจตัวเอง...เพราะตลอดเวลาเธอไม่เคยมีใคร...และเธอก็เติบโตมาพร้อมกับหน้าที่ที่ถูกกำหนดไว้...”

“แล้วน้องดูไม่มีความสุขเหรอ?...” ปีเตอร์ถามกลับทันที เพราะสำหรับเขาแล้วเขามั่นใจว่าปิ่นมุกคือหญิงสาวที่เหมาะสมกับบุตรชายคนโตของเขาคนนี้

“……..” อลันไม่มีคำตอบให้กับคำถามของผู้เป็นพ่อ เพราะเขาไม่อาจตอบแทนหนูมุกได้ ใช่! นี้คือสิ่งที่พ่อเขากำลังจะบอกว่าไม่มีใครสามารถตัดสินใจทางเลือกของหนูมุกได้ ทุกอย่างที่เป็นอยู่ตอนนี้ล้วนแล้วแต่มาจากความต้องการของหนูมุกทั้งสิ้น

“จงอย่าลืมว่า...น้องถูกเลี้ยงดูมาแบบไหน ปิ่นมุกเติบโตมาพร้อมกับความเป็นตัวของตัวเองในทุกๆด้านรวมถึงความคิดด้วย...” ปีเตอร์ย้ำในสิ่งที่อลันหลงลืมไปชั่วขณะ...

“ขอบคุณครับ...” อลันกล่าวออกไปและรอให้ปลายสายวางไปก่อนจะปิดหน้าจอเครื่องมือสื่อสารในมือ รอยยิ้มเล็กๆเผยออกมาแต่ใครก็ตามที่ได้เห็นรอยยิ้มก็จะตรึงสายตาจับจ้องไม่อยากหลบหลีกไปได้โดยเฉพาะเพศตรงข้าม แต่รอยยิ้มนี้มันเป็นของหญิงสาวเพียงคนเดียว ‘ปิ่นมุก’

อลันลุกจากเก้าอี้แต่เขาเดินไปยังเตียงนอนเล็กๆในห้องสมุดนี้ตรงมุมห้องข้างผนังติดหน้าต่าง และที่นี้ก็เป็นอีกที่ที่หนูมุกมักจะชอบมานอนเล่น ยามที่เขาต้องนั่งทำงานหามรุ่งหามค่ำ ในช่วงเวลาการปิดเทอมของหนูมุกก่อนที่จะเกิดเหตุสามปีที่ผ่านมา เธอก็ต้องมาอยู่ในห้องนี้เช่นกัน อลันล้มตัวลงนอนยกแขนข้างหนึ่งขึ้นมาหนุนศีรษะของตัวเองไว้และปิดเปลือกตาลงเข้าสู่นิทราทันที เพราะเมื่อตัดสินใจแล้วว่าจะเล่นสงครามประสาทกับ ‘ดวงใจ’ของตัวเอง ที่มีนามว่า ‘ปิ่นมุก’

“ไปแล้วเหรอค่ะ?” หนูมุกร้องออกมาอย่างไม่อยากเชื่อ เมื่อลงมาข้างล่างเมื่อได้เวลามื้อเช้าของเช้าวันใหม่ และไม่เห็นอลัน และได้คำตอบจากเฮเลนว่าเขาออกไปทำงานตั้งแต่เช้าแล้ว

“มีอะไรเหรอเปล่าคะ” เฮเลนถามกลับอย่างไม่เข้าใจ

“เอ่อ!...ไม่มีอะไรหรอกค่ะ...เมื่อคืนพี่อลันทำงานจนดึกมาก...จึงไม่คิดว่าจะออกไปตั้งแต่เช้าแบบนี้ค่ะ” เฮเลนพยักหน้าเข้าใจและจัดอาหารเช้าให้กับหนูมุกทันที



“กาย!...” กายหันไปตามเสียงเรียกของเดธที่ประจำตำแหน่งหลังพวงมาลัยทันที

“เกิดอะไรขึ้น?...” หนูมุกที่นั่งอยู่เบาะหลังถามบอร์ดิการ์ดส่วนตัวทันที เมื่อเห็นทั้งสองมีท่าทางแปลกๆ

“พวกเราถูกตามครับ...” กายเป็นฝ่ายเอ่ยบอก

“รู้มั้ยว่าประมาณกี่คน...ยานพาหนะอะไร” หนูมุกถามกลับด้วยท่าทางที่สงบโดยที่ยังนั่งในท่าเดิม ทำให้การ์ดฝาแฝดขมวดคิ้วอย่างคิดตรงกัน

“มอเตอร์ไซด์...สี่คนครับ” กายเป็นฝ่ายตอบคำถามอีกครั้ง โดยที่เดธยังคงเคลื่อนรถด้วยความเร็วคงที่

“ถ้างั้นก็ไม่น่าจะมีอาวุธหนัก...แต่เราก็อย่าพึ่งวางใจ...” หนูมุกพูดพร้อมกับแสดงสีหน้าครุ่นคิด พร้อมกับเปิดหน้าจอโทรศัพท์และสั่งให้กายรายงานไปยังแอลโดยทันที

“ผมส่งโลเคชั่นให้คุณแอลแล้วครับ...คุณแอลบอกให้เราเข้าสู่เส้นทางที่จะไปยัง ‘ซาวันเดอร์กรุ๊ป’ ครับ...” กายรายงานหนูมุกหลังจากที่แจ้งแอลแล้ว

“ไม่!...กายต่อสายพี่แอลอีกครั้ง...มุกมีแผน...เพราะเราจะล้อมจับเป็นพวกมัน...เค้นเอาความจริงว่าใครส่งพวกมันมา...”

“เอ่อ!...” กายลังเลเพราะไม่มีทางที่แอลเห็นด้วยเป็นแน่ เพราะนั้นเป็นการเอานายหญิงแห่ง ‘ซาวันเดอร์กรุ๊ป’ เป็นเหยื่อล่อ

“กาย!...โอกาสแบบนี้ไม่มีมาบ่อยๆนะ!...เร็วเข้า...เดธเลี้ยวขวาแยกไฟแดงหน้า...วิ่งเข้าสู่ถนนอัลบานี” เดธกับกายหันมามองหน้ากัน ‘โอกาส’ อย่างงั้น  เหรอ? ทั้งสองคนคิดตรงกัน ถึงแม้จะรู้มาบ้างว่าหญิงสาวว่าที่ตำแหน่งสะใภ้ใหญ่ไม่ธรรมดา แต่ก็ไม่คิดว่าเธอจะบ้าบิ่นขนาดนี้

“มันคนละทางกับ ‘ซาวันเดอร์กรุ๊ป’ เลยนะครับ” กายตอบกลับโดยทันที 

“ก็ใช่นะสิ!...มุกต้องการล่อพวกมัน...และอีกอย่างถ้าเรามุ่งถนนที่จะไปยัง ‘ซาวันเดอร์กรุ๊ป’ซึ่งพวกมันอาจจะคิดไว้ล่วงหน้าแล้วมันอาจจะสุ่มคนไว้ระหว่างทางก็ได้...แต่ถ้าเราไปทางอื่นที่พวกมันไม่ได้คาดไว้ก็จะมีเพียงสี่คนนี้เท่านั้น...กำลังของเราไม่มากแต่สามต่อสี่ก็ยังมีโอกาสที่จะจับเป็นพวกมัน...”

“…งานนี้ถึงแม้พวกเราจะทำสำเร็จ...แต่ก็คงอ่วมเพราะคุณอลันเป็นแน่” กายพูดติดตลกหลังจากที่ฟังแผนการณ์ของหญิงสาวเพียงหนึ่งเดียว

“แต่ยังไงเราต้องแจ้งคุณแอล” เดธที่พูดเป็นประโยคที่สองหลังจากเงียบมาโดยตลอด เมื่อถึงแยกดังกล่าวเดธก็หักเลี้ยวตามคำสั่งของหนูมุกทันที เป็นการตัดสินใจแล้วว่าจะทำตามแผนนั้น

“…ครับ!...ครับ!...คุณมุกครับ...” กายโทรกลับหาแอลตามคำสั่งและเมื่อแจ้งทุกอย่างที่พวกเขาจะทำต่อไปให้แอลฟัง...แอลขอสายหญิงสาวที่ยังคงสงบนิ่งอยู่ตลอดเวลา

“เข้าใจแล้วค่ะ...” หนูมุกหลังจากรับโทรศัพท์มาจากกาย ตอบรับหลังจากฟังแอลจนจบ...ตอนนี้อลันยังไม่รู้เรื่องนี้เพราะติดประชุมสำคัญที่เกี่ยวกับโครงการช่วยเหลือประเทศที่พัฒนาน้อยที่สุด(ประเทศที่สาม)กว่าสี่สิบประเทศ ซึ่งโครงการนี้เป็นสิ่งที่สืบทอดกันมาตั้งแต่รุ่งคุณตาทวด(ไมเคิล ซาวันเดอร์) ที่อลันมารับช่วงดูแลต่อในปัจจุบัน



อลันนั่งกอดอกด้วยใบหน้าที่ทุกคนต่างก็อยากอยู่ให้ห่างที่สุดในรถBMW สีดำที่แอลประจำตำแหน่งหลังพวงมาลัย หนูมุกได้แต่นั่งก้มหน้าอย่างไม่รู้ว่าจะต้องทำอย่างไรต่อไป เพราะตอนนี้เธอรู้สึกทุกข์ใจมากกว่าอาการบาดเจ็บเล็กน้อยที่ข้างแก้มและมุมปากที่เกิดจากการปะทะเมื่อตอนบ่ายระหว่างพวกเธอกับกลุ่มคนที่ไม่ประสงค์ดี

รถเลี้ยวเข้าสู่เขตพื้นที่ของบ้าน เมื่อรถจอดสนิทอลันเปิดประตูลงจากรถไปทันทีโดยที่ไม่หันมามองหนูมุกที่กำลังจะลงจากรถจากอีกฝั่งประตู

หนูมุกหายใจเข้าปอดอย่างเต็มที่ อย่างกับว่าถ้าเธอไม่ทำแบบนี้แล้ว เธอก็อาจไม่มีแรงขยับขาก้าวเข้าไปข้างใน เมื่อหนูมุกก้าวเท้าเข้าสู่ตัวบ้านพร้อมกับอีกสามคน แอล กาย เดธ ที่นั่งมาอีกคัน ซึ่งทั้งสองสภาพแย่กว่าหนูมุกหลายเท่า เพราะระหว่างการปะทะทั้งสองพยายามจะเป็นสองต่อหนึ่งโดยที่ไม่ให้ฝ่ายตรงข้ามเข้าใกล้หนูมุกได้ง่ายๆ ทุกอย่างจึงค่อนข้างลำบากเพราะฝ่ายตรงข้ามก็มีฝีมือเพราะล้วนแล้วแต่เป็นทหารรับจ้าง นี้ถ้าคนที่แอลส่งไป ไปช้ากว่านี้สักสิบนาทีมีหวังพวกเขาต้องย่ำแย่กว่านี้มาก เพราะการ์ดฝาแฝดต้องคำนึงและละลึกอยู่เสมอว่าต้องจับเป็นเท่านั้น

เมื่อทั้งสี่เดินเข้ามาสู่ตัวบ้านโซนห้องรับแขก ก็ตามคาดว่าต้องเจอสายตาและท่าทางของประมุขใหญ่ที่มองมายังคนทั้งสี่ด้วยสายตาที่ทำให้คนที่ถูกจ้องมองต่างก้มหน้ามองพื้นหินอ่อนสีอ่อนแวววับตรงหน้าอย่างพร้อมเพรียงกัน ถึงแม้ว่าภารกิจที่ ‘ไม่’ ได้รับมอบหมายจะสำเร็จสามารถควบคุมคนทั้งสี่ได้ก็ตาม

“พี่แอล!...ผมหวังว่าเหตุการณ์ครั้งนี้จะเป็นครั้งแรก ครั้งเดียว และครั้งสุดท้ายที่จะทำอะไรกันโดยไม่ได้รับอนุญาตจากผม” แอลขานรับอย่างรับผิด เพราะตัวเขาเองก็คาดไว้อยู่แล้วว่าต้องเจอแบบนี้ แต่ตอนที่เขาได้ฟังแผนของปิ่นมุกมันก็น่าสนใจ และตอนนั้นเขาจึงบอกให้มุ่งไปยังพื้นที่ของเพื่อนของอลัน โดยที่เขาต้องเข้าไปแทรกระหว่างการประชุมให้อลันติดต่อ เจสัน ที่เป็นเจ้าของพื้นที่ดังกล่าว และอลันก็ต้องตามน้ำเพราะเปลี่ยนแผนตอนนั้นก็ไม่ทัน และไม่ต้องคิดต่อเมื่ออลันรู้ว่า หนูมุก เอาตัวเองเป็นเหยื่อล่อ แอลไม่ได้ยินเสียงของอลันอีกเลยจนมาถึงตอนนี้

“เดธ กาย ไปพักผ่อนและรักษาตัวให้กลับมาเหมือนเดิม เพราะมี ‘หน้าที่’ ที่ต้องรอจนกว่าพวกนายจะกลับสู่สภาพครบร้อยเปอร์เซ็นต์ ถึงจะออกไปไหนมาไหนได้อีกครั้ง” อลันพูดเพียงแค่นั้นและเดินขึ้นชั้นสองไปทันที โดยที่ไม่หัมามองอีกหนึ่งชีวิตที่รอ รอ แต่สุดท้ายก็ไม่มีอะไร...

“เมื่อกี้...มุกถูกกักบริเวณใช่มั้ยคะ” หนูมุกหันหลังกลับไปมองผู้ร่วมชะตากรรมทั้งสาม พร้อมกับถามย้ำให้แน่ใจอีกครั้งถึงโทษของตัวเอง

“ผมว่าคุณมุกกลับขึ้นไปพักผ่อนเถอะครับ...เดี๋ยวผมไปแจ้งเฮเลนให้จัดอาหารขึ้นไปให้ครับ” แอลพูดต่อเมื่อ เดธ และกายพยักหน้ายืนยันคำพูดของหนูมุก

“ไม่เป็นไรค่ะ ...พี่แอลไปพักเถอะค่ะ...เดี๋ยวมุกไปหา...อ้า!!เฮเลนออกมาพอดี...” หนูมุกในขณะที่บอกให้ทุกคนไปพักได้ไม่ต้องเป็นห่วงเธอ เฮเลนก็เดินเข้ามาพอดี ทั้งสามจึงแยกตัวไป

“คุณมุก!...เจ็บมากมั้ยค่ะนั้น...คุณอลันคงโกรธน่าดูเลยสิค่ะเนี๊ยะ...ไปค่ะเดี๋ยวป้าหายามาทาให้...” เฮเลนดันตัวหนูมุกให้เดินไปตามแรงนั้นไปยังห้องอาหาร และเมื่อหนูมุกนั่งลงตรงเก้าอี้ประจำ เพียงเสี้ยวนาทีอาหารก็ถูกยกมาทันที

“ขอบคุณนะค่ะ...มุกทานเลยนะค่ะ...ตอนนี้หิวมากๆ...และต้องกินเยอะๆด้วย...เพราะศึกหนักจริงๆรออยู่บนห้องแล้ว” เฮเลนได้แต่ยิ้มและยืนมองหญิงสาวชาวไทยจัดการกับอาหารตรงหน้าทันที และเธอก็รู้เรื่องที่เกิดขึ้นทุกอย่างจึงทำให้เธอเข้าใจในความหมายของหนูมุกเป็นอย่างดี งานนี้คงต้อง ‘ง้อ’ กันนานเลยเพราะทุกคนต่างรู้ดีว่าอลันไม่ใช่คนที่จะมีอารมณ์โกรธขึ้นได้ง่ายๆ แต่ถ้าได้โกรธและไม่พอใจแล้ว มันต้องเป็นเรื่องใหญ่ 

“อลันเป็นคนใจเย็นนิ่งๆ ดูเหมือนเป็นคนใจดี ใจอ่อน แต่จริงๆแล้ว ใจแข็งยิ่งกว่าใครเลย หรือเรียกง่ายๆว่า ‘อ่อนนอกแข็งใน’ นั้นเอง ” เฮเลนนึกถึงคำพูดของนายหญิงนีน่า(หนูนา) แม่ของอลัน แน่นอนเฮเลนเป็นหนึ่งในไม่กี่คนที่รู้ว่าแท้จริงแล้วอลันเป็นบุตรของ เอียน(ปีเตอร์)และนีน่า(หนูนา)นั้นเอง เพราะบุตรบุญธรรมของไมเคิล(คุณตาทวด) เป็นตำแหน่งตามกฎหมายและสังคมเท่านั้น


“ผลั๊ก...” หนูมุกค่อยๆผลักประตูห้องนอนอย่างระมัดระวัง คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันทันทีเพราะในห้องนอนว่างเปล่า...

“ซู่ ซู่ ซู่ ...” เสียงน้ำที่ไหลจากฝักบัวดังออกมาเล็กน้อยทำให้หนูมุกคลายการขมวดคิ้วอย่างโล่งใจ เพราะเธอเลือกที่จะเข้ามาหาอลันในห้องนอนก่อน เพราะถ้าอลันอยู่ในห้องนี้ สถานการณ์ของเธอก็พอมีหวัง ‘ง้อ’ เพราะถ้าอลันไปอยู่ใน   ห้องสมุดคงทำให้เรื่องยากมากขึ้นสำหรับเธอ เพราะทุกคนจะรู้ว่าไม่ควรไปรบกวนด้วยเรื่องที่ไม่สำคัญถ้าหากอลันอยู่ที่ห้องสมุด

ทางด้านอลันที่จิตใจเร้าร้อนอย่างที่สุด ตั้งแตที่รู้ว่าหนูมุกทำอะไร และเมื่อเขาไปถึงที่นั้นเป็นจังหวะที่หนูมุกถูกชายหนึ่งในสี่ฟาดหลังมือเข้าที่ใบหน้าจนเธอล้มลงไปกองกับพื้น ตอนนั้นอลันพุ่งตัวเข้าไปอย่างรวดเร็วก่อนที่หนูมุกจะถูกเตะอีกครั้ง และแน่นอนชายคนนั้นถึงแม้จะมีเรือนร่างที่ใหญ่กว่าอลันมาก แต่อลันก็สามารถจัดการจนชายคนนั้นล้มสลบไปกองกับพื้นถึงแม้จะใช้เวลานานพอสมควร เพราะคนของอลันรวมถึงตัวเขาก็ไม่ใช้อาวุธทั้งสิ้น เป็นการต่อสู้ด้วยมือเปล่าเพราะต้องการจับกลุ่มคนดังกล่าวแบบเป็นๆ 

อลันที่ยืนเปลือยเปล่าใต้สายน้ำที่ไหลออกมารดตั้งแต่ศีรษะและไหลไปตามเรือนร่างลงสู่พื้นไหลลงท่อ มือหนากำแน่นอย่างพยายามอดกลั้น เพราะตอนนั้นถ้าคนของเขาไม่เข้ามาห้ามชายหนึ่งในนั้นอาจจะต้องหมดลมหายใจ ในข้อหาที่แตะต้องสะใภ้ใหญ่ของ ‘ซาวันเดอร์’ จนได้รับบาดเจ็บ

อลันปิดเปลือกตาลงทันที เมื่อแขนเล็กโอบกอดเขาจากด้านหลังพร้อมกับแนบเรือนร่างเปลือยเปล่าทาบทับแนบแน่นด้านหลังเขา มือใหญ่ยังกำแน่นไม่มีการขยับร่างกายใด

“มุกขอโทษค่ะ...”



++++++++++++++++++++++++++++++++

มาเยอะเลยคราวนี้ มาไถ่โทษที่หายไปนานค่ะ พี่อลัน พร้อมมาทำหน้าที่แล้วค่ะ     หนูมุก เตรียมตัวเตรียมใจได้เลย...

สวัสดีค่ะ ขอบคุณทุกท่านที่รอนะค่ะ และสำหรับท่านที่ถามว่า 'ลูกไม้'มาเฟีย 

มีรูปเล่มมั้ย?

ตอบ : มีค่ะ 

ถ้าทุกอย่างไม่มีการผิดแผน น่าจะเดือน กันยายน59  ค่ะ และสำหรับท่านที่ต้องการ รูปเล่ม มาเฟีย'จ้าว'ชีวิต แนวโน้มอาจจะเปิดพร้อมกันเลยก็เป็นได้ค่ะ ^^ สอบถามกันมานะค่ะ 


เลือกจากตอนอ่าน

ก่อนหน้า ต่อไป

ความคิดเห็น

แสดงความคิดเห็น

Top