'ลูกไม้'มาเฟีย (Heir Of Mafia)

  • 15,301 ทั้งหมด
  • 0 ความคิดเห็น

มันขาดไม่ได้จริงๆ...

มันขาดไม่ได้จริงๆ...


‘วันที่สอง ของวันเปิดเรียน’

“มาจริงๆด้วยแฮะ!...” หนูมุกที่นั่งอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ที่เดิมเวลาเดิมกับเมื่อวานนี้...เอ่ยทักคนที่พึ่งเดินเข้ามาและนั่งลงอย่างไม่ขออนุญาต

“น่าเสียใจจัง...ดูคุณไม่ดีใจเลย” เจสันพูดพร้อมหน้าที่แกล้งเศร้า

“ไม่มีงานทำเหรอ...” หนูมุกไม่สนใจคำแกล้งตัดพ้อนั้น หันหน้าไปถามพร้อมหลี่ตาจ้องมองใบหน้าเจสันพร้อมพิจารณาจริงๆจังๆ เป็นครั้งแรก

“มี...แต่นี้เป็นเวลาพักนะครับ” เจยันยืดขายาวออกราบไปกับพื้นหญ้า พร้อมเท้าแขนไปด้านหลังด้วยท่าทางสบายๆ อย่างที่ตัวเขาไม่เคยปฎิบัติต่อหน้าคนที่ไม่คุ้นเคยมาก่อน

“แล้วก่อนหน้าเมื่อวาน...เวลานี้คุณทำอะไร” เจสันเลิกคิ้วกับคำถามของหนูมุก...

“นั้นสิ!...ไม่เคยจำได้เลย...จำได้แค่วันเดียวคือเมื่อวานนี้...และแพลนเวลานี้ของวันพรุ่งนี้ไว้แล้วด้วย” เจสันตอบกลับพร้อมส่งสายตากลับอย่างแพรวพราวตามสไตล์หนุ่มเจ้าเสน่ห์

“คุณก็หน้าตาดีนะ!...แต่มาช้าไปยี่สิบปี...เพราะฉันมีคู่หมั้นแล้ว”   หนูมุกเอ่ยบอกอย่างตัดบท เจสันหุบยิ้มโดยทันที และเปลี่ยนเป็นหนูมุกที่ยิ้มให้ชายตรงหน้าเป็นครั้งแรกอย่าง สะใจ!

“ก็แค่คู่หมั้น!...ไม่ใช่สามีสักหน่อย...หมั้นได้ก็ถอนได้” หนูมุกหุบยิ้มทันควัน กับความหน้าด้านของชายตรงหน้า คราวนี้เจสันกลับเป็นฝ่ายมีรอยยิ้มแทน ‘ถูกใจ’ ‘ตรงไปตรงมา’ หญิงสาวตรงหน้าคือคนที่เขาตามหามาโดยตลอด ไม่คิดว่าจะได้เจอ เจสันแอบคิดในใจ

“ผู้หญิงในลอนดอนนี้หมดแล้วเหรอ...คนอย่างคุณถึงต้องมาแย่งชิงคนอื่นเขา” 

“ผู้หญิงไม่หมดหรอกครับ...แต่หาที่ ‘ใช่’ ไม่เคยเจอ...แต่ตอนนี้เจอแล้ว...สนใจคนมีเจ้าของแล้วก็มีศัตรูแค่คนเดียว...ดีกว่าที่ผมต้องมีศัตรูเป็นร้อย” เจสันประกาศอย่างชัดเจน

“คิดได้ดี!...แต่เสียเวลาเปล่า!...คุณลองเอาเวลาที่มานั่ง...ไปเดินหาแถวอื่นดีกว่ามั้ย...ดูมีความหวังมากกว่านะ” หนูมุกแนะนำอย่างเป็นการเป็นงาน 

“ฮ่า ฮ่า ฮ่า...” เจสันหัวเราะออกมาอย่างที่ตัวเขาเองจำไม่ได้ว่าเคยหัวเราะแบบนี้ครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่ “ตอนนี้...ยิ่งต้องอยู่เลยมากกว่า”เจสันมองหน้าคมหวานนั้นเมื่อความคิดเขาเป็นแบบนั้น

นับตั้งแต่เมื่อวานที่เจสันได้เจอกับหนูมุกเป็นครั้งแรก ช่วงเวลาที่พักของหนูมุกเจสันจะต้องมาเกือบทุกวัน ก็เขามีตารางเรียนของหนูมุกตลอดทั้งเทอมนี้ และถ้าวันไหนเขามาไม่ได้ เขาก็จะส่งข้อความบอกหญิงสาว กลายเป็นกิจวัตรที่   เจสันปฎิบัติต่อหนูมุก จากวันนั้นถึงวันนี้เป็นเวลาหนึ่งเดือนที่หนูมุกต้องพบเจอกับเจสันในตอนพักเที่ยง แต่หนูมุกก็ยังคงเป็นหนูมุกเพราะเธอให้กับเจสันได้มากสุดคือ ‘เพื่อน’ 

เจสันเป็นคนหนึ่งที่มีชื่อเสียงทั้งในด้านดีและไม่ดีในเรื่องของผู้หญิง ซึ่งตลอดทั้งเดือนนี้ ทั้งสองไม่รู้ตัวเลยว่าพฤติกรรมของทั้งสองมีสายตาคู่หนึ่งที่มาเห็นโดยบังเอิญและบ่อยครั้งมากขึ้นจนเป็นที่สนใจของเจ้าของสายตาคู่นั้นไปแล้ว พร้อมกับมีการเก็บภาพความสัมพันธ์ทั้งสองไว้มากมายในเวลาเดียวกันแต่ต่างวันกันมากมาย อย่างที่ไม่มีใครล่วงรู้ได้ว่า  ภาพถ่ายของทั้งสองที่อยู่ด้วยกันในที่สาธารณะจะสามารถส่งผลกลับในทางลบให้กับหนูมุกได้มากมายจนเจ้าตัวก็คาดไม่ถึงเช่นกัน




“พี่อลัน!...จำเป็นมากเลยเหรอค่ะที่มุกต้องไปงานคืนนี้” หนูมุกร้องถามปนความอวดครวญใส่คนตรงหน้าอย่างต้องการความเห็นใจ

“จำเป็น!...และคราวนี้หนูมุกไปฐานะผู้หญิงของพี่...ไม่ใช่การ์ดหน้าหวานด้วย” อลันตอบโดยที่สายตายังคงมองแผ่นกระดาษในแฟ้มงานที่เขาต้องขนกลับมาเคลียต่อที่บ้าน

“อะไรนะ!!!” หนูมุกร้องออกไปด้วยความตกใจกับข้อมูลใหม่ที่พึ่งรู้ตอนนี้

“ต้องพูดซ้ำมั้ย!” อลันเงยหน้าขึ้นมามองคนตรงหน้าอย่างขุ่นเคืองเล็กน้อย หน๋อย!ยายเด็กคนนี้ ร้องออกมาเสียงดัง มันมีตรงไหนที่ดู ‘แย่’ กับการที่เป็น   ผู้หญิงของเขา...

“ถ้าได้อีกสักรอบก็ดีค่ะ ...เผื่อมุกหูแว่วไป”

“หนูมุก!!!!” อลันวางแฟ้มลงกับโต๊ะพร้อมกับเสียงครางต่ำในคอ 

“ชิ!...ไปดูชุดที่จะใส่ไปงานคืนนี้ดีกว่า” หนูมุกพูดและหันหลังเดินออกจากห้องสมุดไปอย่างอารมณ์สนุกไม่มีเหลือ อลันมองตามร่างบางที่เดินออกไปพร้อมส่ายศีรษะไปมา และตามมาด้วยรอยยิ้มก่อนที่จะก้มหน้าจัดการงานตรงหน้าให้เสร็จก่อนที่เขาต้องไปเตรียมตัวกับงานคืนนี้

คิ้วหนาขมวดเข้าหากันทันที เมื่อคิดถึงงานเลี้ยงคืนนี้ที่ทางเขาจัดขึ้นมาเพื่อเป็นการขอบคุณผู้ที่ให้การสนับสนุนและช่วยเหลือ โครงการช่วยเหลือประเทศ ที่พัฒนาน้อยที่สุด(ประเทศที่สาม) และแฟ้มงานที่เขาเร่งอ่านและจัดการให้เสร็จสรรพนั้นก็คือส่วนหนึ่งของโครงการที่เขาต้องรู้และจำให้ได้สำหรับคนที่คิดจะใช้โครงการของเขาเพื่อผลประโยชน์อย่างอื่น 

“ผลั๊ก” อลันเงยหน้ามองผู้เข้ามาใหม่

“เป็นไงบ้าง?” อลันถามแอลทันที ถึงเรื่องที่เขาให้ไปเช็ค

“เป็นอย่างที่นายคาดไว้เลย...เนธานเคลื่อนไหวแล้ว ตามรายงานใบส่งของที่เขาส่งมาให้ทางเราไม่ตรงกับที่นำของไปส่งที่ท่าเรือ...และมีการติดสินบนเจ้าหน้าที่ของเราด้วย”

“มันกล้ามาก!” อลันครางออกมาอย่างไม่พอใจ เมื่อเนธานใช้เรือขนส่งที่ทางเขาจะนำเครื่องนุ่งห่มไปช่วยเหลือผู้ที่รอการช่วยเหลือจากโครงการฯ ส่งสินค้าผิดกฎหมาย

“ตอนนี้คนของเรารับของมาตามที่นายสั่งครับ...เพราะคนที่นั้นผมเปลี่ยนเป็นเจ้าหน้าที่ชุดใหม่ที่ไว้ใจได้ครับ...และพ่อผมควบคุมทุกอย่างเองอีกชั้น” อลันพยักหน้ารับทราบอย่างวางใจ เพราะคุณอาเจฟคนสนิทอีกคนของพ่อ(ปีเตอร์) พร้อมควบตำแหน่งเป็นพ่อของพี่แอล ที่เขาไม่มีอะไรต้องกังวลใจ เพราะคนของพ่อ(ปีเตอร์) ล้วนแล้วแต่มีฝีมือและเชื่อใจได้

“ย้ำเดธกับกายด้วยว่าคืนนี้ต้องคอยประกบหนูมุก...อย่าให้คลาดสายตา...เธอไม่รู้เรื่องนี้และผมก็ไม่ต้องการให้รู้ด้วย”

“ถ้าคืนนี้นายประกาศความสัมพันธ์กับคุณมุก...คุณมุกอาจตกเป็นเป้าได้นะครับ” แอลให้ความเห็น

“จริงอยู่...แต่ถ้าเรามัวแต่หลบซ่อนพวกมันก็จะยิ่งได้ใจ...หมดเวลาแบบนั้นแล้ว...ต่อจากนี้ไปผมจะเดินหน้าท้าชนพวกมันเต็มกำลัง...จะได้รู้จักผมจริงๆสักที” แอลขานรับอย่างเข้าใจและเห็นด้วย ผู้ชายทั้งสามของตระกูลนี้ถ้ามองจากคนภายนอก ก็คงคิดว่าอลันดูจะนุ่มนวลและใจดีที่สุด แต่คนภายในรู้ดีว่าภายใต้ความนิ่งเงียบของอลันนั้นค่อนข้างจะโหดเหี้ยมกว่าทุกคน ไม่ว่าจะเป็นผู้เป็นพ่อ           (ปีเตอร์)และน้องชาย(อดัม) อย่างสี่วายร้ายนักฆ่ารับจ้างที่ถูกจับได้เมื่อเดือนก่อน เหลือรอดเพียงหนึ่งเดียว เพียงแค่ให้ข้อมูลตามที่เจ้านายเขาต้องการ แต่กว่าสามคนที่เหลือจะหมดลมก็เจอบทลงโทษข้อหาทำร้ายนายหญิงรุ่นที่สามของตระกูลซาวันเดอร์ โดยเฉพาะคนที่ฝากรอยช้ำไว้บนแก้มใส แอลเห็นแล้วยังไม่อยากมอง  ยามที่อลันใช้อาวุธที่มีกระสุนบรรจุเต็มแม็กยิงใส่มือข้างนั้นนับสิบครั้งในคราวเดียว  สร้างความทรมานให้กับนักฆ่าคนนั้นจนต้องร้องขอความตายกันทีเดียว...




‘สี่ชั่วโมงต่อมา...’

“มุกสวยมั้ยคะ?” หนูมุกเอ่ยถามอลัน เมื่ออลันกลับเข้ามาในห้องอีกครั้ง ว่าหญิงสาวที่เขารออยู่แต่งตัวเสร็จเหรอยัง 

อลันยืนนิ่งมองหญิงสาวที่เขาคิดว่าเขายังไม่เคยเห็นเธอในลุ๊คแบบนี้    หนูมุกอยู่ในชุดเกาะอกสีชมพูอ่อนที่โชว์เนินความอวบอูมที่เธอมีอย่างสวยงามตามธรรมชาติ กับกระโปรงหน้าหลังยาวไม่เท่ากัน ซึ่งด้านหน้าสั้นเหนือเข่าที่เป็นริ้วๆ โชว์ช่วงขาเล็กที่ยาว ไม่ต่างกับภูตนางฟ้าตัวน้อยในนิทานเลย และที่โดดเด่นเข็มกลัดที่ออกแบบโดยคุณพ่อเอกวุฒิที่ทำจากไข่มุกสีชมพูกลัดที่หน้าอก คอเล็กว่างเปล่าอย่างไม่ต้องการเครื่องประดับอะไรมาดึงสายตาจากเข็มกลัดที่มีชิ้นเดียวในโลก หนูมุกปล่อยผมดำยาวไปตามธรรมชาติพร้อมด้วยใบหน้าที่แต่งโทนนู้ด โดดเด่นที่ดวงตาที่ตกแต่งไว้อย่างสวยงาม

“หนูมุก!...พี่หายใจไม่ออก” คำตอบของอลันที่หนูมุกยืนรอฟังอยู่ ทำให้เท้าเล็กขยับเข้าไปหาร่างใหญ่ทันทีอย่างเป็นห่วงกับอาการที่ได้ยิน

“พี่อลันเป็นไงบ้าง?...ว้าย!!!” หนูมุกร้องออกมาอย่างตกใจทันทีที่เธอเดินเข้าไปใกล้ร่างใหญ่ที่ยืนนิ่งอยู่ที่เดิม ร่างเล็กก็ถูกดึงเข้าสู่วงแขนแข็งแรงแนบแน่นกับร่างใหญ่อย่างที่มดสักตัวก็ไม่สามารถแทรกตัวผ่านความแนบแน่นนี้ได้

หนูมุกตกใจกับการกระทำของอลันอย่างที่เธอไม่ทันตั้งตัว มือเล็กพยายามจะดันแผ่นอกกว้างที่อยู่ในชุดทักซิโด้

“เรายังพอมีเวลา...พี่ขอนะ” สิ้นเสียงคำสุดท้าย มือใหญ่เลื่อนลงต่ำสอดเข้าชายกระโปรงจากด้านหลังบีบขย้ำก้นงอนนั้นทันที หนูมุกยืนนิ่งขนอ่อนตามร่างกายตั้งชันเมื่อเข้าใจความหมายของคำพูดกับการกระทำที่เป็นอยู่ตอนนี้

“พี่อลัน...” เสียงหวานแผ่วเบาเอ่ยออกมา ยามที่ร่างใหญ่ค่อยๆย่อเข่าลงพร้อมกับลากอาภรณ์ตัวจิ๋วตามไปด้วย ใบหน้าคมสีน้ำผึ้งเคลื่อนเข้าใกล้ดอกกุหลาบงามที่อวดโฉมตรงหน้า หัวใจดวงน้อยเปลี่ยนจังหวะการเต้นเป็นถี่เร็วยามที่ปากหยักเข้าจุมพิตจุดอ่อนไหวตรงนั้นอย่างอ่อนโยน มือเล็กเคลื่อนมาเกาะที่ไหล่หนาตั้งแต่เมื่อไหร่โดยที่เจ้าตัวแทบไม่รู้ตัวเลย แต่ถ้ามือเล็กไม่อยู่ตรงนั้น เธอก็คงล้มทรุดไปกองกับพื้นแล้วจากการกระทำที่อ่อนโยนแต่เรียกความเร้าใจแสนร้อนลุ่มให้กับร่างกายของเธอมากมายเหลือเกิน

“อ้า...อ้า...” หนูมุกเงยหน้าครางหาอากาศหายใจ เมื่อลิ้นหนาของอลันออกมาและเคลื่อนไหวกรีดกรายกลีบดอกกุหลาบงามตรงหน้า ทั้งสองรับรู้ความชุ่มฉ่ำบริเวณนั้นโดยทันที

“หนูมุกพร้อมแล้ว” อลันเอ่ยออกมา พร้อมขยับเท้าเล็กให้หลุดจากพันธนาการที่อยู่ปลายเท้า อลันยืนขึ้นเต็มความสูงมือที่ละออกจากเท้าเล็ก มาจัดการตัวเองที่ใต้เข็มขัด

หนูมุกมองตามการกระทำนั้น พี่อลันของเธอก็พร้อมเช่นเดียวกัน เมื่อมือใหญ่จัดการนำตัวตนที่ร้อนผ่าวออกมา อลันหันร่างเล็กโดยให้แผ่นหลังแนบกับแผ่นอกกว้างภายใต้อาภรณ์ มือใหญ่ข้างที่เกาะกุมแท่งร้อนของตัวเองไว้เข้าสัมผัสสะโพกงอนใต้ชายกระโปรงนั้น การสัมผัสแบบนี้ทำให้ขนอ่อนตามร่่างเล็กที่ตั้งชันอยู่แล้วยิ่งชูชันจนแทบจะหลุดออกจากร่างเล็กเพราะหนูมุกรู้สึกว่าร่างกายเธอกำลังจะระเบิดที่เกิดจากความร้อนรุ่มในร่างกายที่ทวีความรุนแรงมากขึ้น

อลันดันร่างเล็กให้ขยับไปใกล้เตียงนุ่มขนาดใหญ่และโน้มกายลากมือเล็กด้วยมือข้างที่ว่างให้วางค้ำบนเตียงทั้งสองข้าง ตอนนี้จึงทำให้ร่างเล็กก้มโน้มไปด้านหน้า อย่างรวดเร็วที่มาพร้อมเสียงครางของคนทั้งสองเมื่ออลันจัดการให้แท่งร้อนนั้นหายเข้ากายสาวในคราวเดียวอย่างรวดเร็วโดยผ่านกลีบดอกกุหลาบงามที่ชุมฉ่ำไป...

“อ้า...อ้า.../...โอ้...โอ้...” เสียงครางยังดังอย่างต่อเนื่อง เมื่อสะโพกสอบขยับและจังหวะเร็วขึ้นเรื่อย จนฝ่ามือเล็กทั้งสองเกร็งรับแรงกระแทกนั้นที่มีแต่มากขึ้นเรื่อยๆ... มือหนาของผู้กระทำจับแน่นที่สะโพกเล็กอย่างต้องการช่วยประคองเรือนร่างนี้ให้ยืนอยู่ต่อไปได้ เมื่ออลันเร่งจังหวะถี่เร็วขึ้นเมื่อสายตาหันไปมองนาฬิกาเรือนเล็กที่แสดงเวลาว่าเขาทั้งสองเหลือเวลาอีกไม่มาก

หนูมุกกำลังจะทำอะไรกับเขา...นับวันอลันไม่สามารถควบคุมความต้องการของร่างกายที่ต้องการเธอมากขึ้นเรื่อยๆ และเวลาที่อยู่ด้วยกันนานเท่าไหร่ยิ่งทำให้อลันต้องการความสัมพันธ์ที่ดิบเถื่อนมากขึ้นเรื่อยๆ และเขาไม่เคยเป็นมาก่อนกับผู้หญิงคนไหนที่เคยเจอมาตลอดหลายปี นี้สินะ! คือสิ่งที่พ่อเขาเคยบอกไว้ ว่า ‘รัก’ มันมีอนุภาพมากมายจนผู้ชายอย่างเราคาดไม่ถึงและตีกรอบให้กับมันไม่ได้...  เพราะสำหรับเขาแล้วหนูมุกคือผู้หญิงที่เขารู้ตัวว่าเขารักเธอเพียงคนเดียวมาโดยตลอด แต่รักมากแค่ไหนนี้สิ! ที่เขาไม่สามารถบอกได้ แต่นับวันความรักที่เขามอบให้กับหนูมุกมันเพิ่มมากขึ้นจนเขาไม่สามารถมีลมหายใจต่อได้ถ้าขาดเธอคนนี้ และนี้คือสิ่งที่หนูมุกต้องรับผิดชอบและดูแลความรู้สึกนี้ของเขาไปตราบลมหายใจสุดท้ายของเขา


“เดินไหวมั้ย?” อลันหันมาถามอย่างเป็นห่วง เมื่อเขาทั้งสองเดินออกจากห้องนอนที่อลันหายเข้าไปตามหญิงสาวนานเกือบครึ่งชั่วโมง

“ไหว”

เลือกจากตอนอ่าน

ก่อนหน้า ต่อไป

ความคิดเห็น

แสดงความคิดเห็น

Top