'ลูกไม้'มาเฟีย (Heir Of Mafia)

  • 17,890 ทั้งหมด
  • 0 ความคิดเห็น

รักษาอาการป่วย...


อลันเดินกลับเข้าห้องทำงานและเร่งเคลียงานที่ผู้ช่วยเลขานำมาวางรอแล้วอย่างรวดเร็ว เพราะตอนนี้เขาอยากกลับบ้านแล้ว

“Rrrrrr Rrrrrr” อลันหันมาที่โทรศัพท์ก็ต้องขมวดคิ้ว เพราะหน้าจอแสดงว่าโทรมาจากบ้าน...

“ครับ...”

“คุณอลัน...คุณมุกไม่สบายคะ” เสียงของเฮเลนดังออกมาทันที เมื่ออลันรับสาย

“เข้าใจแล้ว...ผมจะกลับไปเดี๋ยวนี้” อลันลุกจากเก้าอี้และเดินออกจากห้องไปทันที

“เกิดอะไรขึ้นครับ?” แอลที่เห็นว่าอลันผลุนผลันออกมา ก็เดินเข้ามาถามทันที

“ผมต้องกลับบ้าน...หนูมุกไม่สบาย...ฝากพี่แอลช่วยเอางานกลับไปให้ผมที่บ้านด้วย” แอลพยักหน้ารับอย่างเข้าใจทันที ถึงแม้เหตุการณ์แบบนี้จะไม่เกิดขึ้นบ่อยตั้งแต่ที่เขาจำได้นี้น่าจะเป็นครั้งที่สาม ที่ปิ่นมุกป่วยยามที่มาอยู่ที่นี้ ถ้าไม่ใช่คนในที่สนิทอยู่กันนานจะไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น

ปิ่นมุกดูจากภายนอกยามปกติค่อนข้างจะเป็นคนเข้มแข็ง แข็งแรงมากแต่ยามใดที่เธอป่วยแม้แต่แค่เป็นไข้หวัดธรรมดา ก็จะกลายเป็นเรื่องใหญ่เพราะหนูมุกจะกลายเป็นเด็กสามสี่ขวบทันที นั้นสาเหตุก็คงมาจากการเลี้ยงดูจากอลัน พ่อและแม่ของเธอ เพราะเนื่องจากครอบครัวนี้เคยเสียลูกคนแรกที่เกิดได้เพียงไม่นานไปแล้วนั้นเอง หนูมุกจึงกลายเป็นไข่ในหินที่ทุกคนเฝ้าทะนุถนอม และยิ่งยามป่วยไข้เธอจะได้รับการดูแลเป็นอย่างดีตั้งแต่ไหนแต่ไร ก็อย่างที่บอกเรื่องแบบนี้ไม่ได้เกิดขึ้นบ่อยๆกับหญิงสาวที่ชื่อปิ่นมุก แต่ถ้าได้เกิดแล้วไม่มีอะไรสำคัญไปกว่าเธอคนนี้อีกแล้วโดยเฉพาะอลัน


“หนูมุก!!!!” เสียงร้องเรียกของอลันอย่างเป็นกังวลพร้อมผลักประตูห้องนอนเข้ามาก็เห็นหญิงสาวกึ่งนั่งกึ่งนอน โดยมีเฮเลนอยู่ข้างๆ พยายามจะให้หญิงสาวทานอะไรบ้าง

“เดี๋ยวผมจัดการเองครับ” อลันบอกกับเฮเลน อย่างเข้าใจเหตุการณ์ปัจจุบัน  เฮเลนขอตัวออกจากห้องไปทันทีอย่างเข้าใจเช่นกัน

“คนป่วยของพี่งอแงอีกแล้ว” อลันพูดพร้อมกับเดินเข้ามาใกล้และโน้มใบหน้าเข้าจุมพิตแผ่วเบาที่หน้าผากของหนูมุก

“มุกเปล่านะค่ะ...ก็แค่ไม่อยากกิน...” อลันยิ้มและนั่งลงบนเตียงหันหน้าเข้าหาคนป่วย

“ว่าแต่ทำไม...ถึงป่วยละเนี๊ยะ” อลันพูดหยอกล้อตามประสา

“นั้นสิ!...มุกก็อยากรู้เหมือนกัน...สาเหตุมันเกิดจากอะไร...จะได้หลบหลีกได้...” อลันเลิกคิ้วพร้อมรอยยิ้มอย่างรู้ทัน

“กินอะไรสักหน่อยนะ...จะได้กินยา” หนูมุกส่ายหน้าและขยับที่จะเตรียมนอนซุกตัวเข้าใต้ผ้าห่ม อลันได้แต่นั่งมองเพราะเป็นเรื่องปกติที่เขาเห็นมาตลอด “น่าเสียดายจัง!...พรุ่งนี้พี่มีของขวัญเซอร์ไพรส์หนูมุกด้วย คงต้องเลื่อนออกไปก่อน...ไม่รู้จนถึงเมื่อไหร่ เพราะของขวัญชิ้นนี้ต้องรอจนกว่าหนูมุกหายป่วย...พี่ถึงจะอนุญาตให้ขับ”

“ขับ!...รถ...พี่อลัน!...จริงๆนะคะ” หนูมุกลืมตาพร้อมกับลุกขึ้นนั่งในท่าเดิมทันที อลันพยักหน้าพร้อมรอยยิ้ม เพราะคนในครอบครัวจะรู้ว่าหนูมุกเป็นเด็ก   ผู้หญิงที่ไม่เล่นตุ๊กตาเหมือนเด็กทั่วๆไป เธอชอบของเล่นที่เป็นรถมาก

“พี่ให้เขาเอามาส่งในวันพรุ่งนี้ตอนสายๆ...เราจะไปลองรถกัน...แต่ทุกอย่างคงต้องยกเลิกเป็นแน่ ถ้าหนูมุกยังป่วยอยู่”

“มุกไม่ได้เป็นอะไรมาก...รับรองพรุ่งนี้หายแน่นอน”

“อาหารก็ไม่กิน...ยาก็ไม่กิน...ตรงไหนที่จะบอกว่าหนูมุกจะหายป่วย”

“ตกลง!...มุกกินทุกอย่างเลย” อลันเมื่อได้ยินแบบนั้นก็อดไม่ได้ที่จะต้องไปบีบจมูกคนตรงหน้าอย่างหมั่นเขี้ยว หนูมุกไม่เคยเปลี่ยนเลยสำหรับเรื่องป่วยที่เขาต้องหาอะไรต่อมิอะไรมาหลอกล่อให้กินยากินอาหาร

อลันเอื้อมไปหยิบโจ๊กที่เฮเลนเตรียมไว้ให้และป้อนคนป่วยที่ยอมกินอย่างง่ายดายจนหมดชามพร้อมกับยาในเวลาเพียงไม่นาน

อลันปลดกระดุมเสื้อออกสองเม็ดเผยแผ่นอกที่มีไรขนอ่อนๆพร้อมกับล้มตัวลงนอนโอบกอดหนูมุกไว้ภายใต้ผ้าห่มเดียวกัน

“แล้วพี่อลันไม่ต้องทำงานเหรอคะ” หนูมุกถามพร้อมลืมตามองหน้าอลันที่นอนหันหน้าเข้าหากัน

“ทำครับ...แต่ตอนนี้พี่ต้องทำให้คนป่วยหลับพักผ่อนก่อน” หนูมุกยิ้มออกมา เพราะสำหรับอลันแล้วเธอต้องมาก่อนเสมอ อลันยิ้มออกมายามที่มองหน้าคมหวานที่ยังคงมองเขาอยู่

อลันขยับพร้อมโน้มใบหน้าเข้าใกล้ใบหน้าคมหวานมากขึ้น ใกล้จนริมฝีปากเขาสัมผัสกับริมฝีปากแดงที่ร้อนจนเขารู้สึกได้  ลิ้นหนาโลมเลียกวาดไปมาที่ริมฝีปากแดงนั้น และโดยทันทีลิ้นหนาล้วงล้ำเข้าไปเมื่อเจ้าของเริ่มเปิดทาง อลันกวาดต้อนความหวานในโพรงปากแดงนั้นจากอ่อนโยนเปลี่ยนเป็นเร้าร้อนมากขึ้นอย่างไม่อาจต้านทานได้เมื่อคนป่วยตอบสนองกลับอย่างลืมความเจ็บป่วยของตัวเองไปโดยทันที

อลันกระชับอ้อมแขนมากขึ้นเพื่อให้เรือนร่างของหนูมุกแนบชิดเขามากขึ้นทำให้ผิวกายเขารับรู้ถึงความร้อนจากเรือนกายบางนี้มากขึ้น อลันยังคงดูดรั้งในโพรงปากแดงอย่างไม่มีทีท่าจะหยุดลงได้ และแนวโน้มที่อลันจะหยุดการกระทำตอนนี้ลงได้เริ่มริบรี่ เมื่อมือเล็กกำลังยุ่งวุ่นวายกับกระดุมเสื้อที่อลันปลดออกไม่หมดและเพียงไม่นานแผ่นอกกว้างก็เปิดเผยต่อผู้กระทำ ฝ่ามือเล็กที่ร้อนผ่าวนาบทาบกับแผ่นอกกว้างที่เปลือยเปล่า เสียงครางอย่างพึงพอใจของอลันดังออกมา พร้อมกับใบหน้าเขาที่ยอมผละให้ริมฝีปากออกจากการดูดกลืนนั้น และไล่ต่ำดอมดมที่เรียวคอเล็ก เกิดเสียงจากการดูดรั้งผิวบริเวณนั้นพร้อมรอยแดงปรากฎเป็นหลักฐาน

อลันเลื่อนมือลงไปเพื่อดึงรั้งชุดนอนที่กระโปรงสีขาวของหนูมุกเลิกขึ้นมาและผ่านศีรษะเล็กไปโดยทันที เผยให้เห็นร่างบางที่มีเพียงบราตัวจิ๋วสองชิ้น พร้อมกับที่เขาถอดเสื้อที่สวมใส่ที่ปลดพันธนาการจากกระดุมหมดแล้ว

“พี่ต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ...” อลันครางออกมาก่อนที่จะโน้มใบหน้าประกบปากแดงที่ตอนนี้แดงมาก...โดยทันที ลิ้นเล็กเป็นฝ่ายล่วงล้ำเข้าสู่โพรงปากหยักพร้อมแขนเล็กที่โอบรอบคอหนาอย่างแนบแน่น

หนูมุกแอ่นหน้าอกเปิดทางให้กับมือใหญ่ที่ช้อนไปด้านหลังเพื่อปลดตะข้อบราให้หลุดพ้นตัวไป เพื่อที่มือใหญ่จะได้ครอบครองบีบเคล้นความอวบอูมอย่างเต็มที่  อลันผละใบหน้าออกจากการให้ลิ้นเล็กรุกล้ำดื่มกินความหวานของเขา เพื่อที่ตัวเองจะได้ครอบครองความอวบอูมที่ยอดเกสรช่างชูชันเชื้อเชิญเขายิ่งนัก

“อ้า...อ้า...อ้า..” หนูมุกปล่อยเสียงครางออกมาอย่างไม่อาจกักเก็บไว้ได้ เมื่อปากหยักเข้าครอบครองความอวบอูมนั้นอย่างตระกละตระกลาม เสียงดัง     ลิ้นหนาปล่อยออกมาหยอกล้อกับยอดเกสรนั้นรัวเร็ว จนร่างเล็กแอ่นหน้าอกรับตอบสนองต่อความรู้สึกที่เกิดขึ้น มากขึ้น...กับการกระทำนั้นของอลัน

อลันผละออกจากร่างบางโดยทันที เมื่อตอนนี้ทั้งเขาและหนูมุกต่างก็มาถึงจุดที่ต้องการกันและกัน อลันกลับเข้ามาด้วยร่างที่เปลือยเปล่าอย่างรวดเร็ว เขาขยับไปยังระหว่างขาเล็ก กำจัดปราการชิ้นสุดท้ายออกไปโดยทันที

หนูมุกปรือตามองตามการเคลื่อนไหวของอลัน และดวงตาคมก็เบิกกว้างมากขึ้นเมื่ออลันขยับไปนั่งระหว่างขาของเธอพร้อมยกขาของเธอพาดไหล่แข็งแรง

“อ้า...อ้า...อ้า...” หนูมุกปิดตาร้องครางออกมาเสียงดังกว่าเดิม เมื่ออลันซุกใบหน้าเข้าหาความงามของดอกกุหลาบงามที่ชุ่มฉ่ำ ลิ้นหนาออกมาทำหน้าที่เก็บเกี่ยวดูด เลีย กลืน ธารน้ำที่ร้อนผ่าวนั้นโดยทันที 

“พะ...พี่อลัน...อ้า...มุก....” หนูมุกร้องเรียกอลันมากขึ้น เมื่อลิ้นหนาเข้าล่วงแหวกกลีบดอกหายเข้าไปในกายสาว และก็ทำแบบนั้นเข้าออกในจังหวะที่เร็วขึ้น เร็วขึ้น จนเรือนร่างหนูมุกแดงไปทั่ว มือเล็กดึงรั้งผ้าปูที่นอนแน่น เมื่อตอนนี้ความเสียวซ่านที่เกิดขึ้นกำลังจะทำให้ร่างของเธอระเบิดออกมา

อลันดึงลิ้นผละออกจากความงามตรงหน้าอย่างรวดเร็ว เมื่อหนูมุกใกล้ถึงจุดสูงสุดของความเสียว อลันจับแท่นแก่นกายที่ขยายออกอย่างพรั่งพร้อม หายเข้าไปในกายสาวอย่างรวดเร็วถึงกับทำให้ร่างเล็กสะดุ้งกับการกระทำที่เกิดขึ้นอย่างรวดเร็วนั้น

อลันไม่รีรอขยับสะโพกเพื่อให้แก่นกายได้ทำหน้าที่ของมันอย่างเต็มที่ เสียงร้องครางของหนูมุกดังอย่างต่อเนื่องเมื่ออลันยังคงขยับสะโพกนั้น โดยที่แขนทั้งสองข้างของเขาคร่อมตัวหนูมุกเพื่อรองรับตัวเขาไว้ยามที่ให้แก่นกายเข้าออกกายสาวนั้น 

ดวงตาคมเข้มของอลันจ้องมองใบหน้าของหนูมุกที่แดงซ่านจากความเสียวซ่านและจากพิษไข้ที่ตอนนี้คงพุ่งสูงขึ้นในเมื่อร่างกายของคนป่วยเร้าร้อนจากการทำรักบทสวาทของเขา 

ความร้อนจากคนป่วยส่งผ่านถึงคนที่เร่งจังหวะสะโพกจนร่างใหญ่เหงื่อกาฬปรากฎบนพื้นผิวน้ำผึ้งนั้นมากมาย เสียงกระแทกเข้าสู่กายสาวดังสนั่นก้องไปทั่วบริเวณ “อลัน!!...หนูมุกป่วยอยู่นะ” อลันย้ำเตือนตัวเองในใจ เพราะสำหรับเขาแล้วตอนนี้เขายังต้องการกระแทกเข้าออกกายสาวให้ยาวนานที่สุด แต่ก็นั้นแหละเขาจะเอาแต่ใจตัวไม่ได้ อลันเร่งจังหวะถี่เร็วขึ้น....อ้า!!!!!...กรี๊ดดดดด....ของหนูมุกดังขึ้นที่มาพร้อมกับอาการเกร็งกระตุกของอลันที่ยินยอมปลดปล่อยธารน้ำออกมา

อลันค่อยๆถอดถอนตัวตนออกมาด้วยเรือนกายที่เปียกชื้นไปด้วยเหงื่อกาฬไปทั่วร่างกาย ให้ตายเถอะ! เขาเป็นอะไรไป ทำไมถึงไม่สามารถยับยั้งตัวเองได้ อลันโน้มใบหน้าลงไปจุมพิตที่หน้าผากของหนูมุกที่ร้อนจัด ซึ่งเจ้าตัวแทบจะไม่รู้สึกตัวเลยในเมื่อหนูมุกเข้าสู่นิทราไปโดยทันที 

อลันลุกลงจากเตียงเดินเข้าห้องน้ำไปอย่างรวดเร็ว และกลับออกมาอีกครั้งในเวลาอันสั้นโดยที่ร่างกายเขาสวมเสื้อคลุมเรียบร้อยพร้อมกับในมือถืออ่างที่ใส่น้ำขนาดเล็กที่มีผ้าขนหนูผืนเล็กเรียบร้อย อลันเร่งจัดการเช็ดตัวให้หนูมุกโดยทันทีตั้งแต่ใบหน้าคมที่ตอนนี้แดงจัดที่เกิดจากความร้อนในร่างกายที่พุ่งสูงขึ้น สาเหตุที่มาจากตัวเขาเอง อลันหยิบชุดนอนใหม่มาสวมให้กับหนูมุกหลังจากที่เขาเช็ดตัวให้เรียบร้อยในทุกๆจุด 

อลันขมวดคิ้วอย่างเป็นกังวล ว่าหนูมุกอาการจะทรุดลงมั้ย เพราะเธอตัวร้อนมากกว่าตอนที่เขามาถึงเสียอีก และถ้าพรุ่งนี้ไข้เธอไม่ลดหรือไม่หาย มีหวังยายตัวเล็กนี้ต้องอาละวาดใส่เขาเป็นแน่ ที่เป็นต้นเหตุให้เธอไม่ได้ออกไปลองรถที่เขาสั่งประกอบเป็นพิเศษเพียงคันเดียวในโลก เฉพาะเธอคนนี้เท่านั้น

อลันกลับเข้าไปในห้องน้ำอีกครั้ง เวลาผ่านไปยี่สิบนาทีอลันออกมาเมื่อชำระร่างกายให้น้ำอุ่นดับความเร้าร้อนในตัวเขา พร้อมกับอ่างใบเล็กใบเดิมที่มีผ้าขนหนูผืนเล็กเตรียมพร้อมไว้ วางไว้ใกล้ๆเตียง เพราะคืนนี้เขาต้องรับหน้าที่คอยเช็ดตัวให้กับผู้ป่วยนี้...

อลันก้มหยิบเสื้อผ้าชุดก่อนหน้านี้ของเขาและของหนูมุกเก็บใส่ลงตะกร้าในโซนวอล์คอิน อลันเดินออกจากห้องนอนหลังจากเปลี่ยนเครื่องแต่งตัวด้วยชุดใหม่ เพราะอลันต้องไปขนแฟ้มงานในห้องสมุดย้ายมาทำในห้องนอนแทน เพื่อที่เขาจะได้คอยดูหนูมุกตลอดเวลาที่เขาต้องทำงานไปด้วย

เลือกจากตอนอ่าน

ก่อนหน้า ต่อไป

ความคิดเห็น

แสดงความคิดเห็น

Top